IV SA/Po 25/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. w Warszawie kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 11 sierpnia 2010 r. [...] z o.o. (dalej jako Spółka) zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie konstrukcji wsporczej i instalowaniu anten radiokomunikacyjnych na budynku położonym przy ul. A. [...] w P. dz. Nr [...], ark. [...], obręb Ł., o nieznacznym oddziaływaniu (nie zaliczającym się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub znacząco oddziałujących na obszar Natura 2000). Do zgłoszenia dołączona została m.in. dokumentacja techniczno-formalna robót objętych zgłoszeniem, analiza kwalifikacyjna inwestycji objętej niniejszym zgłoszeniem i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r. Prezydent Miasta P. nałożył na Spółkę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. Pismem z dnia 25 sierpnia 2010r. spółka wyjaśniła, że do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych załączyła kwalifikację przedsięwzięcia i wykazała, iż planowana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, gdyż miejsca dostępne dla ludności wyznaczone wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten nie występują w ogóle w odległościach granicznych. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] września 2010r. nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm. - dalej ustawa), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. - dalej kpa) zgłosił sprzeciw co do zgłoszonego zamiaru wykonania wyżej opisanych robót budowlanych. W uzasadnieniu swojej decyzji Prezydent wskazał, że zgłoszenie sprzeciwu jest konieczne, bowiem Spółka w wyznaczonym terminie nie przedłożyła ostatecznej decyzji Wydziału Ochrony Środowiska o środowiskowych uwarunkowaniach, dotyczącej wnioskowanego przedsięwzięcia. Od opisanej decyzji odwołanie wniosła Spółka, zarzucając naruszenie przepisu art. 30 ust. 2 ustawy poprzez jego zastosowanie i zgłoszenie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych w związku z zaniechaniem uzupełnienia wniosku o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy braki zostały uzupełnione w drodze wyjaśnień, iż żądane dokumenty nie są wymagane. W ocenie Spółki, nie zaktualizowała się kompetencja organu do wniesienia przedmiotowego sprzeciwu. Zdaniem Spółki, naruszono również art. 29 ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy poprzez przyjęcie, że wyjątkiem regulowanym tymi przepisami nie jest objęty montaż urządzeń telekomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlanym, tj. przez błędne przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie jest zaliczane do inwestycji wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227, ze zm., dalej – ustawa o informacjach o środowisku) przez dowolne i niczym nie uzasadnione ustalenie, że planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy przepisy nie kwalifikują planowanej stacji do takich przedsięwzięć. Zarzucono również naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o informacjach o środowisku poprzez przyjęcie, że przepis ten upoważnia organy administracji do uznaniowego decydowania o wymagalności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, podczas gdy przepis określa jedynie sytuacje, w których przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zarzucono również naruszenie art. 77 § 4 kpa, art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn ze względu na które innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a przede wszystkim odstąpienie od odniesienia się do wyjaśnień Spółki. Zdaniem skarżącej, organ I instancji naruszył również art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 §1 kpa. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] października 2010r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 30 ust. 5, art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i wniósł sprzeciw wobec dokonanego przez Spółkę zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych objętych dokonanym zgłoszeniem. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decyzja organu I instancji nie została dostatecznie uzasadniona w oparciu o materiał dowodowy. Organ I instancji nie wziął pod uwagę istotnej okoliczności sprawy, tj. że obszar oddziaływania inwestycji wychodzi poza działki, do których zgłaszający posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z załączonej dokumentacji wynika, że promieniowanie elektromagnetyczne wkraczać będzie na tereny sąsiadujące, co w przyszłości może spowodować ograniczenie zabudowy tych terenów obiektami wysokimi z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Wojewoda wskazał na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm., dalej - rozporządzenie) i wyjaśnił, iż zamierzone przedsięwzięcie może wprowadzać ograniczenia, bądź spowodować zwiększenie ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich. Tym samym Wojewoda uznał, że zasadne jest wniesienie w drodze decyzji sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia i nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w trybie art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy. Zdaniem organu II instancji, kwestia oddziaływania inwestycji zostałaby szczegółowo zbadana w ramach postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę z udziałem zainteresowanych stron (art. 28 ust. 2 ustawy), co pozwoli na definitywne rozstrzygnięcie kwestii wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy. W ten sposób zostaną zabezpieczone interesy osób trzecich i zapewniona ochrona prawa do zabudowy nieruchomości. Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Spółka, domagając się uchylenia w całości decyzji Wojewody Wielkopolskiego, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 Prawa budowlanego, poprzez wniesienie sprzeciwu wobec dokonanego przez Spółkę zgłoszenia oraz nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych, które nie spowodują wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zdaniem skarżącej, w trakcie postępowania administracyjnego popełniono błędy w ustaleniach faktycznych polegające na przyjęciu, że pola elektromagnetyczne będą emitowane w miejscach dostępnych dla ludności, a tym samym, że w przyszłości mogą spowodować ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zadaniem skarżącej, naruszono również przepis art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 z późn. zm., zwana w dalszej części Prawo ochrony środowiska), poprzez uznanie za "miejsca dostępne dla ludności" takich miejsc, do których dostęp ludności jest niemożliwy bez posłużenia się sprzętem technicznym. W ocenie Spółki, naruszono także przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 4 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że z uwagi na ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich w związku z wprowadzeniem, utrwaleniem bądź zwiększeniem ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, konieczne jest przeprowadzenie postępowania w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę z udziałem stron znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Ponadto, w skardze zarzucono naruszenie przepisu art. 7 w zw. z 77, art. 80 kpa, polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i dowolnym ustaleniu, że zgłoszone roboty spowodują wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, mogących być przedmiotem zabudowy pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, oraz przepisu art. 107 § 1 i 3 kpa, poprzez brak wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, w szczególności nie wyjaśnienie na czym organ oparł stwierdzenie, że zgłoszone roboty spowodują wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz, że promieniowanie elektromagnetyczne wkraczać będzie na tereny sąsiadujące oraz powodować ograniczenie zabudowy w przyszłości. W odpowiedzi na skargę, organ administracji wniósł o jej oddalenie wskazując, że w toku postępowania zostały rozpoznane wszystkie okoliczności sprawy. W załączniku do protokołu rozprawy z dnia 7 kwietnia 2011r. skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w skardze i stwierdziła, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej, w zaskarżonej decyzji organ II instancji uznał bowiem w sposób dowolny, że realizacja zgłoszonych robót mogłaby spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, co skutkowało uchyleniem przez ten organ decyzji organu I instancji i wniesieniem własnego sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy z naruszeniem terminu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy. Odnosząc się do decyzji organu I instancji wyjaśniono, iż wniesiony sprzeciw był wynikiem nie przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której, zdaniem skarżącej, inwestycja objęta zgłoszeniem nie wymaga. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się więc do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa dokonano ustalenia stanu faktycznego a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 kpa, a więc w sposób przekonywujący. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 ppsa). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż materialnoprawną podstawą wydanej decyzji są przepisy prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątek stanowią roboty budowlane, dla których pozwolenie na budowę nie jest wymagane (art. 29), roboty budowlane podlegające obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu (art. 30) i rozbiórka obiektów budowlanych (art. 31). W tym miejscu wskazać należy, że zgłoszenie zamiaru budowy ma charakter wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne, do którego mają zastosowanie przepisy kpa z uwzględnieniem szczególnej regulacji prawa budowlanego w zakresie istoty tego postępowania i formy rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji, gdy organ nie sprzeciwia się realizacji inwestycji objętej zgłoszeniem. W ramach prowadzonego postępowania obowiązkiem organu jest ustalenie, z poszanowaniem przepisów kpa, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane odpowiadają wymaganiom prawa i mogą być realizowane, czy też organ powinien nie dopuścić do realizacji danej budowy. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W przedmiotowej sprawie skarżąca pismem z dnia 11 sierpnia 2010r., powołując się na art. 30 ustawy, zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej na dachu istniejącego budynku mieszkalnego położonego w P. przy ul. A. [...]. Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy zobowiązał skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Skarżąca w piśmie z dnia 25 sierpnia 2010 r. wyjaśniła, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania takiej decyzji. Z uwagi na brak wykonania przez skarżącą nałożonego na nią obowiązku, Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy, zgłosił sprzeciw odnośnie zamiaru wykonania przez skarżącą planowanej inwestycji. Na skutek złożonego przez skarżącą odwołania Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji, zgłaszając jednocześnie własny sprzeciw wobec dokonanego przez skarżącą zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oraz nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych dokonanym zgłoszeniem. Organ II instancji zgłaszając własny sprzeciw działał na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy. Z powyższego wynika, że organ odwoławczy przywołał inną materialnoprawną podstawę dla wniesienia sprzeciwu, co stanowi zmianę podstawy prawnej decyzji organu pierwszej instancji. W rezultacie uprawniony jest wniosek, że organ odwoławczy zaskarżonym rozstrzygnięciem doprowadził do sytuacji, w której naruszono w istotny sposób zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, sformułowaną w art. 15 kpa, mającą również odzwierciedlenie w przepisach Konstytucji RP (art. 78).. Z powyższej zasady wynika, iż w sytuacji gdy organ odwoławczy uznaje, że zaskarżona decyzja pierwszej instancji została wydana w oparciu o niewłaściwy przepis prawa materialnego, lub też wskazuje, że uzasadnione byłoby rozważenie zastosowania innych przepisów prawa materialnego, powinien na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylić tę decyzję, jednocześnie wskazując właściwy przepis, w oparciu o który powinno być prowadzone postępowanie. Organ odwoławczy, uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 kpa), nie może rozstrzygać w oparciu o inny przepis prawa materialnego, niż wcześniej organ pierwszej instancji w uchylonej decyzji, gdyż w przeciwnym razie decyzja tak wydana naruszałaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa w związku z art. 78 Konstytucji RP) – zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2007r. sygn. akt IV SA/Wa 140/07, LEX nr 372513. Podobnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 marca 2006r. (w sprawie o sygn. akt II OSK 664/05, Lex 198350) i z dnia 23 listopada 2006 r. (sygn. akt I OSK 451/06, Lex 290649). Istota dwuinstancyjności sprowadza się również do rozpatrzenia wszystkich żądań strony i ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu swej decyzji, a nie wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i zasadności argumentów podniesionych w stosunku do tego rozstrzygnięcia. Przepis art. 7 kpa nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (zasada prawdy obiektywnej). Zasada ta realizowana jest przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe (wyjaśniające), zwłaszcza przez art. 77 § 1 kpa, nakazujący organom zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, oraz art. 80 kpa, nakazujący ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego. Organ odwoławczy rozpoznaje więc sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma on obowiązek rozpoznać - podane w odwołaniu - wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (por. wyrok NSA z 20 grudnia 1999 r., IV SA 274/97 - LEX nr 48234; wyrok WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2005 r., III SA/Wa 180/05 -LEX nr 166546). Powyższe oznacza, iż organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania także poprzez nie odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu a dotyczących zasadności zgłoszenia sprzeciwu w związku z nieuzupełnieniem wniosku o decyzję środowiskowych uwarunkowaniach i zasadności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Takie działanie organu odwoławczego w oczywisty sposób narusza zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 kpa), nakładającą na organy administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. W tym miejscu należy przypomnieć, iż organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji wniósł własny sprzeciw i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych dokonanym zgłoszeniem, skorzystał z dyspozycji art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu, właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Należy też podkreślić, że zgodnie z powołanym w cytowanym wyżej przepisie (ar. 30 ust. 7 ustawy) – artykułem 30 u ust. 5 ustawy, do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Przyjmuje się w orzecznictwie i piśmiennictwie, że początkowym dniem biegu trzydziestodniowego terminu jest dzień następny po dniu, w którym dokonano zgłoszenia, bądź – w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia – dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (por. Prawo budowlane. Komentarz, red. Z.Niewiadomski, Warszawa 2009, str.376,379; Procedura zgłoszenia robót budowlanych, B. Majchrzak, Warszawa 2008, str.132, wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006r., II OSK965/05, ONSAiWSA 2007/1/12, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006r., II OSK79/06, LEX nr 3191777). Termin trzydziestodniowy określony w art. 30 ust. 5 pb, ma charakter zawity z uwagi, że jest to termin prawa materialnego, który jako taki nie może być przedłużony, a jego przekroczenie skutkuje pozbawieniem organu kompetencji do wniesienia sprzeciwu (wyrok NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1674/08, lex nr 573598, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 193/08, lex nr 526560. zob. też Prawo budowlane. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2009 r., str. 380). Po upływie tego terminu właściwy przedmiotowo organ traci kompetencję do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu. Mając powyższe na uwadze, uwzględniając fakt, iż skarżąca nie wykonała obowiązku nałożonego postanowieniem Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2010r. trzeba przyjąć, że w niniejszej sprawie termin trzydziestodniowy zastrzeżony dla wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 5 października 2010r. Oznacza to, iż decyzja organu II instancji z dnia [...] października 2010 r., uchylająca decyzję organu I instancji i zawierająca własny sprzeciw wydana została z uchybieniem 30 dniowego terminu do jego wniesienia. Z powyższego wynika, iż organ odwoławczy, wydając zaskarżoną naruszył przepisy prawa materialnego jak i przepisy postępowania, które to naruszenia miały wpływ na wynik postępowania. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę, organ odwoławczy oceni zasadność zgłoszonego przez Prezydenta Miasta P. w decyzji z dnia [...] września 2010r. sprzeciwu z uwzględnieniem oceny zasadności obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r, odnosząc się przy tym do zarzutów odwołania. Organ odwoławczy powinien przy tym pamiętać, iż nie może na podstawie art.138 § 2 kpa uchylić decyzji o wniesieniu sprzeciwu i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia z możliwością ponownego wniesienia sprzeciwu, w sytuacji gdy upłynął termin do jego wniesienia (tak wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 grudnia 2009r., II SA/Ke 688/09). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 par 1 pkt 1 lit. a i c ppsa , orzekł jak w punkcie 1 wyroku uchylając decyzję organu II instancji. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 ppsa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa.