I SA/Wr 628/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca), Sędzia WSA Anetta Chołuj, Protokolant: Marek Sosnowski, po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2011 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy ze skargi ,,A’’ Sp. z o.o. w G. na indywidualną interpretację Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz skarżącej ,,A’’ Sp. z o.o. w G. kwotę 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. "A" Sp. z o.o. w G. (dalej spółka, skarżąca) wystąpiła z wnioskiem do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie stawki podatku przy dostawie lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z określonego miejsca parkingowego. We wniosku spółka przedstawiła zdarzenie przyszłe, podając, że prowadzi działalność developerską i rozpoczęła budowę budynku mieszkalno-usługowego z miejscami parkingowymi na parkingu podziemnym. Z zawieranych z klientami umów przedwstępnych wynika, że kupującemu oraz każdorazowemu właścicielowi lokalu mieszalnego przysługiwać będzie prawo do wyłącznego korzystania z jednego miejsca postojowego na parkingu podziemnym. Miejsce postojowe będzie zatem przypisane do konkretnego lokalu mieszkalnego i będzie stanowić jego nierozerwalną część. Przedstawiając wskazane wyżej zdarzenie przyszłe skarżąca sformułowała następujące pytanie: "czy w przypadku, gdy miejsce postojowe, zgodnie z umową jest nierozłączną częścią lokalu mieszkalnego, a cena miejsca postojowego jest wliczona w cenę lokalu mieszkalnego, to czy podatnik powinien wykazać osobno sprzedaż miejsca postojowego, gdy nie ma ustalonej i odrębnej ceny za miejsce postojowe i opodatkować stawką 22%, czy też powinien wykazać sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym i opodatkować całość stawką jaka na chwilę obecną jest ustalona przy sprzedaży mieszkań, czyli 7%?". Zdaniem spółki sprzedaż miejsca postojowego, jako nierozłącznej części lokalu mieszkalnego, powinna zostać opodatkowana stawką właściwą dla sprzedaży lokalu mieszkalnego. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r., znak [...], uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu tego aktu organ podatkowy uznał bowiem, że sprzedaż miejsca postojowego, usytuowanego w podpiwniczeniu budynku, podlegać będzie odrębnemu opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22%, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako u.p.t.u.), w związku z faktem, że miejsce postojowe (parkingowe) stanowi pomieszczenie przynależne, służące funkcji innej niż mieszkaniowa. Przy czym, zdaniem organu bez znaczenia będzie to, czy sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym (parkingowym), będzie zawarta na podstawie jednej umowy sprzedaży, gdyż możliwe jest zastosowanie odrębnego opodatkowania określonych składników dostawy, jeżeli z przepisów wyraźnie wynika taka konieczność. Po odmowie przez Ministra Finansów usunięcia naruszenia prawa, skarżąca spółka wniosła skargę, w której zarzuciła interpretacji w szczególności naruszenie art. 47 § 1 k.c. i art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm., dalej jako u.w.l.), poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie. Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji przepisów prawa podatkowego jako naruszającej prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniosła, że w oparciu o obowiązujące przepisy brak jest podstaw do odmiennego traktowania, w zakresie stawek podatku od towarów i usług, miejsc parkingowych czy pomieszczeń garażowych. Skarżąca wskazała, iż zgodnie z art. 47 § 1 k.c. część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Przepis ten odnosi się odpowiednio do pomieszczeń przynależnych, stanowiących część składową odrębnego lokalu (np. piwnica lub garaż). Natomiast w myśl art. 2 ust. 4 u.w.l. do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż zwane pomieszczeniami przynależnymi. Dalej spółka wskazała, że pomieszczenia przynależne do lokalu stanowią jego części składowe sui generis tylko wtedy, gdy czego innego nie postanowiono w czynności prawnej lub orzeczeniu o ustanowieniu odrębnej własności lokalu, co wynika z charakteru dyspozytywnego art. 2 ust. 4 u.w.l. Zatem miejsce parkingowe podzieli los nieruchomości, jeżeli tylko zgodnie z umową przedwstępną strony postanowią, że będzie ono częścią składową lokalu mieszkalnego. Jak dalej podniosła skarżąca spółka, stanowisko Ministra Finansów, traktującego miejsce parkingowe jako pomieszczenie przynależne, służące funkcji innej niż mieszkaniowa, jest niejasne z tego powodu, że art. 2 ust. 4 u.w.l. zalicza je do kategorii pomieszczeń przynależnych do lokalu. Niezrozumiałe jest więc traktowanie tych pomieszczeń odmiennie w aspekcie stawki opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zdaniem skarżącej okoliczność wykazania w fakturze VAT odrębnych wartości sprzedaży lokalu mieszkalnego i garażu, nie może przesądzać, że przedmiotem sprzedaży będą dwa towary. Nie można bowiem dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych, skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Zdaniem spółki zasada superficies solo cedit wskazująca, że część składowa rzeczy nieruchomości nie może być odrębnym przedmiotem prawa własności i innych praw rzeczowych powinna być respektowana w obrocie prawnym, także na gruncie prawa podatkowego. Końcowo spółka podniosła, że wyrażone w interpretacji stanowisko mogłoby zostać uznane za słuszne w przypadku, gdyby przedmiotowe miejsce parkingowe nie byłoby przynależnością do lokalu mieszkalnego (byłoby odrębnym towarem w rozumieniu u.p.t.u.). Jednakże w niniejszej sprawie miejsce parkingowe, które w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.w.l. jest pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego o własnościowym statusie prawnym, powinno podlegać tym samym regułom opodatkowania podatkiem od towarów i usług, co ten lokal mieszkalny. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, że na gruncie u.w.l. ustawodawca czyni wyraźne rozróżnienie pomiędzy dwoma pojęciami normatywnymi, tj. pojęciem "pomieszczenie pomocnicze", przez które rozumieć należy pomieszczenie, które wraz z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, oraz pojęciem "pomieszczenie przynależne", które w sensie funkcjonalnym nie zawsze jest przestrzenią przeznaczoną dla bezpośredniego zaspokajania mieszkaniowych potrzeb ludzi, lecz ma służyć zaspokojeniu innych potrzeb tych osób, które korzystają z samodzielnego lokalu mieszkalnego. Zdaniem organu, z uwagi na to, że u.w.l. nie definiuje jednoznacznie tych pojęć, należy odnieść się pomocniczo do innych uregulowań, które zawierają pojęcia występujące w przepisach u.p.t.u. Takim aktem prawnym według Ministra Finansów jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej jako rozporządzenie lub w skrócie rozp. MF). Zgodnie z § 3 pkt 14 tego aktu lokalem użytkowym jest "pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym". Natomiast stosownie do § 3 pkt 13 rozporządzenia, pomieszczeniem gospodarczym jest "pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych". Z kolei pomieszczeniem technicznym jest "pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku", o czym stanowi § 3 pkt 12 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe, organ przyjął, że garaż w budynku mieszkalnym nie należy do pomieszczeń pomocniczych, służących zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, a przede wszystkim nie jest lokalem mieszkalnym, ani też nie jest za taki uznawany. Jest to lokal użytkowy, bowiem pojedyncze miejsce postojowe, jako wyodrębniona jedynie liniami część hali garażowej, nie może stanowić samo w sobie pomieszczenia przynależnego. Pomieszczeniem tym jest wielostanowiskowa hala garażowa, jako całe pomieszczenie podziemne, w którym znajdują się poszczególne miejsca postojowe. Jedno miejsce postojowe jest więc ułamkową częścią pomieszczenia przynależnego. Tym samym miejsce postojowe nie może również zostać uznane ani za pomieszczenie gospodarcze, ani za pomieszczenie techniczne, bowiem samochód nie jest przedmiotem, materiałem, czy sprzętem związanym z obsługą budynku. W przekonaniu organu zatem miejsce postojowe należy uznać za część lokalu użytkowego. Dalej organ stwierdził, że prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego (parkingowego) usytuowanego w części podziemnej budynku, stanowiącej część wspólną wszystkich właścicieli lokali, spełnia natomiast przesłanki do uznania go za lokal użytkowy, w efekcie zaś - sprzedaż prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego przynależnego do konkretnego lokalu mieszkalnego, objęta jest podstawową stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22%. Ponadto, z treści przepisów art. 41 ust. 12 i ust. 12a u.p.t.u. oraz § 37 rozp. MF wprost wynika, że obniżona, 7%, stawka podatku od towarów i usług ma zastosowanie tylko dla obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części. Warunku tego nie spełniają jednak miejsca postojowe (parkingowe), co wynika zdaniem organu, ze wskazanych przepisów zwłaszcza, że miejsce postojowe (parkingowe) nie jest niezbędne w korzystaniu z lokalu mieszkalnego, a jego brak nie dyskwalifikuje lokalu mieszkalnego jako pomieszczenia służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych człowieka. Organ podkreślił także, iż sprzedaż prawa do wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego znajdującego się w wielostanowiskowym pomieszczeniu garażowym, dokonywana łącznie ze sprzedażą lokalu mieszkalnego, pozostaje bez wpływu na zastosowanie właściwej stawki podatku od towarów i usług, gdyż możliwe jest oddzielne opodatkowanie określonych składników tej dostawy, jeżeli z przepisów wyraźnie wynika taka konieczność. Jak podniósł organ, nie można bowiem utożsamiać przedmiotu stosunku cywilnoprawnego z przedmiotem stosunku podatkowoprawnego, a odpowiednie stosowanie prawa podatkowego wymaga właściwego oddzielenia zagadnień podatkowych od cywilnoprawnych. Na zakończenie ustosunkowując się do zarzutu nieuwzględnienia, przywołanego przez skarżącą spółkę, orzecznictwa sądów administracyjnych, organ stwierdził, że odnoszą się one do spraw indywidualnych i nie mają mocy powszechnie wiążącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a. W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. W tak określonym zakresie kognicji skargę w rozpoznawanej sprawie należy uznać za zasadną, zaś stanowisko zajęte przez organ podatkowy jest nieprawidłowe i w ocenie Sądu narusza przepisy prawa materialnego. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania okoliczności faktyczne wskazane we wniosku nie budzą wątpliwości. Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, jaką stawkę podatku VAT należy zastosować do opisanej w stanie faktycznym sprawy sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w nieruchomości uprawniającym do wyłącznego korzystania z określonego miejsca postojowego zlokalizowanego na parkingu podziemnym? Kluczem do odpowiedzi na powyższe pytanie jest prawidłowa wykładnia art. 41 ust. 12 i ust. 12a u.p.t.u., w rezultacie której o zastosowaniu do przedmiotowej transakcji sprzedaży jednej stawki opodatkowania podatkiem VAT (7%) bądź przyjęciu możliwości odrębnego opodatkowania jej elementów według odmiennych stawek (7% i 23%) przesądza kwestia jednolitości świadczenia, to znaczy stwierdzenia czy w sprawie mamy do czynienia ze sprzedażą odrębnej własności lokalu mieszkalnego jako rzeczy głównej oraz towarzyszącemu mu udziału we współwłasności wspólnych części nieruchomości czy też ze sprzedażą obejmującą dwa przedmioty: samodzielny lokal mieszkalny (z udziałem w częściach wspólnych) oraz udział w lokalu niemieszkalnym (użytkowym) w budynku mieszkaniowym (również z udziałem w częściach wspólnych), który nie przynależy do lokalu mieszkalnego i może być przedmiotem odrębnego obrotu. Warto w tym miejscu przypomnieć, iż stosownie do treści art. 41 ust. 12 u.p.t.u., obniżoną 7 % stawkę podatku VAT stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z przepisem art. 41 ust. 12a u.p.t.u., rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Stosownie do art. 41 ust. 12b u.p.t.u., do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, nie zalicza się budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m² oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m². Tym samym z powołanych przepisów wynika, że do obiektów budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym zalicza się między innymi obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, czyli budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB 11 lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m², a także budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m². Uzupełniając powyższe należy zwrócić uwagę również na treść § 6 ust. 2 rozp. MF w świetle którego, stawka podatku wymieniona w art. 41 ust. 1 u.p.t.u. obniżona została do wysokości 7 % także w odniesieniu do robót budowlano – montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy – w zakresie w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12 – 12c u.p.t.u. Z powołanych wyżej regulacji wynika, że lokal mieszkalny o powierzchni nie większej niż 150 m² znajdujący się w wielorodzinnym budynku mieszkalnym stanowi część obiektu mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym, a konsekwencji jego wybudowanie, wyodrębnienie i sprzedaż, traktowane jako dostawa towarów w rozumieniu u.p.t.u., będzie podlegała opodatkowaniu obniżoną 7% stawką. W ocenie Sądu stanowisko Ministra Finansów nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach, a dokonana wykładnia art. 41 ust. 12 i 12a u.p.t.u jest nieprawidłowa. W przedstawionym stanie faktycznym, nie jest sporne, że budynek, w którym strona skarżące zamierza sprzedać lokale mieszkalne jest objęty społecznym programem mieszkaniowym, w rozumieniu przepisów art. 41 ust. 12a-12c u.p.t.u Dostawą towarów, w myśl art. 7 ust. 1 u.p.t.u, jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W przypadku wyodrębnienia własności lokali, zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 u.w.l., właścicielom tych lokali przysługuje udział w nieruchomości wspólnej, który obejmuje grunt, część budynku oraz urządzenia, niesłużące wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali. Zbycie lokalu mieszkalnego - tym samym dostawa takiego lokalu w rozumieniu u.p.t.u - nie jest możliwe bez jednoczesnego zbycia udziału w gruncie i udziału w częściach wspólnych budynku. W przedstawionym przez spółkę stanie faktycznym mamy do czynienia z jedną transakcją (jednolitym świadczeniem) polegającą na sprzedaży stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego wraz z przynależnym mu udziałem w częściach wspólnych, w ramach którego przydzielono nabywcy prawo do korzystania z określonego miejsca parkingowego. Udział ten nie może pozostawać odrębnym przedmiotem własności i nie może być przedmiotem odrębnego obrotu. Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że sprzedaż lokalu mieszkalnego z przypisanym do tego lokalu prawem do wyłącznego korzystania z wyodrębnionego miejsca postojowego znajdującego się w garażu podziemnym, stanowi jedną czynność, tj. dostawę, opodatkowaną jedną stawką 7% podatku VAT. Powyżej zaprezentowane stanowisko jest zbieżne z powszechnie prezentowaną i akceptowaną linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w ramach której zapadły m. in. wyroki NSA z dnia 17.06.2011 r., sygn. akt I FSK 1011/10, z 17.05.2011 r., sygn. akt I FSK 858/10, z 5.04.2011 r., sygn. akt I FSK 689/10, z 4.03.2011 r., sygn. akt I FSK 422/10, z 29.10.2010 r., sygn. akt I FSK 1813/09, z 17.06.2010 r., sygn. akt I FSK 967/09, z 24.09.2009 r., sygn. akt I FSK 1519/09, z 8.01.2009 r., sygn. akt I FSK 1798/07. Zdaniem Sądu, konieczne jest w tym miejscu odniesienie się do stwierdzenia Ministra Finansów, iż "powołane przez stronę skarżącą wyroki sądów administracyjnych wydane zostały w indywidualnych sprawach osadzonych w konkretnych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa." Mimo bowiem, iż w polskim systemie prawnym orzecznictwo sądowe nie ma charakteru powszechnie obowiązującego, to uwzględniając specyfikę rozstrzygnięcia, jakim jest interpretacja indywidualna, należy zwrócić uwagę na szczególne znaczenie orzecznictwa sądowego nie tylko w odniesieniu do interpretacji ogólnych, o jakich mowa w art. 14a Ordynacji podatkowej, ale także w przypadku zmiany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych z urzędu wydanej interpretacji indywidualnej. Zmiana taka jest możliwa, jeśli minister stwierdzi nieprawidłowość interpretacji indywidualnej (także interpretacji ogólnej) uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (art. 14e § 1 O.p.). Z przywołanych przepisów wprost wynika znacząca rola orzecznictwa sądowego w ujednolicaniu stosowania prawa podatkowego. Jeżeli przyczyną zmiany interpretacji może być orzecznictwo sądów, to już na etapie udzielania interpretacji Minister Finansów winien orzecznictwo sądowe faktycznie analizować, tym bardziej, gdy wnioskodawca bezpośrednio powołuje się na konkretne orzecznictwo. Przychylić się trzeba także do wyrażonego, zarówno w doktrynie (zob. B Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2006), jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, poglądu, że nieuzasadnione pominięcie orzecznictwa sądowego, bądź też lakoniczne ustosunkowanie się do niego, narusza wyrażoną w art. 121 § 1 O.p. zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nie budzi wątpliwości, że przepis art. 121 § 1 O.p. ma odpowiednie zastosowanie do interpretacji indywidualnych, co wynika z art. 14h O.p. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 30 października 2001 r., sygn. akt III SA 1409/00, trafnie wywodził, że "pogłębianiu zaufania do organów podatkowych nie służy ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji podatkowej do stwierdzenia, że orzeczenie sądu powołane przez stronę w piśmie procesowym na poparcie jej tezy, nie wiąże organu podatkowego w sprawie rozpatrywanej. Jakkolwiek orzeczenia sądowe rzeczywiście wiążą organ podatkowy tylko w sprawie, w której zostały wydane, to jednak powołanie ich w innej sprawie powoduje, że argumentacja sądu na temat wykładni konkretnego przepisu staje się argumentacją podatnika właśnie w sprawie rozpatrywanej. Jeżeli więc organ podatkowy nie podziela tej argumentacji, powinien szczegółowo odnieść się do uzasadnienia wyroku sądowego i ustosunkować się do wyrażonych tam poglądów, wyjaśniając, dlaczego je odrzuca." W przypadku interpretacji indywidualnych, do których art. 121 § 1 O.p. należy stosować odpowiednio, organ podatkowy winien argumentację sądu zawartą w wyroku, powołanym we wniosku o interpretację indywidualną, uznać za stanowisko wnioskodawcy i dokonać oceny tego stanowiska zgodnie z art. 14c § 1 i § 2 O.p. W przekonaniu Sądu organ interpretacyjny, konsekwentnie pomijając orzecznictwo sądów administracyjnych zapadłe w sprawach o podobnych stanach faktycznych, złamał zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Ponownie udzielając interpretacji organ podatkowy zobowiązany będzie ocenić stan faktyczny, przedstawiony przez spółkę we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, stosując przepisy prawa podatkowego zgodnie z wyżej zaprezentowaną ich wykładnią. Mając powyższe Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.