II SA/Gl 288/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" w R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, w wyniku wznowienia, w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta [...] i zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], położonej w P. przy ul. [...]. Jak wynika z tej decyzji została ona wydana m.in. w oparciu o wydaną dla tego przedsięwzięcia przez Burmistrza P. dnia [...] r. decyzję [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło nieważność powyższej decyzji Burmistrza. Kontynuując postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. inwestycji Burmistrz P. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił wydania dla tej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stając na stanowisku, że w świetle obowiązującego w dacie jego orzekania stanu prawnego objęte postępowaniem przedsięwzięcie inwestycyjne nie stanowi inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, dla której jest lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. W konsekwencji uznał, że dla takiej inwestycji nie jest wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedmiotowa decyzja Burmistrza została utrzymana następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., zaś skarga wniesiona na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/GL 150/09. Wniesiona od tego wyroku przez [...] w R. skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 16/10. W związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach doszło do wznowienia z urzędu postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę. W toku wznowionego postępowania na wniosek Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R.e (zwane dalej Stowarzyszeniem lub skarżącym Stowarzyszeniem) Stowarzyszenie to zostało dopuszczone do udziału w tym postępowaniu na prawach strony. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ ten decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 104 i art. 151 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i art. 146 kpa odmówił uchylenia objętego postępowaniem wznowieniowym pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ po zrelacjonowaniu dotychczasowego postępowania związanego z wydanym pozwoleniem na budowę przedmiotowej stacji telefonii komórkowej stwierdził, że realizacja tej inwestycji jest zgodna zarówno z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu Miasta P. jak i obowiązującymi aktualnie przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Nadto stwierdził, że w toku postępowania zakończonego przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę stacji prawidłowo został ustalony obszar jej oddziaływania oraz strony postępowania i brak jest podstaw do zmiany tych ustaleń. Dalej podniósł, że przedłożona przez inwestora dokumentacja budowy spełnia wszystkie wymagania co do zgodności z obowiązującymi przepisami. Ponowna analiza tej dokumentacji oraz obowiązujących przepisów wykazała, że nie ma podstaw do uchylenia wydanego pozwolenia na budowę ponieważ po ponownym rozpoznaniu sprawy mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a więc zachodzi sytuacja określona w art. 146 § 2 kpa. W konsekwencji stwierdził Starosta [...], że po uchyleniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach brak jest z uwagi na treść art. 151 § 1 pkt 1 i § 2 kpa podstaw do uchylenia pozwolenia na budowę. W odwołaniu od tej decyzji skarżące Stowarzyszenie zarzuciło, że została ona wydana bez uwzględnienia faktu, iż stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla budowy przedmiotowej stacji wywołało skutek ex tunc. W konsekwencji w postępowaniu wznowieniowym organ powinien wykazać, że kwestionowane pozwolenie na budowę mogło być wydane bez decyzji środowiskowej. Nadto podniosło, że organ pominął całkowicie wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. II SA/GL 712/09, dotyczące prawidłowego ustalenia stron postępowania w rozpatrywanej sprawie. Zarzuciło też Stowarzyszenie, że przedmiotem sprawy jest budowa obiektu budowlanego a nie urządzeń infrastruktury technicznej, co oznacza, iż pozwolenie na budowę zostało wydane również z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania. Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniósł, że stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornej stacji bazowej telefonii komórkowej nie spowodowało automatycznie wzruszenia wydanego pozwolenia na jej budowę lecz stanowiło jedynie podstawę do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowieniowym. Skoro w toku postępowania wznowieniowego ostateczną decyzją odmówiono wydania ponownej decyzji środowiskowej dla realizacji przedmiotowej stacji to niezasadny jest zdaniem Wojewody podniesiony w odwołaniu zarzut dotyczący nieuwzględnienia faktu wyeliminowania decyzji środowiskowej z obrotu prawnego. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że istotą wznowionego postępowania jest rozpoznanie sprawy tak jak gdyby nie była ona dotychczas rozstrzygnięta. Decyzję wydaje się przy tym w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy. Nie zgodził się Wojewoda z zarzutem odwołania, że nie uwzględniono w sprawie wytycznych zawartych w powoływanym wyroku WSA w Gliwicach sygn. II SA/GL 712/09. Powołując się na treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) wskazał, że obszar oddziaływania inwestycji został ustalony w oparciu o obowiązujące przepisy prawa i dotyczy działek nr [...], nr [...] i nr [...]. Właściciel, użytkownik wieczysty i zarządca nieruchomości sąsiedniej z projektowaną budową, aby uzyskać przymiot strony winien wskazać konkretny przepis prawa materialnego, w oparciu o który budowa obiektu budowlanego w sąsiedztwie jego nieruchomości spowoduje ograniczenie w swobodnym korzystaniu z tej nieruchomości. Nie jest zaś obowiązkiem organu dokonywanie analizy wszelkich możliwych przepisów szczególnych pod kątem ich ewentualnego naruszenia przy realizowaniu inwestycji. Stwierdził też Wojewoda, że urządzenie techniczne "zawarte jest w definicji obiektu budowlanego", co oznacza, że i urządzenie infrastruktury technicznej "zawiera się" w obiekcie budowlanym. W pojęciu urządzenia infrastruktury technicznej mieści się zaś objęta pozwoleniem na budowę stacja telefonii komórkowej. W konsekwencji Wojewoda doszedł do przekonania, że jej realizacja nie narusza treści obowiązującego planu zagospodarowania, skoro ten nie zakazuje realizacji na tym terenie ani urządzeń infrastruktury technicznej, ani obiektów budowlanych, a jedynie nowych obiektów kubaturowych, którego stacja nie stanowi. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] Stowarzyszenie wniosło o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając, że decyzja ta została wydane z naruszeniem: – art. 151 § 1 pkt 1 kpa przez jego niewłaściwe zastosowanie, – art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez przyjęcie, że stwierdzenie ze skutkiem ex tunc nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji nie powoduje żadnych następstw dla decyzji wydanej w oparciu o decyzję, której nieważność stwierdzono, – art. 7, 8, 9, 11, 77 i 107 § 3 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego z uwagi na nieustalenie stron postępowania. W uzasadnieniu skargi zarzuciło, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia wymieniona w art. 145 § 1 kpa i dlatego niedopuszczalnym było wydanie decyzji opartej na podstawie z art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Podniosło stowarzyszenie, że w postępowaniu wznowieniowym postępowanie toczy się tak jak gdyby sprawa nie była w danej instancji w ogóle rozstrzygnięta. W konsekwencji organy powinny wykazać, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu [...] r. bez decyzji środowiskowej było zgodne z prawem. Zdaniem skarżącej decyzja Wojewody narusza przepisy postępowania, w tym sformułowaną w art. 8 kpa zasadę zaufania społecznego do organu, w sytuacji gdy nie powołano i nie omówiono w niej przepisów Prawa budowlanego (z wyjątkiem art. 28 ust. 2) w oparciu o które pozwolenie na budowę zostało wydane. Uniemożliwia to ocenę jej zgodności z tymi przepisami. W szczególności nie zbadano zgodności kwestionowanej inwestycji z treścią § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. Podniesiono nadto, że błędnie organ utożsamia pojęcie urządzenia budowlanego z obiektem budowlanym. Jego obowiązkiem było zatem jednoznaczne stwierdzenie czy sporna inwestycja jest obiektem budowlanym czy też urządzeniem. Zdaniem skarżącej stanowi ona telekomunikacyjny obiekt budowlany. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na postanowienie o zawieszeniu postępowania sądowego skarżące Stowarzyszenie odmiennie niż wcześniej zakwestionowało wyrażone w tym postanowieniu stanowisko, że w postępowaniu wznowieniowym sprawa jest rozpatrywana w oparciu o przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie orzekania w tym postępowaniu. Ponownie stanowisko w tym względzie Stowarzyszenie zmieniło na rozprawie sądowej w dniu 24 sierpnia 2011 r. Na rozprawie tej zmodyfikowało jednocześnie skargę w ten sposób, że wniosło również o uchylenie decyzji poprzedzającej decyzję zaskarżoną oraz o stwierdzenie nieważności objętego postępowaniem wznowieniowym pozwolenia na budowę z dnia [...] r. Dla uzasadnienia tego żądania powołało się m. in. na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. II OSK 422/10. Obecny na tej rozprawie pełnomocnik uczestnika postępowania [...] SA w W. wniósł o oddalenie skargi oświadczając, że sporna stacja telefonii komórkowej nie jest użytkowana chociaż została wybudowana w [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym co wyznacza zdaniem Sadu granicę sprawy w rozumieniu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). W konsekwencji przy zastosowaniu tego przepisu Sąd nie byłby upoważniony do stwierdzenia w tym postępowaniu nieważności pozwolenia na budowę z dnia [...] r. skoro do stwierdzenia takiej nieważności w postępowaniu wznowieniowym nie były uprawnione organy orzekające, a to w związku z treścią art. 151 kpa określającą rodzaj decyzji, która w takim postępowaniu może zapaść. Z tego też względu błędne jest zdaniem Sądu powoływanie się w tym względzie przez skarżące Stowarzyszenie na złożoną na rozprawie sądowej w dniu 24 sierpnia 2011 r. (karta 102 akt sądowych) kserokopię wyroku WSA w Łodzi z dnia 9 lutego 2011 r. (karta 150 akt sądowych), który zapadł w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji. Dalej należy podkreślić, że aż do rozprawy poprzedzającej wydanie niniejszego wyroku Stowarzyszenie nie kwestionowało ani podstawy wznowienia ani też rozpoznania niniejszej sprawy w trybie przepisów o wznowieniu postępowania administracyjnego. Wprost przeciwnie we wszystkich pismach procesowych twierdziło, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 kpa. Jakkolwiek zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną to brak jest zdaniem Sądu w okolicznościach rozpatrywanej sprawy dostatecznych podstaw do zakwestionowania legalności wszczęcia postępowania wznowieniowego. W doktrynie utrwalony jest pogląd (zobacz komentarze do kpa m. in. pod redakcją Barbary Adamiak i Janusza Borkowskiego, Grzegorza Łaszczycy, Czesława Martysa i Andrzeja Matana, Małgorzaty Jaśkowskiej i Andrzeja Wróbla oraz pod redakcją Marka Wierzbowskiego i Aleksandry Wiktorowskiej), że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą została wydana decyzja w innej sprawie, stanowi podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa, a nie podstawę stwierdzenia nieważności tej drugiej decyzji. Również w orzecznictwie taki pogląd jest zdecydowanie przeważający (zobacz np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 1996 r. sygn. III ARN 21/96 – OSNP 1997/3/32 oraz wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r. sygn. II OSK 101/05 – LEX nr 201435). O odmiennym stanowisku nie może przemawiać zdaniem Sądu okoliczność, że w art. 145 § 1 pkt 8 kpa jest mowa jedynie o uchyleniu lub zmianie decyzji lub orzeczenia w oparciu o które została wydana decyzja objęta postępowaniem wznowieniowym. Jak bowiem podkreśla się w doktrynie (z powołaniem się na pogląd Barbary Adamiak – vide wymienione wyżej komentarze) przyczyną powstających na tym tle wątpliwości jest nieprecyzyjna regulacja tego przepisu, która nie została dostosowana do zmian wprowadzonych w wyniku nowelizacji kpa w 1980 r., kiedy to ustawodawca odszedł od "konstrukcji uchylenia decyzji jako nieważnej" na rzecz stwierdzenia nieważności decyzji. Jakkolwiek Sąd rozpatrujący niniejszą skargę całkowicie podziela pogląd, że stwierdzenie nieważności decyzji powoduje skutki prawne z mocą ex func to nie oznacza to, że fakt ten daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji od niej zależnej w sytuacji gdy w dacie jej wydania uwzględniała ona stan prawny wynikający z decyzji, której nieważność później stwierdzono. W tej dacie istniała zatem podstawa prawna do wydania decyzji zależnej, która opierała się wówczas na właściwie zastosowanym prawie materialnym i uwzględniała stan prawny wynikający z innej ostatecznej decyzji, na co trafnie zwrócił uwagę NSA w uzasadnieniu ww. wyroku sygn. akt II OSK 101/05. Brak jest zatem zdaniem Sądu podstaw do stwierdzenia, że decyzja zależna została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z powyższych względów Sąd nie znalazł wystarczających podstaw do zaakceptowania odmiennego w tym względzie stanowiska wyrażonego w powoływanym przez skarżące Stowarzyszenie wyroku NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. II OSK 922/10. Należy nadto podnieść, że wyrok ten zapadł w sprawie wznowienia postępowania sądowego. Również powołana w nim uchwała NSA z dnia 9 listopada 1998 r. OPK-7/98 (ONSA 1999, nr 1, poz. 13) zapadła zdaniem Sądu w innym stanie faktycznym i prawnym, a mianowicie gdy w następstwie wydania decyzji, której nieważność później stwierdzono, doszło do zawarcia umów cywilnoprawnych ze skutkiem nieodwracalnym w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], jako wydanych zasadnie w postępowaniu wznowieniowym, należy w pierwszej kolejności podnieść, że w zasadzie nie wynika z nich dostatecznie czy zdaniem organów obu instancji zaistniała w rozpatrywanej sprawie podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Starosta Pszczyński w podstawie swojej decyzji powołał zarówno art. 151 § 1 pkt 1 jak i art. 151 § 2 kpa oraz art. 146 kpa. Z uzasadnienia tej decyzji nie wynika w dostateczny sposób czy organ ten stwierdził podstawę wznowienia. Wynika natomiast, że jego zdaniem nie ma podstaw do uchylenia objętego postępowaniem pozwolenia na budowę gdyż po jego uchyleniu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Stwierdził bowiem organ orzekający, że inwestycja jest zgodna z postanowieniami uzgadniającymi i wymogami ochrony środowiska. Również projekt budowlany w oparciu o który decyzja została wydana nie narusza obowiązujących przepisów, w tym planu miejscowego i obowiązujących warunków technicznych. Uszło jednak uwadze Starosty, że przy stwierdzeniu przesłanek z art. 146 § 2 kpa osnowa decyzji wydanej w postępowaniu wznowieniowym powinna odpowiadać treści art. 151 § 2 kpa, który to przepis organ orzekający zresztą w podstawie prawnej swojej decyzji powołał ale do jego treści się nie zastosował. Nad tymi rozbieżnościami również Wojewoda przeszedł do porządku uznając za prawidłowe zarówno rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jak i przeprowadzone przez niego postępowanie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika przy tym jednoznacznie, że również Wojewoda uważał, iż w postępowaniu wznowieniowym mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej, które to twierdzenie oparł ten organ na analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jednocześnie jednak w podstawie prawnej swojej decyzji Wojewoda powołał jedynie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, co oznaczałoby, że nie stwierdził podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 kpa. W konsekwencji również osnowa zaskarżonej decyzji nie odpowiada jej uzasadnieniu i tym samym nie wiadomo jakiej treści decyzję organy wydały. Gdyby przyjąć, że zaskarżona decyzja została oparta na treści art. 151 § 1 pkt 1 kpa, to należałoby zdaniem Sądu stwierdzić, że zapadła ona z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem tego przepisu jako prawa materialnego. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zaistniała bowiem zdaniem Sądu podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, która nie tylko co do zasady ale również faktycznie dawała w niniejszej sprawie podstawę do uchylenia objętego postępowaniem pozwolenia na budowę z dnia [...] r. Należy bowiem zważyć, że jakkolwiek na gruncie obecnie obowiązującego stanu prawnego brak jest podstaw do ponownego wydania dla budowy spornej stacji bazowej telefonii komórkowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację (co zostało przesądzone prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/GL 150/09), to nie oznacza, iż stwierdzenie nieważności wydanej dla tej inwestycji w tym przedmiocie decyzji z dnia [...] r. pozostało bez wpływu na ocenę prawidłowości wydanego pozwolenia na budowę z dnia 4 maja 2006 r. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że wśród warunków udzielonego pozwolenia na budowę znalazł się w pkt 4 warunek realizacji uwarunkowań sformułowanych w decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Uwarunkowania te nie zostały przy tym wymienione (przeniesione) wprost na pozwolenie na budowę, a zawarto w nim jedynie ogólne odesłanie do tej decyzji środowiskowej. W sytuacji gdy stwierdzono nieważność decyzji środowiskowej pozwolenie na budowę odsyła więc do uwarunkowań określonych w decyzji już nieistniejącej. Jest to zatem odesłanie nie posiadające merytorycznej treści. To zaś przesądza zdaniem Sądu, że po stwierdzeniu nieważności decyzji środowiskowej zaistniała podstawa uchylenia pozwolenia na budowę w związku z podstawą wznowienia wymienioną w art. 145 § 1 pkt 8 kpa i to pomimo tego, że w dacie orzekania w postępowaniu wznowieniowym nie było już podstaw prawnych (wynikających z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko – Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) do wydania dla spornego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W sprawie nie zaistniała zatem z tego powodu podstawa wydania decyzji odmownej wymieniona w art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Z tego też powodu decyzje organów obu instancji zostały wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem tego przepisu. Stanowi to podstawę do uchylenia tych decyzji przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Sądu w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy nie zaistniała również podstawa wydania orzeczenia w oparciu o treść art. 146 § 2 kpa. Po przeprowadzeniu po wznowieniu postępowania zgodnie z treścią art. 149 § 2 kpa co do rozstrzygnięcia sprawy, nie mogłaby bowiem zapaść, wbrew odmiennemu stanowisku organów orzekających, wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej o jakiej w tym przepisie mowa. Należy bowiem zważyć, że objęta pozwoleniem na budowę stacja bazowa została zrealizowana już w [...] r. (zobacz w tym względzie oświadczenie pełnomocnika inwestora złożone na rozprawie sądowej dnia 24 sierpnia 2011 r. – karta 162 odwrót akt sądowych). W konsekwencji w świetle jednolitego w tym względzie orzecznictwa, postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji, również toczące się w trybie wznowieniowym musiałoby być co do zasady umorzone, a dalsze postępowanie dotyczące zrealizowanej budowy toczyłoby się na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego przed organami nadzoru budowlanego. Nie zapadłaby zatem taka sama decyzja. Do umorzenia postępowania doszłoby przy tym po wcześniejszym uchyleniu decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Koniecznym warunkiem uchylenia decyzji dotychczasowej w oparciu o ten przepis jest jednak wcześniejsze stwierdzenie, że nie zachodzą jednocześnie w sprawie przesłanki negatywne wymienione w art. 146 § 1 i § 2 kpa. Jak już stwierdzono wcześniej brak jest podstaw do stwierdzenia przesłanek z § 2 tego przepisu. Do ustalenia pozostaje zaś przesłanka z § 1 tego przepisu tj. upływu pięciu lat od doręczenia przedmiotowego pozwolenia na budowę, która będzie stanowić w pierwszej kolejności, przedmiot badania organów przy ponownym rozpatrzeniu sprawy i powinna być ustalona w oparciu o akta postępowania zakończonego tym pozwoleniem. Obowiązek zbadania tej przesłanki wystąpiłby również gdyby przyjąć, że w związku z realizacją inwestycji brak jest podstaw do umorzenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. W przypadku wystąpienia tej negatywnej przesłanki wydadzą organy orzekające decyzję opartą na treści art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 kpa tj. o wydaniu przedmiotowego pozwolenia z naruszeniem prawa z jednoczesnym wskazaniem okoliczności, z powodu których nie uchyliły pozwolenia na budowę. Wcześniej zaś rozważą i ustalą organy orzekające ponownie krąg stron postępowania stosownie do treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i zgodnie z wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/GL 712/09, które wbrew odmiennemu stanowisku organu odwoławczego nie zostały dotychczas zrealizowane, a w szczególności nie wynika to ani z akt sprawy ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zawartą w tym wyroku oceną prawną i wskazaniami co do sposobu ustalenia stron postępowania w rozpatrywanej sprawie organy orzekające i Sąd były zaś związane zgodnie z treścią art. 153 i art. 170 ustawy p.p.s.a. Wobec niewyjaśnienia tej kwestii za zasadny należy też uznać zarzut skargi wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem wymienionych w niej przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a. Zarówno w przypadku gdyby doszło do umorzenia postępowania wznowienionego po wcześniejszym uchyleniu pozwolenia na budowę, jak w przypadku wydania decyzji opartej na treści art. 151 § 2 kpa w zw. z art. 146 § 1 kpa, sprawa nie wymagałaby ustaleń i rozważań w postępowaniu przed organami architektoniczno-budowlanymi w zakresie kwalifikacji spornej inwestycji jak i jej zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z warunkami technicznymi wymienionego w skardze rozporządzenia Ministra Infrastruktury (obecnie z dnia 7 sierpnia 2008 r.), jako okoliczności bez znaczenia dla podjęcia tych orzeczeń. Zwalnia to Sąd z obowiązku ustosunkowania się do tych podnoszonych w skardze kwestii jako nie mających znaczenia prawnego dla rozpoznania niniejszej skargi. Z powyższych względów decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 zaś o kosztach postępowania stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 1, art. 209 i art. 211 tej ustawy. SW