II SA/Gd 730/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 6 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K., J. K. i S. P. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 26 listopada 1999r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/GD 482/11 odrzucił skargę T. K., J. K. i S. P. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 26 listopada 1999 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, iż skarga w tej sprawie została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Na podstawie akt sprawy Sąd ustalił, iż w dniu 23 lutego 2011 r. (data wpływu wezwania do organu) skarżący wnieśli do Rady Miejskiej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które organ nie udzielił odpowiedzi w terminie 60 dni, zatem termin do wniesienia skargi upłynął z końcem dnia 26 kwietnia 2011 r. Skargę wniesioną do Sądu dopiero w dniu 6 maja 2011 r. Sąd uznał za spóźnioną i ją odrzucił. Przedmiotowe postanowienie stało się prawomocne w dniu 30 lipca 2011 r. W dniu 4 sierpnia 2011 r. (data wpływu do Rady Miejskiej) T. K., J. K. i S. P. ponownie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 26 listopada 1999 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Wraz z odpowiedzią na skargę Rada Miejska nadesłała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do niej przez skarżących w dniu 1 lipca 2011 r. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o odrzucenie skargi lub jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Termin do wniesienia skargi w trybie powołanego przepisu określony został w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcie naruszenia prawa. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy skarżący, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez uchwałę Rady Miejskiej z dnia 26 listopada 1999 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], złożyli po raz pierwszy w dniu 23 lutego 2011 r., a następnie wnieśli skargę do Sądu, która z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia została odrzucona. Skarżący w dniu 1 lipca 2011 r. wystosowali do Rady Miejskiej drugie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez uchwałę z dnia 26 listopada 1999 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Ugruntowane już stanowisko zajęte przez sądownictwo administracyjne wskazuje, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) traktować jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby takie działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi - na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa - w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Tym samym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 wydane na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz następnie powtórzone w obecnie obowiązującym stanie prawnym w postanowieniu z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. w sprawie sygn. akt II OSK 754/08, Baza orzeczeń LEX nr 506026, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09, Wspólnota z 2009 r., nr 38, poz. 28, podobnie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 678/08, Baza orzeczeń LEX nr 504538 czy dostępne w internecie (orzeczenia.nsa.gov.pl) postanowienia: II SA/Ol 88/10, I SA/Łd 227/09, II SA/Gl 447/09, II SA/Sz 523/10. Tak więc, skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jako spóźniona, jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.