II SA/Gl 5/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska – Banacka (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Asystent sędziego Anna Malinga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2011 r. sprawy ze skargi Komitetu [...] w B. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rada Miejska w K. w dniu [...] r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zmiany trasy rurociągu paliwowego relacji K.-B. po terenie Gminy K., w obrębie sołectw: L., B., K. W ramach dalszej procedury planistycznej w dniu [...] r. Rada Miejska w K. uchwałą nr [...] przyjęła "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K.". Z kolei w dniu [...] r. Rada Miejska w K. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. w obrębie sołectw: L., B. K. Pismem z dnia [...] r. Komitet [...] w B. zwrócił się do Rady Miejskiej w K. u uchylenie ww. uchwał w całości lub w części dotyczącej przebiegu trasy rurociągu paliwowego, wnosząc o przesunięcie jego przebiegu o minimum 600 m w kierunku południowo-zachodnim. W uzasadnieniu Komitet zarzucił przyjęcie w poszczególnych uchwałach sprzecznych ustaleń w zakresie stref bezpieczeństwa, podjęcie uchwał w oparciu o nieostateczną decyzję o strefie ochronnej wód podziemnych, zakwestionował także umowę jaką Gmina zawarła z Inwestorem. Pismo podpisał K. M. wskazując, iż czyni to jako cyt. "Przedstawiciel Komitetu". Uchwałą z dnia [...] r. nr [...] Rada Miejska w K. odmówiła uwzględnienia wezwania do uchylenia ww. uchwał planistycznych, w obszernym uzasadnieniu wskazując motywy swego stanowiska. Pismem z dnia [...] r. Komitet [...] w B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą uchylenia uchwał z dnia [...] r., z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Ww. uchwale Komitet zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 18, art. 24 i art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym polegającą na uniemożliwieniu udziału w postępowaniu planistycznym od [...] r. W uzasadnieniu opisano nieprawidłowości, które zdaniem Komitetu towarzyszyły wytyczeniu w materiałach planistycznych trasy rurociągu paliwowego. Pismo podpisał K. M. wskazując, iż czyni to jako przedstawiciel Komitetu. W charakterze załączników dołączono szereg dokumentów, w tym korespondencję pomiędzy Inwestorem a Urzędem Gminy w K., Biurem Projektów a Urzędem, a także inne dokumenty z lat 90., zdaniem strony skarżącej obrazujące nieprawidłowości. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w K. wskazała, w odniesieniu do zarzutu obrazy art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym polegającej na uniemożliwieniu stronie wzięcia udziału w postępowaniu planistycznym od [...] r., że o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawiadomione zostały instytucje właściwe do opiniowania i uzgadniania projektu planu, zawiadomienie opublikowano również w prasie i wywieszone na tablicy ogłoszeń. Uzgodniony zaś projekt planu miejscowego wraz z prognozą skutków wpływu ustaleń planu na środowisko wyłożony był do publicznego wglądu w dniach od [...] r. do [...] r. (zawiadomienie o wyłożeniu projektu planu zostało przesłane stronom, których interesu prawnego dotyczył projekt planu, opublikowane w prasie w dniu [...] r. i wywieszone na tablicy ogłoszeń). W toku wyłożenia do publicznego wglądu ośmiu właścicieli nieruchomości, po których terenie przebiegać ma rurociąg paliwowy złożyło zarzuty w stosunku do projektu planu, następnie trzech z nich wycofało zarzuty. Uchwałą Nr [...] Rada Miejska w K. w dniu [...] r. odrzuciła zarzuty złożone do projektu planu przez Z. i M. R., S. W., K. M., Z. C. i K. K. Przedmiotowa uchwała została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez trzech zainteresowanych. Postanowieniem sygn. akt II S.A./Ka 1658/00 z dnia 15 listopada 2000 r. Sąd oddalił wniosek K. M. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego oraz odrzucił jego skargę na przedmiotową uchwałę. Wyrokiem sygn. akt II SA/Ka 1728/00 z dnia 25 stycznia 2002 r. NSA w Katowicach z siedzibą w Gliwicach oddalił skargi Z. i M. R. oraz Z. C. Jak wynika z powyższej chronologii postępowanie planistyczne dotyczące sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. w obrębie sołectw: L., B., K. dla realizacji trasy rurociągu paliwowego prowadzone było w latach [...]. Natomiast Skarżący zarzuca, iż nie brał udziału w postępowaniu planistycznym od [...] r. kiedy to prace planistyczne jeszcze nie zostały a rozpoczęte, a Przedsiębiorstwo [...] w P. złożyło dopiero wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przebudowy rurociągu paliwowego. Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Rada Miejska w K. wskazała, że rozpatrzyła wszystkie zarzuty złożone w toku wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu miejscowego, które nie zostały wycofane przez składających, a zainteresowani zaskarżyli przedmiotową Uchwałę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Rada wyjaśniła, że w przypadku gdy w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, korzystanie z nieruchomości lub jej części, w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy: odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części, albo zamiany nieruchomości na inną. Żądania takie do chwili obecnej nie wpłynęły, a zatem nie może być mowy o naruszeniu art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Miejska odniosła się także szczegółowo do podniesionych przez Komitet kwestii lokalizacji rurociągu, kontaktów pomiędzy Inwestorem a Gminą, darowizny na rzecz Gminy i dalszych zarzutów co do działań organu. Podniosła też, że Komitet nie ma osobowości prawnej i zdolności sądowej, a tym samym jego skarga winna zostać odrzucona. W konkluzji złożyła jednak wniosek o oddalenie skarg. W odpowiedzi na wezwanie Sądu przedstawiciel Komitetu K. M. wyjaśnił, iż przedmiotem skargi nie jest uchwała odmawiająca uchylenia uchwał planistycznych lecz 3 uchwały, których uchylenia odmówiono. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 stycznia 2011 r. rozdzielono objęte jednym pismem skargi. W konsekwencji przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie stała się skarga Komitetu na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Kłobuck w obrębie sołectw: L., B. K. Objęte tym samym pismem skargi na pozostałe dwie uchwały podlegają natomiast odrębnemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wyliczone w przywołanym przepisie postanowienia, a także inne akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej oraz organy samorządu terytorialnego, w tym akty prawa miejscowego, a także akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego i bezczynność organów we wskazanych w ustawie przypadkach. Badając formalną dopuszczalność wniesionej skargi wskazać nadto należy, iż z mocy art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. 2001, Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07). W pierwszej kolejności tut. Sąd rozważył zatem czy skarga poprzedzona została wniesieniem do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz czy skarga wniesiona została przez stronę skarżącą w przewidzianym prawem terminie. Zdaniem składu orzekającego wymogi te zostały w niniejszej sprawie dochowane. Skarga została bowiem poprzedzona kierowanym do Rady Miejskiej w K. pismem z dnia 18 czerwca 2010 r., noszącym znamiona wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarga wniesiona została nadto z zachowaniem ustawowego terminu. Przed przystąpieniem do merytorycznego badania zarzutów skargi Sąd zobligowany był jednak nadto rozważyć kwestię legitymacji skargowej strony skarżącej. Tylko bowiem istnienie tej legitymacji zezwala na rozpatrywanie merytorycznych zarzutów wniesionej skargi i analizę legalności zaskarżonego aktu. Brak legitymacji prowadzić zaś musi do oddalenia skargi bez badania zasadności zarzutów w niej podniesionych. Jak powyżej wskazano art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przyznaje prawo do wniesienia skargi każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Ustęp 2a przywołanego artykułu wskazuje ponadto, iż skargę na uchwałę bądź zarządzenie można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Kwestia legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym została zatem przez ustawodawcę wyczerpująco w przepisie tym uregulowana. W konsekwencji ocena czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na uchwałę lub zarządzenie organu gminy dotyczące sprawy z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a nie na podstawie art. 50 § 1 p.p.s.a (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04). Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być bowiem jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma zatem charakteru actio popularis, do jej wniesienia nie legitymuje w efekcie ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004). W konsekwencji, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01). Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest bowiem nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1016/09). Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi więc w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 84/08). Warto w tym miejscu wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt SK 76/06 (Dz. U. 2008 r. Nr 170, poz. 1053) uznał art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przewidujący prawo do zaskarżenia uchwał do sądu administracyjnego jedynie dla tych podmiotów, którzy wykażą się konkretnym indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego, za zgodny z Konstytucją RP. Jak akcentuje się zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie, interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy musi mieć oparcie w przepisach prawa, to przepis bowiem decyduje o tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes. Musi to być nadto interes indywidualny, bezpośredni i realny (por. np. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05), wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony aktem prawa miejscowego. Musi on być wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania tej skargi (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09). Na skarżącym spoczywa zatem obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Podmiot wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi zatem wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 560/09 wraz z bogato cytowanym tamże orzecznictwem sądów administracyjnych, wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 84/08). Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, że noszące znamiona wezwania do usunięcia naruszenia prawa pismo z dnia 18 czerwca 2010 r. wskazuje w nagłówku, iż pochodzi od Komitetu [...] w B., którego przedstawicielem jest K. M. Z jego treści wynika, iż to Komitet, a nie indywidualnie K. M., wnosi o uchylenie wskazanych w nim uchwał i to Komitet wnosi o przesunięcie projektowanej trasy przebiegu rurociągu. Pismo podpisał cyt. "Przedstawiciel Komitetu M. K.". Także w posiedzeniu Komisji Zagospodarowania Przestrzennego Infrastruktury Komunalnej, Bezpieczeństwa i Porządku Publicznego Rady Miejskiej w K. rozpatrującym w dniu 26 lipca 2010 r. otrzymane wezwanie K. M. uczestniczył jako przedstawiciel Komitetu [...] w B. Na pytanie Przewodniczącego Komisji wskazał wówczas, że Komitet nie został nigdzie zarejestrowany. Również zawarte w piśmie z dnia 8 września 2010 r. skargi na ww. uchwały, w tym na stanowiącą przedmiot niniejszej sprawy skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie wskazuje, iż stroną skarżącą jest Komitet [...] w B., a K. M. występuje jedynie jako jego przedstawiciel. Notabene Komitet w okresie tym nie miał jeszcze wówczas prawnego umocowania do działania. Jak bowiem wynika z dodatkowo nadesłanych do Sądu przez K. M. (podpisującego się już nie jako Przedstawiciel Komitetu lecz jako Przewodniczący Zarządu Komitetu) dokumentów Komitet stanowi stowarzyszenie zwykłe, które w wyniku przedłożenia stosownych dokumentów zostało przez Starostę skontrolowane co do spełnienia wymogów ustawowych i wpisane do ewidencji stowarzyszeń zwykłych dopiero w trakcie postępowania przed tut. Sądem, w dniu 29 listopada 2010 r. Stosownie zaś do art. 40 ust. 3 i 41 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 z późn. zm.) o utworzeniu stowarzyszenia zwykłego jego założyciele informują na piśmie właściwy, ze względu na przyszłą siedzibę stowarzyszenia, organ nadzorujący. Jeżeli w ciągu 30 dni od dnia uzyskania informacji o założeniu stowarzyszenia zwykłego nie zakazano jego działalności, może ono rozpocząć działalność. Prezes Zarządu Komitetu K. M. dołączył także "Statut" Komitetu stwierdzający w art. 2, iż "zadaniem Komitetu jest zmiana trasy przebiegu rurociągu lub całkowita blokada", uchwałę o powierzeniu mu funkcji Przewodniczącego Zarządu oraz pełnomocnictwo jakiego sam sobie udzielił do występowania w imieniu Komitetu przed WSA w Gliwicach. Także w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 13 maja 2011 r. K. M. wystąpił jako Przewodniczący Zarządu Komitetu [...] w B. Ewidentnym w sprawie jest zatem, że skarżącym nie jest K. M. lecz Komitet, w którym pełni on funkcję Przewodniczącego Zarządu. Komitet, stanowiąc stowarzyszenie zwykłe, nie może być jednak podmiotem praw i obowiązków związanych z nieruchomościami, gdyż zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy Prawo o stowarzyszeniach, nie posiada osobowości prawnej. Także w skardze Komitet nie wykazał istnienia tytułu prawnorzeczowego do jakichkolwiek nieruchomości położonych na terenie objętym zaskarżoną uchwałą i naruszenia tą uchwałą jego interesu prawnego lub uprawnienia. Przewodniczący Zarządu Komitetu zapytany zaś przez Sąd w trakcie rozprawy w czym Komitet dopatruje się naruszenia swego interesu prawnego wskutek uchwalenia skarżonej uchwały oświadczył, iż interes prawny Komitetu uzasadnia fakt, iż zaskarżona uchwała naruszyła uprawnienia obywateli do kontroli stref ochronnych dla ujęć wód pośrednich, a nadto właściciele nieruchomości są cyt. "zainteresowani materialnie i fizycznie w uchyleniu uchwał". Stwierdzić zatem należy, że stanowiący stowarzyszenie zwykłe Komitet [...] w B. nie wykazał aby Komitet posiadał jakikolwiek własny, indywidualny interes prawny związany z prowadzoną w Gminie procedurą planistyczną i aby interes prawny ten został naruszony zaskarżoną uchwałą. Nie może bowiem stanowić argumentu wykazującego naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia Komitetu stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została podjęta niezgodnie z prawem. Pogląd strony skarżącej o niezgodności z prawem przedmiotowej uchwały podlegałby bowiem weryfikacji dopiero po stwierdzeniu, że skarga na uchwałę została wniesiona przez legitymowany podmiot. Na etapie oceny legitymacji skargowej kwestia zgodności z prawem zaskarżonej uchwały nie jest zaś przez sąd badana, skoro drogę do takiej kontroli otwiera dopiero skutecznie złożona skarga. Jak to już bowiem wskazano dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r., II OSK 1762/07). Także zawarty w skardze zarzut naruszenia zaskarżoną uchwałą ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niedopuszczenie do udziału w postępowaniu planistycznym od 1996 r. nie może zostać potraktowany jako wykazanie naruszenia interesu prawnego skarżącego Komitetu. Skarżona uchwała podjęta została bowiem w roku 2002 r. podczas gdy skarżący Komitet powstał dopiero w roku 2010 r. Skoro zatem skarżący Komitet nie wykazał, by wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały naruszony został jego indywidualny interes prawny - nie mógł on skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, czego konsekwencją jest oddalenie skargi. Fakt, że skarżący Komitet reprezentuje interesy swoich członków, którzy mogą być uprawnieni do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, nie daje tej organizacji legitymacji do wniesienia takiej skargi we własnym imieniu (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1539/09). Do zasad wnoszenia przez organizacje skarg na podstawie art. 101 nie mają bowiem zastosowania przepisy art. 31 k.p.a., dopuszczające występowanie w charakterze strony organizacji społecznej reprezentującej interesy innych osób (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2001 r. sygn. akt II SA 138/01). Nie można też uznać, iż w istocie skarga została wniesiona przez K. M. w ramach reprezentacji grupy mieszkańców, o której to możliwości mowa w art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym. Po pierwsze bowiem, jak to zostało powyżej wskazane, z wszystkich pism składanych w trakcie postępowania jednoznacznie wynika, iż stroną skarżącą jest Komitet występujący we własnym imieniu, także K. M. oświadczył przed Sądem, że stroną skarżącą jest Komitet mający jego zdaniem własny interes prawny, po drugie zaś zaskarżenie podjętej przez organ gminy uchwały w ramach reprezentacji, o której mowa w art. 101 ust. 2a ustawy mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas gdyby konkretni mieszkańcy gminy wyrazili pisemną zgodę na wniesienie w ich imieniu skargi. Okoliczności takie w niniejszej sprawie nie miały miejsca. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.