IV SA/Wr 492/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, , Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant Jolanta Pociejowska, Po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu za 2010 r. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...]. Decyzją z dnia [...], nr [...] Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...], nr [...] o odmowie A. K. wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu za rok 2010. W uzasadnieniu decyzji wskazał organ, że strona od dnia 16 kwietnia 1991 r. jest emerytowanym policjantem. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy w L. przyznał stronie prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, na podstawie której strona, jako emerytowany policjant, pobierała to świadczenie. Zasady przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego regulowało rozporz. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 21002 r. ( Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.). Przedmiotowe świadczenie strona pobierała do 2005 r. Z dniem 1 stycznia 2006 r. uchylono przepis § 8 rozporz. z dnia 28 czerwca 2002 r. uprawniający emerytów i rencistów do pobierania powyższych świadczeń. Dnia 30.04.2010 r. strona zwróciła się o wypłatę równoważnika pieniężnego na remont lokalu mieszkalnego m. in. za 2010 r. Decyzją z dnia [...] Nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] Nr [...], Komendant Powiatowy Policji odmówił stronie prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu za 2010 r. powołując się na rozporządzenie MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), którym dokonano nowelizacji rozporządzenia tegoż organu z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu (Dz. U. Nr 100, poz. 919), poprzez uchylenie § 8 tego rozporządzenia odnoszącego się wprost do emerytów i rencistów policyjnych, a także członków ich rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu itp., o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67). W wyniku skargi strony na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 lutego 2011 r. uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji, jak i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] zobowiązując organ I instancji do ponownego rozpatrzenia wniosku strony z dnia 29.04.2010 r. zawierającego żądanie wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za 2010 r. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Powiatowy Policji ponownie odmówił stronie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2010 r., stwierdzając, że na mocy decyzji z dnia [...], Nr [...] komendanta Powiatowego Policji strona nabyła prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego i decyzja ta nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Wezwanie o wypłatę równoważnika pieniężnego wskazuje, że raczej należy przyjąć, iż strona domaga się realizacji decyzji nr [...] przez dokonanie wypłaty. Takie stanowisko zajął sąd administracyjny w wyroku z dnia 15.02.2011 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie powołał się organ I instancji na nowelizację rozporządzenia MSWiA, która z dniem 1 stycznia 2006 r. uchyliła przepisy § 8 i § 9 ust. 2 rozporz. MSWiA z dnia 28.06.2002 r. przyznające emerytom i rencistom policyjnym prawo do tego równoważnika, stanowisko Trybunału Konstytucyjnego oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne, przesądzające o przysługiwaniu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego wyłącznie czynnym funkcjonariuszom, i przesądzające o bezzasadności domagania się wypłaty świadczenia przez stronę. Podniósł organ, że jedyną podstawą przedmiotowego świadczenia jest ostateczna decyzja przyznająca stronie to prawo. Utrzymując decyzję organu I instancji w mocy Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że strona pobierała świadczenie w postaci równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego do roku 2005, bowiem z dniem 1 stycznia 2006 r. przepis § 8 rozporz. MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. zawierający uprawnienie w tym zakresie został uchylony, pozbawiając tym samym prawa do tego świadczenia osoby pobierające je z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego. Odwołał się organ do wyroku TK z dnia 29 listopada 2004 r. (sygn. K 7/04), który dokonując oceny zgodności zapisu art. 91 ust. 2 ustawy o policji stwierdził, że krąg podmiotów uprawnionych do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego w sposób oczywisty określa art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, w którym jest mowa o przyznaniu równoważnika jedynie policjantowi, co oznacza policjanta w służbie czynnej. Świadczenie to, podobnie jak inne mieszkaniowe świadczenia, przewidziane zostało w ustawie o Policji jako przywilej związany z pełnieniem służby. Przepis art. 91 ust. 1 ustawy o Policji od początku nie przyznawał prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego emerytom czy rencistom, a przyznające to uprawnienie akty wykonawcze wykraczały w tym zakresie poza granice delegacji ustawowej. Zdaniem organu II instancji, z chwilą wyeliminowania z porządku prawnego przepisu § 8 rozporz. z dnia 28 czerwca 2002 r. zapisy tego aktu wykonawczego nie mogą stanowić podstawy do naliczania równoważnika emerytom i rencistom policyjnym. Wskazał także organ na kolejny wyrok TK z dnia 27.10.2008 r. (sygn. U 4/08), wg którego uchylenie § 8 cyt. rozporz. nie zmieniło stanu prawnego przez pozostawienie emerytom i rencistom policyjnym uprawnień do równoważnika pieniężnego, skoro takie uprawnienie nie wynikało z ustawy. Odnosząc się do istniejącej w obiegu ostatecznej decyzji przyznającej stronie prawo do przedmiotowego równoważnika powołał się organ na wyrok WSA z dnia 8.07.2010 r. (sygn. IISA/Op 317/10), w którym sąd stwierdził, że nie można nie dostrzec, że w decyzji przyznającej równoważnik równocześnie określono, iż będzie on wypłacany corocznie, a jego wysokość zostanie ustalona każdorazowo wg obowiązujących stawek. W skardze od powyższej decyzji A. K. zarzucił zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu polegającą na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa oraz na zastosowaniu prawa uchylonego wynikającą z błędnej subsumcji i interpretacji, to jest podciągnięcie stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis. Podkreślił skarżący, że bezspornym jest fakt, iż odchodząc na emeryturę w dniu 15.04.1991 r. nabył prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego na podstawie obowiązujących wówczas przepisów. Są to prawa nabyte skarżącego, których nie może mu odebrać późniejsza zmiana stanu prawnego. Podniósł skarżący, że NSA wskazując, że do emerytów policjantów mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji itp., w pełni akceptuje pogląd, że funkcjonariusz policji po uzyskaniu uprawnień emerytalnych dalej pozostaje funkcjonariuszem policji, o czym świadczy zarówno tytuł ustawy z dnia 18.02.1994 r. o zaopatrzeniu funkcjonariuszy jak i treść art. 1 tej ustawy. W opinii Biura Studiów i Analiz Sądu Najwyższego z dnia 2.02.2009 r. (nr BSA III-055-4/09) wskazano, że emeryci i renciści policyjni, którzy nabyli prawa emerytalne przed 1 stycznia 2006 r. nie utracili prawa do równoważnika za remont mieszkania. Ani znowelizowane przepisy ani też przepisy ustawy o Policji nie przewidują bezprzedmiotowości decyzji przyznającej skarżącemu uprawnienie do równoważnika remontowego. Takie same stanowisko spotyka się w orzecznictwie sądów administracyjnych (także wyrok NSA z dnia 4.11.1998 r. sygn. ISA 660/98), wg których uchylenie przepisu § 8 rozporz. MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. nie połączone z cofnięciem dotychczas przyznanych uprawnień lub wygaśnięciem decyzji przyznających te uprawnienia, nie mogło być przyczyną wygaśnięcia decyzji uprawniających. Przywołał skarżący wyrok NSA z dnia 18.06.2008 r. (sygn. IOSK 953/07 – ONSAiWSA 2009/4/77), w którym Sąd stwierdził, że "W razie uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W przeciwnym wypadku decyzje takie nie stają się bezprzedmiotowe." Podkreślił skarżący, że źródłem uprawnienia emeryta policyjnego do równoważnika pieniężnego nie był przepis rozporządzenia, który kwestionował jedynie kwestie natury technicznej. Zwrócił skarżący uwagę na stanowisko sądów, które zauważają, że to przepisy rozporządzenia, wydanego na podstawie ustawy o Policji, winny być w zgodzie z przepisami ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji. Sądy w pełni stosują wytyczne NSA z wyroku z dnia 13 lutego 2007 r. W oparciu o powyższe wniósł skarżący o uchylenie zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i jego argumentację, zawarte w zaskarżonej decyzji, podkreślając, że przepisy o stawkach kwotowych równoważnika pieniężnego mają charakter płacowy, wobec czego nie można stosować do nich wykładni rozszerzającej. Skoro nie można wyliczyć kwoty równoważnika, wobec podstawy do wyliczenia, wydana decyzja jest prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istotę sporu stanowi zagadnienie czy zgodna z zasadą legalizmu jest decyzja odmawiająca skarżącemu – emerytowanemu policjantowi wypłaty równoważnika z tytułu remontu lokalu mieszkalnego ze względu na brak przepisów wykonawczych będących podstawą wypłaty tego równoważnika, wobec istnienia w obrocie prawnym decyzji administracyjnej nadającej skarżącemu uprawnienie do otrzymania tego równoważnika. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego skarżący na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] z dnia [...] nabył prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Decyzja ta jest decyzja ostateczną i pozostaje w obrocie prawnym. Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] odmawiająca skarżącemu wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu za rok 2010 r. ze względu na wyeliminowanie z porządku prawnego z dniem 1 stycznia 2006 r. przepisu § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu (Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.), który odnosił się wprost m. in. do emerytów i rencistów policyjnych, w wyniku czego zapisy tego aktu wykonawczego nie mogą stanowić podstawy do naliczania równoważnika emerytom i rencistom policyjnym. Rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji muszą zostać poprzedzone rozważaniami oceniającymi moc obowiązującą decyzji nadającej skarżącemu uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont lokalu, a więc konkretyzującej źródło określonych uprawnień. W doktrynie prawa administracyjnego reprezentowane jest stanowisko, iż zdolność wywoływania przez decyzję administracyjną określonych skutków prawnych trwa dopóty, dopóki nie zostanie ona wyeliminowana z obrotu prawnego, co może nastąpić poprzez wprowadzenie przez ustawodawcę ściśle określonej normy intertemporalnej, przewidującej taki skutek, albo też w drodze aktu o charakterze indywidualnym. Nowelizacja rozporządzenia wykonawczego, które w przepisie § 8 przyznawało m. in. emerytowanym policjantom prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego nie skutkowała wygaśnięciem decyzji administracyjnej przyznającej skarżącemu tego prawa. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r. (sygn. I OSK 1105/10, niepubl.) dopóki decyzje te nie zostaną zweryfikowane w sposób przewidziany prawem, dopóty będą wywoływać skutki prawne wiążące trwale podmioty i strony zainteresowane ich rozstrzygnięciem. Ustanowiona w art. 16 § 1 k.p.a. "zasada ogólna trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego w świadomości społecznej zasada ta uchodzić będzie z pewnością za jedno z kardynalnych założeń całego systemu ogólnego postępowania administracyjnego. (..) Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wydanie nowej decyzji jest więc jedynym sposobem całkowitego lub częściowego pozbawienia decyzji ostatecznej jej mocy obowiązującej(..)" (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu. Warszawa str. 123). Ze sformułowania art. 16 § 1 k.p.a. wynika, iż decyzja ostateczna nie tylko, że jest decyzją, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, lecz że jest to ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej, nie może być ona ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego, poza przypadkami przewidzianymi w przepisach k.p.a. Dopuszczalne jest także stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, gdy w przepisach przewidziano taki skutek, lub gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa – przestał istnieć podmiot stosunku prawnego, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony (por. wyroki NSA z dnia 26.10.2010 r. sygn. I OSK 541/10; z dnia 31.08.2010 r. sygn. I OSK 407/10 i I OSK 415/10; niepubl.). W wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. (sygn. akt I OSK 953/07) NSA stwierdził, że "w razie uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W przeciwnym wypadku decyzje takie nie stają się bezprzedmiotowe". Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) w przepisach przejściowych takiego przepisu nie zawierało. Samo uchylenie podstawy prawnej wydanych wcześniej decyzji powoduje, że z dniem wejścia w życie takiej zmiany prawa przestaje obowiązywać podstawa prawna do wydawania takich decyzji w przyszłości. Nie powoduje to natomiast wygaśnięcia uprawnień nabytych na podstawie decyzji wydanych w przeszłości, opartych na obowiązującej wówczas podstawie prawnej. Przyjęcie innego stanowiska, pomijającego byt prawny istniejącej w obrocie decyzji, dającej uprawnienia skarżącemu do domagania się wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, prowadzi do naruszenia zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Nie wdając się jednakże w ocenę legalności decyzji przyznającej skarżącemu uprawnienie do równoważnika za remont mieszkania, bowiem kwestia ta nie stanowi przedmiotu kontroli Sądu w nin. sprawie, zauważając, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29.11.2004r. (sygn. K 7/04, OTK-A 2004/10/109) wyraźnie wskazał na przepisy art. 92 ust. 1 i art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), z których wynika, iż równoważnik pieniężny przysługuje policjantowi w służbie czynnej, a w wyroku z dnia 27.10.2008 r. (sygn. U 4/08, OTK-A 2008/8/141) wyraźnie stwierdził, co prawda odnośnie przysługiwania emerytom i rencistom policyjnym równoważnika pieniężnego za brak lokalu, że "(..) uchylenie § 8 rozporządzenia nie zmienia stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów policyjnych uprawnienia do równoważnika pieniężnego, skoro takie nie wynikało z ustawy.(..)", powtórzyć należy, że tylko wyeliminowanie decyzji Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] z dnia [...] nadającej prawo skarżącemu do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego otworzy możliwości rozstrzygania w zakresie objętym wnioskiem strony – a więc domagania się wypłaty tego równoważnika i w tym kierunku winien organ administracji podjąć czynności. Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 266, poz. 2246), które weszło w życie w dniu 1 stycznia 2006 r. uchylono między innymi przepis § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., który stanowił, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego, w związku z tym, z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do kontynuacji wypłacania równoważnika pieniężnego dla skarżącego i z tą datą wygasło uprawnienie do jego przyznawania. Rozważyć zatem należy czy, stosownie do przepisu § 6 rozporządzenia, została wyczerpana zawarta w nim przesłanka uzasadniająca cofnięcie uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika, skoro policjant przestał spełniać warunki, o których mowa § 1 pkt 1 rozporządzenia lub uległy zmianie jego uprawnienia do liczby norm zaludnienia. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. (sygn. VIII SA/Wa 621/09), a wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2006 r. (sygn. II SAWa 1689/06), z którymi to stanowiskami zgadza się skład orzekający w sprawie niniejszej, uchylony § 8 rozporządzenia, stanowił podstawę pozwalającą stosować § 1 pkt 1 rozporządzenia do emerytów policyjnych. Skoro z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła ta podstawa, to emeryci policyjni nie spełniają warunków określonych w § 1 ust. 1 rozporządzenia, jako że w ogóle tego przepisu się do nich nie stosuje. Również w wyroku z 21 listopada 2006 r. (sygn. II SA/Wa 1335/06) WSA opowiedział się za cofnięciem emerytom policyjnym uprawnień do równoważnika za remont lokalu jako drogą właściwą do dostosowania stanów faktycznych do obowiązującego prawa. Sąd ten stwierdził, iż przepis § 6 rozporządzenia wykonawczego MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. uzasadnia wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego wobec utraty przez emeryta policyjnego danego uprawnienia. Decyzja taka miałaby charakter deklaratoryjny, a za jej wydaniem przemawia konieczność regulowania stanów faktycznych zgodnie z obowiązującym prawem. Prawidłowość powyższego stanowiska została potwierdzona wyrokiem NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r. (sygn. akt I OSK 407/10), na taki tok postępowania wskazują także wyroki NSA z dnia 12.07.2011 r. (sygn. I OSK 409/11) i z dnia 14.07.2011 r. (sygn. I OSK 465/11), których przedmiotem była kasacja od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Reasumując, za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 24.11.2010 r. sygn. I OSK 1105/10) powtórzyć należy, że " zmiana rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), dokonana z dniem 1 stycznia 2006 r. rozporządzeniem MSWiA z dnia z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), pozostawała bez wpływu na uprawnienia emerytów i rencistów wynikające z ostatecznych decyzji o przyznaniu im prawa do omawianego świadczenia." Powyższe skutkuje uznaniem, że zaskarżona i poprzedzającą ją decyzja narusza prawo, a to przepisy art. 16 § 1 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP, w związku z czym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Przeprowadzając ponowne postępowanie zobowiązane są organy administracji do uwzględnienia powyżej wywiedzionych uwag i wskazówek.