I OSK 1105/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.), Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski, Protokolant asystent Katarzyna Myślińska, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2010r. sygn. akt IV SA/Wr 1/10 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 1/10 w sprawie ze skargi J. B. uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] oraz decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego na remont lokalu Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. J. B. pismem z dnia 29 grudnia 2008 r. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu o naliczenie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za okres od 2006 r. do 2008 r. Do wniosku dołączył stosowne oświadczenia mieszkaniowe. W odpowiedzi na to wystąpienie Komendant Miejski Policji w Wałbrzychu pismem z dnia 21 stycznia 2009 r. poinformował wnioskodawcę, że zasady przyznawania tego świadczenia regulują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. z 2005 r., Nr 226 poz. 2246 ze zm.). Z dniem 1 stycznia 2006 r. pozbawiono emerytów i rencistów policyjnych uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Obecnie brak jest zatem podstaw do wypłaty przedmiotowego świadczenia za lata 2006-2008. Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się J. B., który w piśmie z dnia 30 stycznia 2009 r. podtrzymał żądanie wypłacenia mu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008. Ponadto stwierdził, że prawo do omawianego świadczenia zostało mu przyznane decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] maja 2002 r. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, a zatem nadal powinna być ona wykonywana przez Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu. Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu stwierdził niedopuszczalność odwołania J. B. Uzasadniając swoje postanowienie, organ podał, że wobec braku przepisu prawnego przyznającego emerytom policyjnym prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia może być załatwiony nie w formie decyzji o odmowie przyznania tego prawa, lecz jedynie w drodze pisemnej odpowiedzi, a ta została zainteresowanemu udzielona przez Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J. B. zarzucił, że zaskarżone postanowienie w sposób rażący narusza art. 16 § 1 k.p.a., poprzez złamanie zasady trwałości decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 166/09 uchylił powyższe postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 5 marca 2009 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że sprawy dotyczące równoważników pieniężnych rozstrzygane są w drodze decyzji administracyjnej. Pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji administracyjnej są decyzjami, mimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art.107 § 1 kpa, jeżeli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji (wyrok SN z 18 października 1985 r. sygn. II CR 320/85, OSNCP 1986, nr 10, poz. 158 oraz wyrok z 20 lipca 1981 r. sygn. SA 1163/81 -OSPiKA 1982, nr 9-10, poz. 169). Zdaniem Sądu pismo Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu z dnia 21 stycznia 2009 r. zawiera oznaczenie organu, wskazuje adresata, zawiera rozstrzygnięcie w sprawie z powołaniem podstawy prawnej oraz podpis organu. Ta minimalna liczba elementów zawartych w piśmie organu pozwala uznać pismo Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu z dnia 21 stycznia 2009 r. za de facto decyzję, od której służy w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu. Zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania podlega zatem uchyleniu na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej w skrócie P.p.s.a.). WSA we Wrocławiu wskazał ponadto, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ zobowiązany będzie przede wszystkim ocenić treść złożonego wniosku w celu jednoznacznego ustalenia zakresu przedmiotowego sprawy. Zauważyć bowiem należy, że skarżący zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu z prośbą o naliczenie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, nie domagał się natomiast, jak to przyjęły organy, wydania decyzji o przyznaniu prawa do takiego świadczenia. Organ powinien zatem w sposób należyty, zgodnie z przepisami k.p.a., wyjaśnić i ustalić przedmiot żądania skarżącego i wdać w sprawie właściwe rozstrzygnięcie. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu z dnia [...] stycznia 2009 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, wskazał, że prawo policjanta do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego wynika z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.- dalej powoływanej jako ustawa o Policji). Ustawy ta odnosi się jednak do policjantów, nie znajduje zaś zastosowania do emerytów i rencistów policyjnych. Prawa emerytów policyjnych reguluje ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 ze zm.). Sytuacji emerytów i rencistów policyjnych, zdaniem organu, nie zmieniło wejście w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100 poz. 9 ze zm.). Rozporządzenie to w § 8 przyznawało wprawdzie równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego również emerytom i rencistom policyjnym, ale na podstawie wyłącznie tego przepisu wspomniane kategorie osób nie mogły nabyć prawa do tego równoważnika, gdyż nabycie prawa, zgodnie z zasadami demokratycznego państwa prawa, następuje wyłącznie na podstawie przepisów ustawy. Przepis § 8 został uchylony rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. W tej sytuacji, uwzględniając również wyrok Trybunał Konstytucyjny z dnia 27 października 2008 r. w sprawie o sygn. akt U 4/08, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu brak jest podstaw do wzruszenia orzeczenia pierwszoinstancyjnego, bowiem Komendant Miejski Policji w Wałbrzychu zasadnie, aczkolwiek w ułomnej formie, odmówił przyznania stronie prawa do przedmiotowego równoważnika. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł J. B., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz ustalenia czy decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu i Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu dotyczące przyznania skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego mieszkania mają moc prawną i podlegają wykonaniu przez organ administracyjny. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy domagał się jej oddalenia, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, że przejściowy stan, w którym emeryci otrzymywali równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego, był wynikiem stosowania regulacji pozaustawowej, sprzecznej z konstytucyjnym porządkiem prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku stwierdził, że w tej sprawie zasadnicze znaczenie ma to, że Komendant Miejski Policji w Wałbrzychu decyzją z dnia [...] maja 2002 r. przyznał J. B. równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego. Istotne jest również to, że skarżący od dnia 1 lipca 2003 r. przebywa na emeryturze. Zatem omawiane uprawnienie -zdaniem Sądu I instancji- zostało przyznane skarżącemu na mocy § 8 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Jednakże rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniono z dniem 1 stycznia 2006 r. to rozporządzenie, uchylając między innymi jego § 8. Nie może zatem budzić wątpliwości, że emeryci i renciści po dniu 1 stycznia 2006 r. nie mogą już korzystać z przywilejów przewidzianych w § 8 rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r., gdyż odpadła podstawa prawna przyznawania im uprawnienia w postaci równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. W niniejszej sprawie istotniejsze jest zbadanie, w jaki sposób zmiana określonego przepisu wpływa na stosunki już istniejące –ukonstytuowane jeszcze pod obowiązywaniem przepisu "starego prawa". Polskiemu prawu znana jest instytucja tzw. "praw dobrze nabytych", na którą powołuje się także skarżący. Zgodnie z powszechnie aprobowanym poglądem w przypadku zmiany przepisu roszczenie o dalszą realizację praw nabytych, wynikających z decyzji administracyjnej, jest dopuszczalne, gdy wynika z wyraźnego przepisu stanowiącego materialne źródło uprawnienia. Zgodnie z art.92 ust.1 Konstytucji RP rozporządzenia wydawane są na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Umocowania do wydania przepisów wykonawczych ograniczone są wyłącznie do kwestii związanych z realizacją samej ustawy, nie mogą zawierać przepisów materialnych, a tylko przepisy proceduralne. W realiach niniejszej sprawy delegacja ustawowa dla wydania omawianego rozporządzenia zawarta była w art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W artykule tym ustawodawca przewidział, jako jeden z elementów, w oparciu o które powinno było być wydane rozporządzenie, wskazanie m.in. podmiotów uprawnionych do otrzymania świadczenia. W wyroku z dnia 27 października 2008 r., sygn. akt U 4/08 Trybunał Konstytucyjny wypowiedział się co do zgodności przepisów zmieniających rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. z Konstytucją RP, stwierdzając, że omawiany przepis nie przyznaje emerytom i rencistom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W tym kontekście uchylenie § 8 rozporządzenia nie zmienia stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów policyjnych uprawnienia do równoważnika pieniężnego, skoro uprawnienie takie nie wynika z ustawy. Zaskarżony przepis nie narusza zatem zasady ochrony praw nabytych (art. 2 Konstytucji). Zatem należy przyznać rację Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we Wrocławiu, że utrata mocy obowiązującej przez § 8 cytowanego rozporządzenia wyklucza możliwość przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego osobie będącej emerytem policyjnym. Jednakże czym innym jest wyeliminowanie samego źródła określonych uprawnień, a czym innym ocena mocy obowiązującej orzeczenia konkretyzującego to źródło. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmowane jest stanowisko, zgodnie z którym zdolność wywoływania przez decyzję administracyjną określonych skutków prawnych, trwa dopóty, dopóki nie zostanie ona wyeliminowana z obrotu prawnego. Eliminacja taka może nastąpić w sposób generalny poprzez wprowadzenie przez ustawodawcę ściśle określonej normy intertemporalnej, przewidującej taki skutek, albo też w drodze aktu o charakterze indywidualnym. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. w przepisach przejściowych nie uchylało orzeczeń, które weszły już do obrotu prawnego. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 953/07 stwierdzono, że "w razie uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W przeciwnym wypadku decyzje takie nie stają się bezprzedmiotowe". Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, WSA we Wrocławiu stwierdził, że decyzja z dnia [...] maja 2002 r. i decyzja z dnia [...] czerwca 2004 r. w przedmiocie przyznania J. B. równoważnika za remont lokalu mieszkalnego nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a zatem w dalszym ciągu wywołują skutki, które wynikają z ich przedmiotowego zakresu. Nadto należy zauważyć, że podanie skarżącego nie zawierało żądania przyznania mu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, co upoważniałoby organ do skonkretyzowania tego prawa w drodze decyzji administracyjnej. Wniosek ten dotyczył natomiast naliczenia i wypłaty równoważnika już przyznanego. W takiej sytuacji, należało raczej przyjąć, że skarżący domagał się realizacji decyzji już wydanej –ostatecznej i prawomocnej. Jeżeli jednak organ administracji miał wątpliwości, co treści żądania, to działając zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, powinien wezwać skarżącego do sprecyzowania jego podania. Organ nie wyjaśnił jednak sprawy w tym zakresie, orzekając w przedmiocie, którego skarżący w swym piśmie w ogóle nie określił. Dlatego uznać należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało ich uchylenie na podstawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu w skardze kasacyjnej domagał się uchylenia powyższego wyroku i oddalenia skargi. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi w sytuacji, w której zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Kamiennej Górze z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] nie naruszały innych przepisów postępowania, a także nie naruszały prawa materialnego, albowiem zostały wydane zgodnie z przepisami art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej i ich rodzin, art. 91 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r.; - art. 151 P.p.s.a. poprzez nieoddalenie skargi mimo podstaw do jej nieuwzględnienia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał, że zaskarżony wyrok nie wskazuje, jakie przepisy postępowania zostały naruszone przy wydawaniu uchylonych decyzji Ponadto WSA we Wrocławiu stwierdził, że z upoważnienia ustawowego zawartego w art. 91 ust. 2 ustawy o Policji wynikało, że jednym ze składników tego rozporządzenia miało być wskazanie podmiotów uprawnionych do otrzymania świadczenia. Oznaczałoby to, że to rozporządzenie, a nie ustawa, miało wskazywać podmioty uprawnione do tego równoważnika. Tymczasem z treści przywołanego artykułu wynika, że ustawodawca nie upoważnił ministra właściwego do spraw wewnętrznych do wskazania podmiotów uprawnionych do otrzymania świadczenia, ale nakazał mu uwzględnienie podmiotów uprawnionych. Uwzględnienie podmiotów uprawnionych, to nie wskazanie podmiotów uprawnionych. Nie można zatem postawić znaku jedności między tymi pojęciami. Wskazanie podmiotów uprawnionych oznacza upoważnienie do kreowania kręgu osób uprawnionych, natomiast uwzględnienie, oznacza nakazanie respektowania ustanowionego już stanu, w tym przypadku ustalonego już kręgu osób uprawnionych. Określenie tych podmiotów nastąpiło w ustawie o Policji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie błędny jest pogląd Sądu I instancji, że w § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. był źródłem uprawnienia emerytów policyjnych do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Przeciw temu poglądowi wypowiedział się także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 października 2008 r., sygn. akt U 4/08, twierdząc, że uchylenie § 8 nie zmienia stanu prawnego, skoro z ustawy nie wynikało uprawnienie emerytów i rencistów policyjnych do tego równoważnika pieniężnego. Organy policyjne obu instancji dokonały analizy prawa i stwierdziły, że ani art. 91 ust. 1 ustawy o Policji ani art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, a także żaden inny przepis rangi ustawowej nie dawał i nie daje ani emerytom, ani rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Jeżeli wziąć pod uwagę treść § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. należy stwierdzić, że przyznanie uprawnienia następuje corocznie na okres 1 roku, nie następuje to z urzędu, lecz na wniosek, a postępowanie wszczyna złożenie oświadczenia mieszkaniowego. W konsekwencji rozstrzygnięcie uprawnienia do równoważnika pieniężnego następuje oddzielnie każdego roku po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek strony i następuje w drodze decyzji administracyjnej. Postępowanie to musi być wszczynane co roku. Podstawą nabycia uprawnienia w każdym kolejnym roku jest corocznie wydana decyzja, na podstawie corocznie składanego oświadczenia mieszkaniowego, uwzględniająca stan prawny obowiązujący w dacie każdej kolejnej oceny. Tymczasem ocena stanu prawnego dokonana przez Sąd I instancji w tym postępowaniu wychodzi z odmiennego założenia, sprzecznego ze wskazanym wyżej przepisem, mianowicie z założenia trwałości na okres dłuższy niż jeden rok decyzji raz przyznającej ten równoważnik. Takie założenie, jest sprzeczne z wolą ustawodawcy wyrażoną w rozporządzeniu wydanym na podstawie delegacji ustawowej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie w świetle § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. nie można mówić o pozostawaniu w obrocie prawnym decyzji wydanych w latach 2002 i 2004 i wywoływaniu przez nie skutków prawnych w okresie późniejszym niż lata których dotyczyły. Nie sposób się również zgodzić z oceną WSA we Wrocławiu, że po stronie skarżącego występuje prawo dobrze nabyte. Zasada praw nabytych jest jedną z zasad wywiedzionych przez Trybunał Konstytucyjny i doktrynę z zasady demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej zawartej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ochrony praw nabytych dotyczy praw nabytych słusznie, tj. na podstawie prawa powstałego zgodnie z konstytucyjnymi zasadami jego tworzenia. Uprawnienia nabyte na podstawie § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. nie można uznać za nabyte słusznie i z zachowaniem zasad sprawiedliwości społecznej, albowiem nabycie uprawnień nie nastąpiło na podstawie ustawy lecz na podstawie rozporządzenia wydanego z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, gdyż minister bez upoważnienia rozszerzył krąg osób upoważnionych, w stosunku do ustawowego kręgu uprawnionych podmiotów. Nie można wobec tego mówić, że prawa nabyte na podstawie tego przepisu były dobrze nabyte, skoro ustawa, ani wcześniej ani później, nie przyznawała tej grupie podmiotów, uprawnienia do tego równoważnika. W piśmie z dnia 9 listopada 2010r Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu oświadczył, ze podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej. Dodał, że decyzja Komendant Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] maja 2002r została wydana wtedy, gdy J. B. pozostawał w służbie. Po przejściu na emeryturę jego uprawnienia do przedmiotowego równoważnika zostały rozstrzygnięte decyzją Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu z dnia [...] czerwca 2004 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu decyzją z dnia [...] maja 2010r stwierdził jednak nieważność decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Wałbrzychu z dnia [...] czerwca 2004r o przyznaniu skarżącemu prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Następnie Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2010r stwierdził, że odwołanie J. B. od tej decyzji zostało złożone z uchybieniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie zostały wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. Związanie podstawami kasacyjnymi oznacza, że jeżeli- tak jak w rozpoznawanej sprawie- nie zachodzi nieważność postępowania sądowego, to NSA nie może podejmować żadnych działań z urzędu, a tym samym oceniać, czy zaskarżonym wyrokiem nie naruszono innych jeszcze przepisów niż te, które zostały wskazane przez stronę. Skarżący kasacyjnie zobowiązany jest zatem powołać konkretne przepisy, którym- jego zdaniem- miał uchybić Sąd I instancji, określić, jaką postać miały te naruszenia, uzasadnić zarzut złamania wszystkich kwestionowanych norm, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego- dodatkowo wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do przepisu art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, tj.: na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt.1) oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt.2). Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada przedstawionym wymogom. Z treści tej skargi nie wynika bowiem, na jakiej dokładnie podstawie miała być ona oparta, zwłaszcza że nie powołano się w niej na żaden z punktów art.174 P.p.s.a. Nie wiadomo zatem, czy autor skargi kasacyjnej oprócz przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zamierzał wytknąć Sądowi I instancji złamanie innych jeszcze przepisów, a ponadto dlaczego art.145 § 1 pkt.1 lit.c i art.151 zakwalifikował do norm materialnoprawnych, chociaż są to przepisy procesowe. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć się do oceny zarzutów dotyczących art.145 § 1 pkt.1 lit. c i art.151 P.p.s.a., gdyż w skardze kasacyjnej jedynie te przepisy zostały wprost wskazane jako naruszone zaskarżonym wyrokiem. Skoro są to przepisy prawa procesowego a nie prawa materialnego, to w konsekwencji przyjąć należy, że w rozpoznawanej sprawie podstawą skargi kasacyjnej jest art.174 pkt.2 P.p.s.a. W tej sytuacji przypomnieć również trzeba, że podstawą skargi kasacyjnej z art.174 pkt.2 P.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Takiego zaś naruszenia przepisów postępowania przez WSA we Wrocławiu, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie sposób dopatrzeć się w rozpoznawanej sprawie. Przystępując do oceny powyższych zarzutów należy na wstępie zauważyć, że zadaniem sądu administracyjnego jest między innymi ustalenie, czy materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym oceniony został przez organy administracyjne zgodnie z przepisami tego postępowania. Sąd zobowiązany jest w związku z tym zbadać, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy oraz czy przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego nie została przekroczona zasada swobodnej oceny dowodów. Wymogi te związane są z obowiązującą na gruncie procedury administracyjnej zasadą prawdy obiektywnej, będącą jedną z zasad naczelnych postępowania i rozumianą, najogólniej rzecz ujmując, jako obowiązek "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa" (W. Dawidowicz "Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu". Warszawa 1962, s. 108). Przepis art. 151 P.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Natomiast zgodnie 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości lub w części, jeśli stwierdzi inne niż dotyczące wznowienia postępowania naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użyte w treści powołanych przepisów zwroty "oddala skargę" i "uchyla" są kategoryczne. Sąd ma zatem obowiązek uwzględnienia skargi na decyzje lub postanowienie poprzez uchylenie decyzji lub postanowienia, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem naruszenie obowiązku zakreślonego w art.145 § 1 pkt.1 lit.c P.p.s.a. będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji (lub postanowienia) Sąd nie dostrzeże, iż rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu przypadkach ta wadliwość w rozumowaniu Sądu musi mieć wpływ na wynik sądowoadministracyjny, aby można było na tej podstawie oprzeć skargę kasacyjną. W związku z tym, jeżeli sąd administracyjny uwzględnia skargę w sytuacji, gdy organy prowadzące postępowanie naruszyły przepisy normujące jego przebieg i naruszenie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to-wbrew zarzutom skargi kasacyjnej- o żadnym naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. nie może być mowy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art.145 § 1 pkt.1 lit.c i art.151 P.p.s.a., gdyż zaskarżonym wyrokiem uchylono decyzje organów Policji obu instancji, mimo że prawa one nie naruszały, a ponadto Sąd I instancji nie wskazał w uzasadnieniu swego orzeczenia do złamania, jakich przepisów procedury administracyjnej doszło przy podjęciu tych rozstrzygnięć. Ta ostatnia uwaga jest trafna. Jeżeli sąd administracyjny dochodzi do przekonania, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia prawa, to formułując swoją ocenę prawną powinien wskazać, jakim dokładnie przepisom uchybił organ administracyjny. Ogólnikowe stwierdzenie, że "zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Kamiennej Górze, wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy" bez skonkretyzowania, o jakie przepisy chodzi, pozostaje w sprzeczności z wymogiem wyjaśnienia przez sąd administracyjny podstawy prawnej swego rozstrzygnięcia. Mankamenty te nie są jednak równoznaczne ze złamaniem art.145 § 1 pkt.1 lit. c P.p.s.a. Mogłyby być analizowane jedynie pod katem wymogów, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku. Jednakże w skardze zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art.141 § 4 P.p.s.a. nie wywiedziono. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku chociaż jest w tym zakresie wadliwe, ale uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ mimo tego błędu zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Stosownie zaś do art.184 P.p.s.a. błędne uzasadnienie wyroku tylko wtedy może stanowić przesłankę do jego wzruszenia, gdy rzutuje na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że jeżeli mimo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu, to nie ma podstaw do jego kwestionowania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA we Wrocławiu przyjął, że zmiana rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100 poz. 919), dokonana z dniem 1 stycznia 2006r rozporządzeniem MSWiA z dnia z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 266, poz. 2246), pozostawała bez wpływu na uprawnienia emerytów i rencistów wynikające z ostatecznych decyzji o przyznaniu im prawa do omawianego świadczenia. Stanowisko to podziela Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. Nowelizacja powołanego rozporządzenia nie powodowała bowiem automatycznie wygaśnięcia decyzji administracyjnych przyznających funkcjonariuszom, emerytom czy rencistom prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Dopóki więc decyzje te nie zostaną zweryfikowane w sposób przewidziany prawem, dopóty będą wywoływać skutki prawne wiążące trwale podmioty i strony zainteresowane ich rozstrzygnięciem. Stosownie bowiem do obowiązującej w Polsce zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych (art.16 § 1 zd.2 kpa).Dopuszczalne jest także stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, co możliwe jest nie tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziano taki skutek, ale także wtedy, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa, gdyż przestał istnieć podmiot stosunku prawnego (np. utrata przez stronę określonych kwalifikacji, statusu prawnego), a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony (por wyrok NSA z dnia 26 października 2010r sygn. I OSK 541/10 oraz dwa wyroki z dnia 31 sierpnia 2010r sygn. I OSK 407/10 i I OSK 415/10). Z powyższych względów bezzasadne jest odwoływanie się przez skarżącego kasacyjnie do treści art. 91 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm), art.29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 ze zm.), a zwłaszcza do § 3 ust.2 cyt. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. Przedmiotowe decyzje przyznawały bowiem uprawnionym osobom uprawnienia na przyszłość i bezterminowo. Ponadto decyzje te i przepisy obowiązujące w tym zakresie nie określały zdarzenia czy warunków, z jakimi wiązałoby się ustanie bytu prawnego nawiązanego stosunku materialnoprawnego. Taki też charakter miała prawdopodobnie decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Kamiennej Górze z dnia [...] lipca 2002r nr [...] zmieniona decyzją z dnia [...] lutego 2005r nr [...]. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu słusznie zauważył, że przed podjęciem nowych decyzji w przedmiocie odmowy przyznania J. B. prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu, organy powinny ustalić i wykazać, czy wcześniejsza decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego. Jeżeli bowiem wcześniejsza decyzja funkcjonuje w obrocie prawnym, to korzysta z domniemania prawidłowości i trwałości. Oznacza to również, że wydanie drugiej decyzji, która dotyczyłaby tego samego roszczenia pozbawione byłoby podstaw prawnych i prowadziło do uznania, że nowa decyzja została wydana w warunkach naruszających porządek prawny (art.156 § 1 pkt.3 kpa). Dodać przy tym należy, że organy administracji -co do zasady- rozpoznają sprawę według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania przez nie decyzji. Także Sąd I instancji orzeka na podstawie stanu istniejącego w dacie wydania zaskarżonej doń decyzji. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł analizować okoliczności przedstawionych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu w piśmie z dnia 9 listopada 2010 r., gdyż zmiany te zaistniały już po wniesieniu skargi kasacyjnej. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji zasadnie również wywiódł, że przed wydaniem kontrolowanych przezeń decyzji organy nie ustaliły treści żądania J. B., co nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy omawiane decyzje zostały w ogóle wydane w zakresie wyznaczonym wnioskiem strony. Brak takich ustaleń mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nawet pobieżna analiza wystąpień strony wskazywać może, że J. B. nie domagał się wydania nowej decyzji rozstrzygającej o jego uprawnieniach do równoważnika, lecz wnosił o wypłatę świadczenia przyznanego mu wcześniejszą decyzją, która nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Organ administracji nie jest uprawniony do samodzielnego precyzowania treści wpływającego do niego podania strony, gdyż może to doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany zakresu takiego żądania, wbrew rzeczywistej intencji wnioskodawcy. Prawo do określenia charakteru pisma i zinterpretowania jego treści- w przypadku wątpliwości- posiada wyłącznie podmiot wnoszący pismo a nie organ, będący adresatem takiego podanie. Z powyższych względów WSA we Wrocławiu zasadnie zarzucił organom naruszenie przepisów procedury administracyjnej, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a konsekwencji musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.c i art.135 P.p.s.a. Dlatego też uznać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.