IV SA/Po 488/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Z.G.M. sp. z o. o. w P. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprzedaży na prawach własności w drodze przetargu ograniczonego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy P. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Rady Miasta P. na rzecz Z.G.M. sp. z o. o. w P. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] grudnia 2009 r. Rada Miasta P. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie sprzedaży na prawach własności w drodze bezprzetargowej nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Gminy P. położonej w P. przy Pl. Z., oznaczonej numerem geodezyjnym [...] o pow. [...] ha, zapisanej w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w P. W wyniku skarg wniesionych na powyższą uchwałę przez Wspólnotę Mieszkaniową Pl. Z. w P. oraz Z.G.M. Sp. z o.o. w P, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 lipca 2010r. sygn. akt IV SA/Po 230/10 stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta P z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2004r., Nr 261, poz.2603 ze zm.), nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu (art. 37ust.1 ustawy). Tryb bezprzetargowy natomiast dopuszczalny jest w przypadkach enumeratywnie określonych w art. 37 ust. 2 ustawy. Taka możliwość zachodzi m.in. wówczas, gdy przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości. (art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy). Sąd stwierdził, iż do działki nr [...], której dotyczy zaskarżona uchwała przylegają działki nr [...],[...],[...],[...]. Z treści zaskarżonej uchwały wynika, iż działka ma być sprzedana w drodze bezprzetargowej na polepszenie warunków zagospodarowania działki nr [...]. Natomiast skargi na powyższą uchwałę wnieśli współwłaściciele działki nr [...]. Skoro do nieruchomości nr [...] przylega więcej działek, to możliwość poprawienia warunków odnosić może się do większej liczby nieruchomości niż do działki nr [...]. Uwzględniając więc, iż w przedmiotowej sprawie zainteresowanych kupnem działki nr [...] może być więcej podmiotów niż właściciel działki nr [...], Sąd stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość winna zostać sprzedana w drodze przetargu. W związku z powyższym, Rada Miasta P. działając na podstawie art.18 ust.2 pkt.9 lit.a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej u.s.g.) i art.37 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2010r. Nr 102 poz. 651 ze zm. – dalej u.g.n.), uchwałą z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...], przeznaczyła do sprzedaży na prawach własności w drodze przetargu ograniczonego do właścicieli lub użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...],[...],[...]; nieruchomość gruntową, stanowiącą własność Gminy P., położoną w P przy Pl. ZP, oznaczoną numerem geodezyjnym [...] o powierzchni [...] ha, stanowiącą teren miejskiej drogi wewnętrznej (KDW) łączącej PI. Z. z nieruchomościami oznaczonymi następującymi numerami geodezyjnymi; [...],[...],[...],[...][...],[...],[...],[...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]. W uchwale wskazano, że nabywca zobowiązany będzie do ustanowienia służebności dojścia i dojazdu. Z.G.M. Spółka z o.o. w P. (dalej ZGM sp. z o.o.) kwestionując powyższą uchwałę, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze zarzucono naruszenie art. 40 ust. 2a u.g.n. i art. 32 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżąca nie spełnia warunków do uczestnictwa w przetargu ograniczonym, którego przedmiotem jest zbycie przez Miasto P. działki nr [...], a w konsekwencji - pominięcie skarżącej w treści zaskarżonej uchwały w gronie podmiotów uprawnionych do zakupu przedmiotowej działki i tym samym naruszenie konstytucyjnej zasady równości podmiotów. Skarżący zarzucił również naruszenie § 131 w zw. z § 143 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dn. 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w zw. z art. 41 ust. 1 u.s.g. i w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały, co uniemożliwia ocenę jej legalności i obranego przez Radę Miasta Piły w zaskarżonej uchwale kryterium doboru podmiotów uprawnionych do uczestnictwa w przetargu ograniczonym. Ponadto, zdaniem skarżącego, naruszono art. 40 ust. 1 u.g.n. i art. 7 Konstytucji RP poprzez uchwalenie w zaskarżonej uchwale jako formy sprzedaży działki nr 558 przetargu ograniczonego, czyli formy nieznanej prawu, przekraczając tym samym dozwolony przez Konstytucję RP zakres swojego działania, tj. działania na podstawie i w granicach prawa. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż skarżący ZGM sp. z o.o. będąc właścicielem działki nr [...] zapisanej w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w P pod nr [...], pismem z dnia 14 stycznia 2011 r., uzupełnionym w dn. 3 marca 2011 r., wezwał Radę Miasta P. do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego poprzez uchylenie przedmiotowej uchwały. Prezydent Miasta P w opinii z dnia 9 marca 2011 r., ustosunkowując się do wezwania skarżącej uznał, że skarżąca nie wykazała, że zaskarżona uchwała narusza jej prawo i jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawno-materialną. Zdaniem Miasta P., przeznaczona do sprzedaży działka w drodze przetargu ograniczonego tylko do właścicieli lub użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości nie narusza interesu prawnego skarżącej, bowiem działka nr [...] nie jest działką graniczącą z działką przeznaczoną do sprzedaży, a nadto po sprzedaży nie zmieni się sytuacja prawna skarżącej, ponieważ na nabywcę działki [...] został nałożony obowiązek ustanowienia służebności dojścia i dojazdu. W opinii Miasta P., przygotowana do sprzedaży nieruchomość może stanowić poszerzenie trzech sąsiadujących/ graniczących z nią nieruchomości [...],[...],[...]. Rada Miasta P. poinformowała skarżącą, że na sesji w dniu 29 marca 2011 r. opowiedziała się za podtrzymaniem uchwały z dnia 28 grudnia 2010 r. i jednocześnie za odrzuceniem wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego złożonego przez stronę skarżącą. Skarżący ZGM sp. z o.o. wskazał, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny poprzez pominięcie go w treści uchwały w gronie podmiotów uprawnionych do uczestnictwa w przetargu ograniczonym, i to w sytuacji, gdy wcześniejsza uchwała Rady przewidująca sprzedaż bezprzetargową nieruchomości została skutecznie zaskarżona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu. Skarżący podkreślił, że przeznaczona do sprzedaży działka nr [...] położona jest pośród terenów o zabudowie mieszkalnej, stanowi plac otoczony blokami wielorodzinnymi. Na nieruchomości znajdują się urządzenia infrastruktury mieszkalnej, takie jak miejsca postojowe, parkingi, drogi wewnętrzne, śmietniki, trzepaki, tereny zielone, które służą wszystkim mieszkańcom okolicznych bloków. A zatem, w wyniku przetargu, skarżący mógłby stać się właścicielem nieruchomości mogącej wpłynąć w istotny sposób na poprawę warunków zagospodarowania wszystkich będących w jej władaniu nieruchomości. Dlatego też, z uwagi na funkcjonalne wykorzystanie spornej działki, zainteresowanym jej nabyciem może być każdy z nich, bo dawałoby to z całą pewnością możliwość polepszenia warunków zagospodarowania ich dotychczasowych nieruchomości. Uzasadniając swój interes prawny, skarżący wskazał na art. 40 ust 2a u.g.n.; naruszenie tego interesu przejawia się w bezpodstawnym i niczym nieuzasadnionym uznaniu przez organ, że skarżący nie należy do grona podmiotów spełniających warunki przetargowe. Dodatkowo wskazano, że w zaskarżonej uchwale Rada Gminy zaliczyła do kręgu uprawnionych do zakupu działki nr [...] właściciela m.in. działki [...]. Skarżący jest współwłaścicielem tejże działki, która sąsiaduje z działką nr [...] będącej w wieczystym użytkowaniu skarżącej. Na tej podstawie skarżący uznał, iż ma interes w zakupie działki objętej zaskarżoną uchwałą, gdyż mogłoby to w istotny sposób przyczynić się to do poprawy warunków zagospodarowania terenu będącego w jej władaniu. Dodatkowo podniesiono, że zgodnie z art. 40 ust. 2a u.g.n., przetarg ograniczony organizuje się, jeżeli warunki przetargowe mogą być spełnione tylko przez ograniczoną liczbę osób. Zastosowane przez Radę Miasta i niczym nieuzasadnione ograniczenie grona nabywców świadczy o nierównym traktowaniu potencjalnych zainteresowanych zakupem nieruchomości i stanowi naruszenie zasady równości podmiotów określonej w art. 32 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego, działania Rady Miasta doprowadziły do faworyzowania właścicieli/użytkowników wieczystych działek nr [...],[...] i [...], a dyskryminacji właścicieli (użytkowników wieczystych) pozostałych działek, dla których sprzedawana działka stanowi jedyny dojazd do ich nieruchomości i jedyny dostęp do drogi publicznej a także ma zasadnicze znaczenie funkcjonalne. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, właściciele wszystkich tych działek powinni zostać przez Radę Miasta uznani za osoby spełniające warunki przetargowe i znaleźć się w gronie podmiotów uprawnionych do nabycia przedmiotowej nieruchomości. Skarżący, za lakoniczny i zbyt ogólnikowy uznał zapis w zaskarżonej uchwale dotyczący obowiązku ustanowienia przez potencjalnego nabywcę tejże działki "służebności dojścia i dojazdu", gdyż jego zdaniem nie może być uznany za chroniący w dostateczny sposób jego interes jak i właścicieli pozostałych nieruchomości. Zapis ten nie precyzuje bowiem, czy służebność ma być ustanowiona bezpłatnie czy za odpłatnością, nie wskazuje żadnych granic jej ewentualnej wysokości, co dla potencjalnego nabywcy mogłoby stanowić źródło ewentualnych nadużyć, natomiast dla skarżącego mogłoby prowadzić do utrudnienia korzystania z drogi dojazdowej do swoich nieruchomości. Skarżący wskazał, iż zasadą określoną w art. 37 ust. 1 u.g.n. jest sprzedawanie nieruchomości w drodze przetargu. Formy, w jakich może zostać przeprowadzony przetarg określone zostały w art. 40 ust. 1 u.g.n.. O zastosowanej formie przetargu decyduje jego organizator, przy czym o wyborze tym przesądza cel, jaki ma osiągnąć przetarg oraz krąg podmiotów mogących spełnić warunki przetargowe. Jak zauważył skarżący, Rada Miasta Piły zdecydowała w zaskarżonej uchwale o sprzedaży nieruchomości w formie przetargu ograniczonego, który jest formą nieznaną prawu. Art. 40 ust. 1 u.g.n. zawierający zamknięty katalog form przeprowadzenia przetargu, nie przewiduje bowiem sprzedaży nieruchomości w formie przetargu ograniczonego. Rada Miasta P. odpowiadając na powyższa skargę wniosła o jej oddalenie wskazując, iż skarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącego, bowiem działka nr [...] nie jest działką graniczącą z działką przeznaczoną do sprzedaży, a nadto, po sprzedaży działki [...] nie zmieni się sytuacja prawna skarżącego. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że wbrew zarzutom skarżona uchwała posiada uzasadnienie. Ponadto, zdaniem organu gminy, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art.40 ust. 1 u.g.n. poprzez uchwalenie w zaskarżonej uchwale, jako formy sprzedaży działki nr 558, przetargu ograniczonego. Rada Miasta P. wskazała, iż zgodnie z art.40 ust 2a u.g.n. przetarg ograniczony organizuje się, jeżeli warunki przetargowe mogą być spełnione tylko przez ograniczoną liczbę osób. O zastosowanej formie przetargu decyduje jego organizator, którym w myśl art.38 ust. l u.g.n. jest właściwy organ, którym zgodnie z art.26 u.s.g. - w przypadku Gminy P. - jest Prezydent. W odpowiedzi na skargę wskazano, iż nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, że Rada Miasta P. nie podjęła uchwały w zakresie wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez skarżącą, informując jedynie skarżącą pismem z dnia 11 kwietnia 2011r., że na sesji w dniu 29 marca 2011r. Rada opowiedziała się za odrzuceniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym zwrócono bowiem uwagę na fakt, że negatywne stanowisko rady gminy w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 101 ust. 1 u.s.g.), może być ujawnione i zakomunikowane wzywającemu w każdy sposób, który dostatecznie ujawnia odmowę dokonania żądanego usunięcia naruszenia prawa. Nie ma bowiem w u.s.g. precyzyjnie określonej formy i trybu udzielania przez organ gminy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art.101 ust 1 u.s.g. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Wskazać należy również na art. 134 § 1 P.p.s.a, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak również przepis art. 135 P.p.s.a, który obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zasadniczą kwestią w przedmiotowej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy uregulowania zawarte w uchwale Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] w sprawie sprzedaży na prawach własności w drodze przetargu ograniczonego do właścicieli lub użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...],[...],[...] nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Miasta P., uzasadniają stwierdzenie nieważności uchwały na zasadzie przewidzianej w art. 147 § 1 P.p.s.a. Jak wynika z treści zaskarżonej uchwały, została ona podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących określania zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Z treści powyższego przepisu wynika, iż rada gminy uprawniona jest jedynie do określenia zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych. Należy zgodzić się z poglądem, że zasady – z istoty pojęcia – regulują sposób załatwienia spraw danego rodzaju, mają więc uniwersalny charakter i dlatego nie mogą być odnosić się do sprawy oznaczonej pod względem podmiotowym lub przedmiotowym, gdyż w drodze stanowienia zasad nie załatwia się spraw indywidualnych (por. wyrok WSA w Lublinie z 07.11.2008 r., sygn. akt II SA/Lu 543/08, LEX nr 511546). Sąd orzekający akceptuje też pogląd, iż określane przez radę zasady w zakresie rozporządzania nieruchomościami gminy stanowią wyłącznie wytyczne lub dyrektywy, które wiążą organ wykonawczy co do przesłanek i sposobu podejmowania czynności w sprawach majątkowych. Nie tworzą one więc imperatywnych norm powszechnie obowiązujących (zob. P. Chmielnicki Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2007, s. 223-224). Oznacza to, iż wskazanie w uchwale adresatów, którzy mogą przystąpić do przetargu stanowi naruszenie dyspozycji art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. Ponadto wskazać należy wskazać, iż zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego określają przepisy ugn. Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 u.g.n, z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych fundacji. Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej następuje zaś, zgodnie z art. 28 u.g.n., w drodze przetargu lub w drodze bezprzetargowej, stosownie do przepisów rozdziału 4, przy czym warunki zbycia nieruchomości w drodze przetargu obwieszcza się w ogłoszeniu o przetargu, zaś warunki zbycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej ustala się w rokowaniach przeprowadzanych z nabywcą. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 37 ust. 1 u.g.n., zasadą jest, iż sprzedaż lub oddawanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego odbywa się w drodze przetargu. Naruszenie powyższej zasady stanowiło podstawę do wydania przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu wyroku z dnia 7 lipca 2010r. sygn. akt IV SA/Po 230/10 stwierdzającego nieważność poprzedniej uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] dotyczącej sprzedaży na prawach własności w drodze bezprzetargowej nieruchomości gruntowej, będącej przedmiotem obecnie kontrolowanej uchwały. Ustawa o gospodarce nieruchomościami wskazuje, iż przetarg przeprowadza się w formie przetargu ustnego nieograniczonego; przetargu ustnego ograniczonego; przetargu pisemnego nieograniczonego i przetargu pisemnego ograniczonego (art. 40 ust. 1 u.g.n.). Przetarg ustny ma na celu uzyskanie najwyższej ceny, zaś przetarg pisemny ma na celu wybór najkorzystniejszej oferty (art. 40 ust. 2 u.g.n.). Ustawodawca wskazał również, iż przetarg ograniczony organizuje się, jeżeli warunki przetargowe mogą być spełnione tylko przez ograniczoną liczbę osób (art. 40 ust. 2a u.g.n.). Powyższy przepis nie reguluje precyzyjnie katalogu przypadków, w których dopuszczalne jest przeprowadzenie przetargu ograniczonego. Zatem, według normy art. 40 u.g.n., o zastosowanej formie przetargu decyduje jego organizator (art. 40 ust. 3 u.g.n.), który posiada swobodę decydowania o formie ograniczonego lub nieograniczonego przetargu, realizowanej poprzez odpowiednie ukształtowanie warunków przetargowych. W ustawie nie zdefiniowano pojęcia "organizator przetargu". Przyjąć należy jednak, że organizatorem przetargu jest właściwy organ, tj. starosta w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa oraz organ wykonawczy gminy, powiatu i województwa w odniesieniu do nieruchomości stanowiących odpowiednio własność gminy, powiatu i województwa (Rafał Pędrak, Komentarz do art. 40 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Rada gminy jest bowiem organem stanowiącym (art. 15 ust. 1 u.s.g.), którego wyłączne kompetencje określone zostały w art. 18 ust. 2 usg. Organem wykonawczym gminy jest zaś wójt (burmistrz, prezydent miasta). Stosownie do treści art. 30 u.s.g., wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Wśród zadań wójta mieści się między innymi gospodarowanie mieniem komunalnym (art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g.). Również z art. 25 ust. 1 u.g.n wynika, że gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Mając powyższe na uwadze przyjmuje się w judykaturze, że uchwała podejmowana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. powinna przykładowo zawierać granice, w jakich muszą się mieścić dokonywane przez wójta (burmistrza, prezydenta) czynności. Zatem, rada gminy określając "zasady gospodarowania nieruchomościami" opracowuje w tym zakresie zbiór reguł postępowania organu wykonawczego, przy czym zasady uchwalane przez radę nie mogą wkraczać ani modyfikować ustawowej materii, stanowiąc co najwyżej jej dopełnienie lub uzupełnienie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 139/08, nie publ.). Organ stanowiący gminy nie jest więc władny do decydowania o formie przetargu, te kompetencje zastrzeżone są bowiem dla organu wykonawczego gminy (zob. wyrok NSA z dnia 7.12.2009r. sygn. akt I OSK 732/09, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 29.11.2001r. sygn. akt II SA/Ol 924/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11.10.2007r. sygn akt II SA/Wr 35/07, Lex nr 398981) Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, że w przypadku braku określenia zasad nabycia, zbycia i obciążania nieruchomości gruntowych, rada gminy ma jedynie kompetencje w przedmiocie wyrażania zgody na wymienione w tym przepisie czynności obrotu nieruchomościami, natomiast nie posiada uprawnień - kompetencji do wskazywania z kim w stosunku do jakiej nieruchomości dana umowa i na jakich zasadach ma zostać zawarta (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 października 2007 r., II SA/Wr 35/07 - LEX nr 398981). W przedmiotowej sprawie, Rada Miasta P. podejmując zaskarżoną uchwałę nie dostrzegła, iż konstytucyjny podział na organy stanowiące i wykonawcze gminy (art. 169 Konstytucji RP) uszczegółowiony w przepisach ustawy samorządowej, zobowiązuje do ścisłego przestrzegania kompetencji przyznanych poszczególnym organom gminy. Przypisane ustawowo danemu organowi gminy kompetencje nie mogą więc być wykonywane przez inny organ gminy. zastrzeżone kompetencje do właściwości wójta (Prezydenta) nie mogą być realizowane przez radę gminy i odwrotnie chyba, że ustawa na to zezwala (zob. wyrok NSA z dnia 19 listopada 1996 r., II SA/Wr 496/96 - LEX nr 41960). Stwierdzić należy więc, że Rada Miasta P., wskazując w zaskarżonej uchwale podmioty uprawnione do nabycia w drodze przetargu określonej nieruchomości gruntowej, podjęła rozstrzygnięcie nie mające charakteru uniwersalnego, a będące w istocie rozstrzygnięciem zindywidualizowanym pod względem podmiotowym, naruszając przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g.. Określając zaś w uchwale formę przetargu Rada Miasta P. naruszyła kompetencyjny podział obowiązków między organem uchwałodawczym i wykonawczym gminy, wynikający z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a i art. 30 ust. 2 pkt 3 oraz art. 25 ust. 1 u.g.n. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a., a o kosztach na podstawie art. 200 P.p.s.a.