III SA/Łd 1065/11

Dnia 21 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Irena Krzemieniewska sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Adrian Król po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 roku sprawy ze skargi A. K. na pismo Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. stwierdza, że zaskarżona ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia – Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w Ł.; 2. zasądza od Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. na rzecz A. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą D, złożył w dniu [...] wniosek o dofinansowanie projektu [...]w ramach konkursu otwartego nr 1POKL/7.22/2010 Działania 7.2.2. Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (nr POKL07.02.02-10-049-10). Pismem z dnia [...] r. wnioskodawca został poinformowany przez Wojewódzki Urząd Pracy w Ł., że jego aplikacja została negatywnie oceniona w trakcie oceny merytorycznej. Po otrzymaniu powyższej informacji A. K. złożył w dniu [...] roku protest od wyników wspomnianej oceny jego projektu. O rezultacie ponownej oceny wnioskodawca został powiadomiony przez Wojewódzki Urząd Pracy w Ł. pismem z dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. A.K. złożył kolejny protest od wyników oceny przeprowadzonej po rozpoznaniu środka odwoławczego. Organ pismem z dnia [...] r. poinformował stronę, że protest pozostawiono bez rozpatrzenia. W ocenie organu art. 30b ust. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej "u.z.p.p.r.") nie pozwala na rozpatrzenie środka odwoławczego wniesionego w sposób sprzeczny z pouczeniem. Z kolei zgodnie z "Zasadami dokonywania wyboru projektów w ramach PO KL" z 1 stycznia 2010 r. za sprzeczny z pouczeniem należało uznać protest, który m.in. został wniesiony od wyników oceny powtórnie przeprowadzonej w wyniku pozytywnego rozstrzygnięcia środka odwoławczego. Strona została nadto pouczona, że od pozostawionego bez rozpatrzenia protestu nie przysługuje żaden dodatkowy środek odwoławczy określony w Systemie Realizacji PO KL i wspomnianej już ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.K.wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości oraz skierowanie wniosku do ponownej oceny merytorycznej. Ponadto wniósł o przeprowadzenia kontroli działalności Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. w zakresie prawidłowości przeprowadzania ocen merytorycznych w ramach konkursu 1POKL/7.22/2010 oraz wyciągnięcia konsekwencji służbowych wobec urzędników, u których stwierdzone zostanie niedopełnienie obowiązków służbowych. Skarżący zarzucił niezgodne z dokumentami programowymi przeprowadzenie ponownej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, pozostawienie protestu bez rozpoznania, w sytuacji obligatoryjnego rozpoznania zgłoszonych zarzutów. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie zasady zaufania do organów administracji poprzez niewykazanie, iż decyzja wydana została przez pracownika do tego upoważnionego oraz nierozpoznanie całości zgromadzonego materiału dowodowego, czego skutkiem było wydanie decyzji w oparciu o niekompletne materiały dowodowe. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 742/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pozostawił skargę A. K. na pismo Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. z dnia [...] bez rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekając o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia stwierdził, iż w aktach sprawy brak jest wprawdzie dowodu doręczenia skarżącemu zaskarżonego do Sądu pisma z dnia [...] r. o pozostawieniu jego protestu bez rozpatrzenia, tym niemniej skarżący nadał skargę na poczcie w dniu [...] r. Zatem najpóźniej z tym dniem skarżący otrzymał informację, którą kwestionuje. Oznacza to - zdaniem Sądu I instancji – że termin do wniesienia skargi do sądu upłynął 31 czerwca 2001 r. Tymczasem Wojewódzki Urząd Pracy przekazał ją do sądu dopiero 15 lipca 2011 r. Skarga została zatem wniesiona po upływie 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Ponadto skarżący nie uiścił pełnego wpisu od skargi. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. K. zarzucił temu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 30c ust. 5 pkt 1 u.z.p.p.r. w zw. z art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. w zw. z art. 30d ust. 3 u.z.p.p.r. poprzez pozostawienie skargi bez rozpatrzenia w sytuacji wniesienia jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu wydającego decyzję, w konsekwencji z przekroczeniem terminu 14-dniowego, w sytuacji wcześniejszych błędnych pouczeń udzielonych przez Wojewódzki Urząd Pracy w Ł., a następnie przez Urząd Marszałkowski w Ł. o braku możliwości wniesienia skargi do WSA w Łodzi w trybie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w terminie 14-dniowym, składanej bezpośrednio w WSA; 2) art. 30c ust. 5 pkt 3 u.z.p.p.r. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. w zw. z art. 220 p.p.s.a. przez pozostawienie skargi bez rozpoznania – bez uprzedniego wezwania do uiszczenia stosownej opłaty w wypadku braku stosownego wcześniejszego pouczenia w tym zakresie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pozostawienie skargi bez rozpatrzenia w związku z nieuiszczeniem opłaty w odpowiedniej wysokości, bez uprzedniego wezwania strony do uzupełnienia braku formalnego jest jego zdaniem naruszeniem przepisów proceduralnych. Ponadto, zdaniem skarżącego, strona skarżąca nie może ponosić negatywnych dla siebie konsekwencji związanych z błędnym pouczeniem lub jego brakiem o możliwości zaskarżenia informacji otrzymanej od organu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II GSK 1884/11 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. NSA wskazał, że zastosowanie przepisów regulujących instytucję pozostawienia skargi bez rozpatrzenia, pozbawia stronę możliwości sądowej kontroli kwestionowanego przez nią rozstrzygnięcia. Wobec czego strona musi mieć pełną świadomość treści ustawowych wymogów wniesienia skargi i nie może być narażona na to, aby jakakolwiek niejasność była interpretowana na jej niekorzyść i pozbawiała ją prawa do sądowej kontroli jej skargi. NSA stwierdził, że pismo Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł.z dnia [...]r. nie zawiera pouczenia o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wprost przeciwnie, organ wadliwie poinformował skarżącego, iż "(...) Wnioskodawcy, którego protest został pozostawiony bez rozpatrzenia nie przysługuje żaden dodatkowy środek odwoławczy (...)". Ponadto NSA stwierdził, że Sąd I instancji w swoich rozważaniach całkowicie pominął kwestię wpływu braku pouczenia skarżącego przez organ o sposobie i terminie do złożenia skargi. Takie pouczenie powinno zaś być pełne i zawierać wszystkie informacje o jakich mowa w art. 30b ust. 4 omawianej ustawy. Pozostawienie skargi bez rozpatrzenia, w sytuacji gdy skarga nie odpowiada wymaganiom przewidzianym w art. 30c ust. 5 tej ustawy wskutek błędnego pouczenia lub braku pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 4, pozbawia stronę prawa do domagania się kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem. Pozostaje to w sprzeczności z treścią art. 30d ust. 3 omawianej ustawy, zgodnie z którym na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 4. Odnośnie kwestii nieprawidłowej opłaty Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż braki takie podlegają usunięciu przez sąd przy zastosowaniu art. 49 § 1 p.p.s.a. Skoro nienależycie wniesiona opłata wymagała usunięcia braku formalnego, to strona winna być wezwana do usunięcia tego braku przez Sąd. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Łodzi z dnia 17 listopada 2011 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wpisu od skargi. W dniu 28 listopada 2011 roku A.K.uiścił uzupełniająca kwotę wpisu. W odpowiedzi na skargę z dnia 16 stycznia 2012 r. pełnomocnik Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. wnosił o jej odrzucenie, ewentualnie o jej nieuwzględnienie i oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Regulację taką stanowi art. 30 c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 roku Nr 84, poz. 712). Stosownie do treści tego przepisu, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I GSK 1884/11 uchylając zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 742/11 stwierdził, że skarżący nie został pouczony przez organ o sposobie i terminie do złożenia skargi. Powyższe zaś pozostaje w sprzeczności z treścią art. 30d ust. 3 omawianej ustawy, zgodnie z którym na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 4. Stosownie do treści art. 190 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że skarga A. K. podlega rozpatrzeniu, bowiem wskutek braku pouczenia wnioskodawca nie może być pozbawiony prawa do domagania się kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym miejscu wskazać należy, że z uwagi na charakter sprawy, rozpoznanie zarzutów skargi poprzedzić należy uwagami odnoszącymi się do trybu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawach regulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów p.p.s.a. w związku z przyjętym w tej ustawie systemem odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany. Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r. w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem przepisów art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152. Opisany w art. 30e zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a. nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawodawca ustanowił w art. 30e zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i wprowadził szczególne regulacje wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a. Wskazać należy, że orzeczeniem z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt P 1/11 Trybunał Konstytucyjny rozpoznał pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i orzekł, że: - art. 5 pkt 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji; - art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 powyższej ustawy w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza system źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji; - art. 30c ust. 1 powyższej ustawy w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji. Ponadto Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że przepisy wymienione powyżej we wskazanym zakresie, tracą moc obowiązującą z upływem osiemnastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. W uzasadnieniu Trybunał orzekł, że normowanie sytuacji uczestników konkursów organizowanych w ramach regionalnych programów operacyjnych przez akty niebędące źródłami powszechnie obowiązującego prawa jest niezgodne z Konstytucją. Zgodnie z zaskarżonymi przepisami, systemy realizacji regionalnych programów operacyjnych (przyjmowane w formie uchwał zarządów województw) regulują zasady i procedury obowiązujące m.in. podczas konkursów na dofinansowywanie projektów ze środków unijnych. Kształtują one nie tylko kompetencje organów administracji odpowiedzialnych za organizację tych konkursów, ale także sytuację ich uczestników (osób fizycznych, osób prawnych i innych podmiotów wyposażonych w zdolność prawną). W systemach realizacji uregulowane są m.in. takie kwestie, jak procedury naboru wniosków w ramach konkursów, kryteria oceny zgłoszonych projektów czy środki odwoławcze, przysługujące w razie odmowy ich finansowania. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, normowanie w systemach realizacji sytuacji uczestników konkursów organizowanych w ramach programów operacyjnych jest niezgodne z art. 87 Konstytucji. Systemy realizacji nie są źródłami powszechnie obowiązującego prawa w rozumieniu Konstytucji. Nie mają formy wskazanej w konstytucji, nie są przyjmowane przez podmioty dysponujące konstytucyjnymi uprawnieniami prawotwórczymi i nie są należycie ogłaszane. Wobec tego mogą regulować wyłącznie sytuację podmiotów "podległych" organom wydającym je (zarządom województw). Niedopuszczalne jest natomiast wyznaczanie za ich pomocą sytuacji podmiotów "zewnętrznych" wobec autorów systemów realizacji. Prawa i obowiązki uczestników konkursów organizowanych w ramach regionalnych programów operacyjnych mogą być normowane wyłącznie w aktach powszechnie obowiązującego prawa (np. w ustawach czy rozporządzeniach), przy czym art. 78 Konstytucji wymaga, aby tryb zaskarżenia "decyzji wydanych w pierwszej instancji" {którymi w tym wypadku są wyniki oceny projektów) był unormowany w ustawie. W niniejszej sprawie, Sąd uznał, że skoro Trybunał Konstytucyjny odroczył utratę mocy obowiązującej wskazanych w wyroku z dnia 12 grudnia 2011 r., przepisów z upływem osiemnastu miesięcy od dnia jego ogłoszenia w Dzienniku Ustaw, to sprawę należy rozpoznać na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w brzmieniu dotychczasowym. Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia zbadał prawidłowość pouczenia wnioskodawcy o środkach odwoławczych, przysługujących w przypadku odmowy finansowania zgłoszonego do konkursu projektu, tj. tryb i warunki zaskarżenia negatywnej oceny projektu wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie. Procedurę odwoławczą reguluje art. 30b ustawy, stanowiąc, że w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego, wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść. Z kolei w myśl ust. 4 tego artykułu właściwa instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wskazuje wprost, co należy rozumieć przez pojęcie "negatywna ocena projektu". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że określenie negatywna/ pozytywna w sposób jednoznaczny odnoszą się do oceny projektu. W świetle art. 30a ust. 1 pkt 1 ustawy pozytywnie oceniony projekt to taki, który przeszedł pozytywnie wszystkie etapy jego oceny (por. wyrok NSA sygn. akt II GSK 174/10). Obecnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, zgodnie z którym pojęcie negatywnej oceny projektu należy utożsamiać z oceną niedającą możliwości zakwalifikowania projektu do dofinansowania. Negatywna ocena to taka, której wyniki nie pozwalają na skierowanie do dalszego etapu oceny bądź do dofinansowania, chodzi bowiem o negatywny charakter wyniku konkursu dla danego wnioskodawcy (strony). Celem złożenia wniosku jest bowiem uzyskanie środków pieniężnych, a zatem w sytuacji gdy wnioskodawca nic nie otrzyma, trudno jest ocenić końcowe rozstrzygniecie jako pozytywne załatwienie sprawy. Negatywna ocena projektu w rozumieniu art. 30b ust. 1 ustawy ma miejsce nie tyle w sytuacji uznania jej za taką przez "właściwą instytucję", ale przede wszystkim przez stronę, która w związku z tym zamierza skorzystać z przysługującego jej środka odwoławczego, kwestionując zasadność, ale także legalność informacji – podjętego na podstawie przepisów prawa indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej (por. wyrok NSA sygn. akt II GSK 565/10, II GSK 1175/10, II GSK 657/10). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że pismem z dnia [...] r. A. K. złożył kolejny protest od wyników ponownej negatywnej oceny merytorycznej projektu przeprowadzonej po rozpoznaniu środka odwoławczego. Organ pismem z dnia [...] r. poinformował stronę, że powyższy protest pozostawiono bez rozpatrzenia. W ocenie organu art. 30b ust. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie pozwala na rozpatrzenie środka odwoławczego wniesionego w sposób sprzeczny z pouczeniem. Organ stwierdził, że zgodnie z "Zasadami dokonywania wyboru projektów w ramach PO KL" z 1 stycznia 2010 r. za sprzeczny z pouczeniem należało uznać protest, który m.in. został wniesiony od wyników oceny powtórnie przeprowadzonej w wyniku pozytywnego rozstrzygnięcia środka odwoławczego. Zdaniem Sądu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu przedstawionym w piśmie z dnia [...] roku, że skarżącemu nie przysługuje żaden środek odwoławczy, bowiem protest został rozpatrzony pozytywnie, co spowodowało skierowanie przedmiotowego wniosku do ponownej oceny. Stanowisko organu jest błędne. Organ nie dostrzegł, że skoro ponowna ocena projektu "Ambasada sukcesu – centrum wsparcia podmiotów ekonomii społecznej" w ramach konkursu otwartego nr POKL/7.22/2010 Działania 7.2.2. Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (nr POKL07.02.02-10-049-10) z dnia [...] r. jest negatywna, to trudno ocenić końcowe rozstrzygnięcie jako pozytywne załatwienie sprawy. Stanowisko zaprezentowane przez organ administracji państwowej w piśmie z dnia [...] r. nie znajduje także potwierdzenia w uregulowaniach zawartych w Zasadach dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z dnia 1 stycznia 2010 r., w części : 6.15 Procedura odwoławcza. Zgodnie z ww. "Zasadami dokonywania wyboru projektów" w ramach procedury odwoławczej obowiązują dwa etapy: etap przedsądowy w ramach Systemu Realizacji PO KL oraz sądowy, przy czym środki odwoławcze przysługują wnioskodawcą, których wnioski uzyskały ocenę negatywną. Na etapie przedsądowym procedury odwoławczej wnioskodawcy przysługują dwa środki odwoławcze: protest i odwołanie. Podkreślić należy, że zgodnie z ww. procedurą odwoławczą Instytucja Organizująca Konkurs w terminie 21 dni w przypadku protestu dotyczącego oceny merytorycznej od daty wydania pozytywnego rozstrzygnięcia protestu przeprowadza proces ponownej oceny wniosku i informuje beneficjenta o jego wynikach. W przypadku ponownej negatywnej oceny projektu wnioskodawcy przysługuje drugi środek odwoławczy, a mianowicie odwołanie. Zauważyć należy, że skarżący, mimo iż nie został prawidłowo pouczony o kolejnym środku odwoławczym, w piśmie z dnia [...] r. zatytułowanym "Protest" złożył odwołanie od wyników ponownej negatywnej oceny merytorycznej wniosku nr WND-POKL07.02.02-10-049-10). Skarżący kwestionował zasadność informacji z dnia [...] r., gdyż końcowe rozstrzygnięcie, tj. ponowna ocena merytoryczna wniosku nie załatwiała go pozytywnie, lecz negatywnie (nie podlegał on dalszej procedurze wyboru i nie został zakwalifikowany do dofinansowania). W przedstawionych okolicznościach sprawy i stanie prawnym stwierdzić zatem należy, że pozostawienie przez Wojewódzki Urząd Pracy w Ł. bez rozpoznania protestu (odwołania) od wyników ponownej oceny merytorycznej wniosku nr [...]narusza procedurę odwoławczą. Odnosząc się do stanowiska pełnomocnika Instytucji Zarządzającej II Stopnia, zawartej w odpowiedzi na skargę, dotyczącego wątpliwości, czy przedmiotowa skarga nie powinna zostać skierowana wobec Urzędu Marszałkowskiego (Instytucji Pośredniczącej), który wydał decyzję niejako w ostatniej instancji (pismo z dnia [...] r. o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia), wskazać należy, że stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że Instytucja Zarządzająca II Stopnia nieprawidłowo pouczyła skarżącego, iż od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu nie przysługuje mu dodatkowo żaden środek odwoławczy. Nie może więc stawiać skarżącemu zarzutów co do prawidłowości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wprost przeciwnie, skoro organ wadliwie poinformował skarżącego w piśmie z dnia [...] roku, że nie przysługuje mu żaden środek odwoławczy, to takie pouczenie narusza art. 30b ust. 1, 2 i 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz narusza procedurą odwoławczą określoną w systemie realizacji regionalnego programu operacyjnego, tj. narusza "Zasady dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z dnia 1 stycznia 2010 r." Takie zaś naruszenie nie może wpływać na prawo strony do złożenia środka odwoławczego oraz prawo do ponownej oceny merytorycznej projektu w ramach procedury odwoławczej. Nie może również wpływać na prawo strony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Podkreślić należy, że przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego było zaskarżone pismo Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. z dnia [...] r. o pozostawieniu protestu skarżącego bez rozpoznania. W ocenie Sądu, w świetle tego co wskazano powyżej decyzja Instytucji Pośredniczącej II Stopnia w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej przedstawiona w piśmie z dnia [...] r. podjęta została w sposób naruszający prawo. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien uwzględnić wszystkie powyższej wskazane przez Sąd uwagi. Przede wszystkim zgodnie z Zasadami dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z dnia 1 stycznia 2010 r. - 6.15 Procedura odwoławcza – Instytucja Organizująca Konkurs - Wojewódzki Urząd Pracy w Łodzi winien potraktować pismo skarżącego z dnia [...]. zatytułowane "Protest" jako drugi środek odwoławczy złożony od negatywnej oceny merytorycznej wniosku z dnia [...] r., tj. odwołanie i przekazać do odpowiedniej Instytucji Pośredniczącej lub Instytucji Zarządzającej (zgodnie z zapisami procedury odwoławczej - str. 55-56) - celem jego merytorycznego rozpoznania. Ponadto WUP w Ł. winien wyznaczyć wnioskodawcy termin do ewentualnego uzupełniania odwołania z dnia [...] r., tak aby strona nie poniosła negatywnych skutków braku wcześniejszego pouczenia co do sposobu jego wniesienia. Odnosząc się do wniosku skargi dotyczącego przeprowadzenia kontroli działalności Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. w zakresie prawidłowości przeprowadzania ocen merytorycznych w ramach konkursu 1POKL/7.22/2010 oraz wyciągnięcia konsekwencji służbowych wobec urzędników, u których stwierdzone zostanie niedopełnienie obowiązków służbowych, wskazać należy, że w tym zakresie żądanie skarżącego wykracza poza kognicję sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 30 c ust. 3 u.z.p.p.r. sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia lub umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe, nie jest zaś władny do jakiejkolwiek oceny prawidłowości przeprowadzania samego konkursu. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zasady zaufania do organów administracji poprzez niewykazanie, iż decyzja wydana została przez pracownika do tego upoważnionego, wskazać należy, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że A. K.pełni obowiązki Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. od dnia [...] r., a zatem był upoważniony do podpisania zaskarżonego pisma z dnia [...] r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 tej ustawy. tp