II SA/Po 45/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. K. i R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę. Wnioskiem z dnia 18 stycznia 2010 r. J. D. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy S. o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na przedszkole, zlokalizowanego w S. przy ul. A.(działka nr [...]). Pismem z dnia 1 marca 2011 r. M. K. sprzeciwiła się przedmiotowej inwestycji. Wskazała, że planowana działalność w budynku przy ul. A.w S. będzie dla niej jako sąsiadki nazbyt uciążliwa i będzie zakłócała spokój. Po rozpoznaniu sprawy, Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...], na podstawie art. 104 kpa i art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił warunki dla zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na przedszkole, na działce nr [...], położonej w S. przy ul. A.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wyznaczył wokół działki nr [...] w S. obszar analizowany. Obszar ten został wyznaczony na mapie zasadniczej w skali 1:500. Z racji tej, że szerokość przedmiotowej działki wynosi 19m organ wyznaczył granice obszaru analizowane w odległości 57m wokół działki objętej inwestycją. W wyniku analizy Burmistrz stwierdził, że na terenie tym występuje zarówno zabudowa mieszkaniowa, jak i usługowa (dz. nr [...] – sklep spożywczo-przemysłowy), a także zabudowa przemysłowa (dz. nr [...] – trafostacja). Istnienie zabudowy usługowej pozwala na stwierdzenie kontynuacji funkcji zabudowy zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: upzp). Ponadto, zdaniem organu, planowana inwestycja stanowić będzie uzupełnienie funkcji mieszkaniowej na tym terenie. Odnosząc się do zarzutów M. K. organ wyjaśnił, że pierwotnie przedmiotowy budynek wykorzystywany był jako handlowy, zgodnie z uzyskaną wcześniej decyzją o lokalizacji inwestycji oraz decyzją o pozwoleniu na budowę. Większość obszaru miasta S. nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania terenu, w którym mogłyby być wyznaczone tereny na cele m.in. usług oświatowych. W tej sytuacji lokalizację takich przedsięwzięć rozpatruje się poprzez wydawanie indywidualnych decyzji o warunkach zabudowy. Organ podkreślił, ze planowana inwestycja nie jest sprzeczna z zapisami aktualnego Studium (uchwała Rady Miejskiej Gminy S. nr [...] z dnia [...] 2010 r.), który dla obszaru ul. A. wyznacza kierunek zagospodarowania przestrzennego "obszary zabudowy mieszkaniowej z usługami towarzyszącymi". Kierunek ten zezwala na wprowadzenie następujących rodzajów zagospodarowania przestrzennego: uzupełnienie i kontynuacja istniejącej struktury zabudowy o funkcji mieszkaniowej, nadbudowa, modernizacja istniejącej zabudowy, lokalizacja drobnych usług, w tym obiektów kultury i oświaty. Ponadto Burmistrz stwierdził, że fakt istnienia zabudowy mieszkaniowej jako dominującej na danym terenie nie wyklucza możliwości istnienia funkcji usługowej jako funkcji towarzyszącej. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasowa funkcją terenu, czyli nienadającą się z nią w praktyce pogodzić. Nie wolno zaś kwestii funkcji interpretować zawężająco np. jako możliwości powstawania budynków tylko tego samego rodzaju co już istniejące. Jeżeli istniejąca zabudowa realizuje funkcję mieszkaniową nie oznacza to, ze nowy obiekt może być tylko budynkiem mieszkaniowym. Towarzyszyć takim obiektom mogą np. sklep osiedlowy, przychodnia lekarska czy urządzenia rekreacyjne. Nie powinien to być natomiast zakład produkcyjny czy obiekt handlowy wielkopowierzchniowy. Reasumując organ stwierdził, iż skoro zamierzona inwestycja kontynuuje istniejącą funkcję zabudowy na działkach sąsiednich, działka objęta inwestycją posiada dostęp do drogi publicznej i wystarczające uzbrojenie, a inwestycji nie sprzeciwiają się przepisy odrębne, to należało ustalić warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na przedszkole przy ul. A. w S.. M. i R. K. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji. Podnieśli, iż organ I instancji nie uwzględnił przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ich zdaniem planowana lokalizacja budynku przedszkola o pow. ok. 400m2 w bliskim sąsiedztwie należącego do nich budynku mieszkalnego wprowadza uciążliwości hałasu wytwarzanego przez jeżdżące po posesji samochody, jak i osoby w nim przebywające. Zwrócili tez uwagę na to, że zaskarżona decyzja nie przewiduje przygotowania placu zabaw przy przedszkolu. Ich zdaniem jedynym miejscem nadającym się na powstanie w okolicy przedszkola jest działka nr [...] bezpośrednio przylegająca do północnej strony działki odwołujących nr [...]. Różnica poziomów tych działek powoduje, że osoby przebywające na działce nr [...] i działce nr [...] znajdują się na wysokości piętra budynku mieszkalnego odwołujących. Lokalizacja parkingu i poruszające się po nim samochody wytwarzają hałas zaburzając spokój osób mieszkających w bezpośrednim sąsiedztwie. Państwo K. wskazali też, że obecnie działka nr[...] jest dwukrotnie większa od działki [...], na której znajdował się budynek handlowy, a powierzchnia tego budynku zwiększyła się trzykrotnie, zasłaniając światło słoneczne na działce odwołujących. Ponadto podnieśli, iż na terenie gminy S. nie ma potrzeby tworzenia dodatkowych przedszkoli, bo jest ich już kilka i zlokalizowane są w miejscach, w których zapewniają przybywającym w nich dzieciom swobodę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2011 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, powołując się na przepis art. 61 ust. 1-5 upzp, że nie było przesłanek do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji. Kolegium wyjaśniło, że przepisy wykonawcze do ustawy – Prawo budowlane nie są przepisami odrębnymi , z którymi winna być zgodna decyzja o warunkach zabudowy. Analiza zgodności inwestycji z odpowiednimi przepisami techniczno-budowlanymi należy do właściwości organu architektoniczno-budowlanego i jest przedmiotem odrębnego postępowania. Organ II instancji zaznaczył też, że przeszkodą w wydaniu pozytywnej decyzji nie mogła być odmowa zgody sąsiadów. Przeczyłoby to bowiem art. 52 ust. 3 upzp. M. i R. K. wnieśli skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. Zarzucili Kolegium naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podnieśli, iż organy orzekające nie wzięły pod uwagę stanu faktycznego, nie rozważyły stopnia uciążliwości inwestycji dla właścicieli i użytkowników sąsiednich działek, w szczególności pominęły szkodliwy sposób oddziaływania przedszkola na działkę sąsiednią. Ich zdaniem powstałe przedszkole będzie generować hałas przekraczający wszelkie dopuszczalne normy. Dodatkową uciążliwości będzie powstanie na działce objętej inwestycją placu zabaw dla dzieci. W ocenie Państwa K. organy powinny były ustalić, czy na którejkolwiek z sąsiednich działek funkcjonuje już obiekt o tym samym przeznaczeniu o jakie wnioskował J. D., a mianowicie o przeznaczeniu przedszkolnym. Dzielnica, w której zaplanowano inwestycję ma charakter ściśle mieszkalny. Jedynym obiektem użyteczności publicznej jest pawilon handlowy. Na terenie tym nie ma ani przedszkola, ani innych tego rodzaju placówek. Ponadto skarżący wskazali, że organ II instancji błędnie uznał, że przepisy wykonawcze ustawy Prawo budowlane nie stanowią przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 5 upzp. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna, albowiem tak zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2011 r. odpowiadają prawu. Jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2005r., sygn. akt IV SA/Wa 950/04 , LEX nr 171198 ) przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 tejże ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów)." Zwraca się w nim też słusznie uwagę - uwzględniając ratio legis art. 61 upzp, że przepis ten ma na celu powstrzymanie zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego, co jednak nie może prowadzić do nadmiernego ograniczenia prawa własności, inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych, czy uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Akcentuje nadto niedopuszczalność zawężającego rozumienia pojęcia kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników, których rozumienie nie może ograniczać się tylko do zezwalania na powstanie w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 646/06 , LEX nr 322329 i wyrok NSA z 16 października 2007r., sygn. akt II OSK 1401/06, LEX nr 394807). W świetle brzmienia powyższych przepisów nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, o ile spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 – 5 upzp. Spełnienie wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp następuje już wówczas, gdy co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej co teren inwestycji, znajdująca się w obszarze analizowanym jest zabudowana w taki sposób, by można ustalić wymagania dla nowej zabudowy przy zastosowaniu wprowadzonych przez ustawodawcę zobiektywizowanych standardów decydujących o spełnieniu wymogów zachowania ładu przestrzennego. O ile w tym obszarze znajduje się już obiekt lub obiekty o podobnej co zamierzona inwestycja funkcji oraz zbliżonych parametrach, zaś nie zachodzą negatywne przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2- 5 upzp - brak podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Rzeczą organu administracji publicznej jest wówczas jedynie wkomponowanie inwestycji w istniejące otoczenie, przy uwzględnieniu zasad określonych w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej: rozporządzenie). Akt ten wydano na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6-7 upzp. Wyjaśnić należy, iż zasady ogólne nie pozwalają na wprowadzenie w akcie wykonawczym pozaustawowych przesłanek ograniczających prawo własności w kierunku umożliwiających wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Z powyższą regułą pozostaje w zgodzie zarówno brzmienie art. 61 ust. 6-7 upzp, jak i treść powołanego uprzednio aktu wykonawczego , które w tytule oraz § 1 wskazuje, że określa ono jedynie sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dotyczy to między innymi wymagań w zakresie ustalania: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przepisy zawarte w rozporządzeniu nie pozostawiają organom administracji publicznej swobody co do ustalenia lub odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, a także sposobu i zasad określenia stosownych wymagań. Powyższe wynika zarówno ze wskazanego uprzednio już przedmiotu regulacji dokonanej aktem wykonawczym do norm ustawowych, jak i wykładni przepisów zawartych w § 2-8. W szczególności zważyć należy na niemal kompletne uregulowanie w przepisach wykonawczych kwestii ustalenia obszaru analizowanego, co ma zasadnicze znaczenie dla wykonania w sposób zobiektywizowany ciążących na organie administracji publicznej obowiązków dotyczących ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji. I tak, stosownie do § 3 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Zgodnie zaś z § 2 pkt 5 - ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o froncie działki - należy przez to rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została przeprowadzona w granicach prawidłowo wyznaczonego obszaru. Organ, w zgodzie z § 3 ust. 2 rozporządzenia obszar ten wyznaczył w promieniu 57m od narożników działki nr [...] będącej przedmiotem zainwestowania. Powołany przepis stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Trafnie organ I instancji przyjął, że skoro szerokość frontu działki (od strony ul. Akacjowej) wynosi 19m, a jej trzykrotność 57m, to należy granice obszaru analizowanego wyznaczyć właśnie w odległości 57m od terenu inwestycji. Dokonując oceny możliwości dopuszczenia w tak zakreślonym terenie funkcji usług oświatowych poprzez zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na przedszkole organ I instancji ustalił, że na terenie tym dominuje funkcja mieszkaniowa uzupełniona usługową (na działce o nr [...] istnieje sklep spożywczo-przemysłowy) i przemysłową (na działce nr [...] posadowiona jest trafostacja). W bezpośrednim sąsiedztwie nie występują obiekty o funkcji oświatowej, ani inne budynki użyteczności publicznej. Biorąc jednak pod uwagę, że w analizowanym obszarze dominuje funkcja mieszkaniowa organ dopuścił jako jej uzupełnienie funkcję oświatową. W ocenie Sądu nie sprzeciwia się temu - wbrew twierdzeniom skarżących norma zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Stwierdzić należy, iż warunek kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1104/07, Legalis i wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1909/08, Legalis), przy czym przez kontynuację funkcji rozumie się także uzupełnienie funkcji dotychczasowej (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1909/08, Legalis). W piśmiennictwie przyjmuje się, na co trafnie zwróciły uwagę organy orzekające, że kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). Można to porównać do sytuacji, w której istniałby na danym obszarze plan miejscowy określający przeznaczenie terenu takie, jakie warunkuje istniejąca zabudowa. Powstaje więc pytanie, w którym momencie funkcja ta przestaje być zachowana. Jako zasadę można przyjąć, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Nowa zabudowa jest dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Z momentem wykazania sprzeczności przestaje być ona dopuszczalna. Jeżeli istniejąca zabudowa realizuje funkcję mieszkaniową, nie oznacza to, że nowy obiekt ,czy też zmieniona funkcja istniejącego obiektu może mieć tylko charakter mieszkalny. Towarzyszyć takim obiektom może np. sklep osiedlowy, przychodnia lekarska, urządzenia rekreacyjne, czy inne obiekty uzupełniające funkcję mieszkaniową. Nie powinien to być zaś zakład produkcyjny, czy obiekt handlowy wielkopowierzchniowy (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2009, źródło: Legalis). Mając powyższe na względzie trudno podzielić stanowisko skarżących, którzy twierdzą, że planowana zmiana sposobu użytkowania terenu z funkcji gospodarczej na funkcję oświatową, w obszarze, w którym dominuje funkcja mieszkaniowa nie stanowi kontynuacji istniejącej funkcji. Wskazać należy, że rzadko kiedy budynki przeznaczone na działalność oświatową lub szerzej działalność publiczną (np. przychodnie lekarskie, przedszkola, szkoły, domy kultury, kina) mają funkcję podstawową w danym terenie. Zwykle zaś, podobnie do zabudowy o charakterze usługowym (np. zakład krawiecki, kancelarie adwokackie, biura) towarzyszą zabudowie mieszkaniowej (zwłaszcza na osiedlach domów wielo lub jednorodzinnych). W okolicznościach niniejszej sprawy nie ma zatem znaczenia, że w obszarze analizowanym nie występują obiekty o funkcji oświatowej. Do tego by stwierdzić, że obiekty oświatowe są w danym terenie dopuszczalne wystarczy, poza zbadaniem ich charakterystyki urbanistyczno-architektonicznej (§ 4-8 rozporządzenia), ustalenie, że dominuje na nim zabudowa mieszkaniowa. Sąd pragnie również stwierdzić, że organ I instancji przeprowadzając analizę urbanistyczną nie był zobowiązany do wyznaczenia poszczególnych parametrów zabudowy, albowiem budynek na działce nr [...] przy ul. A. w S. już istnieje. Niekwestionowane jest, że działka posiada dostęp do drogi publicznej - ul. A. w S. Spełniony został zatem wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 upzp. Nie budzi również wątpliwości, że przedmiotowy budynek – jako istniejący – posiada wystarczające uzbrojenie dla planowanej inwestycji (art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp). Jako działka znajdująca się w granicach administracyjnych miasta S. przedmiotowa działka nie wymaga zgodnie z art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) zmiany przeznaczenia z gruntów rolnych na cele nierolnicze, tym samym uznać należy, że spełniony został wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp. W ocenie Sądu przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp, za wyjątkiem przepisu § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Przepisów ów stanowi, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że to w decyzji o warunkach zabudowy określa się w oparciu o przeprowadzona analizę urbanistyczną, czy dopuszczalne jest na danym ternie posadowienie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy w odległości 1,5m lub bezpośrednio przy granicy (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 22 września 2011 r., II SA/Po 478/11 oraz z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Po 7/11, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż powołany przepis nie znajdował zastosowania, albowiem przedmiotowa inwestycja obejmuje nie ustalenie warunków zabudowy dla budowy nowego obiektu, lecz jedynie zmianę sposobu użytkowania budynku już istniejącego, która nie ingeruję w lokalizację, gabaryty i parametry budynku określane w decyzji tego rodzaju, jak linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometria dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Za chybiony Sąd uznał też zarzut skarżących dotyczący uciążliwości planowanego budynku przedszkola dla otoczenia. Skarżący podnoszą m.in., iż "poziom hałasu jaki wiąże się z realizacją tego typu inwestycji przekracza ponad wszelką miarę normy stanowiące normalny poziom hałasu w terenie zamieszkałym". Trzeba zauważyć, że ewentualny hałas lub inne formy oddziaływania na środowisko związane z planowaną inwestycją mogłyby być powodem odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy, o ile sam rodzaj planowanej inwestycji uniemożliwiałby zachowanie poziomu hałasu lub innych immisji właściwych dla istniejącego obecnie układu urbanistycznego. Jeżeli planowany rodzaj inwestycji odpowiada dotychczasowej funkcji zabudowy - dochodzenie konkretnej ochrony przed hałasem lub innego rodzaju potencjalnymi zagrożeniami środowiskowymi powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2008 r., II SA/Bd 800/07, Lex nr 512279). Dodać przy tym należy, iż zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska, w tym między innymi standardów emisyjnych (ust. 2 pkt 4 powołanego przepisu). Mając powyższe na względzie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.