II OSK 1932/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia NSA Bożena Popowska Sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1784/11 w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1784/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Z.B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Olkuszu, na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 156 poz. 1118 ze zm.) nałożył na Z.B. obowiązek dokonania rozbiórki płyty do składowania obornika zlokalizowanej w miejscowości C. na działce nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że kontrola przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2005 r. wykazała, że na działce nr [...] położonej w C. istnieje płyta o wymiarach 18,80m x 15,60m do składowania obornika. Płyta posiada ściany betonowe wykonane z trzech stron o wysokości 1,30 m i grubości 25 cm. Dno płyty wykonano jako nawierzchnię asfaltową. Nadto organ wskazał, że przedmiotowa płyta wg oświadczenia inwestora Z.B. została wykonana w lipcu 2005 r. natomiast wg J. B. przedmiotowy obiekt został wykonany na przełomie maja i czerwca 2005 r. Odwołując się do treści art. 29 ust. 1 pkt. 1 b i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane organ podał, że budowa płyt do składowania obornika nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie zgodnie z treścią ww. ustawy budowa wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Z.B. dwukrotnie dokonywał zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowego obiektu w Starostwie Powiatowym. W stosunku do pierwszego zgłoszenia z dnia [...] lipca 2005 r. organ zgłosił sprzeciw z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych zgłoszenia. Kolejne zgłoszenie z dnia [...] października 2005 r. zostało przyjęte. Porównanie dat zgłoszenia zamiaru budowy obiektu i faktycznego jego wykonania, określonego przez ww. strony postępowania wskazuje, że przedmiotowy obiekt traktować należy, jako wzniesiony bez wymaganego zgłoszenia, gdyż jego budowa została rozpoczęta wcześniej niż po upływie 30 dni od daty zgłoszenia zamiaru budowy, a zatem z naruszeniem art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane. Nadto organ ustalił, że lokalizacja "płyty do składowania obornika" jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wolbrom uchwalonym przez Radę Miejską w Wolbromiu uchwałą Nr XXIV/228/08 z dnia 27 października 2008 roku. Z planu wynika, że działka nr [...] położona w C. leży na terenach lasów, oznaczonych na rysunku planu symbolem ZL z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod lasy. Tereny potencjalnych zalesień oznaczono na rysunku symbolem ZL1. W celu ochrony tych terenów wprowadzono zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych i inwestycji w obszarze tego przeznaczenia, za wyjątkiem obiektów i urządzeń służących bezpośrednio działalności leśnej. Powyższe, z uwagi na treść art. 49b ust. 2 ustawy prawo budowlane, uniemożliwia legalizację obiektu. Odwołanie od ww. decyzji wniósł Z.B.. Wskazał, że płyta obornikowa została wykonana w listopadzie 2005 r., a protokołu kontroli – przed jego podpisaniem - nie przeczytał. Nadto płyta znajduje się na terenie budowlanym oznaczonym symbolem B-Ps. Nieprawdą jest również, że teren ten przeznaczony jest pod zalesienie, gdyż część działki wyłączona jest spod produkcji leśnej. Poinformował, że wniósł o zmianę planu miejscowego, co – jego zdaniem – uzasadnia uchylenie decyzji, względnie zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w tym przedmiocie. Podniósł również, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 1837/09 wydanym w przedmiotowej sprawie, Sąd nakazał przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, w którym umożliwione zostanie inwestorowi uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia [...] września 2011 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że niezasadny jest zarzut niezastosowania się przez organ I instancji do zaleceń wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 1837/09. W przypadku istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego wskazania do dalszego postępowania nie wiążą organu administracyjnego. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania doszło do zmiany stanu prawnego, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny przyjmował, że dla działki nr [...] położonej w C. brak jest planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w dniu 27 października 2008 roku Rada Miasta w Wolbromiu uchwałą nr XXIV/228/08 uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący między innymi działkę nr [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że legalizacja obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź mimo wniesienia sprzeciwu jest możliwa jedynie w przypadku, gdy jego budowa nie jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym decyzji o warunkach zabudowy żąda się jedynie w przypadku, gdy brak jest dla danej nieruchomości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ma obowiązek zastosować przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujące w dacie wydawania orzeczenia. MWINB w Krakowie podzielił ustalenia organu I instancji, że obiekt budowlany, którego dotyczy postępowanie legalizacyjne, nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż przedmiotowa działka leży na terenach lasów. W związku z powyższym prawidłowo ustalono, że nie ma podstaw do nakładania na skarżącego obowiązków określonych w art. 49 b ust. 2 ustawy. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że z wypisu z rejestru gruntów wynika, że część działki nr [...] ma charakter budowlany, organ wskazał, że okoliczność ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a więc zaliczonym przez Konstytucję do źródeł prawa. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organ administracji działa na podstawie przepisów prawa. W związku z powyższym decydujące znaczenie dla oceny, czy możliwa jest legalizacja obiektu budowlanego ma plan zagospodarowania przestrzennego, a nie wypis z rejestru gruntów. W art. 49b ust.2 ustawy wprost jest mowa o zgodności obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy podzielił również ustalenia organu I instancji odnośnie do czasu wykonania robót budowlanych, podając, że zostały rozpoczęte przed dniem [...] października 2005 r. Wskazują na to zebrane w sprawie dowody, w szczególności notatka Leśniczego Starostwa Powiatowego z dnia [...] lipca 2005 r. Za niewiarygodne organ odwoławczy uznał wyjaśnienia skarżącego, że nie czytał protokołu z oględzin z dnia [...] grudnia 2005 r. a tylko go podpisał. Oceniając zeznania świadków, przedłożone przez skarżącego, organ stwierdził, że zeznania te nie wskazują, kiedy rozpoczęto budowę płyty obornikowej, a jedynie wskazują, iż świadkowi ci pomagali przy budowie płyty obornikowej w drugiej połowie listopada. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł Z.B. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ II instancji nie wziął pod uwagę okoliczności, że Starostwo Powiatowe nie wymagało decyzji o ustaleniu warunków zabudowy mimo, że w czasie prowadzenia postępowania w przedmiocie zgłoszenia na terenie gminy Wolbrom nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponownie wskazał, że przedmiotowy obiekt znajduje się na terenie budowlanym oznaczonym na planie symbolem B-Ps. W odpowiedzi na skargę, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1784/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że stosownie do treści art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych. Sytuacja taka ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r., sygn. II OSK 1837/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 grudnia 2007 r. sygn. II SA/Kr 204/07 oraz decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] września 2006 r. oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olkuszu z dnia [...] kwietnia 2006 r., którymi orzeczono rozbiórkę przedmiotowej płyty do składowania obornika. Wydając ten wyrok Naczelny Sąd Administracyjny nie wiedział jednakże, że w dniu 27 października 2008 roku Rada Miasta w Wolbromiu uchwałą nr XXIV/228/08 uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący między innymi działkę nr [...]. Okoliczność ta w istotny sposób zmienia stan prawny sprawy. Rację przyznać należy zatem organom nadzoru budowlanego, że pogląd prawny zawarty w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 marca 2010 r. sygn. II OSK 1837/09, że "ponownie rozpoznając sprawę organy nadzoru budowlanego są obowiązane przeprowadzić postępowanie legalizacyjne, w którym umożliwią uzyskanie przez inwestora decyzji w sprawie warunków zabudowy, która przesądzi czy zrealizowana inwestycja jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" wskutek uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego utracił aktualność. Zgodnie z art.49 b ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji organu II instancji – t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 118 ze zmianami), będącym podstawą prawną zaskarżonej decyzji, organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 1) lit.b) pozwolenia na budowę nie wymaga budowa płyt do składowania obornika. W myśl zaś art. 30 ust. 1 pkt 1) ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m.in. budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, czyli budowa płyt do składowania obornika. Dlatego też prowadzenie postępowania w trybie art. 49 b ustawy Prawo budowlane było prawidłowe. Oceny, że przy wydaniu poprzedniej decyzji rozbiórkowej organy nadzoru prawidłowo ustaliły fakt dopuszczenia się przez inwestora samowoli budowlanej, dokonał już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 marca 2010 r. sygn. II OSK 1837/09. Sąd stwierdził, że nakaz rozbiórki, jako środek przywrócenia porządku budowlanego przez fizyczne usunięcie skutku samowoli budowlanej, powinien być stosowany w przypadku, kiedy istnienia takiego obiektu nie daje się pogodzić z porządkiem prawnym. W pierwszym etapie postępowania prowadzonego w omawianym trybie organ administracji winien ustalić, czy i kiedy nastąpiła samowola. Ustaleń tych dokonuje w oparciu o stan faktyczny z daty samowoli. Musi zatem wykazać, że obiekt wzniesiono bez wymaganego zgłoszenia. Drugi etap postępowania jest związany z ustaleniem skutków samowolnego wybudowania obiektu, a jego celem jest przywrócenie prawnego porządku budowlanego nazywane legalizacją samowoli budowlanej. Postępowanie legalizacyjne wymaga przeprowadzenia ustaleń dotyczących możliwości przywrócenia porządku prawnego. W drugim etapie postępowania organ bada, czy zachodzą warunki umożliwiające inny sposób przywrócenia porządku prawnego niż rozbiórka. W tej właśnie fazie postępowania powstaje pytanie, które przepisy planistyczne należy stosować do legalizacji obiektu. Stosownie do treści art. 49b ust. 2 ustawy, zgodnie z brzmieniem sprzed ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 września 2009 r. P 46/08 (OTK-A 2009/8/124, Dz.U. z 2009 Nr 160, poz. 1276), " jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ....". Według zaś treści tego przepisu, nadanej cytowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, w sytuacji gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ w celu zalegalizowania samowoli budowlanej wstrzymuje prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedstawienia określonych dokumentów, w tym zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak więc nowa treść omawianego przepisu pomija sformułowanie "ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania", odnoszące się do daty konieczności legitymowania się przez inwestora, dla zalegalizowania samowoli, decyzją o warunkach zabudowy. Jednakże, stosownie do brzmienia przepisu art.49 b Prawa budowlanego, decyzja o warunkach zabudowy wymagana jest przez organ nadzoru budowlanego tylko wtedy, gdy na terenie budowy samowolnie wzniesionego obiektu brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji, obowiązywania na danym terenie planu zagospodarowania przestrzennego, dla legalizacji samowoli wymagane jest zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji wskazał, że w najnowszych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje pogląd, iż wymagana zgodnie z art.49 b zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym dotyczy daty podejmowania zaskarżonej decyzji (por. wyroki: z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 205/06, z dnia 8 października 2007 r. sygn. II OSK 1318/06., z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1454/06, z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 234/09, z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 283/09, z dnia 15 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 572/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że podziela tę linię orzeczniczą. Z przytoczonej regulacji art. 49 b ustawy Prawo budowlane wynika, że budowa bez wymaganego zgłoszenia winna być oceniana pod kątem jej legalizacji po ustaleniu, że budowa jest w pierwszej kolejności zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych. Plan zagospodarowania przestrzennego jest, stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) aktem prawa miejscowego, a zatem jego ustalenia przybierają postać przepisów powszechnie obowiązujących, stanowiących podstawę prawną do wydawania decyzji administracyjnych. Przepisy planu miejscowego przybierają formę konkretną, ustalając bezpośrednio w terenie granice obszarów i linie rozgraniczające terenów o różnym przeznaczeniu. Plan miejscowy upoważnia do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynikają z jego treści tekstowej i graficznej. Plan miejscowy stanowi zatem podstawę do ingerencji w prawo własności, co dotyczyć może sposobu wykonania tego prawa, a nie samego prawa. W przypadku obowiązywania na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, żądanie przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organy administracji prawidłowo stwierdziły, że legalizacja przedmiotowej płyty nie jest możliwa. Obiekt ten znajduje się bowiem na nieruchomości nr [...] w C., objętej zakresem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu 27 października 2008 roku przez Radę Miasta w Wolbromiu uchwałą nr XXIV/228/08. Działka ta leży na terenach lasów, oznaczonych na rysunku planu symbolem ZL z podstawowym przeznaczeniem gruntu pod lasy. Tereny potencjalnych zalesień oznaczono na rysunku planu symbolem ZL 1. W celu ochrony tych terenów wprowadzono zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych i inwestycji w obszarze tego przeznaczenia, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących bezpośrednio działalności leśnej. Nie ulega zaś wątpliwości, że płyta do składowania obornika nie służy bezpośrednio działalności leśnej. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wniósł Z.B. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak przedstawienia w uzasadnieniu ustaleń związanych z uchyleniem planu zagospodarowania przestrzennego, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuchylenie decyzji w sytuacji, gdy została ona wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. a to dlatego, że organ przeprowadził postępowanie z naruszeniem tych przepisów wskutek czego nie ustalił, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie miejscowy plan zagospodarowanie przestrzennego został uchylony, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez nieuchylenie decyzji w sytuacji, gdy została wydana z naruszeniem art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo Budowlane, gdyż na budowę płyty w momencie jej wykonywania możliwe było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że nie może zgodzić się z wyrokiem, gdyż Sąd wadliwie ustalił, iż dla objętej postępowaniem działki obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Konsekwencją takiego przyjęcia było uznanie, że brak jest możliwości zalegalizowania wybudowanej płyty do składowania obornika. Ustalenia odnośnie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd poczynił w oparciu o ustalenia organów Nadzoru Budowlanego, nie ustalił jednak, że po pierwsze w momencie budowy płyty plan nie obowiązywał, a po drugie, iż uchwalony w październiku 2008 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący m. in. działkę nr [...] został wyrokiem WSA w Krakowie uchylony. W momencie budowy płyty miejscowy plan nie obowiązywał, istniała możliwość uzyskania warunków zabudowy dla takiej budowy i należało wziąć pod uwagę tą okoliczność istniejącą w momencie rozpoczęcia budowy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak przedstawienia w uzasadnieniu ustaleń związanych z uchyleniem planu zagospodarowania przestrzennego, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, gdyż po uchyleniu plan nie obowiązuje i należało uzyskać decyzję o warunkach zabudowy. Sąd I instancji naruszył też art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez nieuchylenie decyzji w sytuacji, gdy została wydana z naruszeniem art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo Budowlane, gdyż na budowę płyty w momencie jej wykonywania możliwe było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd niewłaściwie zastosował art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo Budowlane, gdyż należało wziąć pod uwagę stan istniejący w chwili budowy płyty. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że postara się ustalić sygnaturę sprawy jaka toczyła się przed WSA w przedmiocie uchylenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przekaże ją Sądowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Z.B. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Istota zarzutu naruszenia tych przepisów sprowadza się do twierdzenia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny zaskarżonej decyzji nie wziął pod uwagę, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który był jedną z podstaw wydania zaskarżonej decyzji, został wyeliminowany z obrotu prawnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Skarżący kasacyjnie zadeklarował przy tym, że wskaże datę wydania wyroku, na mocy którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miał zostać wyeliminowany z porządku prawnego jednakże do dnia rozprawy tego nie uczynił. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem miejscowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ocenia jej zgodność z prawem obowiązującym w dniu jej wydania, w tym też z prawem miejscowym. W przedmiotowej sprawie w czasie wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał. Był to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miejską w Wolbromiu uchwałą Nr XXIV/228/08 z dnia 27 października 2008 roku. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znany jest z urzędu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1104/12. Wyrokiem tym Sąd ten stwierdził nieważność ww. uchwały, przy czym wyrok ten jest nieprawomocny jak również w wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej uchwały. Ww. uchwała nadal więc obowiązuje. Oczywistym jest w tej sytuacji, że obowiązywała ona również w czasie wydawania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji. Zaskarżony w niniejszej sprawie wyrok Sądu I instancji wydany został w dniu 4 kwietnia 2012 r. Nie można tym samym wymagać od Sądu, by czynił w uzasadnieniu wyroku rozważania na temat orzeczenia, które w czasie wydawania zaskarżonego wyroku jeszcze nie istniało. Bezzasadny jest również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez uznanie, że kontrolowana przez ten Sąd decyzja nie narusza art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 j.t. ze zm.). Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenie tego przepisu w tym, że Sąd nie wziął pod uwagę, iż w czasie budowy płyty możliwe było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do tego argumentu stwierdzić należy, że wskazywana przez skarżącego kasacyjnie okoliczność nie ma żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem kontrolowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji. Decyzja ta wydana została w postępowaniu, w którym organ administracji miał ustalić, czy istnieją przesłanki do legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego. Jedną z przesłanek pozwalających na legalizację jest zgodność samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w czasie prowadzenia postępowania legalizacyjnego, a jeżeli planu takiego nie ma z wymogami zawartymi w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z art. 49b ust. 2 nie wynika, by przy ocenie możliwości legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego organ administracji miał obowiązek brać pod uwagę samą możliwość uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w momencie samowolnego wykonywania tego obiektu. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.