VII SA/Wa 41/12

25 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Urszula Wilk, Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) listopada 2011 r. znak: (...) w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala. Decyzją z dnia (...) listopada 2011 r., znak (...) Główny Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn. Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa) po rozpatrzeniu odwołania D. S. od decyzji (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) sierpnia 2011 r., Nr (...) o nie stwierdzeniu u D. S. choroby zawodowej astmy oskrzelowej wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że D. S. jako st. pielęgniarka w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym Szpitala Powiatowego w K. w czasie pracy miała kontakt ze środkami (substancje i preparaty) chemicznymi stosowanymi do dezynfekcji skóry i błon śluzowych pacjentów oraz do mycia i dezynfekcji sprzętu przed i po zabiegu chirurgicznym. Do jej obowiązków należało zajmowanie się pacjentami a w szczególności: 1) prowadzenie dokumentacji pacjentów; 2) mycie pacjentów (toaleta); 3) wykonywanie iniekcji i pobieranie materiału biologicznego do badań; 4) przygotowywanie pacjentów do zabiegu chirurgicznego i asystowanie przy tych zabiegach; 5) przygotowywanie środków dezynfekcyjnych i sporządzanie roztworów z tych środków. Wykonując wymienione czynności przez okres całego dyżuru (12 godzin), D. S. przebywała w atmosferze ułatwiającej ulatnianie się tych środków dezynfekcyjnych. Z orzeczenia lekarskiego Nr (...) z dnia (...) czerwca 2009 r. wydanego w jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia tj. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w L. wynika, iż u D. S. nie rozpoznano choroby zawodowej "astma oskrzelowa" wymienionej w poz. 6 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Choroby tej nie rozpoznano również w jednostce orzeczniczej drugiego stopnia tj. w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., do którego D. S. została skierowana po wniesieniu odwołania od orzeczenia jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia. Z wydanego w tym Instytucie orzeczenia lekarskiego Nr (...) z dnia (...) stycznia 2010 r. wynika, że wykonane u D. S. badania spirometryczne i badania gazów krwi kapilarnej arterializowanej w spoczynku nie wykazały zaburzeń wentylacji płuc ani cech niewydolności oddechowej. Ponadto, diagnostyka alergologiczna nie wykazała w testach skórnych uczulenia na pospolite alergeny wziewne. Testy płatkowe - zestaw standardowy rozszerzony o środki dezynfekcyjne i olejki zapachowe były ujemne. Również testy ekspozycyjne (placebo oraz z preparatem Bucasan - wskazanym przez D. S. jako najbardziej przyczyniający się do jej dolegliwości) wypadły ujemnie, zarówno pod względem klinicznym (brak objawów bronchospastycznych) jak i spirometrycznych (brak spadku FEVi). Zdaniem Instytutu, "całokształt obserwacji klinicznych, wyniki diagnostyki laboratoryjnej i alergologicznej, a zwłaszcza badań czynnościowych układu oddechowego nie uzasadniają w chwili obecnej rozpoznania u badanej zawodowej astmy oskrzelowej". Na podstawie ww. orzeczeń lekarskich, danych zawartych w karcie oceny narażenia zawodowego oraz przepisu § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał decyzję Nr (...) z dnia (...) lutego 2010 roku, znak: (...) o braku podstaw do stwierdzenia u D. S. choroby zawodowej "astmy oskrzelowej" wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia (...) kwietnia 2010 r., znak: (...) utrzymał w mocy rozstrzygniecie L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1318/10 uchylił decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) kwietnia 2010 r., znak (...) utrzymującą w mocy decyzję (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego Nr (...) z dnia (...) lutego 2010 roku, oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Rozpoznając ponownie sprawę (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny realizując zalecenia Sądu, a mianowicie: obowiązek wyjaśnienia podejrzenia choroby zawodowej "zapalenia obrzękowego krtani o podłożu alergicznym" wymienionej w poz. 13 wykazu chorób zawodowych oraz wyjaśnienie wątpliwości zawartych w karcie wypisowej sporządzonej w związku z hospitalizacją D. S. w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wystąpił do ww. jednostki diagnostyczno-orzeczniczej z pismem dotyczącym wyjaśnienia spornych kwestii. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wyjaśnił, że po obserwacji klinicznej w Instytucie od dnia (...) grudnia 2009 r. do dnia (...) grudnia 2009 r. wydane zostało z datą (...) stycznia 2010 r.: orzeczenie lekarskie Nr (...) o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej "astmy oskrzelowej" i orzeczenie lekarskie Nr (...) o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej "zapalenia obrzękowego krtani o podłożu alergicznym" będącego przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego decyzją ostateczną (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Opinia o zdolności do pracy, która jest zwyczajowo zamieszczana w karcie wypisowej z pobytu szpitalnego (obserwacji klinicznej) w Instytucie stanowi tylko orientacyjne wytyczne dla lekarza podstawowej jednostki służby medycyny pracy sprawującej profilaktyczną opiekę nad pracownikiem. Opinia na karcie wypisowej zdaniem Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. nie może być bezpośrednio wykorzystywana do celów kodeksowych (prawnie nie jest orzeczeniem o zdolności do pracy). Opinia ta nie ma też bezpośredniego związku z orzeczeniem w sprawie choroby zawodowej i nie może być podstawą kwestionowania ustaleń w tym zakresie. Zalecenia dotyczące przeciwwskazań ze względów profilaktycznych nie świadczą o tym, że objawy chorobowe są skutkiem pracy zawodowej - podstawową zasadą profilaktyki, która ma właśnie chronić przed wystąpieniem lub nasileniem choroby są działania zapobiegawcze, czyli profilaktyczne poprzez eliminację narażenia na czynniki nie będące przyczyną choroby zawodowej, ale mogące pogarszać przebieg innych schorzeń. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wyjaśnił ponadto, że orzeczenia o zdolności do pracy wydaje lekarz podstawowej jednostki służby medycyny pracy i do niego należy ustalenie czy na konkretnym stanowisku pracy istnieją określane zagrożenia i w jakim stopniu. W przypadku gdy pracownik nie zgodzi się z wydanym orzeczeniem o zdolności do pracy może odwołać się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. W oparciu o orzeczenie lekarskie Nr (...) z jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia tj. z WOMP w (...) i orzeczenia Nr (...) z jednostki orzeczniczej drugiego stopnia tj. Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej "astmy oskrzelowej", wyjaśnienie w/w Instytutu zawarte w piśmie z dnia (...) lipca 2011 r., znak: L.dz.(...) oraz przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia ustalający, że decyzje w sprawie choroby zawodowej wydaje się na podstawie danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz karcie oceny narażenia zawodowego, (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał w dniu (...) sierpnia 2011r. decyzję nr (...) o braku podstaw do stwierdzenia u D. S. choroby zawodowej astmy oskrzelowej wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Rozpatrując odwołanie D. S. od powyższej decyzji Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, że postępowanie administracyjne prowadzone było przez (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w sposób prawidłowy, zgodny z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 7 kpa i w oparciu o rzetelnie przeprowadzone rozpoznanie przez upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki diagnostyczno-orzecznicze. Ponadto decyzja organu I instancji spełnia wymagania określone w art. 11 i 107 kpa. W ocenie organu skoro upoważnione jednostki diagnostyczno-orzecznicze nie rozpoznały choroby zawodowej u D. S. wymienionej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych to organ I instancji słusznie nie stwierdził choroby zawodowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego złożyła D. S. . Strona skarżąca zarzuciła Instytutowi Medycyny Pracy w Ł. przeprowadzenie testów alergologicznych po kilku dniach leczenia polegającego na podawania leków przeciwalergicznych oraz wykonanie testów alergologicznych na środki wycofane z użycia w szpitalach ponad 20 lat temu. Zdaniem skarżącej testy powinny być wykonane przy zastosowaniu środków, które są używane w szpitalach i na działanie których skarżąca podczas swojej pracy była narażona. W ocenie skarżącej również w Instytucie w Sosnowcu badania były przeprowadzone nierzetelnie. W skardze skarżąca podniosła, że 33 lata temu kiedy była przyjmowana do pracy, nie istniały żadne przeciwwskazania do pracy. Natomiast wydany w dniu (...) maja 2009 r. zakaz pracy w kontakcie ze środkami dezynfekującymi i odkażającymi, równoznaczny jest dla skarżącej z brakiem możliwości wykonywania pracy pielęgniarki oraz jest konsekwencją narażenia na działania szkodliwych środków w miejscu pracy. Ponadto w dniu (...) czerwca 2009 r. stwierdzono u skarżącej uczulenie na środek Bucasan, który od dziesięciu lat jest stosowany w służbie zdrowia. W ocenie skarżącej, skoro wcześniej nie wydano jej takiego zakazu to teraz jest on konsekwencją narażenia na działania szkodliwych środków w miejscu pracy. Z uwagi na powyższe skarżąca uważa, że w jej przypadku istnieje związek przyczynowy pomiędzy ekspozycją na alergeny w środowisku pracy a jej chorobą, którą należy uznać za chorobę zawodową. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sprawa będąca obecnie przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozpatrywana jest powtórnie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, przez organy obu instancji, po wyroku tegoż Sądu z dnia 26 października 2010r., sygnatura akt VII SA/Wa 1318/10, uchylającym decyzje obu instancji. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W związku z powyższym Sąd przy ponownym rozpoznawaniu sprawy jest związany wskazaniami i oceną prawną zawartą w poprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2010r., jako że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja ostateczna Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) listopada 2011 r. Stosując się do oceny prawnej zawartej w ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 października 2010 r., uwzględnił on skargę, gdyż doszło do naruszenia przez organy rozpoznające sprawę art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W wyroku tym Sąd zarzucił organom zaniechanie skonfrontowania w toku postępowania administracyjnego niejasności i sprzeczności w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd w wyroku zawarł również wytyczne dla organów co do sposobu przeprowadzenia ponownego postępowania w przedmiotowej sprawie. Wskazano, że organ administracyjny dokonując ustaleń w oparciu o orzeczenia lekarskie, w których nie wypowiedziano się w pełni co do zakresu postępowania prowadzonego - zgodnie z zawiadomieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarny w K. z dnia (...) listopada 2008 r., znak: (...) [w sprawie uznania bądź nie uznania u D. S. "(...) schorzenia powstałego w wyniku działania alergizującego substancji obecnych w środowisku pracy jako choroby zawodowej", a więc zarówno zawodowej etiologii obrzękowego zapalenia krtani na podłożu alergicznym (poz. 13 wykazu chorób zawodowych) jak i astmy oskrzelowej (poz. 6 wykazu chorób zawodowych)] winien mieć na uwadze, że stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie dodatkowego uzasadnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było nie stwierdzenie u skarżącej istnienia choroby zawodowej w postaci "astmy oskrzelowej". Po ponownym rozpoznaniu sprawy, w efekcie uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji obu instancji, organy Inspekcji Sanitarnej w sposób wyczerpujący zgromadziły materiał dowody i rozpatrzyły go zgodnie z obowiązującymi regułami procesowymi, wnikliwie i wszechstronnie, uwzględniając przy tym wytyczne zawarte w wyroku z dnia 26 października 2010 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny pismem z dnia (...) lutego 2011r. wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o wyjaśnienie wątpliwości wskazanych przez Sąd, a dotyczących dalszej pracy przez skarżącą na dotychczasowym stanowisku. W piśmie tym organ zwrócił się o wyjaśnienie jak należy rozumieć opinię o zdolności do pracy skarżącej zawartą w karcie wypisowej "ze względów profilaktycznych przeciwwskazana praca w narażeniu na czynniki silnie drażniące i alergizujące drogi oddechowe". Pismem z dnia (...) lipca 2011 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego udzielił odpowiedzi na powyższe zapytanie. Instytut wyjaśnił, że w sprawie skarżącej wydał dwa orzeczenia lekarskie nr (...) i (...) o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Z akt administracyjnych wynika, że orzeczenie lekarskie Nr (...) dotyczy braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej "astmy oskrzelowej", a orzeczenie lekarskie Nr (...) - braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej "zapalenia obrzękowego krtani o podłożu alergicznym". W uzasadnieniu swojej decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że orzeczenie lekarskie Nr (...) o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej "zapalenia obrzękowego krtani o podłożu alergicznym" jest przedmiotem odrębnego postępowania. Ponadto instytut wyjaśnił, że "wydanie orzeczenia jest końcowym elementem postępowania w kierunku choroby zawodowej w tym zakresie działalności jednostki orzeczniczej. Opinia o zdolności do pracy, która jest zwyczajowo zamieszczana w karcie wypisowej z pobytu szpitalnego w Instytucie stanowi tylko orientacyjne wytyczne dla lekarza podstawowej jednostki służby medycyny pracy sprawującej profilaktyczną opiekę nad pracownikiem. Nie ma natomiast żadnych formalnych wymogów zamieszczania takiej opinii w orzeczeniu lekarskim o chorobie zawodowej, stąd opinia na karcie wypisowej (która jest własnością pacjenta) nie może być bezpośrednio wykorzystywana do celów kodeksowych (prawnie nie jest orzeczeniem o zdolności do pracy). Opinia ta nie ma też bezpośredniego związku z orzeczeniem w sprawie choroby zawodowej i nie może być podstawą kwestionowania ustaleń w tym zakresie. Przede wszystkim zalecenia dotyczące przeciwwskazań ze względów profilaktycznych nie świadczą o tym, że objawy chorobowe są skutkiem pracy zawodowej - podstawową zasadą profilaktyki, która ma właśnie chronić przed wystąpieniem lub nasileniem choroby są działania zapobiegawcze (czyli profilaktyczne) poprzez eliminację narażenia na czynniki nie będące przyczyną choroby zawodowej, ale mogące pogarszać przebieg innych schorzeń. Orzeczenie o zdolności do pracy wydaje lekarz podstawowej jednostki służby medycyny pracy m.in. na podstawie danych uzyskanych od pracodawcy, do niego też należy ustalenie, czy na konkretnym stanowisku pracy badanej istnieją określone zagrożenia i w jakim stopniu." Z powyższych wyjaśnień wynika, że jednostka orzecznicza drugiego stopnia wypowiedziała się w pełni co do zakresu prowadzonego postępowania, a więc zarówno w zakresie zawodowej etiologii obrzękowego zapalenia krtani o podłożu alergicznym (poz. 13 wykazu chorób zawodowych) jak i astmy oskrzelowej (poz. 6 wykazu chorób zawodowych). Jednakże z uwagi na fakt, że prowadziła badania w kierunku dwóch różnych schorzeń, wystawiła w stosunku do każdego z nich oddzielne orzeczenie lekarskie. Z tego względu organy orzekając w zakresie choroby zawodowej – "astmy oskrzelowej" powołały się na orzeczenie lekarskie Instytutu tylko jej dotyczące. Również wyjaśnienia Instytutu w zakresie sposobu rozumienia opinii o zdolności do pracy zawartej w karcie wypisowej Sąd uznał za wystarczające i wyjaśniające wszelkie wątpliwości. Odnosząc się do meritum sprawy należy podkreślić, że skarżąca została przebadana przez dwie niezależne placówki, upoważnione do przeprowadzania badań i oceniania czy wystąpiła choroba zawodowa. Jednakże wydane orzeczenia lekarskie wskazują na brak choroby zawodowej "astmy oskrzelowej", co jest warunkiem koniecznym do wydania przez organy Inspekcji Sanitarnej decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że do stwierdzenia istnienia choroby zawodowej konieczne jest zaistnienie dwóch podstawowych przesłanek a mianowicie – zdiagnozowanie istnienia schorzenia, które znajduje się w wykazie chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych oraz ustalenia istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zaistnieniem tego schorzenia a narażeniem zawodowym w określonym miejscu pracy (art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, Dz. U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). Wprawdzie skarżącej wydano zalecenie dotyczące przeciwwskazań do pracy w narażeniu na czynniki silnie drażniące i alergizujące drogi oddechowe. Mimo to, jak wyjaśnił powyższą opinię Instytut, opinia ta ze względów profilaktycznych nie świadczy o tym, że objawy chorobowe są skutkiem pracy zawodowej, bowiem podstawową zasadą profilaktyki, która ma właśnie chronić przed wystąpieniem lub nasileniem choroby są działania zapobiegawcze (czyli profilaktyczne) poprzez eliminację narażenia na czynniki nie będące przyczyną choroby zawodowej, ale mogące pogarszać przebieg innych schorzeń. W świetle zebranego materiału dowodowego oraz jego uzupełnia w trybie § 8 ust. 2 cytowanego rozporządzenia działanie organów w analizowanym stanie faktycznym należy uznać za prawidłowe i wystarczające do wydania właściwego orzeczenia. Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących braku fachowości i rzetelności przy przeprowadzaniu badań przez obie jednostki orzecznicze należy stwierdzić, że orzekanie w sprawach chorób zawodowych stanowi zagadnienie medyczne, zaś państwowy inspektor sanitarny, podejmując decyzję w sprawie choroby zawodowej jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w tej sprawie. Zarówno organy Inspekcji Sanitarnej jak też sąd administracyjny, kontrolujący postępowanie administracyjnego zakończone zaskarżonym rozstrzygnięciem, nie mają żadnych uprawnień do dokonywania merytorycznej oceny sposobu przeprowadzenia badań medycznych i ewentualnego podważania ich wyników (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 800/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 859/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1066/06). Kontrola Sądu sprowadzała się w niniejszej sprawie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organy Inspekcji Sanitarnej – dysponując odpowiednimi orzeczeniami lekarskimi – przeprowadziły rzetelnie postępowanie administracyjne w oparciu o całość materiału dowodowego. Pozytywna odpowiedź na powyższe pytanie stanowi podstawę do twierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co w konsekwencji obliguje Sąd do oddalenia skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.