III SA/Lu 172/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. O. na postanowienie L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Pismem z dnia 9 maja 2011 r. M. O. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w O. L. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia przez niego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w latach 1997-1999, 2001, 2003, 2004 oraz 2007. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Komendant Powiatowy Policji w O. L. odmówił wydania zaświadczenia. W wyniku zażalenia M. O. L. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Komendant Powiatowy Policji w O. L. ponownie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez M. O. treści, argumentując, że dokumentacja znajdująca się w Komendzie oraz w aktach osobowych wnioskodawcy nie dają podstaw do uwzględnienia żądania. Po rozpatrzeniu zażalenia strony postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. L. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wyjaśniając podstawy prawne swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67, ze zm.; dalej jako: ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy). W świetle tego przepisu emeryturę dla funkcjonariusza, który pozostawał w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. podwyższa się 0,5 % podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Organ powołał się również na rozporządzenie z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734, ze zm.; dalej jako: rozporządzenie w sprawie podwyższania emerytur). Zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawca pełnił służbę w Policji w okresie od 20 lutego 1996 r. do 9 maja 2011 r. Przez cały ten okres był zatrudniony w Komendzie Powiatowej Policji w O. L., na różnych stanowiskach w różnych komórkach organizacyjnych. Do jego zadań należało wykonywanie obowiązków w zakresie ochrony życia i zdrowia obywateli oraz mienia, ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zabezpieczania porządku w miejscach publicznych (m.in. poprzez podejmowanie interwencji w celu ochrony osób, mienia i porządku publicznego i realizacji zadań w ramach służb konwojowo-ochronnych), prowadzenia rozpoznania rejonu służbowego pod względem osobowym i terenowym, zjawisk i zdarzeń mogących mieć wpływ na stan porządku i bezpieczeństwa oraz podejmowania wszelkich przedsięwzięć zmierzających do zapobiegania popełnianiu przestępstw i wykroczeń. W toku postępowania wyjaśniającego dokonano analizy akt osobowych policjanta oraz dokumentacji będącej na stanie Komendy Powiatowej Policji w O. L. Przesłuchano także świadków – funkcjonariuszy biorących udział wraz z zainteresowanym w realizacji czynności służbowych. Na podstawie analizy zgromadzonych materiałów ustalono, że M. O. jako policjant zajmujący stanowiska wykonawcze w pionie prewencji i w pionie kryminalnym realizował m.in. czynności zatrzymania i doprowadzenia do wytrzeźwienia oraz konwojowania osób – należące do ustawowych zadań policjanta służby prewencyjnej lub kryminalnej. Realizował także czynności służbowe w ramach akcji powodziowych w rejonie KPP w O. L. Zdaniem organu odwoławczego zebrane dowody nie pozwalają na ustalenie, iż zainteresowany wykonywał czynności stanowiące bezpośrednie, realne (a nie potencjalne) zagrożenie życia lub zdrowia. Czynności nie były więc podejmowane w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie dla tych dóbr. Pojęcie służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest związane z udziałem funkcjonariusza podczas służby w takich zdarzeniach, czynnościach czy akcjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie utraty życia lub zdrowia policjanta. Zagrożenie takie musi być rzeczywiste – wprost wynikające – a nie dające się jedynie przewidzieć. Nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz musi być obiektywne i konkretne. Chodzi o konkretne sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca i przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarza niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia funkcjonariusza. To niebezpieczeństwo powinno mieć wymiar zbliżony do podjęcia czynnej napaści na funkcjonariusza lub usiłowania czynnej napaści. Nie może chodzić o niebezpieczeństwo potencjalne, wynikające z samego faktu, iż policjant wykonuje czynności służbowe i może być narażony na działanie bliżej nieokreślonego napastnika. Warunków tych nie spełniają wszystkie co do zasady czynności wykonywane przez policjantów w ramach nałożonych obowiązków służbowych, których potencjalnie niebezpieczny charakter wynika jedynie ze specyfiki służby w policji. Zarówno sam zainteresowany, jak i świadkowie zeznający w sprawie stwierdzili, iż całokształt służby w policji a przede wszystkim służba patrolowo-interwencyjna) wiąże się z zagrożeniem życia i zdrowia, szczególnie kiedy czynności służbowe podejmowane są wobec osób nietrzeźwych i agresywnych. Istnieje jednak oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie może nieść ze sobą służba w policji dla każdego policjanta, a realnym, bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji – i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym określonym w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie podwyższania emerytur. W konkluzji organ stwierdził, iż w zgromadzonym materiale nie było dowodów świadczących o tym, że wnioskodawca pełnił służbę w policji w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, wykonując czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. W skardze do sądu administracyjnego na postanowienie z [...] lutego 2012 r. M. O. podniósł zarzuty: - naruszenia art. 92 Konstytucji RP polegającego na oparciu rozstrzygnięcia na rozszerzającej wykładni przepisów wykonawczych, których treść pozostaje w sprzeczności z delegacją ustawową; - zastosowania § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie podwyższania emerytur w sytuacji, gdy ze względu na wprowadzany tym przepisem warunek bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, jest on niezgodny z regulacją ustawową (art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy). W związku z tym podwyższenie emerytury powinno być związane z odbywaniem służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, nie zaś, jak uznał organ, w warunkach bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia; - naruszenia przepisów postępowania poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy zostało ono wydane z naruszeniem art. 15 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, albowiem przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające odbyło się wyłącznie pod kątem występowania bezpośredniości zagrożenia życia lub zdrowia, nie zaś pod kątem występowania warunków szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. W uzasadnieniu skargi, powołując się na poglądy orzecznictwa, podniesiono, że wprowadzony treścią § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie podwyższania emerytur wymóg "bezpośredniości" zagrożenia życia lub zdrowia stanowi przejaw niedopuszczalnej, rozszerzającej wykładni delegacji ustawowej zwartej w art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, co oznacza naruszenie art. 92 Konstytucji RP. W ocenie skarżącego stwierdzenie niezgodności § 4 pkt 1 rozporządzenia z Konstytucją i ustawą powinno prowadzić do odmowy zastosowania zakwestionowanej regulacji w rozpoznawanej sprawie, a rezultacie do uznania, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji, wydane na podstawie wadliwego przepisu rozporządzenia, naruszają przepis prawa. W skardze podkreślono, że w materiałach dowodowych zgromadzonych przez organ znajdują się dane pozwalające na stwierdzenie, że skarżący przynajmniej 6 razy w ciągu wskazanych we wniosku lat, pełnił służbę w sytuacjach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Komendant Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zwarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia (stwierdzenia nieważności). W pierwszej kolejności należy wskazać na ramy prawne sporu pomiędzy skarżącym a organami. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy emeryturę dla funkcjonariusza podwyższa się o 0,5 % podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Art. 15 ust. 6 przewiduje delegację do wydania rozporządzenia wykonawczego, określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury. Rada Ministrów wydając stosowne rozporządzenie w tym zakresie, powinna uwzględnić dla poszczególnych grup m.in. liczbę dni w roku w rozminowaniu i oczyszczaniu terenu z przedmiotów wybuchowych, w służbie wywiadowczej za granicą z wykonywaniem czynności operacyjno-rozponawczych lub kierowaniem takimi czynnościami, działaniach ratowniczych, w fizycznej ochronie osób i mienia w warunkach zagrożenia (art. 15 ust. 6 pkt 1). Wydane na podstawie powyższej delegacji rozporządzenie w sprawie podwyższania emerytur w zakresie istotnym z punktu widzenia badanej sprawy przewiduje, że emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia (§ 4 pkt 1). Należy wskazać również na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.; dalej jako: rozporządzenie w sprawie trybu postępowania). Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Głównym elementem argumentacji skargi jest zarzut wydania zaskarżonego postanowienia na podstawie przepisów wykonawczych niezgodnych z konstytucją, bo naruszających delegację ustawową do ich wydania. Strona skarżąca argumentuje, że o ile art. 15 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy przewiduje podwyższenie emerytury za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, o tyle rozporządzenie w sposób niedopuszczalny rozszerzająco interpretuje delegacje ustawową i wprowadza nieprzewidziany w ustawie wymóg "bezpośredniości" zagrożenia życia lub zdrowia. W ocenie składu orzekającego w badanej sprawie argument niezgodności rozporządzenia w przedstawionym wyżej zakresie z ustawą i Konstytucją jest chybiony. Sąd zwraca uwagę na daleko idącą rozbieżność, jaka zarysowała się w orzecznictwie na tle problemu zgodności z ustawą i Konstytucją § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie podwyższania emerytur. Pogląd o niezgodności wyraził po raz pierwszy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 13 marca 2008 r. (IV SA/Gl 1014/07; dostępne w bazie orzeczenie CBOSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzeczeniu tym Sąd wyraził pogląd, iż unormowanie zawarte w przepisie § 4 pkt 1 rozporządzenia [w sprawie podwyższania emerytur funkcjonariuszy], w zakresie, w jakim wprowadza kryterium bezpośredniości w odniesieniu do zagrożenia życia lub zdrowia podczas wykonywania przez funkcjonariusza wymienionych w tym przepisie obowiązków służbowych, wykracza poza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 15 ust. 6 ustawy [o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy]. Oznacza to niezgodność rozporządzenia w tej części z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i stanowi podstawę do odmowy zastosowania tego przepisy w rozpoznawanej sprawie. Podobny pogląd wyrażano m.in. w wyrokach WSA w Gdańsku z 2 grudnia 2010 r. (III SA/Gd 462/10; wszystkie powoływane wyroki dostępne w CBOSA), WSA w Gliwicach z 1 grudnia 2011 r., IV SA/Gl 347/11), WSA w Opolu z 8 kwietnia 2010 r.; II SA/Op 178/10;) z 8 grudnia 2011 r. (II SA/Op 427/11), WSA w Warszawie z 8 września 2010 r. (VIII SA/Wa 393/10). Należy jednak zwrócić uwagę, że nie mniej liczne są przykłady orzeczeń, w których nie podzielono stanowiska o niekonstytucyjności rozporządzenia (por. dla przykładu: wyroki WSA w Warszawie z 15 maja 2009 r., II SA/Wa 202/09; z 22 września 20010 r., II SA/Wa 671/10; z 18 października 2010 r., II SA/Wa 846/10; z 8 listopada 2010 r., II SA/Wa 1101/10; z 5 listopada 2010 r., II SA/Wa 1181/10; z 28 stycznia 2011 r., II SA/Wa 1493/10; z 28 stycznia 2011 r., II SA/Wa 1493/10; z 10 listopada 2011 r., II SA/Wa 1379/11 oraz WSA w Opolu w wyroku z 8 grudnia 2011 r., II SA/Op 427/11). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przychyla się do stanowiska, iż § 4 ust. Rozporządzenia w sprawie podwyższania emerytur nie jest niegodny z ustawą i Konstytucją. W swym bogatym orzecznictwie na tle art. 92 usta. 1 Konstytucji Trybunał Konstytucyjny podkreśla, iż oceniając legalność rozporządzenia jako aktu podustawowego należy przede wszystkim uwzględnić okoliczności: 1) czy zostało wydane przez organ upoważniony, 2) czy służy realizacji ustawy i mieści się w zakresie spraw przekazanych przez nią do uregulowania, 3) czy odpowiada "merytorycznej treści dyrektywnej", której wykonaniu przepisy rozporządzenia mają służyć (wyrok TK z 22 listopada 1999 r. K 6/99). Jak zauważył Trybunał treść i cel rozporządzenia są zdeterminowane przez cel ustawy, którą ma wykonywać. Przepisy wykonawcze muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych, ponieważ tylko w ten sposób mogą być wyznaczone granice, w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach ustawowych. W innym wyroku (z 16 lutego 1999 r. SK 11/98) Trybunał podkreślił konieczność uwzględniania zależności o charakterze funkcjonalnym zwłaszcza w sytuacjach kiedy zakres delegacji może wywoływać wątpliwości. Niewątpliwie sformułowania: "szczególne niebezpieczeństwo" i "bezpośrednie niebezpieczeństwo" nie mogą być uznawane w pełni za synonimy. Jednakże w świetle przytoczonego wyżej orzecznictwa TK, użycie różnych sformułowań w akcie wykonawczym i ustawie nie oznacza od razu wadliwości aktu wykonawczego. W miejsce mechanicznej wykładni należy raczej zwracać uwagę na to, czy akt wykonawczy pozostaje w merytorycznym i racjonalnym związku z ustawę, czy rzeczywiście służy jej wykonaniu, czy też jednak wprowadza samodzielne treści normatywne, w sposób sprzeczny z intencjami ustawodawcy. Należy zwrócić uwagę na ratio legis art. 15 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Jest dość oczywiste, że służba w policji wiąże się co najmniej z potencjalnym niebezpieczeństwem zagrożenia dla życia lub zdrowia, co należy do istoty tej służby. Przytaczany przepis wprowadza swego rodzaju przywilej na rzecz funkcjonariuszy, których charakter służby pod kątem niebezpieczeństwa z nim związanego istotnie odbiega od funkcjonariuszy pełniących służbę w "zwykłych" warunkach. Jak trafnie zwrócił uwagę WSA w Warszawie w przytaczanym wyżej wyroku z 28 stycznia 2011 r., istnieje oczywista różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie może nieść za sobą służba w Policji dla każdego policjanta, a realnym, bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji – i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym określonym w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Przyznawanie podwyższonych świadczeń funkcjonariuszom, których służba nie odbiegała w istocie od standardowego zakresu ryzyka, które wiąże się z pracą w Policji wypaczałoby sens instytucji prawnej wyrażonej w art. 15 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Powyższy kierunek interpretacji wspiera gramatyczna wykładnia art. 15 ust. 6 pkt 1 in fine zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Z przepisu tego wynika, że Rada Ministrów określając szczegółowe warunki podwyższania emerytury powinna uwzględniać liczbę dni w roku w "fizycznej ochronie osób i mienia w warunkach zagrożenia". Już gramatyczna wykładnia tego sformułowania zakłada wystąpienie bezpośredniego zagrożenia – Trudno sobie wyobrazić aby fizyczna ochrona nie wiązała się z bezpośrednim kontaktem z czynnikami zagrażającymi życiu lub zdrowiu (osobowymi lub innymi). Z przedstawionych względów sąd nie podziela zarzutów skargi i stoi na stanowisko, że przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie podwyższania emerytur w zakresie, w jakim posługuje się sformułowaniem: "bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia" nie wykracza poza zakres delegacji ustawowej zawartej w art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, nie jest zatem sprzeczny z ustawą i Konstytucją, nie ma zatem podstaw do odmowy jego zastosowania w rozpoznawanej sprawie. W związku z powyższym należy w pełni podzielić kierunek interpretacji art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie podwyższania emerytur zaprezentowane w przytaczanym wyżej wyroku WSA w Warszawie z 28 stycznia 2011 r. Sąd wywiódł, iż "pojęcie służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest związane z udziałem funkcjonariusza podczas służby w takich zdarzeniach, czynnościach czy akcjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie utraty życia lub zdrowia. Wobec tego warunkiem niezbędnym uznania, że policjant uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia policjanta. Zagrożenie takie musi być rzeczywiste – wprost wynikające – a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz musi być obiektywne i konkretne. Chodzi przy tym o konkretne sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia funkcjonariusza. To niebezpieczeństwo powinno mieć wymiar zbliżony do pojęcia czynnej napaści na funkcjonariusza lub usiłowania czynnej napaści. Nie może chodzić tu o niebezpieczeństwo potencjalne, wynikające z samego faktu, iż policjant wykonuje czynności służbowe i może być narażony na działanie bliżej nieokreślonego napastnika. Tym samym warunków tych nie spełniają wszystkie co do zasady czynności wykonywane przez policjantów w ramach nałożonych obowiązków służbowych, których potencjalnie niebezpieczny charakter wynika jedynie ze specyfiki służby w Policji". W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, iż zasadnie organy odmówiły skarżącemu wydania zaświadczenie potwierdzającego fakt pełnienia przez niego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w latach 1997-1999, 2001, 2003, 2004 oraz 2007. Organ przeprowadziły wnikliwe postępowanie wyjaśniające, nie ograniczając się tylko do analizy dokumentacji służbowej, ale korzystając również z innych środków dowodowych w zakresie niezbędnym do oceny, czy istnieją podstawy do wydania zaświadczenia o żądanej treści (art. 218 § 2 k.p.a.). Poczynione w ten sposób ustalenia potwierdzają prawidłowość rozstrzygnięcia organów. Charakter czynności służbowych podejmowanych przez skarżącego w okresie pracy w policji, w szczególności w służbie patrolowo-interwencyjnej, nie wskazują w żaden sposób, aby stopień zagrożenia, z jakim stykał się skarżący, odbiegał od ryzyka typowego dla funkcjonariuszy pełniących tego rodzaju służbę. Prawidłowa była zatem konkluzja organów, iż nie było podstaw do uznania, że skarżący pełnił służbę w policji w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, wykonując czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).