II OSK 1025/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz /spr./ Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 552/10 w sprawie ze skargi E. Z. i J. Z. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. II OSK 1025 / 11 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną przez E. Z. i J. Z. decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2010 r., uchylającą w części i utrzymującą w mocy w pozostałym zakresie decyzję organu I z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż A. D. wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami, przyłączami i zjazdami na działce nr ewid. 71/1 oraz przebudowę ogrodzenia na działce nr ewid. [...] (pas drogowy) przy ul. B. w L. Po wszczęciu postępowania administracyjnego odbyło się w dniu 14 września 2009 r. w siedzibie organu spotkanie z udziałem inwestora, projektanta oraz właścicieli sąsiednich działek nr ewid. [...] i [...] – M. L., E. Z. i J. Z., na którym inwestor zobowiązał się do przedłożenia analizy nasłonecznienia budynku na działce nr [...], wyrażenia pisemnej zgody na korzystanie z działki nr [...] dla właścicieli działek nr [...] i nr [...] w zakresie przechodu i przejazdu, a także do wykonania ogrodzenia wzdłuż dróg koniecznych. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Prezydent Miasta Lublina zobowiązał inwestora do usunięcia w wyznaczonym terminie, braków i nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji budowlanej, a następnie decyzją z dnia [...] października 2009 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta na skutek odwołania wniesionego przez M. L. oraz E. Z. i J. Z. została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji decyzją Wojewody Lubelskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. Ponownie rozpoznając sprawę, Prezydent Miasta Lublina postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. zobowiązał inwestora do uzupełnienia dokumentacji budowlanej, tj.: 1) doprowadzenia do zgodności z § 20 ust. 1 pkt 4a i ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 29 sierpnia 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin- część I (...), Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 124, poz. 2670- zwanego dalej miejscowym planem- w zakresie odległości projektowanego budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni poprzez udokumentowanie, że będą spełnione warunki ochrony budynku przed uciążliwościami komunikacyjnymi, określone w przepisach szczególnych, 2) doprowadzenia do zgodności z § 58 ust. 4 miejscowego planu w zakresie lokalizacji obiektów i urządzeń projektowanych w liniach regulacyjnych ul. B., 3) doprowadzenia do zgodności projektu zagospodarowania terenu z art. 43 ustawy o drogach publicznych w zakresie odległości obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni. Po złożeniu przez inwestora uzupełnionej dokumentacji projektowej, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118- zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta Lublin decyzją z dnia [...] marca 2010 r. udzielił A. D. pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Oceniając uzupełnioną dokumentację organ uznał, że zostały spełnione warunki w zakresie ochrony przed uciążliwościami komunikacyjnymi określone w przepisach szczególnych poprzez zastosowanie ogrodzenia o powierzchni porowatej, zastosowanie stolarki zewnętrznej o podwyższonej izolacyjności akustycznej oraz docelowo zieleni ochronnej i izolacyjnej - co stanowi spełnienie wymagań § 21 ust. 4a i ust. 2 miejscowego planu. Ponadto inwestor uzyskał zgodę zarządcy drogi na lokalizację ogrodzenia, osłony śmietnikowej, murków oporowych, zjazdu do garażu, podestu wejściowego do budynku i balkonu, zlokalizowanych na działce nr [...], stanowiącej w części przyszły pas drogi powiatowej nr [...], co spełnia wymagania § 58 ust. 4 miejscowego planu oraz zgodę na lokalizację projektowanego budynku w odległości 6,05 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej, przez co inwestycja jest zgodna z art. 43 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem organu zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami i nie narusza interesów osób trzecich. Na skutek odwołania wniesionego przez E. Z. i J. Z. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Wojewoda Lubelski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przebudowy ogrodzenia od strony ulicy B. i umorzył w tym zakresie postępowanie I instancji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja jest prawidłowa w części dotyczącej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z infrastrukturą techniczną, ale wadliwa w części dotyczącej przebudowy ogrodzenia, usytuowanego w pasie drogowym ulicy B.. Jak wskazał organ, z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta Lublina decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. zezwolił na lokalizację przyłącza gazowego, kanalizacji deszczowej ze studnią chłonną w pasie drogowym ul. B. – drogi powiatowej nr [...], na działce nr ewid. [...] oraz w przyszłym pasie drogowym tej ulicy do posesji nr 18a. Wcześniej zaś decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. inwestor uzyskał zgodę zarządcy drogi na usytuowanie przyłączy: energetycznego, wodociągowego, teletechnicznego oraz kanalizacji sanitarnej w pasie drogowym ulicy B. Ponadto w piśmie z dnia 19 lutego 2010 r. Wydział Dróg i Mostów Urzędu Miasta Lublin w oparciu o art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych wyraził zgodę na lokalizację projektowanego budynku w odległości 6,05 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej nr [...], co spełnia wymagania art. 43 ust. 2 i art. 38 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Nietrafny jest tym samym zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 ww. ustawy. Wojewoda stwierdził, że w sprawie brak jest zgody, wyrażonej w drodze decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, na lokalizację w pasie drogowym urządzenia budowlanego, niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, jakim jest podlegające przebudowie ogrodzenie działki od strony ulicy B.. W tej sytuacji, gdy przepisy art. 29 ust. 1 pkt 23 i art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego na budowę ogrodzenia od strony dróg nie wymagają pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia właściwemu organowi, to zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji w części rozstrzygającej o pozwoleniu na przebudowę ogrodzenia i umorzenie w tym zakresie postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że projektowany budynek usytuowano z zachowaniem linii zabudowy określonej w załączniku graficznym planu miejscowego, zgodnie z jego § 20 ust. 2. Niezasadne były również zarzuty odwołania dotyczące przebiegu i szerokości dróg koniecznych do działek nr ewid. [...] i [...]. Drogi te, ustalone w postępowaniu sądowym, zostały naniesione na projekcie zagospodarowania terenu, stanowiącym załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaprojektowana szerokość tych dróg (3 m i 3,5 m) spełnia także wymagania określone w § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym wypełniony został obowiązek zawarty w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zdaniem organu wbrew też zarzutom odwołania za strony postępowania prawidłowo uznani zostali właściciele nieruchomości znajdujących się w strefie oddziaływania wnioskowanej inwestycji, tj. działek nr ewid. [...],[...] i [...] (zgodnie z ewidencją gruntów). Interesy Gminy Lublin – właściciela działki nr ewid. [...], stanowiącej pas drogowy, reprezentuje Prezydent Miasta Lublin, działając przez zarządcę drogi Wydział Dróg i Mostów Urzędu Miasta Lublin. Skargę na powyższą decyzję wnieśli E. Z. i J. Z., domagając się uchylenia jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżących organy wydały skarżone decyzje z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 i art. 105 k.p.a., a także przepisów regulujących odległości od budynków i granic nieruchomości oraz ład architektoniczny i przestrzenny. Umorzenie w części postępowania było nadużyciem art. 105 k.p.a., pozbawiającym strony możliwości oceny prawidłowości dokonanych przez organ I instancji ustaleń. W ocenie skarżących zaskarżona decyzja narusza ustalenia § 20 ust. 4 miejscowego planu oraz art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nadmiernie zmniejszając odległość przedmiotowego obiektu budowlanego od krawędzi jezdni. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Sąd wskazał na warunki, które inwestor musi spełnić, aby otrzymać pozwolenie na budowę określone w art. 32 ust. 1 i art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, nie można było przyjąć, aby spełnione zostały przesłanki z art. 105 k.p.a. prowadzące do umorzenia postępowania, gdyż w sprawie zaistniał stan faktyczny, który podlegał uregulowaniu przez organ administracji. Analizując treść art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, sposób dokonywania zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych, art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego oraz przytaczając ustalenia organu odwoławczego o bezprzedmiotowości postępowania w części, Sąd doszedł do wniosku, że pozwolenie na budowę oraz zgłoszenie tworzą kategorię działań, którą można określić mianem zezwolenia na budowę. Odnosząc się do treści art. 3 pkt 17 w związku z przepisami rozdziału 8 oraz art. 33 ust. 1 ww. ustawy, Sąd podkreślił, że postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę obejmuje całe zamierzenie budowlane nawet wtedy, gdy niektóre jego części, gdyby je budować oddzielnie, mogły być zrealizowane na podstawie zgłoszenia. Już, zatem z regulacji tego tylko przepisu wynika jednoznacznie, że zgoda organu na realizację ogrodzenia może być wydana w formie decyzji o pozwoleniu na budowę, dotyczącej całego zamierzenia inwestycyjnego, a nie tylko w postaci "milczącej" poprzez niewniesienie sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia. Z tego też względu wadliwym było stanowisko zaskarżonej decyzji, co do umorzenia postępowania w części określonej w kontrolowanej decyzji jako bezprzedmiotowego. Odnosząc się z kolei do argumentacji Wojewody, że projektowana przebudowa ogrodzenia od strony ul. B. narusza wyznaczony w miejscowym planie obszar tras komunikacyjnych (KDL), a usytuowanie budynku nie odpowiada ustaleniom § 20 ust. 2 tego planu w zakresie odległości linii zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni, Sąd wskazał, że przepis ten dopuszcza możliwość zmniejszenia linii zabudowy mieszkaniowej od krawędzi jezdni, pod warunkiem udokumentowania przez inwestora, że w projektowanym budynku będą spełnione warunki w zakresie ochrony przed uciążliwościami komunikacyjnymi, określone w przepisach szczególnych. Ze sformułowań tych zdaje się wynikać w ocenie Sądu, że Wojewoda dostrzegł konieczność dokonywania oceny możliwości realizacji przebudowy ogrodzenia po uzyskaniu przez inwestora uzgodnień i zezwoleń na usytuowanie ogrodzenia w pasie drogowym przed wydaniem, w tym zakresie, decyzji o pozwoleniu na budowę. Za prawidłowe uznał Sąd stanowisko zaskarżonej decyzji, iż w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy inwestor wykonując obowiązki nałożone na niego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. uzupełnił projekt budowlany, co do usytuowania budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną w zakresie umożliwiającym zmniejszenie odległości linii zabudowy mieszkaniowej od krawędzi jezdni, uzyskując wymaganą zgodę zarządcy drogi. Zdaniem Sądu pierwszej instancji słusznie zwrócił uwagę, Wojewoda, że inwestor nie przedstawił zgody zarządcy drogi powiatowej B. na zamiar realizacji przebudowy ogrodzenia na części działki nr ewid. [...] stanowiącej pas drogowy, wydanej w formie decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Brak takiej decyzji zarządcy drogi stanowi prawną przeszkodę do udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę (przebudowę) takiego ogrodzenia. Sąd pierwszej instancji podzielił ocenę organu odwoławczego, że zaprojektowane zmniejszenie odległości budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni nie narusza art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych w sytuacji, gdy zarządca drogi wyraził na takie zbliżenie zgodę, o jakiej mowa w ustępie 2 tego przepisu, a budynek, stosownie do § 20 ust. 2 miejscowego planu, spełnia warunki w zakresie ochrony przed uciążliwościami komunikacyjnymi, określone w przepisach szczególnych. W ocenie organów obu instancji ochronę taką budynek mieszkalny miałby uzyskać przez zastosowanie stolarki zewnętrznej o podwyższonej izolacyjności, realizację ogrodzenia o powierzchni porowatej, nasadzenia zieleni ochronnej i izolacyjnej. Skoro za niezbędny warunek zapewnienia budynkowi mieszkalnemu ochrony przed uciążliwościami komunikacyjnymi uznane zostało projektowane od strony ul. B. ogrodzenie o określonej konstrukcji i strukturze, to konsekwencją tego jest konieczność łącznego rozważenia możliwości udzielenia pozwolenia na budowę zarówno budynku mieszkalnego, jak i projektowanej przebudowy ogrodzenia. Zaprojektowana przebudowa ogrodzenia ma na celu nie tylko fizyczne wydzielenie obszaru gruntu, lecz pełnić ma funkcję ochronną przed uciążliwościami komunikacyjnymi. Brak ogrodzenia niweczyłby przyjęte przez organy orzekające założenie o spełnieniu wymogów ochrony budynku mieszkalnego. Z tego też względu, Sąd uznał za trafny zarzut skargi naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 105 k.p.a. W ocenie Sądu pierwszej instancji, nie znajdowały natomiast uzasadnienia pozostałe zarzuty przedstawione we wniesionej skardze. Podnoszony przez skarżących zarzut "bezładu architektonicznego i planistycznego" jest w istocie polemiką z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przesądza o przeznaczeniu terenu na poszczególne cele. Także bezzasadne były zarzuty dotyczące ograniczania dostępu do drogi publicznej skarżącym i innym właścicielom działek położonych w głębi terenu, za działką nr ewid. [...], gdyż inwestor uwzględnił w projekcie rezerwę terenu na drogę konieczną do nieruchomości skarżących w sytuacji toczącego się postępowania przed sądem powszechnym. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., a zatem jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, Sąd Rejonowy w Lublinie (sygn. akt II Ns [...]) ustanowił dla nieruchomości nr [...], stanowiącej własność J. Z. i nieruchomości nr [...], stanowiącej własność M. L., służebność drogi koniecznej, przechodzącą przez nieruchomość nr [...], stanowiącą własność A. i M. D. Apelacja J. Z. od ww. postanowienia została oddalona postanowieniem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 29 września 2010 r. (sygn. akt II Ca [...]). Sąd wskazał też, iż zmniejszenie odległości linii zabudowy znajduje podstawę w treści § 58 ust. 4 miejscowego planu przy uzyskaniu przez inwestora zgody zarządcy drogi. Podniesiona przez stronę skarżącą na rozprawie okoliczność, że inwestor budujący pod wynajem i posiadający już kilka innych budynków mieszkalnych nie powinien korzystać z możliwości uzyskania zgody na odstępstwo od wymaganych odległości obiektów budowlanych od krawędzi jezdni nie ma żadnego uzasadnienia prawnego. Przepisy nie różnicują wymogów obowiązujących w postępowaniu o pozwolenie na budowę ze względu na sytuację osobistą i majątkową wnioskodawców. Strona skarżąca nie wykazała także, na czym polegało zarzucane w skardze niezapewnienie wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i jaki wpływ miały te naruszenia na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Ze wskazanych wyżej względów, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) uchylił decyzję organu odwoławczego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. Z., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego wyroku polegające na braku odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze J. Z., co uniemożliwia merytoryczną kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Wskazując na powyższy zarzut kasacji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący dokonał analizy przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. i stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób bardzo ogólnikowy odnosi się tylko do części przedstawionych w skardze zarzutów. W żadnym zaś razie nie można uznać stwierdzenia Sądu, że "nie znajdują natomiast prawnego uzasadnienia pozostałe zarzuty skargi" za czyniące zadość wymogom określonym w przepisach prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący nie jest w stanie stwierdzić, które z zarzutów i dlaczego Sąd uznał za zasadne, a którym odmówił znaczenia w przedmiotowej sprawie. Nie jest także w stanie odczytać motywów tego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, określoną w § 2 tego przepisu. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw. Przedstawiony we wniesionej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługiwał ma uwzględnienie. Zgodnie z treścią tego przepisu "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania". Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż unormowanie objęte tym przepisem, regulujące składniki, jakie winno zawierać uzasadnienie wyroku, wskazuje wprawdzie na obowiązek Sądu przedstawienia w uzasadnieniu wyroku zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą oraz konieczność ich rozważenia, jednak podkreślić należy, iż elementem koniecznym uzasadnienia wyroku jest przedstawienie i omówienie tych zarzutów skarżącego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy i to w zakresie, w jakim jest to konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy i dla oceny prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Teza ta wynika wprost z treści art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. Okoliczność zatem, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie analizowano merytorycznie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, mogłaby stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które zostanie uwzględnione przez Sąd kasacyjny, tylko w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 107/09; z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1511/08; z dnia 27 października 2010 r. I GSK 1172/09; z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 779/10; 11 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 294/10; z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1824/10- wszystkie orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem w rozpatrywanej sprawie autor wniesionej kasacji nie wykazał, że nie odniesienie się w skarżonym wyroku do konkretnych zarzutów skarżącego miało kwalifikowany związek przyczynowo - skutkowy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest, przy tym dopuszczalne w ramach konstruowania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. generalne formułowanie twierdzenia, iż Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze. Uniemożliwia to, bowiem merytoryczną kontrolę skarżonego wyroku z uwagi na brak wskazania, które konkretnie zarzuty autor kasacji miał na myśli. Takie sformułowanie przedstawionych zarzutów w tym zakresie należało ocenić jako niedopuszczalne, a więc również i bezskuteczne. Jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten nie może formułować za stronę wnoszącą kasację zarzutów pod adresem skarżonego wyroku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA z 2004, z. 3, poz. 72 oraz z dnia 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt FSK 2027/04.). Stwierdzić nadto trzeba, iż wbrew opinii autora kasacji, uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji pozostaje logiczne, wewnętrznie spójne i w pełni pozwala na odtworzenie argumentacji, jaką Sąd ten przyjął za podstawę podjętego rozstrzygnięcia. Pogłębione rozważania nad stanem faktycznym i prawnym sprawy, nie pozwalają na podzielenie twierdzeń strony skarżącej o ogólnikowym charakterze tego uzasadnienia. Wprost można z niego wyczytać, które zarzuty i dlaczego Sąd uznał za zasadne, a którym odmówił skuteczności i z jakich przyczyn. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny wobec braku zasadności podniesionego w kasacji zarzutu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.