II SA/Ol 1055/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. sprawy ze skargi Parku Krajobrazowego A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Parku Krajobrazowego A kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 5 maja 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy R. ustalił warunki zabudowy działki nr "[...]", dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem. W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że gmina nie posiadała obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotowa działkę i nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia planu przed złożeniem wniosku. Stwierdził, że z uwagi na ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 100 m nie naruszono § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Wyjaśnił też, że nie można mówić o historycznej linii zabudowy na działkach sąsiednich, gdyż na tym terenie w przeszłości nie istniała żadna wieś, lecz funkcjonował ośrodek wypoczynkowy, który po likwidacji został podzielony i zabudowany. Utworzono więc nową jednostkę osadniczą, której kształtowanie jeszcze nie zakończyło się. Organ pierwszej instancji wyjaśnił też, że ograniczenia wynikające z ochrony przyrodniczej terenów, na których położone są nieruchomości nie są badane przed organem wydającym decyzję o warunkach zabudowy, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem współdziałającym. Organ współdziałający nie zajął stanowiska w przewidzianym prawem terminie wobec powyższego przedmiotową inwestycję, na podstawie art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.), uznano za uzgodnioną pozytywnie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O. (dalej RDOŚ). Wskazał ponadto, że projekt decyzji został przygotowany przez uprawnionego architekta, a działka nie wymagała uzyskania zgody na przeznaczenie terenów rolnych na cele nierolnicze w rozumieniu przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektora "[...]" w K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia 1 września 2011 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia oraz umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do Fundacji "[...]". Kolegium wskazało bowiem na brak ustalenia w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, który stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wylicza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Analiza nie zawiera ponadto ustaleń odnośnie do obowiązującej linii zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu (§4, § 7 i § 8 rozporządzenia) a ustalone w decyzji parametry inwestycji odbiegają od określonych we wniosku i nie wynikają z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium zarzuciło też, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy organ nie powinien ustalać, z jakich materiałów inwestycja będzie zrealizowana, gdyż nie znajduje to potwierdzenia w przepisach prawa. Kolegium wyjaśniło, że ocena zgodności wnioskowanej inwestycji z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) należy do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Skoro zaś projekt decyzji dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego został przesłany do organu współdziałającego, to organ pierwszej instancji słusznie uznał, że nastąpiło uzgodnienie w trybie art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzją z dnia 22 grudnia 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy R. ponownie ustalił warunki zabudowy przedmiotowej działki dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji powtórzył argumentacje zawarta uprzednio we własnej decyzji z dnia 5 maja 2011 r. W złożonym odwołaniu Dyrektor "[...]" zarzucił, że zabudowa przedmiotowej działki będzie nieodwracalną ingerencją w charakter przestrzeni i polno – pastwiskowy krajobraz śródleśnej osady, gdyż inwestycja ta dotyczy terenu poza ustaloną linią zabudowy osady. Jej realizacja zniszczy walory krajobrazowe w centralnej, leśnej części Parku, w sąsiedztwie jeziora B., które powinny być chronione zgodnie z art. 5 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Odwołujący się podkreślił, że działka posiada większe wartości przyrodnicze i krajobrazowe, niż nieruchomości sąsiednie, co związane jest z bezpośrednim sąsiedztwem jeziora i terenów leśnych. Wskazał, że są to cenne zbiorowiska trawiaste pośród siedlisk obszarów Natura 2000 - niżowe łąki użytkowane ekstensywnie, z liczną entomofauną, wśród której jest wiele gatunków wpisanych do "Polskiej czerwonej księgi zwierząt. Bezkręgowce". Łąki te, to również teren żerowania ściśle chronionych ptaków drapieżnych, jak bielik, orlik krzykliwy, kania ruda i czarna. Dyrektor zarzucił ponadto, że lokalizacja inwestycji dotyczy gruntów rolnych. Podniósł też, że dojazd do działki prowadzi drogą, która stanowi jednocześnie szlak turystyczny PTTK i trasę rowerową o znaczeniu regionalnym "[...]". Zwiększenie ruchu pojazdów na tej drodze spowoduje zaś wzrost kolizji i dyskomfort jej użytkowników. Dyrektor wskazał, że wraz z intensyfikacją zabudowy osad śródleśnych, wzrasta antropopresja i hałas w rezerwacie przyrody "[...]", powodowany przez skutery wodne i quady. Podniósł ponadto, że realizacja inwestycji na przedmiotowej i sąsiednich działkach, zapoczątkuje nową linię zabudowy, ustaloną na potrzeby realizacji tych inwestycji, odbiegającą od historycznej linii zabudowy w osadzie K., okalającej w tym miejscu jezioro. Ustalenie nowej linii zabudowy powoduje ominięcie zakazu wynikającego z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Podkreślił, że zabudowanie terenów rolnych w osadzie Kamień stoi w sprzeczności z zapisami znajdującego się w końcowej fazie uzgodnień, projektu "Planu Ochrony dla Mazurskiego Parku Krajobrazowego". Dodał, że budowa budynku mieszkalnego z garażem koliduje również z zasadą zachowania walorów historycznych i kulturowych w krajobrazie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, gdyż tradycyjna zabudowa mazurska charakteryzowała się lokalizacją budynku mieszkalnego usytuowanego oddzielnie w stosunku do budynku gospodarczego, jakim jest budynek garażowy. Odwołujący się wywiódł ponadto, że skoro organ uzgadniający nie zajął stanowiska w terminie art. 53 ust. 5c u.p.z.p., to stanowi to sygnał, że w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Postanowieniem z dnia 23 marca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. dopuściło do udziału w postępowaniu Stowarzyszenie "[...]". Następnie, decyzją z dnia 25 czerwca 2012 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdziło, że w stanie faktycznym sprawy zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a decyzja zawiera wymagane przez art. 54 u.p.z.p. elementy, została też uzgodniona z właściwym organem, tj. z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 i ust. 5 tej ustawy, gdyż działka położona jest na chronionych obszarach: "[...]". Kolegium podniosło, że w sprawie miało miejsce "milczące" uzgodnienie, gdyż projekt decyzji został przesłany do uzgodnienia, lecz organ współdziałający nie zajął stanowiska w sprawie. Zdaniem organu odwoławczego, kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość, nie podlegają badaniu przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. Wobec tego nie był on uprawniony do oceny, czy słusznie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odstąpił od uzgodnienia projektu decyzji. W złożonej skardze Dyrektor "[...]" podtrzymał argumentację zawarta w odwołaniu. Dodał ponadto, że planowany budynek mieszkalny o szerokości elewacji frontowej około 24 m nie koresponduje ze znajdującymi się w pobliżu budynkami mieszkalnymi, których szerokość elewacji frontowych wynosi 13-16 m. Parametry planowanego budynku próbowano wywieść z hangarów i dawnych obiektów wypoczynkowych przeznaczonych na cele turystyki wodnej - sportów wodnych, co jest niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyjaśniło też, że z przeprowadzonej analizy wynikało, iż średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi 19,8 m i występują działki, na których znajdują się budynki o szerokość elewacji frontowej 30 - 40 m. Ustalenie zatem szerokości elewacji frontowej na 23,8 m nie naruszało przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 25 czerwca 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy R. ustalającą warunki zabudowy dla działki nr "[...]"dla zamierzenia polegającego na budowie domu jednorodzinnego z garażem. Zasadniczą kwestią sporną w sprawie jest zasadność zakwestionowania milczącego uzgodnienia RDOŚ na etapie odwołania od decyzji Burmistrza ustalającej warunki zabudowy, co wiązałoby się z obowiązkiem rozpoznania zarzutów wysuwanych wobec, jak twierdzi skarżący, niezgodnego z prawem uzgodnienia. Organ odwoławczy prezentuje pogląd, iż zarówno on, jak i organ pierwszej instancji związani byli milczącym uzgodnieniem warunków realizacji przedsięwzięcia, co prowadziło do wniosku, iż zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z art. 61 ust 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 60 ust 1a u.p.z.p. do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się przepisy art. 53 ust. 5b i 5c, a stosownie do art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepisy art. 53 ust 3-5a stosuje się do decyzji o warunkach zabudowy odpowiednio. Z regulacji art. 53 ust. 4 u.p.z.p. wynika, że decyzje w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody innych, niż położonych w granicach parku narodowego i jego otuliny, wydaje się między innymi po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Stosownie do art. 53 ust. 5 uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi, przy czym należy tu zaznaczyć, że te brzmienie przepisu obowiązuje dopiero od dnia 17 lipca 2010 r. W poprzednim brzmieniu nie było ograniczenia podmiotowego co do możliwości wniesienia zażalenia. Ma to znaczenie dla interpretacji zastosowanych w niniejszej sprawie przepisów i dla oceny czy możliwe jest przywoływanie orzecznictwa, w którym zastosowano prawo sprzed dnia 17 lipca 2010 r. Natomiast zgodnie z art. 53 ust. 5c u.p.z.p. niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji o warunkach zabudowy przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, uznaje się za uzgodnienie decyzji. Nie bez znaczenia jest też treść art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, z którego wynika, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego i pomników przyrody oraz ich otulin. Bezsporne jest, że działka będąca przedmiotem niniejszej sprawy położona jest w granicach Mazurskiego Parku Krajobrazowego, w którym obowiązują ograniczenia wynikające z rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 20 poz. 506), w szczególności zakaz wynikający z jego § 3 ust. 1 pkt 7 zabraniający budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej i rybackiej. Złamanie tego ostatniego zakazu przy wydaniu zaskarżonej decyzji zarzuca skarżący Park. W sytuacji wydania przez RDOŚ postanowienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. pod rządami ustawy w brzmieniu przed dniem 17 lipca 2010 r. możliwa była ocena stanowiska organu uzgadniającego w postępowaniu zażaleniowym i przed sądem administracyjnym, a także w ewentualnym administracyjnym postępowaniu nadzwyczajnym. Takie uregulowanie było zasadniczym argumentem przemawiającym za wykluczeniem możliwości badania przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, kwestii ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość mająca zostać objęta tą decyzją, ponieważ były przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem uzgadniającym. Takie stanowisko było przeważające w orzecznictwie NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych (zob. np. wyroki NSA w sprawach o sygn. akt. II OSK 1239/08, II OSK 425/09, II OSK 1064/09 i WSA w sprawach II SA/Gd 5/12 (przywoływany przez organ odwoławczy), IV SA/Wa 844/12, II SA/Rz 625/10). Należy jednak podnieść, że pogląd przytoczony powyżej, prezentowano w odmiennych stanach faktycznych, w których nie było milczącego uzgodnienia. Milczące uzgodnienie wyklucza możliwość jego podważania w postępowaniu uzgodnieniowym i jakimkolwiek nadzwyczajnym. Ta okoliczność jest przyczyną, dla której należy w takich okolicznościach faktycznych, jak w niniejszej sprawie, przyjąć inną interpretację przepisów, niż zaprezentowana powyżej, umożliwiającą ocenę milczącego stanowiska RDOŚ przez organ odwoławczy w postępowaniu głównym i przez sąd administracyjny. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, zasadność przyjęcia takiej wykładni prawa wynika też z respektowania aktualnego kierunku orzecznictwa, które stoi na stanowisku, że w wypadku przewidzianego przepisami prawa milczącego uzgodnienia, niezaskarżalności uzgodnienia bądź wydania postanowienia o odmowie uzgodnienia po terminie, organ odwoławczy lub organ nadzorczy, a także sąd administracyjny (w postępowaniach głównych), zobowiązane są do oceny stanowiska organu uzgadniającego (także milczącego). Tak orzekły NSA w sprawie II OSK 1886/09 stwierdzając, że postanowienie uzgodnieniowe, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji, a organy odwoławcze winny swoją kontrolą objąć także postanowienie uzgodnieniowe, oraz WSA w sprawach: II SA/Rz 1111/11, II SA/Bk 741/09, II SA/Ol 435/10, II SA/Ol 755/10 (dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odmienny pogląd wyrażony w nieprawomocnym wyroku WSA w Olsztynie w sprawie II SA/Ol 388/11, przywołany przez SKO, jako odosobniony nie zasługuje na jego podzielenie. Uzgodnienie, o którym mowa w art. 106 K.p.a., stosownie do poglądu ukształtowanego w orzecznictwie sądowym i doktrynie, jest stanowczą formą wyrażenia przez organ współdziałający stanowiska, różniącą się zasadniczo w zakresie wywoływanych skutków od niewiążącej opinii - rzutuje w sposób bezwzględny na treść decyzji, która ma być wydana po uzgodnieniu przez organ decydujący w postępowaniu głównym. W związku z tym milczące uzgodnienie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska warunków realizacji zamierzenia inwestycyjnego wskazanego w projekcie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy R. skutkować musiało wydaniem przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia pozytywnego dla inwestora. Kolegium oceniając decyzję Burmistrza zupełnie pominęło kwestię sprawdzenia zgodności z prawem stanowiska RDOŚ wynikającego z jego milczącego uzgodnienia, w szczególności z przepisami rozporządzenia Wojewody w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Przy czym Kolegium powołało się na związanie wynikające z art. 53 ust. 5c u.p.z.p. Stanowisko to -co do bezwzględnego związania tego organu milczącym uzgodnieniem -jest jednak nie do przyjęcia. O ile bowiem Burmistrz Miasta i Gminy R. był nim związany, o tyle organ odwoławczy winien sprawdzić zgodność stanowiska RDOŚ z prawem, tym bardziej, że kwestia ta, tj. naruszenie zakazu obowiązującego na terenie Parku Krajobrazowego, została podniesiona w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Główne postępowanie toczące się w niniejszej sprawie jest postępowaniem zmierzającym do uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla domu jednorodzinnego. Sprawa ta obejmuje swoim zakresem także kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których planowana jest inwestycja, jest to element procedury, do której przeprowadzenia zobowiązane są właściwe organy administracji. Organ odwoławczy tego obowiązku nie zrealizował. Jak już wcześniej wskazano, milczące stanowisko RDOŚ jest niezaskarżalne. Stosownie do dyspozycji art. 142 K.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Niezaskarżalne milczące stanowisko RDOŚ w przedmiotowej sprawie pozostawało poza jakakolwiek kontrolą, co uchybia standardom postępowania administracyjnego. Niezaskarżalne stanowisko RDOŚ nie może bezwzględnie decydować o wyniku postępowania głównego bez możliwości skontrolowania tego pierwszego. Wobec faktu, że organ wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym, jako związany milczącym uzgodnieniem i nie może go oceniać, oczywistym jest, że do jego kontroli uprawniony będzie organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej. Należy w tym miejscu z całą stanowczością podkreślić, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji, z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, a obowiązany jest ponownie przeanalizować cały materiał dowodowy. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy. Wynika to z art. 138 K.p.a., który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Tylko w ograniczonym zakresie organ odwoławczy ma kompetencje kasacyjne. Tak więc obowiązany jest rozpoznać sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek wziąć pod uwagę wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Odwołanie bowiem przenosi na organ odwoławczy kompetencję do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, str. 618-620). Organ drugiej instancji rozpoznając sprawę nie ocenił zgodności rozstrzygnięć zawartych w decyzji pierwszoinstancyjnej z przepisami dotyczącymi ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów. Oznacza to, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpatrzy sprawę na skutek odwołania, mając na względzie treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), biorąc pod uwagę wyrażoną wyżej ocenę prawną i wskazania co do dalszego toku postępowania. Niepodjęcie przez organ odwoławczy czynności w przedstawionym powyżej zakresie, mających istotne znaczenie dla sprawy, stanowiło naruszenie przepisów prawa procesowego, co w konsekwencji obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. Z mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.