III SA/Wa 3541/11

Sygn. akt III SA/Wa 3541/11 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Beata Sobocha Protokolant Karol Kodym po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2010 r. określił Skarżącej – B. Sp. z .o.o. z siedzibą w Z. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w wysokości 117.886 zł. W uzasadnieniu wskazał, że u Skarżącej przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. Organ wyjaśnił, że Skarżąca w złożonym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za rok podatkowy 2005 wykazała: Przychód 1.579.503,32 zł, Koszty uzyskania przychodów 1.624.939,65 zł, Stratę 45.436,33 zł, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono, że Skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 98.700 zł poprzez: 1) zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty 38.500 zł z tytułu zakupu usług od T. Sp. z o.o., 2) zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty 59.000 zł z tytułu zakupu usług od F. Sp. z o.o., 3) zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty 1.200 zł z tytułu amortyzacji mebli zakupionych w 2004 r. od Spółki [...]. II. zaniżenie przychodów o kwotę 567.190,54 zł, na którą składają się wpłaty na konto Skarżącej środków pieniężnych od osób fizycznych i prawnych. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz umorzenie postępowania albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzuciła naruszenie: - art. 123 § 1 w związku z art. 200 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dalej “O.p." w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 65 poz. 65 z późn. zm.), dalej “u.k.s." poprzez nie wyznaczenie stronie ponownego terminu na zapoznanie się z całym materiałem dowodowym, zgromadzonym w sprawie, oraz tym samym uniemożliwienie Skarżącej wypowiedzenia się w sprawie bezpośrednio przed wydaniem decyzji, art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, - art. 180 § 1 O.p. w związku z art. 188 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę - dla wykazania istotnych dla wyniku sprawy okoliczności, - art. 122 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. poprzez brak podjęcia przez organ starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to ze względu na brak zebrania całego materiału dowodowego i jego wnikliwego rozpatrzenia, - art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 54, poz. 654 ze zm.), dalej “u.p.d.o.p." poprzez przyjęcie, że wydatki, zaliczone przez Skarżącą do kosztów uzyskania przychodów w zakresie transakcji z T. Sp. z o.o. i F. Sp. z o.o. z tytułu zakupu usług oraz Zakładem [...], z tytułu odpisów amortyzacyjnych, dokonywanych w odniesieniu do zakupionego stołu konferencyjnego, nie powinny pomniejszać tychże przychodów, - art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, że przelewy, otrzymane przez odwołującego się w 2005 roku od C. Sp. z o.o. Panów A. S., D. S. oraz S. w łącznej kwocie 567.190,54 zł powinny zostać opodatkowane podatkiem dochodowym w 2005 roku. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją nr [...] z [...] października 2011 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w kwocie 117.658 zł. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że istotą sporu jest zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 98.700 zł, skutkującą w ocenie organu pierwszej instancji naruszeniem art. 15 ust. 1 i ust. 6 u.p.d.o.p. W uzasadnieniu wskazał na art. 16 ust. 1, art. 15 ust. 6 a także 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. i odnosząc się do transakcji przeprowadzonych przez Skarżącą z T. Sp. z o.o. wynika, że w 2005 r. Skarżąca zawarła ze spółką T. umowę na prowadzenie biura i podnajmu powierzchni biurowej na mocy, której upoważniła T. Sp. z o.o. (Wykonawcę) do pozyskania najemców na powierzchnię biurową minimum 10 m² w budynku K. w Z., gdzie Skarżąca wynajmuje 2100 m² powierzchni biurowej (umowa podpisana przez T. J. - Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o. oraz parafa z imieniem i nazwiskiem D. S. ze strony spółki T.) oraz umowę o prowadzenie obsługi marketingowo – biurowej, na mocy której T. Sp. z o.o. zobowiązała się do wykonania na rzecz Skarżącej obsługi biurowej (umowa podpisana przez T. J. - Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o. oraz D. S. Prezesa Zarządu T. Sp. z o.o.). Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że z zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, w tym z oświadczeń spółek, z którymi D. S. rzekomo prowadził negocjacje w ramach ww. umów wynika, że w większości spółki te nigdy nie prowadziły rozmów z T. Sp. z o.o. Organ wyjaśnił, że w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego dokonano szeregu przesłuchań a część protokołów została włączona do akt niniejszej sprawy z innych postępowań. W ocenie organu odwoławczego, faktu pośrednictwa Spółki T. w procesie pozyskiwania najemców dla Skarżącej nie potwierdza również korespondencja, prowadzona pomiędzy Spółką T. Sp. z o.o., a Skarżącą, przedłożona w trakcie postępowania prowadzonego przez [...] Urząd Skarbowy K.. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej miała ona jedynie uwiarygodnić fakt rzekomej współpracy pomiędzy tymi Spółkami. Świadczą o tym zarówno forma, jak i treść dokumentów, załączonych do umowy pośrednictwa z dnia 27 lutego 2006 r. zawartej pomiędzy K. Sp. z o.o., a Spółką C. Sp. z o.o., ujawnionych w trakcie postępowania prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K.. Odnosząc się do transakcji Skarżącej z F. Sp. z o.o. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że Skarżąca w 2005 r. zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez Spółkę F. w łącznej kwocie 59.000 zł. Jak wynika z opisu zamieszczonego na ww. fakturach zostały one wystawione na rzecz Skarżącej z tytułu "realizacja usług wg umowy". Natomiast w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek umowy łączącej Skarżącą i F.. Organ odwoławczy podkreślił, że Skarżąca poinformowała, iż nie jest w stanie przedłożyć umowy z uwagi na zabezpieczenie całej dokumentacji Spółki przez Policję. Jednocześnie wyjaśnił, iż faktury VAT wystawione przez F. dotyczyły pomocy w pozyskiwaniu klientów na powierzchnie biurowe. Nie wskazał przy tym żadnego konkretnego podmiotu, który miałby być rzekomo pozyskany przez spółkę F. na rzecz Skarżącej. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił jednak, że w dokumentacji, zabezpieczonej przez funkcjonariuszy Policji, nie stwierdzono żadnej umowy pomiędzy Skarżącą a F.. Jednocześnie podkreślił, że Skarżąca nie wskazała żadnego konkretnego podmiotu, który miałby zostać rzekomo pozyskany przez F. na rzecz Skarżącej, ani nie przedłożyła jakichkolwiek innych dokumentów, potwierdzających realizację usługi przez spółkę F.. Odnosząc się do przesłuchań świadków związanych ze spółką F., organ wyjaśnił, że nie wynika z nich, aby istniała jakakolwiek forma współpracy pomiędzy Skarżącą a spółką. F. Sp. z o.o. zajmowała się jedynie działalnością związaną ze sprzedażą kwiatów. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w tym brak umowy pomiędzy spółkami oraz zeznania świadków w żaden sposób nie wskazują na jakikolwiek udział spółki F. w procesie pozyskiwania klientów dla Skarżącej. Żadna z przesłuchiwanych osób nie wskazała spółki F. jako pośrednika w pozyskiwaniu klientów na wynajem powierzchni biurowych. Zatem zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. brak jest przesłanek aby wydatki w kwocie 59.000 zł z tytułu realizacji usług zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Odnosząc się do zakwestionowanych odpisów amortyzacyjnych w kwocie 1.200 zł Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że Skarżąca rozpoczęła dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od sierpnia 2004 r. Natomiast w okresie od stycznia do grudnia 2005 r. Skarżąca dokonała odpisów amortyzacyjnych w łącznej kwocie 1.200 zł. Organ odwoławczy stwierdził, że stół konferencyjny, będący powodem odpisów, nie musiał znajdować się w biurze Skarżącej, aby wydatki na zakup mebli posłużyły osiągnięciu przychodu. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że kwota 1.200 zł, stanowiąca sumę odpisów amortyzacyjnych, dokonanych w okresie od stycznia do grudnia 2005 r., dotyczących zakupionego stołu konferencyjnego, stanowi koszt uzyskania przychodu 2005 roku, stosownie do art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz zarzuty, dotyczące nieuprawnionego w ocenie Skarżącej zaliczenia do przychodów Spółki kwoty 567.190,54 zł, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że powyższa kwota została wpłacona na konto Skarżącej w 2005 r przez C. Sp. z o.o. z siedzibą w Z.; wpłata w kwocie 167.890,54 zł tytułem zwrotu nadpłaty; S. S.A. wpłata w kwocie 57.000 zł tytułem zasilenia konta A. S., wpłata łączna w kwocie 292.300 zł - tytułem zasilenia konta D. S., wpłata w kwocie 50.000 zł tytułem zasilenie konta. Analizując wpłaty, daty ich wpływu, i transakcje przelewów wychodzących Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że słuszne jest stanowisko organu pierwszej instancji, iż z dokonanych wpłat Skarżąca regulowała zobowiązania wobec spółki T. oraz wobec spółki K.. Skarżąca osiągała przychody z tytułu najmu, jednakże środki te nie wystarczałyby na pokrycie zobowiązań. Opisane wcześniej wpłaty na konto Skarżącej miały wspomóc ją finansowo w celu uregulowania zobowiązań. Sporne wpłaty i przelewy wychodzące zwykle odbywały się tego samego lub następnego dnia, po czym na koncie zostawała niewielka kwota w porównaniu z dokonywanymi obrotami. Organ podkreślił, że Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, a i w dotychczas zebranym materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek umów i transakcji pomiędzy nią a C.. Nie udowodniono zatem, iż istniały jakiekolwiek wzajemne transakcje, które obligowały C. do dokonywania wpłat na rachunek Skarżącej. Zatem w obliczu zgromadzonego materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej w W. zeznania ww. uznał za niewiarygodne. Organ podkreślił, że co prawda Skarżąca w odwołaniu próbowała uzasadnić wpłaty, dokonywane na jej konto, jednak z wyjaśnień Skarżącej wynika pewna nielogiczność. Skarżąca wskazała, że w 2004 roku wpłaciła na rzecz C. tytułem spłaty zobowiązań kwotę 146.000 zł, a następnie przelewem z dnia 31 stycznia 2005 r. C. Sp. z o.o. dokonała zwrotu nadpłaty kwoty 167.890,54 zł, nota bene w kwocie o 21.890,54 zł wyższej niż faktycznie rzekomo otrzymała. Istotne jest również, iż zwróconą dwa lata wcześniej kwotę 21.890,54 zł, której wcześniej - jak wynika z zestawienia - Spółka C. nie otrzymała, Skarżąca przekazała C. dopiero 30 czerwca 2007 r. Nielogicznym - zdaniem Organu drugiej instancji - wydaje się zatem dokonywanie "zwrotu nadpłaty" przed otrzymaniem danej kwoty. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził słuszność stanowiska organu pierwszej instancji, że brak wykazania przez Skarżącą w przychodach do opodatkowania kwoty 567.190,54 zł stanowi naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących postępowania podatkowego, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podkreślił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na zajęcie przez organ pierwszej instancji prezentowanego stanowiska. Podkreślił, że w realiach realizacji zasady prawdy materialnej organy podatkowe nie mogą być obciążone nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Stawiane organom podatkowym przez powyższe przepisy wymaganie, dotyczące obowiązku podejmowania wszelkich niezbędnych działań, mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, nie ma charakteru bezwzględnego. Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a wyprowadzone na jej podstawie wnioski znajdują poparcie w dowodach. Organ odwoławczy określił zatem Skarżącej przychód w wysokości 2.146.693,86 zł, koszty jego uzyskania 1.527.439,65 zł, w konsekwencji podatek na kwotę 117.658 zł. Skargę na powyższą decyzję złożyła Skarżąca, która wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji pierwszej instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 188 O.p. w zw. art. 31 ust. 1 u.k.s. poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów zawnioskowanych przez Skarżącą- dla wykazania istotnych dla wyniku sprawy okoliczności, 2) art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. art. 31 ust. 1 u.k.s. poprzez brak podjęcia przez organ starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to ze względu na brak zebrania całego materiału dowodowego i jego wnikliwego rozpatrzenia, 3) art. 210 O.p. poprzez brak uzasadnienia, dlaczego niektórym dowodom odmówił wiarygodności, a inne uznał za wiarygodne w sytuacji, kiedy w aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające odmienne tezy, 4) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez przyjęcie, że wydatki zaliczone przez Skarżącą do kosztów uzyskania przychodów w zakresie transakcji z T. Sp. z o.o., Florexp sp. z o.o. nie powinny pomniejszać przychodów odwołującego, 5) art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p poprzez przyjęcie, że przelewy otrzymane przez Skarżącą w 2005 roku od C. sp. z o.o., A. S. oraz D. S. oraz S., w łącznej kwocie 567.190,54 zł powinny zostać opodatkowane podatkiem dochodowym w 2005 roku. W uzasadnieniu wskazała, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji nie przeprowadziły wnioskowanych przez nią dowodów, w szczególności z zeznań świadków i strony, argumentując, że zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawnia do przyjęcia, że transakcje ujęte w spornych fakturach nie miały miejsca, a podtrzymywanie wniosków dowodowych może wskazywać na celowe utrudnianie i przedłużanie postępowania. Skarżąca podniosła, że organy obu instancji odmówiły przeprowadzenia dowodów z zeznań osób, mogących mieć istotne informacje w sprawie pośrednictwa Spółki T. w pozyskaniu najemców. Jednocześnie decyzje zostały oparte na zeznaniach osób, które nie mogły mieć w tej sprawie wiedzy lub składały zeznania w ewidentny sposób sprzeczne z dokumentami zgromadzonymi w sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał argumentację, zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniana z tego punktu widzenia skarga nie jest zasadna. W trakcie postępowania organy podatkowe mają obowiązek podejmować niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą ogólną postępowania wyrażoną w art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), zwaną zasadą prawdy materialnej, gdyż ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego, co wiąże się z kolei z realizacją zasady praworządności wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej. Te normy ogólne mają odzwierciedlenie w szczegółowych przepisach procesowych między innymi w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, których istotne naruszenie zarzuca skarżąca w skardze. Zgodnie z tymi przepisami organ podatkowy winien podejmować określone czynności procesowe mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na tle całokształtu ustalonych faktów ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (zob. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1997 r., III SA 150/96, niepubl.). Wszechstronne rozważenie zebranego materiału wiąże się z koniecznością uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności. Z zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, w tym z oświadczeń spółek, z którymi D. S. rzekomo prowadził negocjacje w ramach ww. umów wynika, że w większości spółki te nigdy nie prowadziły rozmów z T. Sp. z o.o. Organ wyjaśnił, że w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego dokonano szeregu przesłuchań a część protokołów została włączona do akt niniejszej sprawy z innych postępowań. W ocenie organu odwoławczego, faktu pośrednictwa Spółki T. w procesie pozyskiwania najemców dla Skarżącej nie potwierdza również korespondencja, prowadzona pomiędzy Spółką T. Sp. z o.o., a Skarżącą, przedłożona w trakcie postępowania prowadzonego przez [...] Urząd Skarbowy K.. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej miała ona jedynie uwiarygodnić fakt rzekomej współpracy pomiędzy tymi Spółkami. Świadczą o tym zarówno forma, jak i treść dokumentów, załączonych do umowy pośrednictwa z dnia 27 lutego 2006 r. zawartej pomiędzy K. Sp. z o.o., a Spółką C. Sp. z o.o., ujawnionych w trakcie postępowania prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K.. Odnosząc się do transakcji Skarżącej z F. Sp. z o.o. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że Skarżąca w 2005 r. zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki, udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez Spółkę F. w łącznej kwocie 59.000 zł. Jak wynika z opisu zamieszczonego na ww. fakturach zostały one wystawione na rzecz Skarżącej z tytułu "realizacja usług wg umowy". Natomiast w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek umowy łączącej Skarżącą i F.. Organ odwoławczy podkreślił, że Skarżąca poinformowała, iż nie jest w stanie przedłożyć umowy z uwagi na zabezpieczenie całej dokumentacji Spółki przez Policję. Jednocześnie wyjaśnił, iż faktury VAT wystawione przez F. dotyczyły pomocy w pozyskiwaniu klientów na powierzchnie biurowe. Nie wskazał przy tym żadnego konkretnego podmiotu, który miałby być rzekomo pozyskany przez spółkę F. na rzecz Skarżącej. Organy wyjaśniły ponad wszelką wątpliwość, że w dokumentacji, zabezpieczonej przez funkcjonariuszy Policji, nie stwierdzono żadnej umowy pomiędzy Skarżącą a F.. Jednocześnie podkreślił, że Skarżąca nie wskazała żadnego konkretnego podmiotu, który miałby zostać rzekomo pozyskany przez F. na rzecz Skarżącej, ani nie przedłożyła jakichkolwiek innych dokumentów, potwierdzających realizację usługi przez spółkę F.. Również z zeznań świadków, związanych ze spółką F., nie wynika, aby istniała jakakolwiek forma współpracy pomiędzy Skarżącą a spółką F. Sp. z o.o., która zajmowała się jedynie działalnością związaną ze sprzedażą kwiatów. Sąd orzekający w sprawie niniejszej zauważa, że WSA w Warszawie wydał szereg wyroków, dotyczących podatku od towarów i usług za 2005 i 2006, w których przedmiotem kontroli były faktury VAT, wystawione dla skarżącej przez T. sp. z o.o., F. sp. z o.o. oraz R. jako dokumentujące czynności, które nie zostały dokonane i dlatego nie stanowiące podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wykazany w tych fakturach. Skargi w sprawach III SA/Wa 3104/11 (VAT za wrzesień 2005); III SA/Wa 3103/11(VAT za październik 2005); III SA/Wa 3109/11(VAT za luty i kwiecień 2005); III SA/Wa 3101/11 (VAT za grudzień 2005), III SA/Wa 3106/11 (VAT za lipiec 2005), III SA/Wa 3105/11(VAT za sierpień 2005), III SA/Wa 3107/11(VAT za czerwiec 2005), III SA/Wa 3435/11 (VAT za lipiec 2006) zostały oddalone. W sprawach tych Sąd kontrolował faktury VAT, wystawione skarżącej przez wyżej wskazanych kontrahentów Jedynie w sprawie III SA/Wa 3102/11 został wydany wyrok uwzględniający skargę ze względu na wątpliwości co do prawidłowości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności pełnego i szczegółowego odniesienia się w nim do ustaleń faktycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28.06.2012 w sprawie I SA/Kr 570/12 oddalił skargę C. Sp. z o.o. w przedmiocie podatku VAT za miesiące styczeń- grudzień 2007. W postępowaniu w tej sprawie przeanalizowano również faktury VAT związane ze współpracą z B. i stwierdzono, że C. nie była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego (m.in.) z faktur, dotyczących współpracy z B.. Mając zatem na uwadze ustalenia, wynikające z powyższych wyroków i związanie nimi w postępowaniu w sprawie niniejszym, należało uznać, że Dyrektor Izby Skarbowej trafnie stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w tym brak umowy pomiędzy spółkami oraz zeznania świadków w żaden sposób nie wskazują na jakikolwiek udział spółki F. w procesie pozyskiwania klientów dla Skarżącej. Żadna z przesłuchiwanych osób nie wskazała spółki F. jako pośrednika w pozyskiwaniu klientów na wynajem powierzchni biurowych. Zatem zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. brak jest przesłanek aby wydatki w kwocie 59.000 zł z tytułu realizacji usług zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Podkreślenia wymaga, że w wyniku kontroli decyzji organu I instancji, organ instancji drugiej za prawidłowy uznał odpis amortyzacyjny w kwocie 1.200 zł tytułem wydatku na stół konferencyjny, który nie musiał znajdować się w biurze Skarżącej, aby wydatki na zakup mebli posłużyły osiągnięciu przychodu. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że kwota 1.200 zł stanowi koszt uzyskania przychodu 2005 roku, stosownie do art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. Kolejne zarzuty skargi dotyczyły zaliczenia do przychodów Spółki kwoty 567.190,54 zł. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że na konto Skarżącej w 2005 r dokonywano wpłat : przez C. Sp. z o.o. z siedzibą w Z.; wpłata w kwocie 167.890,54 zł tytułem zwrotu nadpłaty; S. S.A. wpłata w kwocie 57.000 zł tytułem zasilenia konta A. S., wpłata łączna w kwocie 292.300 zł - tytułem zasilenia konta D. S., wpłata w kwocie 50.000 zł tytułem zasilenie konta. Analizując wpłaty, daty ich wpływu, i transakcje przelewów wychodzących Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że słuszne jest stanowisko organu pierwszej instancji, iż z dokonanych wpłat Skarżąca regulowała zobowiązania wobec spółki T. oraz wobec spółki K.. Skarżąca osiągała przychody z tytułu najmu, jednakże środki te nie wystarczałyby na pokrycie zobowiązań. Wpłaty na konto Skarżącej miały wspomóc ją finansowo w celu uregulowania zobowiązań. Sporne wpłaty i przelewy wychodzące zwykle odbywały się tego samego lub następnego dnia, po czym na koncie zostawała niewielka kwota w porównaniu z dokonywanymi obrotami. Organ podkreślił, że Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, a i w dotychczas zebranym materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek umów i transakcji pomiędzy nią a C.. Nie udowodniono zatem, iż istniały jakiekolwiek wzajemne transakcje, które obligowały C. do dokonywania wpłat na rachunek Skarżącej. Zatem w obliczu zgromadzonego materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej w W. zeznania ww. uznał za niewiarygodne. Organ podkreślił, że co prawda Skarżąca w odwołaniu próbowała uzasadnić wpłaty, dokonywane na jej konto, jednak z wyjaśnień Skarżącej wynika pewna nielogiczność. Skarżąca wskazała, że w 2004 roku wpłaciła na rzecz C. tytułem spłaty zobowiązań kwotę 146.000 zł, a następnie przelewem z dnia 31 stycznia 2005 r. C. Sp. z o.o. dokonała zwrotu nadpłaty kwoty 167.890,54 zł, nota bene w kwocie o 21.890,54 zł wyższej niż faktycznie rzekomo otrzymała. Istotne jest również, iż zwróconą dwa lata wcześniej kwotę 21.890,54 zł, której wcześniej - jak wynika z zestawienia - Spółka C. nie otrzymała, Skarżąca przekazała C. dopiero 30 czerwca 2007 r. Doszło więc do dokonania "zwrotu nadpłaty" przed otrzymaniem danej kwoty. Oceniając ustalenia organu Organu drugiej instancji w tej kwestii Sąd uznał, że są one prawidłowe i pełne. Prawidłowa jest więc konstatacja organu obu instancji, że brak wykazania przez Skarżącą w przychodach do opodatkowania kwoty 567.190,54 zł stanowi naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na zajęcie przez organy obu instancji prezentowanego w decyzjach stanowiska. Organy podatkowe nie mogą być obciążone nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Orzekające w sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania, mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a wyprowadzone na jej podstawie wnioski znajdują poparcie w dowodach. Organ odwoławczy określił zatem Skarżącej przychód w wysokości 2.146.693,86 zł, koszty jego uzyskania 1.527.439,65 zł, w konsekwencji podatek na kwotę 117.658 zł. Z uwagi zatem na brak zarzutów dotyczących skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji przy jednoczesnym braku wad, które Sąd musiałby wziąć pod uwagę z urzędu, należało orzec jak w sentencji na mocy art. 151 p.p.s.a.