I OSK 677/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.), Sędzia del. NSA Janusz Furmanek, Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski, po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta m. st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1311/12 w sprawie ze skargi G. A. na uchwałę Zarządu Dzielnicy Praga – Południe m. st. Warszawy z dnia 1 lutego 2012 r. nr 2018/2012 w przedmiocie wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1311/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi G. A. stwierdził nieważność uchwały Zarządu Dzielnicy Praga Południe m.st. Warszawy z dnia 1 lutego 2012 r. nr 2018/2012 w przedmiocie wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży. W uzasadnieniu wyroku podano, że Zarząd Dzielnicy Praga-Południe m.st. Warszawy uchwałą z dnia 1 lutego 2012 r. nr 2018/2012 w sprawie zmiany uchwały nr 93 Zarządu Dzielnicy Praga-Południe Gminy Warszawa-Centrum z dnia 6 marca 1996 r. w sprawie ogłoszenia wykazu nr 34 lokali mieszkalnych nr 3, 5, 7, 9, 15, 17, 20, 22, 26, 27, 29, 31, 32, 35, 38, 39, 41, 43, 47, 48 przeznaczonych do sprzedaży w budynku położonym przy ul. S. [...] stanowiącym własność Gminy Warszawa-Centrum wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu postanowił wykreślić z powyższego wykazu lokal mieszkalny oznaczony nr [...]. Uzasadniając powyższą uchwałę Zarząd podniósł, że w dniu 7 lipca 2011 r. G. A. wystąpiła z wnioskiem o wykup lokalu nr [...] położonego przy ulicy S. [...]. Lokal ten składa się z dwóch pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 49,51 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 33,42 m2. Organ podniósł, że lokal został przeznaczony do sprzedaży Uchwałą Zarządu nr 93 z dnia 6 marca 1996 r. kiedy sytuacja mieszkaniowa miasta i wynikająca z niej polityka była inna, a obecnie jest niecelowym sprzedaż tego lokalu, mając na uwadze treść uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 2 października 2008 r. w sprawie uchwalenia wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem m.st. Warszawy na lata 2008–2012 r. G. A. wezwała Zarząd Dzielnicy Praga-Południe m.st. Warszawy do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały z dnia 1 lutego 2012 r. i wyrażenie zgody na sprzedaż jej lokalu nr [...] położonego przy ul. S. [...]. Uchwałą z dnia 15 maja 2012 r. nr 269/XXIII/2012 r. Rada Dzielnicy Praga-Południe uznała za niezasadne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. G. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy Praga-Południe m.st. Warszawy z dnia 1 lutego 2012 r. domagając się stwierdzenia nieważności uchwały. W uzasadnieniu podniosła, że na podstawie przydziału z dnia 27 czerwca 2002 r. oraz umowy najmu lokalu mieszkalnego numer [...] z dnia 17 lipca 2002 r. stała się najemcą lokalu mieszkalnego numer [...] położonego w budynku przy ulicy S. [...] w Warszawie, w stosunek najmu ww. lokalu mieszkalnego wstąpiła po śmierci poprzedniego najemcy – jej ojca J. T. W dniu 7 lipca 2011 r. złożyła wniosek wraz z ankietą w sprawie nabycia wynajmowanego lokalu. W dacie składania powyższego wniosku obowiązywała uchwała nr 93 Zarządu Dzielnicy Praga Południe Gminy Warszawa Centrum z dnia 6 marca 1996 r., zgodnie z którą lokal nr [...] w budynku przy ul. S. [...] w Warszawie przeznaczony był do sprzedaży. W odpowiedzi na wniosek, w dniu 29 lipca 2012 r. skarżąca otrzymała pismo z Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, Urzędu Dzielnicy Praga Południe, Wydziału Zasobów Lokalowych, w którym poinformowano ją, że sprawa wykupu lokalu mieszkalnego numer [...] przy ulicy S. [...] w Warszawie będzie rozpatrzona przez Zarząd i Radę Dzielnicy Praga Południe oraz, że o sposobie rozstrzygnięcia zastanie poinformowana odrębnym pismem. W dniu 3 marca 2012 r. skarżąca otrzymała pismo z Wydziału Zasobów Lokalowych Urzędu Dzielnicy Praga Południe Miasta Stołecznego Warszawy, którym została poinformowana o podjętej uchwale nr 2018/2012 z dnia 1 lutego 2012 r. Zarządu Dzielnicy Praga Południe Miasta Stołecznego Warszawy, którą lokal mieszkalny numer [...], który zajmuje, został wykreślony z wykazu numer 34/96 stanowiącego załącznik do uchwały nr 93 Zarządu Dzielnicy Praga Południe Gminy Warszawa Centrum z dnia 6 marca 1996 r. w sprawie ogłoszenia wykazu lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży w budynku przy ulicy S. [...] w Warszawie. Zdaniem skarżącej nie wyjaśniono w tej uchwale dlaczego tylko jej lokal wyłączono ze sprzedaży. Zwróciła uwagę, że jej wniosek rozpoznano dopiero po 6 miesiącach od jego złożenia. Zdaniem skarżącej powoływanie się na zarzut korzystania przez nią z dodatku mieszkaniowego lub obniżki czynszu jest bezzasadny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie w trybie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej "p.p.s.a."), zarzucając brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpatrzenia oraz obrazę art. 46 § 1 pkt 4 powyższej ustawy poprzez brak podpisu skarżącej na skardze. W uzasadnieniu podniesiono, że skarga jest bezzasadna, bowiem sprawa sprzedaży przez gminę, w trybie art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z 21 grudnia 1987 r. o gospodarce nieruchomościami, nieruchomości, których jest ona właścicielem, na rzecz osoby fizycznej będącej najemcą lokalu mieszkalnego, jako należąca do sfery dominalnej, a nie imperialnej działań gminy, nie podlega jurysdykcji sądów administracyjnych. Organ powołał się na orzeczenie NSA z dnia 10 kwietnia 2012 r., wydane - zdaniem organu - w identycznej sprawie o sygn. I OSK 2192/12, w którym Sąd ten dokonując analizy stanu prawnego zasad sprzedaży lokali mieszkalnych stanowiących własność gminy jednoznacznie stwierdził, że czynności z tym związane mają charakter czynności cywilnoprawnych, bowiem ustawa o gospodarce nieruchomościami nie przewiduje, aby były one poprzedzane jakimkolwiek aktem bądź czynnością z zakresu administracji publicznej. G. A. na wezwanie Sądu uzupełniła brak skargi poprzez jej podpisanie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Sąd nie podzielił poglądu organu, że w sprawie brak jest kognicji sądów administracyjnych. Sąd podniósł, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Ponadto, stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przy rozpoznawaniu skargi złożonej w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w pierwszej kolejności Sąd musi zbadać, czy skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, czy została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz czy narusza indywidualny interes strony. Zdaniem Sądu wszystkie te przesłanki warunkujące merytoryczne rozpoznanie wniesionej skargi zostały spełnione. Ze względu na powyższe Sąd rozpoznający sprawę nie podzielił stanowiska zawartego w wyroku NSA z 10 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2192/12, na które powołuje się organ. Sąd wskazał, że ustawa o samorządzie gminnym nie zawiera definicji legalnej "spraw z zakresu administracji publicznej", jednakże w orzecznictwie reprezentowany jest pogląd opowiadający się za szerokim rozumieniem pojęcia sprawy z zakresu administracji publicznej, czego konsekwencją jest interpretowanie wszelkich występujących w praktyce wątpliwości co do dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym na korzyść ochrony praw obywateli i przynależnego im konstytucyjnego prawa do sądu. Zaskarżona uchwała jest zdaniem Sądu I instancji z zakresu administracji publicznej, może być przedmiotem skargi do sądu w trybie art. 101 ustawy samorządowej. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego. Z kolei art. 25 ust. 2 w związku z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. określa, na czym polega gospodarowanie gminnym zasobem nieruchomości i jest to m.in. zbywanie lub nabywanie nieruchomości wchodzących w skład zasobu. Wykreślenie lokalu z wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży jest czynnością z zakresu administracji publicznej. Interes prawny skarżącej do zaskarżenia uchwały, zdaniem Sądu, wynika z przysługującego jej prawa najmu lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład gminnego zasobu nieruchomości oraz wynikającego z art. 34 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) prawa pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości, z którego najemcy lokalu mogą skorzystać po złożeniu wniosku o nabycie w terminie określonym w zawiadomieniu o przeznaczeniu nieruchomości do zbycia. Sąd podkreślił, że w załączniku do uchwały nr 93 z dnia 6 marca 1996 r. wyliczono cenę 1m2 powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu oraz cenę 1 m2 powierzchni działki, podane zostały powierzchnie lokalu i gruntu oraz możliwość do uzyskania bonifikaty i zasady wnoszenia ustalonych opłat. Ustalone zatem zostały wszystkie elementy istotne dla określenia ceny wykupu lokalu oraz działki. Sąd podkreślił, że art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wprowadza żadnej dodatkowej przesłanki, która warunkowałaby możliwość skorzystania z przysługującego prawa pierwszeństwa, natomiast jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, taką dodatkową przesłankę wprowadził natomiast, bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, Zarząd Dzielnicy wskazując, że powodem wykreślenia lokalu skarżącej z listy jest to, że organ zmienił zdanie i chce lokal wykorzystać w inny sposób. Uchwała Nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy ma charakter typowo kompetencyjny. Treść rozdziału VIII pt. "Działania w zakresie poprawy wykorzystania i racjonalizacji gospodarowania mieszkaniowym zasobem Miasta Stołecznego Warszawy" załącznika Nr 1 do uchwały Nr XLI/1272/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 2 października 2008 r. w sprawie uchwalenia wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem miasta stołecznego Warszawy na lata 2008–2012 nie wprowadza żadnych dodatkowych wymagań w związku z uprawnieniami płynącymi z zasady pierwszeństwa w stosunku do zawartych w przepisie art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z powyższej uchwały wynika jedynie, że wobec zmniejszających się zasobów lokalowych stanowiących własność miasta Warszawa dzielnice powinny w sposób przemyślany i racjonalny typować lokale do sprzedaży najemcom. Zdaniem Sądu Zarządy Dzielnic winny jednak takich analiz dokonywać przede wszystkim na etapie przygotowującym odpowiednią uchwałę. Podsumowując Sąd stwierdził, że co do zasady Gmina jako właściciel spornego lokalu może zmienić zdanie na temat przeznaczenia go do sprzedaży i zmienić w tym zakresie także własną uchwałę, ale może to zrobić jedynie do czasu zaakceptowania przez uprawnionego najemcę przedstawionej mu oferty. Ojciec skarżącej J. T. otrzymał ofertę w zawiadomieniu z dnia 12 kwietnia 1996 r. o przeznaczeniu lokalu do sprzedaży i nie złożył stosownego oświadczenia, organ mógł więc zmienić zdanie na temat przeznaczenia lokalu do sprzedaży poprzez zmianę uchwały. Jednakże, skoro w dacie złożenia wniosku przez skarżącą uchwała o przeznaczeniu lokalu do sprzedaży obowiązywała, to jej zmiana, już po złożeniu wniosku o wykup pozbawiona jest podstaw prawnych i została podjęta z naruszeniem art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów o właściwości sądów administracyjnych przez obrazę art. 3 § 2, "a szczególnie pkt 6" p.p.s.a. przez przyjęcie, że sprawa podlega jurysdykcji sądów administracyjnych, błędne przywołanie w sprawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym i błędne zakwalifikowanie sprawy do spraw z zakresu administracji publicznej. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o zastosowanie w sprawie art. 189 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku oraz odrzucenie skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że działalność administracji publicznej zasadza się na dwóch podstawowych polach – imperium i dominium. Zakres spraw określanych imperium obejmuje sprawy związane z władztwem organów administracji publicznej nad obywatelami i działania w tym zakresie podporządkowane są przepisom prawa administracyjnego. Zakres dominium dotyczy w szczególności zarządzania przez organa administracji publicznej, na prawach właściciela, powierzonym mieniem, w tym stanowiącymi własność gminy nieruchomościami (art. 24 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Podniesiono, że zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowiące własność gminy nieruchomości mogą być przedmiotem sprzedaży (art. 13) i sprzedaż następuje w formie aktu notarialnego (art. 27). Z dowolności dysponowania nieruchomością, "może być przedmiotem sprzedaży", a także z formy przeniesienia własności – aktem notarialnym, a nie decyzją administracyjną, wynika jednoznacznie, że czynności te mieszczą się w sferze działań cywilnoprawnych – dominium a nie w sferze imperialnej. Skoro więc sprawy związane ze sprzedażą mienia gminy mają charakter cywilnoprawny, trudno uznać za zasadne powoływanie się w skarżonym wyroku na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ponieważ przepis ten dotyczy ochrony obywateli przed działaniami z zakresu imperium o charakterze administracyjno-władczym. Przepis art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., który należy czytać łącznie z zapisem pkt 5 nie mógł mieć w sprawie zastosowania. W omawianych sprawach obywatele mogą poszukiwać ochrony swoich praw przed sądami rozpoznającymi sprawy cywilne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną G. A. wniosła o jej odrzucenie lub oddalenie jako bezzasadnej, podzielając zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest wziąć pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie wystąpienia takich przesłanek nie stwierdzono. Nie jest trafne przedstawione w skardze kasacyjnej stanowisko, zgodnie z którym sprawę niniejszą rozpoznano z obrazą art. 3 § 2 p.p.s.a., "a szczególnie pkt 6 tego paragrafu" przez przyjęcie, że sprawa podlega jurysdykcji sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącej Gminy, niezasadne jest oparcie zaskarżonego wyroku na powołanym w nim przepisie art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., gdyż przepis ten dotyczy aktów podejmowanych w gminach z zakresu administracji publicznej i nie może dotyczyć aktów obejmujących działania z zakresu dominium. Przepis ten, który należy czytać łącznie z pkt 5 art. 3 § 2 p.p.s.a. nie może mieć zastosowania do ogłoszenia zamiaru sprzedaży lokalu mieszkalnego. Skoro sprzedaż nieruchomości przez gminę nie należy do czynności o charakterze imperialnym (z zakresu administracji publicznej), to również za niezasadne należy zdaniem Gminy uznać odwołanie się do art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jako przepisu mającego zapewnić w tego rodzaju sprawach ochronę praw obywateli i prawo do sądu. Nie podzielając powyższego stanowiska i argumentacji przedstawionej przez stronę skarżącą podnieść należy, że przepis art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. określa właściwość sądów administracyjnych w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, które są objęte właściwością sądu administracyjnego na mocy art. 3 § 2 pkt 5 tej ustawy. Przepisy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. pozostają w ścisłym związku z przepisami ustaw regulujących ustrój samorządu terytorialnego, które określają nadzór nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego oraz zaskarżanie do sądu administracyjnego aktów organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym do sądu administracyjnego może być zaskarżona uchwała lub zarządzenia podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Przepis ten obejmuje zarówno uchwały i zarządzenia organów gminy stanowiące akty prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.), jak i uchwały i zarządzenia podjęte przez organy gminy z zakresu administracji publicznej, które nie są aktami prawa miejscowego (akty, o których mowa wart. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Organem gminy jest także organ dzielnicy w gminie, któremu przekazano określone zadania i kompetencje należące do właściwości gminy. Uchwały lub zarządzenia organu dzielnicy mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego opowiedziano się za szerokim rozumieniem pojęcia "sprawa z zakresu administracji publicznej". Zagadnienie to było rozważane między innymi w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów (uchwała z dnia 1 czerwca 1998 r. sygn. akt OPS 3/98, ONSA 1998, z. 4, poz. 109; uchwała z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OPS 11/00, ONSA 2001, z. 2, poz. 52). Należy w pełni podzielić stanowisko przyjęte w uzasadnieniu powołanej uchwały z dnia 6 listopada 2000 r., w której – odwołując się także do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w uchwale z dnia 27 września 1994 r. sygn. akt W 10/93, OTK 1994, nr II, poz. 46 – stwierdzono, że "działalność gmin również w odniesieniu do mienia komunalnego nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ze względu na publicznoprawny status gmin i mienia komunalnego działalność gmin odbywa się także według przepisów prawa samorządowego. Z tego względu działania i akty prawne podejmowane przez organy samorządu terytorialnego mogą być kwalifikowane jako działania z zakresu wykonywania administracji publicznej, mimo że zmierzają do wywołania w przyszłości skutków cywilnoprawnych." Uchwała Zarządu Dzielnicy Praga-Południe m. st. Warszawy z dnia 1 lutego 2012 r. nr 2018/2012 w sprawie zmiany uchwały nr 93 Zarządu Dzielnicy Praga-Południe Gminy Warszawa-Centrum w sprawie ogłoszenia wykazu nr 34 lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży w budynku położonym przy ul. S. nr [...] w Warszawie ma charakter administracyjnoprawny. Jest to uchwała organu jednostki pomocniczej (dzielnicy) uprawnionej do wykonywania funkcji organu gminy (Miasta Stołecznego Warszawy) w przedmiocie przeznaczenia lokalu gminy do sprzedaży. Tego rodzaju uchwała, wydana w oparciu o art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami dotyczy niewątpliwie spraw z zakresu administracji publicznej. Nieruchomości gminne są mieniem publicznym, a gospodarowanie mieniem publicznym jest wykonywaniem administracji publicznej (takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 15 października 2002 r. sygn. akt I SA 632/02, z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 1284/09 i z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2466/11). Z powyższych względów uznać należało, że zaskarżona uchwała mieści się w pojęciu uchwał organów jednostek samorządu gminnego z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Właściwość sądów administracyjnych w tych sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Słusznie więc Sąd I instancji uznał swoją właściwość w sprawie niniejszej. Z uwagi na związanie granicami wynikającymi z treści podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł zająć w niniejszym wyroku stanowiska w odniesieniu do innych kwestii podniesionych w zaskarżonym wyroku. Konsekwencją uznania zarzutów skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione było oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.