II GSK 283/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 16 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 709/12 w sprawie ze skargi O. Spółki z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.; 2. zasądza od O. Spółki z o.o. z siedzibą w R. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 30 listopada 2012r., sygn. akt II SA/Ke 709/12, po rozpoznaniu skargi "O." Spółki z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję z dnia 20 stycznia 2012 r. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. skarżącej zostało udzielone zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w 81 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa świętokrzyskiego. W decyzji określono termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach. Termin ten był następnie dwukrotnie przedłużany i w konsekwencji ostatecznie został określony na dzień 30 maja 2010 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził wygaśnięcie w części zezwolenia z dnia 30 maja 2007 r. ze zmianami, poprzez wykreślenie poz. 4, 6, 18, 30, 32, 35, 37, 52, 68 załącznika nr 1 do zezwolenia. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, dalej jako u.g.h.), nie mógł zatem zostać naruszony art. 48 ust. 1 wskazany w odwołaniu. Dalej organ podniósł, że strona uzyskując zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych nabyła prawo do swobodnego prowadzenia działalności objętej zezwoleniem na okres 6 lat. W zezwoleniu został określony termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier, zgodnie z wnioskiem, na 12 miesięcy od dnia wydania zezwolenia. Spółka nie rozpoczęła działalności we wszystkich punktach gier w terminie wskazanym w zezwoleniu i dwukrotnie wnosiła o przedłużenie tego terminu. Pomimo dwukrotnego przedłużania terminu nie rozpoczęła działalności objętej zezwoleniem w wymienionych punktach gier. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych strona uzyskała 30 maja 2007 r. Zezwolenie to było modyfikowane w zakresie zmian miejsc urządzania gier. Organ stwierdził, że spółka po dokonanych zmianach zezwolenia miała wystarczająco dużo czasu na uruchomienie wszystkich punktów. Organ nie zgodził się z zarzutem błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że spośród 9 punktów gier spółka nie rozpoczęła działalności w punktach określonych pod poz. 37, 52, 68 i wskazał, że Spółka rozpoczęła wprawdzie w nich działalność, ale następnie zaprzestała ją prowadzić występując z wnioskiem o dokonanie zmian w zezwoleniu. Na skutek uwzględnienia tego wniosku, punkty wpisane pod w/w pozycjami zostały wykreślone z zezwolenia, a w ich miejsce wpisane nowe. Organ stanął na stanowisku, iż prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, gdyż stan faktyczny w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazywał, że w punktach gier objętych sentencją decyzji będącej przedmiotem odwołania strona nie podjęła działalności objętej zezwoleniem. Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że spółka dysponowała wystarczająco długim okresem na rozpoczęcie działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem, bo aż do dnia 31 grudnia 2009 r., zanim przepisy nowej ustawy - o grach hazardowych - zaczęły obowiązywać. Zmiany zezwolenia w zakresie lokalizacji punktów gier wymienionych w poz. 37, 52, 68 organ dokonał w czerwcu, sierpniu i wrześniu 2009 roku, zaś ostateczny termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier upływał w dniu 30 maja 2010 r. Zatem spółka miała możliwość uruchomienia tych punktów gier w terminie określonym w zezwoleniu i zmianach do zezwolenia. Odnosząc się do stanowiska, że punkty gier na automatach o niskich wygranych znajdujące się pod pozycjami 37, 52, 68 zostały uruchomione, organ podkreślił, że "uruchomienie numeru pozycji załącznika" nie jest tożsame z uruchomieniem danego punktu gier. Numer pozycji jest elementem technicznym zezwolenia niezbędnym do celów porządkowych. Uruchomienie punktu gier poprzedzone jest urzędowym sprawdzeniem lokalu i zatwierdzeniem akt weryfikacyjnych przez właściwego naczelnika urzędu celnego. Następnie spółka posiadająca zezwolenie uruchamia punkt i w cyklach miesięcznych rozlicza go sporządzając informację o osiągniętych przychodach oraz odprowadza podatek od gier od automatów zainstalowanych w punktach gier. W pierwszych dwóch lokalach, o których mowa wyżej, nie zostało przeprowadzone urzędowe sprawdzenie, a spółka nie zgłosiła ich nawet w tym celu. Jednocześnie spółka wnioskując o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności sama potwierdziła fakt nieruchomienia ww. punktów gier. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uwzględniając skargę stwierdził, że okolicznością bezsporną jest to, że skarżąca prowadziła (i nadal prowadzi) działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie decyzji wydanej pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz. U. Nr 2004r. Nr 4, poz. 27 ze zmianami, dalej również jako u.g.z.w.), uchylonej z dniem 1 stycznia 2010 r. przez ustawę z 19 lipca 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U.2009.201.1540 ze zm.). Ustawa ta zniosła możliwość uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, gdyż urządzanie tych gier dozwolone jest wyłącznie w kasynach (art. 14 ust.1 nowej ustawy). Jednocześnie w rozdziale 12 ustawy o grach hazardowych ustawodawca zawarł szereg przepisów przejściowych i dostosowujących dotyczących działalności prowadzonej w oparciu o dotychczas obowiązujące przepisy. Zdaniem Sądu I instancji z regulacji art. 121 i 129 u.g.h. wynika, że wygaszenie działalności prowadzonej na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń wydanych przed dniem 1 stycznia 2010 r. może nastąpić tylko na podstawie art. 36 ust. 5 ustawy z 1992 r., a więc wyłącznie przy zaistnieniu przesłanek określonych w tym przepisie. Zawarte w art. 129 ust.1 nowej ustawy zastrzeżenie "o ile ustawa nie stanowi inaczej" nie może przy tym stanowić podstawy do zastosowania art. 48 ust. 2 tylko dlatego, że poprzednia ustawa nie przewidywała – w razie niepodjęcia działalności - możliwości wygaśnięcia zezwolenia w części. Przepis art. 129 ust. 1 u.g.h. reguluje kwestię prowadzenia działalności przewidując, że generalnie działalność ta jest prowadzona według przepisów ustawy z 1992 r., nie otwiera natomiast drogi do zastosowania art. 48 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy, skoro kwestia wygaszania pozwolenia została uregulowana w innym przepisie przejściowym – tj. w art. 121 u.g.h. Poza tym, akceptując w całości stanowisko, że w intencji ustawodawcy "podjęcie działalności" i "rozpoczęcie działalności" to pojęcia tożsame, takiej interpretacji przepisu art. 121 trudno się doszukać analizując motywy, jakimi kierował się ustawodawca wprowadzając w życie nową regulację, która – co należy jeszcze raz podkreślić – zakłada stopniowe i niejako "naturalne" wygasanie zezwoleń udzielonych dla podmiotów prowadzących salony gier na automatach, a mianowicie wraz z upływem określonego w tych zezwoleniach terminu. Taka myśl prawodawcy wydaje się być jasna i logiczna, a ponadto znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu projektu ustawy o grach hazardowych. Gdyby ustawodawca chciał wprowadzić możliwość częściowego wygaszenia zezwoleń wydanych przed dniem 1 stycznia 2010 r., nie nakazywałby stosować przepisu art. 36 ust. 5, ale wprost wskazałby, że do spraw związanych z wygaszeniem takich zezwoleń mają zastosowanie w całości nowe przepisy, a więc art. 48 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy, który podobnie jak art. 36 ust. 5 ustawy z 1992 r. daje także możliwość wygaszenia zezwolenia w całości. Przyjęcie innego założenia interpretacyjnego (polegającego na możliwości zastosowania do zezwoleń udzielonych przed dniem 1 stycznia 2010 r. art. 48 ust. 2 u.g.h., ale tylko w zakresie wygaśnięcia zezwolenia w części) pozbawia przepis art. 121 jakiegokolwiek ratio legis, skoro ten sam zabieg legislacyjny ustawodawca osiągnąłby w przypadku braku odesłania do art. 36 ust.5. Skoro zatem wprost wskazał, że do wygaszenia działalności prowadzonej na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. należy stosować art. 36 ust. 5 ustawy z 1992 r. oznacza to, że tylko w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 36 ust. 5 działalność może być wygaszona. Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K., ewentualnie wydania orzeczenia co do istoty sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji organu pomimo tego, że nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego; - art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c) p.p.s.a.; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyczerpujące uzasadnienie zaskarżonego wyroku, co uniemożliwiło skarżącemu uzyskanie pełnej wiedzy odnośnie faktycznych motywów jakimi kierował się Sąd uwzględniając skargę. 2. przepisów prawa materialnego, tj. - art. 129 ust. 1, art. 48 ust. 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że art. 48 ust. 2 u.g.h. nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie; - art. 121 u.g.h. i art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wydanie decyzji w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych może nastąpić wyłącznie w oparciu o art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych; - art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 oraz art. 84 Konstytucji RP polegające na wydaniu rozstrzygnięcia bez uwzględniania zasad wynikających z powyższych przepisów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, że jest bezsporne, iż Spółka prowadziła działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w oparciu o posiadane zezwolenie i nie rozpoczęła działalności we wszystkich punktach objętych decyzją w terminie wskazanym w decyzji o zezwoleniu na prowadzenie działalności, który ostatecznie został określony na dzień 30 maja 2010 r. Zdaniem kasatora należy podzielić pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, że art. 121 u.g.h. (a w konsekwencji art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych), może znaleźć zastosowanie wyłącznie do podmiotów, które w ogóle nie podjęły działalności w zakresie objętym ustawą o grach hazardowych, a nie w sytuacji, gdy została ona podjęta w niektórych wyznaczonych punktach. Organ nie zgadza się z rozstrzygnięciem WSA w K., prezentując stanowisko, zgodnie z którym art. 48 ust. 2 u.g.h. znajduje zastosowanie poprzez art. 129 ust. 1 u.g.h. w sytuacji, w której podmiot legitymujący się zezwoleniem na prowadzenie gier na automatach nie rozpoczął działalności w niektórych punktach określonych w zezwoleniu we wskazanym terminie. Zaistnienie takiego stanu fatycznego skutkuje wygaśnięciem zezwolenia w części dotyczącej tych nieuruchomionych punktów. W ocenie organu art. 121 u.g.h. nie wyłącza zastosowania art. 48 ust. 2 tej ustawy w zakresie nieuregulowanym w art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych i art. 48 ust. 2 u.g.h. stanowią dwie niezależne podstawy orzekania o wygaśnięciu zezwolenia, znajdując zastosowanie w zależności od zaistniałego w konkretnej sprawie stanu faktycznego. Bezsporne jest, że Spółka nie uruchomiła wszystkich punktów do dnia 30 maja 2010r., nie dotrzymała więc tym samym terminu określonego w zezwoleniu. W tej sytuacji zasadne było zastosowanie art. 48 ust. 2 u.g.h., który zezwala na wygaśnięcie zezwolenia w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowadministracyjnego. Zważywszy, iż w niniejszej sprawie nie występowała nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a., odnieść należało się do podstaw, na których skargę kasacyjną oparto. Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok Sądu pierwszej instancji uchylający decyzje obu instancji w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w części obejmującej punkty gier, w których strona nie podjęła działalności. Skarga kasacyjna zbudowana została w oparciu o obie wskazane w art. 174 p.p.s.a. podstawy, jednak wiodące znaczenie mają zarzuty naruszenia prawa materialnego. Jej autor wskazując na przepisy powołane w ramach podstawy kasacyjnej o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., kwestionuje prawidłowość ich wykładni i zastosowania ( niezastosowania ) twierdząc, że w sprawie niniejszej, w której skarżąca w ogóle podjęła działalność w zakresie objętym ustawą o grach hazardowych, nie uruchomiła jedynie wszystkich punktów w wyznaczonym terminie – do wygaszenia działalności w tej części - znajdzie zastosowanie art. 48 ust. 2 u.g.h. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – skarga kasacyjna zasadnie zarzuca naruszenie wymienionych w jej petitum przepisów prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ma w rozpoznawanej sprawie zastosowania art. 121 u.g.h., a w konsekwencji nie można się zgodzić z twierdzeniem Sądu I instancji, że wygaszenie działalności prowadzonej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych mogłoby nastąpić tylko w oparciu o art. 36 ust. 5 u.g.z.w. Przepis art. 121 u.g.h. jest przepisem przejściowym i stanowi, że do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych stosuje się art. 36 ust. 5 u.g.z.w. Z treści tego przepisu wynika, że art. 36 ust. 5 u.g.z.w. ma zastosowanie do wygaśnięcia zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, przy czym przyczyną wygaśnięcia zezwoleń jest nierozpoczęcie działalności. Zatem art. 36 ust. 5 u.g.z.w. ma zastosowanie z mocy art. 121 u.g.h. jedynie w przypadku nierozpoczęcia w ogóle działalności objętej zezwoleniem, nie zaś w sytuacji jaka zaistniała w rozpoznawanej sprawie, kiedy skarżąca rozpoczęła działalność, lecz nie podjęła jej we wszystkich punktach gier na automatach o niskich wygranych, objętych zezwoleniem. Zgodnie z art. 36 ust. 5 u.g.z.w. zezwolenia w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Natomiast zastosowany w sprawie przez organ art. 48 ust. 2 u.g.h. stanowi, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęty jest pogląd, że przepis art. 36 ust. 5 u.g.z.w. używa pojęcia "podjęcia działalności", które należy rozumieć jako zainicjowanie działalności chociażby w jednym punkcie w terminie w tym przepisie określonym (zob. m. in. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 480/08, LEX nr 505806, na który zresztą powołał się Sąd I instancji). Przepis ten miał zatem na celu zdyscyplinowanie przedsiębiorcy do podjęcia działalności, chociażby w jednym punkcie w przeciągu roku od dnia otrzymania zezwolenia. Tym samym ma on zastosowanie jedynie w przypadku, gdy nie podjęto działalności w żadnym z punktów gier objętych zezwoleniem i stanowi podstawę wygaśnięcia zezwolenia w całości, nie zaś w części. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie podjęła działalności tylko w niektórych punktach gier na automatach o niskich wygranych. Tym samym przepis art. 36 ust. 5 u.g.z.w. nie miał w sprawie zastosowania, nie można było bowiem na jego podstawie orzec o wygaśnięciu udzielonego skarżącej zezwolenia w części. Należy zgodzić się z wnoszącym skargę kasacyjną, że do wygaszania w części zezwoleń udzielonych jeszcze na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych, należy stosować ustawę nową – o grach hazardowych. Zgodnie bowiem z kolejnym przepisem przejściowym – art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Generalnie więc przepis ten dotyczy prowadzenia działalności, która już – jak w przypadku skarżącej – została podjęta. Do tej działalności mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, o ile ustawa o grach hazardowych – nie stanowi inaczej. Ustawa o grach hazardowych reguluje kwestię wygaśnięcia zezwoleń w części, inaczej niż dotychczasowa ustawa o grach i zakładach wzajemnych, która w takim wypadku w ogóle nie przewidywała możliwości wygaszenia zezwolenia w części. Zatem w rozpoznawanej sprawie zastosowanie może mieć tylko art. 48 ust. 2 u.g.h., gdyż stanowi on podstawę wygaśnięcia zezwolenia również w części. Należy jednak zauważyć, że przepis ten przewiduje sankcję w stosunku do przedsiębiorcy w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w zezwoleniu. A więc ustawodawca w art. 48 ust. 2 u.g.h. łączy rozpoczęcie działalności z terminem wskazanym w zezwoleniu, czego nie czyni w art. 36 ust. 5 u.g.z.w. W sprawie jest bezsporne, że nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych udzielonym skarżącej zezwoleniem z dnia 30 maja 2007 r. był kilkakrotnie przedłużany, ostatni raz decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 maja 2009 r. Spółka została zobowiązana do rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach w nieprzekraczalnym terminie do dnia 30 maja 2010 r. Skutkiem niepodjęcia przez skarżącą działalności w części objętej zezwoleniem, byłoby zatem zastosowanie sankcji z art. 48 ust. 2 u.g.h., tj. wygaśnięcie zezwolenia w części, w której nie podjęła ona działalności. Konsekwencją przyjęcia, że organ nie dopuścił się stwierdzonego przez Sąd pierwszej instancji naruszenia prawa materialnego jest słuszność zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przez skarżone rozstrzygnięcie przepisów prawa procesowego, opisanych w dwóch pierwszych punktach jej petitum. Nie jest natomiast trafny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. "poprzez niewyczerpujące uzasadnienie zaskarżonego wyroku, co uniemożliwiło skarżącemu uzyskanie pełnej wiedzy odnośnie faktycznych motywów jakimi kierował się Sąd uwzględniając skargę." W judykaturze prezentowany jest pogląd, że aczkolwiek uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu orzeczenia, sporządzenie go z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1868/06, LEX nr 417759). Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, w szczególności skutkiem braku wymaganych przez ustawodawcę elementów konstrukcyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06, z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07, z dnia 17 lipca 2009 r" sygn. akt II FSK 592/08, z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07). Sytuacja taka nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Sąd wyjaśnił podstawę prawną wyroku wskazując na przesłanki dla których uznał, że wykładnia oraz zastosowanie art. 121 u.g.h. w zw. z art. 36 ust. 5 u.g.h. oraz art. 129 w zw. z art. 48 ust. 2 u.g.h. dokonane przez organ jest niewłaściwa. To wyjaśnienie pozwoliło wnoszącemu skargę kasacyjną na skuteczne wdanie się w spór, a Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na dokonanie skutecznej kontroli kasacyjnej. Fakt, że wykładnia oraz stanowisko WSA co do zastosowania ww. przepisów prawa materialnego nie zostało podzielone, nie oznacza, że Sąd I instancji uchybił treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w punkcie 1 sentencji w oparciu o art.185 § 1 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji weźmie pod uwagę zaprezentowaną wyżej wykładnię mających zastosowanie przepisów prawa materialnego oraz - w tej sytuacji - ustosunkuje się do wszystkich zarzutów wniesionej skargi. Godzi się również zauważyć, że sama strona nie kwestionowała, że w sprawie miał zastosowanie art. 48 ust. 2 u.g.h., a skarga w istocie dotyczyła kwestii procesowych. W sprawie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny postanowił na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.