IV SA/Wa 2182/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński,, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej w skrócie: "SKO") decyzją z [...] lipca 2012 r. - zaskarżoną skargą przez J. sp. z o.o. w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] października 2011 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. nr [...] z [...] stycznia 2008 r. Stan sprawy przedstawia się następująco: Pismem z 30 września 2008 r. J. sp. z o.o. w W. wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. z [...] stycznia 2008 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła [...] zadanie III - będącego odcinkiem drogi krajowej nr [...] w W. przy ul. [...], ul. [...], ul. [...], Al. [...] wraz z przebudową magistrali służących do przesyłania wody oraz budową sieci kanalizacji deszczowej w Dzielnicy [...] W., którego inwestorem było W. W uzasadnieniu wniosku wskazała na okoliczności odpowiadające art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. i podała, że jest właścicielem działek nr [...] i [...] z obrębu [...] w W. Przez wymienione działki ma przebiegać linia rozgraniczająca drogi krajowej w postaci węzła komunikacyjnego "[...] - [...] ". Spółka podniosła, iż 1 września 2008 r., w związku z zawiadomieniem Wojewody doręczonym na jej adres, dowiedziała się o wydaniu decyzji o lokalizacji drogi dla inwestycji polegającej na budowie ww węzła. W tym samym dniu członek zarządu Spółki dowiedział się o decyzji Prezydenta W. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację powyższego przedsięwzięcia. Spółka wskazała, że pkt 3.6 ww decyzja nakłada obowiązek wykonania ekranów akustycznych, które mają być usytuowane wzdłuż działek J. sp. z o.o., przeznaczonych pod zabudowę komercyjną na podstawie ostatecznej i ważnej decyzji o warunkach zabudowy nr [...] wydanej na rzecz Spółki przez Burmistrza Gminy W. Inwestycja, której warunki zostały ustalone ww decyzją (budowa budynków wielokondygnacyjnych) stanowić będzie zdaniem Spółki skuteczniejszą barierę dźwiękochłonną. Ekrany akustyczne zasłonią natomiast ekspozycję budynków, czym spowodują nieopłacalność planowanej inwestycji i ograniczenie w wykonywaniu prawa własności przez Spółkę. Ponadto z raportu oddziaływania na środowisko nie wynika, że przekroczenie norm hałasu było na tyle istotne, aby uzasadniało zastosowanie ekranów akustycznych. W efekcie Spółka zarzuciła organowi ochrony środowiska wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z pominięciem wydanej na jej rzecz decyzji o warunkach zabudowy. Dalej podniosła również, że nie brała udziału w żadnym stadium postępowania środowiskowego, ponieważ zawiadomienie o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji odbyło się przez obwieszczenie w siedzibie Urzędu. Decyzją z [...] października 2008 r. Prezydent W. odmówił wznowienia postępowania w ww sprawie. Z kolei decyzją z [...] marca 2009 r. SKO uchyliło decyzję Prezydenta W. i przekazało sprawę do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent W. postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] stycznia 2008 r., a następnie decyzją z [...] lipca 2009 r. odmówił w tej samej sprawie wznowienia postępowania. SKO decyzją z [...] kwietnia 2010 r. uchyliło decyzję z [...] lipca 2009 r. w całości i umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji. Pismem z 28 maja 2010 r. J. sp. z o.o. zaskarżyła decyzję SKO z [...] kwietnia 2010 r. w części umarzającej postępowanie przed organem pierwszej instancji. Wyrokiem z 3 września 2010 r. (sygn. IV SA/Wa 1059/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez J. sp. z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 lutego 2011 r. (sygn. II OSK 2517/10) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji. Wyrokiem z 5 maja 2011 r. (sygn. IV SA/Wa 519/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2010 r. oraz decyzję Prezydenta W. z [...] lipca 2009 r., a także postanowienie Prezydenta W. z [...] kwietnia 2009 r. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd zobowiązał organ do zbadania, czy strona skarżąca składając podanie o wznowienie postępowania zachowała terminy, o których mowa w art. 148 kpa, odrębnie dla każdej z powołanych podstaw wznowieniowych. Postanowieniem z [...] września 2011 r. Prezydent W. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta W. z [...] stycznia 2008 r. Decyzją z [...] października 2011 r. Prezydent W. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. SKO decyzją z [...] lipca 2012r., w wyniku rozpoznania odwołania Spółki, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] października 2011r. W uzasadnieniu decyzji w odniesieniu do podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. organ odwoławczy wyjaśnił, iż przepisem regulującym sposób doręczenia Spółce zaskarżonej decyzji był art. 46 a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowiący, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a. W myśl tego przepisu doręczenie uznaje się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Skuteczność doręczenia przez obwieszczenie nie jest warunkowana faktycznym dotarciem ogłaszanej treści do adresata, wymaga natomiast jednoznacznego utrwalenia w aktach sprawy elementów natury technicznej w szczególności kwestie liczby i miejsc obwieszczeń oraz daty ich dokonania. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że doręczenia organu w postępowaniu zostały dokonane z zachowaniem prawnie przewidzianej formy i nie ma przesłanek by kwestionować ich skuteczność. SKO stwierdziło również, że w sytuacji, gdy organ prawidłowo skorzystał z instytucji obwieszczenia urzędowego i stworzył stronie obiektywną możliwość zaznajomienia się z treścią zawiadomień wina nie wzięcia udziału w postępowaniu obciąża stronę, skoro przejawiała bierność w odczytaniu tych obwieszczeń. Organ nie podzielił ponadto poglądu prezentowanego przez Spółkę w odwołaniu, że ogłoszenie powinno być wyeksponowane przez co najmniej 14 pełnych dni. Zdaniem SKO norma art. 49 K.p.a. nie zawiera wskazań co do czasu trwania publicznego ogłoszenia, w tym obwieszczenia. Kwestia ta, podobnie jak pozostałe techniczne aspekty ogłaszania, pozostawiona jest uznaniu organu administracji, związanemu jednak nakazem zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Argumentacja ta jest tym bardziej zasadna, że regulacja art. 49 K.p.a. dotyczy wszelkich form publicznego ogłaszania, w tym podyktowanych miejscowym zwyczajem, czyli również takich, które siłą rzeczy nie mogą mieć charakteru ciągłego (np. publikacja w lokalnym tygodniku, ogłoszenie po nabożeństwie, itp.). Odnosząc się z kolei do podstawy wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. organ odwoławczy podał, że przedłożona przez Spółkę, jako dowód w sprawie, decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi dowodu faktycznego zagospodarowania terenu i nie spełnia warunku istotności. Uzasadniając zajęte stanowisko SKO podniosło, że w związku z tym, iż przedmiotem postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań jest w pierwszej kolejności rozpoznanie wpływu planowanego przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska, to nie może budzić wątpliwości, że chodzi o elementy istniejące. Decyzje o warunkach zabudowy terenów sąsiadujących z inwestycją, znajdujące się w obrocie prawnym są nieprzydatne dla tego rodzaju ustaleń. Stanowiąc jedynie rozstrzygnięcie o niesprzeczności z prawem zamierzenia podmiotu zainteresowanego zabudową lub inną zmianą zagospodarowania określonego terenu, decyzja o warunkach zabudowy nie może być podstawą charakterystyki zagospodarowania i użytkowania terenu w obszarze przewidywanego oddziaływania inwestycji. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprost dopuszcza istnienie konkurencyjnych decyzji o warunkach zabudowy dla tego samego terenu, a nawet wydanych na rzecz tego samego wnioskodawcy. Decyzja o warunkach zabudowy nie określa przeznaczenia terenu. Ta funkcja kształtująca zarezerwowana jest, zgodnie z art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o warunkach zabudowy nie implikuje realizacji przedsięwzięcia, dla którego została wydana. Ponadto organ wskazał, iż jak wynika z treści art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska, przeznaczenie terenów decydujące o zaliczeniu do poszczególnych grup o dopuszczalnym poziomie hałasu dla terenów nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, odbywa się na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego terenu i terenów sąsiednich. J. sp. z. o.o. w skardze na decyzję SKO z [...] lipca 2012r. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. art. 49 K.p.a. i art. 46 a ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz.1227) w zw. z art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji RP, a także art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. przez błędne uznanie, że nie zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki wznowienia postępowania określone w ww przepisach K.p.a., a także z w związku z art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska przez przyjęcie, że powyższy przepis przesądza, iż decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi dowodu faktycznego zagospodarowania terenu i nie spełnia warunku istotności jako dowód w sprawie. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca złożyła również wniosek o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności art. 49 K.p.a. w zw. z art. 46 a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w trybie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.97.102.643), gdyż odpowiedź na to pytanie będzie mieć, zdaniem Spółki, wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przesądzi bowiem czy prawidłowe i skuteczne było doręczenie stronie skarżącej decyzji Prezydenta W. z [...] stycznia 2008 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że z trybu określonego z art. 49 K.p.a., nie można wywieść, iż doręczenie takie powoduje, że strona faktycznie brała udział w postępowaniu lub że nie wzięcie przez nią udziału wynika z jej winy. Zbyt daleko idące, a ponadto oderwane od realiów życia i nieznajdujące uzasadnienia w przepisach prawa jest stwierdzenie organu, że ustawodawca de facto ustanowił normę systematycznego sprawdzania miejsc przeznaczonych do publicznego ogłoszenia i jeśli strona tego nie robi - nie można uznać braku zawinienia po jej stronie. W ocenie Spółki stanowisko, że strona ma bezustannie poszukiwać w różnych miejscach publicznych obwieszczeń, które mogą jej dotyczyć, pozostaje w rażącej sprzeczności z dyrektywami wyrażonymi w przepisach art. 7, 8, 9 i 10 K.p.a. Wymóg taki jest niemożliwy do zrealizowania i godzi w interesy strony, jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu, sprzeczne jest także z zasadą praworządności i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Z powyższą kwestią wiąże się, zdaniem skarżącej Spółki, problem sprzeczności art. 49 K.p.a. w zw. art. 46 a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska z art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji RP. Wskazane regulacje naruszają zasadę zaufania do Państwa i jego organów oraz zasadę praworządności wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP. Ustanowienie takiego sposobu zawiadomienia obywatela o decyzjach i innych czynnościach organów administracyjnych, że wymaga się od niego szczególnej aktywności, rozeznania, gdzie i w jaki sposób mogą nastąpić obwieszczenia, ciągłego śledzenia, czy zostały one dokonane nakłada na niego zbyt duży ciężar, nie mający racjonalnego uzasadnienia w celach powyższych przepisów. W istocie sprawia, że realna szansa dowiedzenia się o wszczętych w ten sposób postępowaniach jest bardzo nikła, co powoduje utratę możliwości wzięcia w nich udziału i obrony swych praw, w tym zaskarżenia niekorzystnej decyzji, a następnie skorzystania z drogi sądowej. Regulacje te naruszają również równość obywateli wobec prawa, różnicują bowiem ich sytuację prawną w zależności wyłącznie od ilości stron, które występują w danym postępowaniu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Spółka wskazała również na problemy interpretacyjne wynikające z braku jasności i precyzji treści przepisu art. 49 K.p.a. Z przepisu tego nie wynika wprost na jaki okres powinno być ono wywieszone, jakie są minimalne wymogi co do okresu lub częstotliwości zawiadomienia w inny zwyczajowo przyjęty sposób, a także od którego momentu należy liczyć 14 dni, po upływie których doręczenie uważa się za dokonane. Odnosząc się z kolei do stanowiska organu odnośnie podstawy wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Spółka podniosła, iż w myśl przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym sposób zagospodarowania terenu określony jest przez plan zagospodarowania przestrzennego lub, w przypadku jego braku, przez decyzję o warunkach zabudowy. Decyzja taka jest wiążąca i skuteczna wobec wszystkich. Powoduje, że inwestor nabywa prawo do zagospodarowania terenu w określony nią sposób. Wobec tego nie do przyjęcia jest pogląd, że nie ma ona żadnego znaczenia dla organu podejmującego decyzję w sprawie środowiskowych uwarunkowań, która nakłada obowiązek zagospodarowania w określony sposób nieruchomości sąsiedniej (przez posadowienie choćby ekranów dźwiękochłonnych), kolidujący ze sposobem określonym w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy powinna być z pewnością wzięta pod uwagę i nie stoi temu na przeszkodzie art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zdaniem skarżącej przez faktyczne gospodarowanie i wykorzystywanie terenu należy uważać także zagospodarowanie określone w decyzji o warunkach zabudowy, z momentem wydania takiej decyzji zostaje bowiem przesądzony sposób zagospodarowania terenu i faktycznie powstają skutki takie, jak w przypadku istnienia planu zagospodarowania przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w odpowiedzi na skargi – wniosło o jej oddalenie, tym samym podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lipca 2012r. i decyzja Prezydenta W. z [...] października 2011r. nie naruszają przepisów prawa, na podstawie których je wydano. Wymienione decyzje zostały podjęte w jednym z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, tj. w postępowaniu wznowieniowym. Przedmiotem przeprowadzonego postępowania wznowieniowego była sprawa zakończona decyzją ostateczną Prezydenta W. z [...] stycznia 2008r., którą opisano w stanie sprawy. W ramach postępowania organ w szczególności badał zaistnienie dwóch przesłanek z art. 145 § 1 K.p.a. Po pierwsze przesłanki z pkt 4, przewidującej wznowienie postępowania, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Po drugie przesłanki z pkt 5, przewidującej wznowienie postępowania, wówczas gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wobec braku stwierdzenia zaistnienia w sprawie obu wymienionych przesłanek, doszło do odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. z [...] stycznia 2008r. W ocenie Sąd rozstrzygnięcie to odpowiada prawu. Skarżąca powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wskazała, że nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] stycznia 2008r. bez własnej winy. Nie wiedziała o toczącym się postępowaniu, nie została poinformowana o jego wszczęciu, ani wydaniu kończącej je decyzji. Prezentowanej argumentacji skarżącej organy nie podzieliły i stanowisko to, zdaniem Sądu, jest prawidłowe. Po pierwsze organy podały, że skarżąca jest właścicielem działek o nr [...] i [...] sąsiadujących z inwestycją, której dotyczyła decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Zatem na tej podstawie skarżąca została uznana za stronę postępowania zakończonego decyzją z [...] stycznia 2008r. Po drugie, z racji tego, że liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekraczała 20, to na mocy art. 46 a ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (wówczas: t.j. Dz. U. z 2006r., Nr 129, poz. 902, ze zm.), zastosowano art. 49 K.p.a. Według art. 49 K.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Skuteczność doręczenia przez obwieszczenie nie jest warunkowana faktycznym dotarciem ogłaszanej treści do adresata. Z akt sprawy wynika, że organ wydający decyzję z [...] stycznia 2008r. zapewnił stronom, w tym również i skarżącej, czynny udział na każdym etapie prowadzonego postępowania. Przykładowo: zawiadomieniem z 24 stycznia 2007r. powiadomił strony o wszczęciu postępowania, jednocześnie poinformował o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy i o treści art. 10 i art. 28 K.p.a. Zawiadomienie to zostało obwieszczone na tablicy ogłoszeń pod nr [...] w siedzibie Urzędu. W. Dzielnicy [...] w dniach od [...] do [...] lutego 2007r.; zawiadomieniem z 10 stycznia 2008r. powiadomił strony o wydaniu decyzji z [...] stycznia 2008r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięci oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy. Zawiadomienie to zostało obwieszczone na tablicy ogłoszeń pod nr [...] w siedzibie Urzędu W. Dzielnicy [...] w dniach od [...] do [...] stycznia 2008r. Dodatkowo, stosując się do brzmienia art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, podawał do publicznej wiadomości informacje o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, możliwości składania wniosków i uwag oraz wydaniu wymienionej decyzji (informacje z [...] maja 2007r. i [...] stycznia 2008r.). Wszystko to dowodzi, że skarżąca miała zapewniony udział w postępowaniu zwyczajnym, zatem nie można było uznać zaistnienia w przedmiotowym postępowaniu powoływanej przez nią przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Należy zgodzić się z twierdzeniem organu, iż w sytuacji gdy organ prawidłowo skorzystał z instytucji obwieszczenia i stworzył stronie obiektywną możliwość zaznajomienia się z treścią zawiadomień, trudno mówić o niezawinionym braku udziału przez skarżącą w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] stycznia 2008r. doręczoną w drodze publicznego ogłoszenia. Zastosowanie przez organ w postępowaniu zwyczajnym art. 49 K.p.a. było prawidłowe. Istotą instytucji doręczenia w drodze publicznego ogłoszenia określonej w wymienionym przepisie jest, o ile przepisy szczególne na to zezwalają (a tak w sprawie było), zawiadamianie stron o wydanych decyzjach i innych czynnościach organów administracji w drodze publicznego obwieszczenia lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od daty publicznego ogłoszenia. Rozwiązanie przyjęte w art. 49 K.p.a. jest rozwiązaniem ekstraordynaryjnym, służącym zapewnieniu szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami danego aktu administracyjnego, jeżeli przepisy szczególne przewidują możliwość posłużenia się taką szczególną formą doręczenia, jaką jest publiczne ogłoszenie (np. wyrok NSA z 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 847/12, publ. Lex nr 1216776; wyrok NSA z 23 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 45/10, publ. Lex nr 597602). Data publicznego obwieszczenia w rozpatrywanej sprawie to moment, gdy obwieszczenie o wszczęciu postępowania i obwieszczenie o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostały umieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu W. Dzielnicy [...]. I tak zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania nastąpiło w dniu [...] lutego 2007r., zaś zawiadomienie o decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nastąpiło w dniu [...] stycznia 2008r. W wymienionych datach dokonano zatem publicznych obwieszczeń, to znaczy zostały ono udostępnione w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi potencjalnym stronom postępowania. W rezultacie przyjęto - w oparciu o treść art. 49 K.p.a. - fikcję prawną, że doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania i doręczenie decyzji nastąpiły po upływie czternastu dni od dnia publicznych ogłoszeń. Z punktu widzenia oceny zastosowania art. 49 K.p.a. najistotniejszym więc jest dzień publicznego ogłoszenia, albowiem zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W tym względzie nie można zarzucić Prezydentowi W. działania naruszającego tę regulację. Prawidłowo również organy stwierdziły, że w sprawie nie doszło do spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., albowiem nie można było uznać, iż powołany przez skarżącą dowód w postaci decyzji Burmistrza Gminy W. nr [...] z [...] września 1998r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie zespołu obiektów biurowo – usługowo – handlowych i infrastruktury technicznej na działkach nr [...] i [...] był istotny dla sprawy zakończonej decyzją z [...] stycznia 2008r. Innymi słowy wymieniona decyzja nie mogłaby stanowić dla postępowania zwyczajnego tego rodzaju dowodu, który mógłby stać się podstawą wydania w postępowaniu środowiskowym decyzji o odmiennej treści niż podjęta [...] stycznia 2008r. Tak decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawana na gruncie nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415, ze zm.), jak i decyzja o warunkach zabudowy wydawana obecnie na gruncie ustawy z dnia 27 marca 2003r. (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 647) o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdzają dopuszczalność, z punktu widzenia przepisów prawa, określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, nie przesądzają natomiast możliwości realizacji inwestycji. Stanowią potwierdzenie dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego na danym terenie, które wiąże organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 47 ustawy z 1994r.; art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 2003r.). Decyzje te nie kształtują sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Istniała i istnieje bowiem możliwość wydania decyzji w stosunku do nieograniczonej liczby wnioskodawców dla danego terenu (art. 46 ust. 1 ustawy z 1994r.; art. 63 ust. 1 ustawy z 2003r.). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, iż nawet gdyby decyzja z [...] września 1998r. wchodziła w skład zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu środowiskowym, to i tak nie wiązałaby organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie stanowiłaby dowodu faktycznego zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska, jak wywodzi skarżąca. Organ odwoławczy słusznie bowiem zauważył, że istotą postępowania, w wyniku którego dochodzi do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest rozpoznanie wszelkich zagrożeń i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i na tej podstawie określenie jego wpływu na środowisko, a następnie ustalenie uwarunkowań środowiskowych w fazie jego realizacji i eksploatacji. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania, jako promesa dla realizacji danego zamierzenia inwestycyjnego, nie stanowi istotnego elementu dla tego rodzaju ustaleń. Dalej ustosunkowując się do wniosku skargi o zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o treści przedstawionej - w stanie sprawy - w części prezentującej skargę, należy stwierdzić, iż co do zasady orzekanie o zgodności ustaw z Konstytucją, jak również aktów wykonawczych z ustawami należy do Trybunału Konstytucyjnego (art. 188 Konstytucji RP). Skład orzekający sądu administracyjnego może dokonywać oceny zgodności aktów normatywnych z Konstytucją w ten sposób, iż powziąwszy uzasadnione wątpliwości odnośnie konstytucyjności danego aktu może w myśl art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu stosowne pytanie prawne, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził jednakże istnienia uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z przepisami Konstytucji RP przepisów wskazanych przez skarżącą, które wymagałoby od Sądu, jak tego oczekiwała skarżąca wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Dodać jednak należy, iż niezależnie od faktu, że Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego, w trybie wskazanym przez skarżącą, tj. art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, skarżąca może samodzielnie skorzystać z instytucji wskazanej w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.