II SA/Go 1029/12

Dnia 6 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K.W. na rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Komendant Miejski Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287 poz.1687 ze zm.) w związku z § 1 i § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152 poz. 1732) zwolnił ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2012 r. st. sierż. K.W.. Na podstawie art 108 k.p.a. decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że K.W. z dniem [...] czerwca 2011 r. został zawieszony w czynnościach służbowych przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w związku z prowadzeniem przeciwko niemu postępowania karnego o dwukrotne popełnienie czynu z art. 228 § 1 i 3 k.k. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Długie zawieszenie stwarza problemy kadrowe powodując, że inni policjanci w związku z nieobecnością w/w policjanta obciążeni są zwiększonym zakresem zadań oraz ilością służb. Tym samym Wydział Ruchu Drogowego ma ograniczone możliwości w realizowaniu zadań z zakresu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie. Odwołanie od tej decyzji wniósł K.W. zarzucając organowi naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zdaniem odwołującego się z art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy o Policji wynika, iż decyzja w przedmiotowej sprawie ma charakter uznaniowy i organ musi wyważyć interesy przeciwstawnych stron – interesu obywatela z interesem publicznym, kierując się przy tym proporcjonalnością uwzględnienia obu rodzajów interesów. Ponadto powołał się na orzecznictwo sądowe, w myśl którego w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym, o ile ten ostatni można uznać za słuszny interes strony. Oznacza to, że w każdym wypadku organ ma obowiązek wskazać nie tylko, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi, ale także, że jest on na tyle ważny i znaczący, iż bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. W ocenie funkcjonariusza Policji uzasadnienie decyzji zawiera ogólne stwierdzenia, które nie przekonują o istnieniu okoliczności świadczących o dobru Policji naruszonym przez pozostawienie skarżącego w służbie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Nadto organ nie rozpatrzył sytuacji osobistej i nie ocenił czy waga zarzucanych mu przestępstw nie jest znaczna. Organ nie wziął także pod uwagę faktu, że odwołujący się w dotychczasowej służbie wykonywał swoje obowiązki służbowe nienagannie i był kilkakrotnie nagradzany finansowo. Rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby wydano niedługo po upływie minimalnego okresu wynikającego z art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy, w związku z czym uzasadniona jest teza, że zwolnienie skarżącego zostało wykorzystane przez Komendanta jako wygodny pretekst do usunięcia ze służby, a to stoi na przeszkodzie konstytucyjnej zasadzie adekwatności stosowanego środka do realizacji określonego dobra. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 oraz art. 127 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji K.W. i ustalił termin rozwiązania stosunku służbowego na dzień [...] września 2012 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że stanowiący podstawę materialnoprawną wydanej decyzji art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji podyktowany został z jednej strony specyfiką statusu policjantów – jako funkcjonariuszy publicznych w demokratycznym państwie prawnym i związanymi z nią szczególnymi, wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby postawa ich i nieposzlakowany charakter umacniały autorytet władzy państwowej – z drugiej zaś strony, przy uwzględnieniu słusznego interesu strony, ochroną interesu społecznego, w tym wypadku rozumianego, jako interes służby. W rozpatrywanej sprawie bezdyskusyjnym jest, iż st. sierż. K.W. w związku z przedstawieniem mu zarzutów przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej o czyn z art. 228 § 1 k.k., tj. czyn stanowiący przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, z dniem [...] czerwca 2011 r. na okres do [...] września 2011 r., został zawieszony w czynnościach służbowych przez Komendanta Miejskiego Policji. Następnie rozkaz ten został uchylony rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., w związku z informacją, iż Prokuratura Okręgowa wydała w dniu [...] czerwca 2011 r. postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych oraz zakazu opuszczania kraju. Ponadto niezaprzeczalnym jest, iż zarówno w dniu wydania (oraz w dacie doręczenia) zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji o zwolnieniu ze służby w Policji, jak i w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy, nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Postępowanie karne trwa i jak wynika z informacji zasięgniętych z Sądu Rejonowego Wydział Karny, trudno przewidzieć datę jego zakończenia. Tym bardziej, że jak wynika z informacji Sądu Rejonowego, nie doszło do otwarcia przewodu sądowego z uwagi na przedkładane przez K.W. zwolnienia lekarskie. Komendant Miejski Policji prawidłowo przyjął, że w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki umożliwiające zwolnienie policjanta z przyczyny określonej w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Poza sporem pozostaje okoliczność upływu 12 miesięcy zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Skarżący nie kwestionuje, że toczy się nadal postępowanie karne, w którym zostały postawione policjantowi zarzuty popełnienia przestępstw z art. 228 § 1 i 3 k.k. stanowiące podstawę zawieszenia policjanta w czynnościach. Skoro jednak przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji przewiduje możliwość zwolnienia fakultatywnego ("można zwolnić") policjanta i w tym zakresie, decyzja pozostawiona swobodnej ocenie organu, należy do uznania administracyjnego, jak słusznie skarżący zauważył, rozstrzygnięcie w myśl art. 7 k.p.a. powinno uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. W ocenie organu drugiej instancji Komendant Miejski Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poczynił stosowne ustalenia faktyczne i dokonał analizy okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia. Nie budzi wątpliwości, że niepełnienie służby przez dłuższy niż 12 miesięcy okres, zakłóca organizację pracy, za którą odpowiada pracodawca i utrudnia wykonywanie zadań jakie nakłada ustawa o Policji (wyrok WSA w Kielcach z dnia 14 maja 2012 r., II SA/Ke 74/12). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1506/08 podkreślił, że zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust, 2 pkt 9 ustawy o Policji jest uprawnieniem pracodawcy związanym z przedłużającą się niemożnością świadczenia pracy przez policjanta. Celem zatrudnienia pracownika jest świadczenie przez niego pracy. Można wymagać od pracodawcy, by tolerował niemożność wykonywania przez pracownika pracy przez pewien okres czasu, jednakże pracodawca musi mieć też możliwość zwolnienia pracownika, jeśli stan ten się przedłuża. Ponadto zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie jest sankcją za zachowanie policjanta (wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., I OSK 1886/10). Dotychczasowa służba czy sytuacja osobista nie mogą być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii – art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu" służby. Utrata przez policjanta nieposzlakowanej opinii w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym uzasadnia zwolnienie go ze służby (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2012 r., II SA/Wa 2615/11). Z tych względów przedłużająca się niemożność świadczenia pracy przez policjanta, co niewątpliwie wpływa na skuteczność wypełniania ustawowych zadań Policji oraz utrata nieposzlakowanej opinii, stanowią uzasadnienie interesu społecznego przemawiającego za jego zwolnieniem. Toczące się ponad rok śledztwo nie pozostaje bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych wydziału, w którym strona pełniła dotychczas służbę. Poza dezorganizacją i obciążeniem obowiązkami pozostałych policjantów, długotrwałe wynikające z zawieszenia w czynnościach służbowych zwolnienie z realizacji obowiązków jednego z funkcjonariuszy (który mimo wszystko pobiera 50% należnego uposażenia) wpływa demoralizująco na pozostałych, a także nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Oczywistym jest, że nie leży w interesie społecznym, aby policjant zawieszony w czynnościach, tj. który nie pełni służby ponad rok, nadal był zatrudniony i pobierał 50 % uposażenia. Zatem organ pierwszej instancji zważył słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. W zaistniałej sprawie interes społeczny przeważa nad interesem strony. Nie mogło tu więc mieć znaczenia to, iż policjant wcześniej nienagannie wykonywał obowiązki służbowe i otrzymywał nagrody uznaniowe. Oczywistym jest, iż w słusznym interesie skarżącego leży pozostawienie go w służbie. Jednakże ewidentna sprzeczność pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem policjanta nie oznacza, że odmawiając pierwszeństwa argumentacji skarżącego przemawiającej za pozostawieniem go w służbie – organ naruszył granice uznania administracyjnego (wyrok WSA w Kielcach z dnia 14 marca 2012 r., II SA/Ke 74/12). Zatem mimo, że słuszny interes strony przemawia za pozostawieniem funkcjonariusza w służbie, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wobec nadrzędności interesu społecznego, jakim jest skuteczność wypełniania ustawowych zadań Policji sprawa nie mogła być załatwiona w sposób zgodny ze słusznym interesem strony (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2012 r., II SA/Wa 796/12). W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie jest w ogóle możliwe powoływanie się przez stronę na zasadę domniemania niewinności. Zwolnienie ze służby – w omawianym trybie – choć na pewno jest rzeczą dolegliwą dla funkcjonariusza Policji – nie jest jednak karą. Istotne dla rozstrzygnięcia są w tym przypadku inne przesłanki i inna jest stosowana procedura. Pojęcie winy jest zaś kategorią prawa karnego i związana z nią zasada domniemania niewinności dotyczy statusu podejrzanego a następnie oskarżonego w procesie karnym (wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., I OSK 1610/10). Ustawodawca przewidział sytuację, gdy zarzuty stawiane policjantowi okażą się niezasadne, a postępowanie karne zakończy się wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa. Wówczas zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, funkcjonariusz może być przywrócony na stanowisko równorzędne. Nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było zasadne. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, V SA 686/97 z dnia 19 lutego 1998 roku). Dlatego też należy uznać, że Komendant Miejski Policji prawidłowo zastosował przepis art. 108 § 1 k.p.a., bowiem w interesie społecznym, wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, realizowany przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji było, aby zwolnienie st. sierż. K.W. ze służby w Policji odniosło skutek niezwłoczny. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że ewentualne braki w zakresie uzasadnienia zaskarżonej decyzji zostały konwalidowane przez organ drugiej instancji. Stosownie do art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Stąd należało zmienić datę zwolnienia z [...] sierpnia 2012 r. na dzień doręczenia rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji, tj. na dzień [...] września 2012 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniósł K.W.. Zarzucił naruszenie art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy o Policji przez jego niewłaściwe zastosowanie, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe (niepełne) uzasadnienie zaskarżonej decyzji i art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie organ stosując art. 41 ust. 2 pkt. 9 winien wskazać jakie okoliczności uzasadniają tak drastyczne zastosowanie środka, jakim jest zwolnienie ze służby. W uzasadnieniu organ podał jedynie lakoniczne stwierdzenia o ograniczonych możliwościach realizacji zadań przez Wydział Ruchu Drogowego KMP. Rozstrzygnięcie zatem jest arbitralne, a nie wskazuje obiektywnych kryteriów. Mimo że jak twierdzi Komendant Miejski Policji, realizacja zadań pod nieobecność skarżącego jest ograniczona, to dokonał przeniesienia dwóch doświadczonych policjantów do wydziału konwojowania i na stanowisko kierowcy osobistego komendanta. Decyzja na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy i musi odpowiednio wyważać interesy przeciwstawnych stron – interesu obywateli z interesem publicznym kierując się proporcjonalnością uwzględniania obu rodzajów interesów. W państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad słusznym interesem indywidualnym. W każdym przypadku organ ma obowiązek wskazać nie tylko o jaki interes ogólny chodzi, ale także że jest on na tyle ważny i znaczący, iż bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Skarżący podważył także fakt, iż organ wydał rozkaz personalny niedługo po upływie minimalnego okresu wynikającego z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, co zostało wykorzystane jako wygodny pretekst do usunięcia go ze służby. Skoro przepis ten ma zastosowanie wobec osoby już nie pełniącej obowiązków policjanta, to brak było podstaw do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje argumenty wyrażone w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji. W toku postępowania administracyjnego organ ustalił na podstawie pisemnej informacji uzyskanej od Sądu Rejonowego z [...] października 2012 r., sygn. akt [...] (k. 19 akt administracyjnych sprawy), iż do tego dnia nie doszło do otwarcia przewodu sądowego z uwagi na przedkładane przez K.W. zwolnienia lekarskie. Również po wyznaczeniu terminu rozprawy w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu zwrócił się do Wydziału Karnego Sądu Rejonowego z zapytaniem, czy sprawa o sygnaturze [...] została zakończona i uzyskał informację, iż najbliższy termin rozprawy został wyznaczony na 5 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga K.W. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą jego zawieszenia. Przytoczony powyżej art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, będący podstawą materialnoprawną rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby, jest przepisem o charakterze częściowo uznaniowym. Oznacza to, iż z jednej strony decyzję, co do zwolnienia ze służby funkcjonariusza ustawodawca pozostawia właściwym organom Policji, ale jednocześnie wskazuje przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ mógł w ogóle zacząć rozważania w tym przedmiocie. Należy zaznaczyć, iż uznaniowy charakter decyzji nie oznacza, by organ administracji publicznej miał całkowitą i niekontrolowaną swobodę w rozstrzyganiu sprawy. Na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, również działającym w ramach uznania administracyjnego, ciąży bowiem obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Natomiast z uwagi na specyficzny rodzaj służby, do jakiej należy formacja Policji, konieczne jest ponadto zbadanie możliwości pozostawienia w służbie funkcjonariusza przez pryzmat zadań, które określa ustawa o Policji, uprawnień przełożonego w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych mu jednostek oraz kształtowania składu osobowego podległego mu zespołu ludzi oraz interesu służby. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu zarówno Komendant Miejski Policji, jak i Komendant Wojewódzki Policji dokonali właściwej oceny co do zasadności zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Organy Policji prawidłowo wskazały, iż okres 12 miesięcznego zawieszenia skarżącego trwa od dnia [...] czerwca 2011 r. i na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji wynosił 14 miesięcy. Bezsprzecznym jest, iż w tym czasie w stosunku do skarżącego toczyło się nadal postępowanie karne, co oznacza iż nie ustała przyczyna zawieszenia skarżącego. Powyższe okoliczności świadczą o tym, iż ziściła się przesłanka z cytowanego powyżej art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. To z kolei dało podstawę organowi do wydania decyzji administracyjnej. Uprawniona też zdaniem Sądu była ocena organu, iż waga zarzucanych skarżącemu czynów, przedłużające się postępowanie karne i długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych, skutkujące uniemożliwieniem wykonywania zadań przypisanych służbie, przemawiają za zwolnieniem funkcjonariusza ze służby w Policji. Powoływanie się skarżącego na zmiany kadrowe w Wydziale Ruchu Drogowego związane z przesunięciami funkcjonariuszy do inne służby nie mogą stanowić podstawy do twierdzenia, iż nieobecność w służbie skarżącego w żaden sposób nie zakłóca rytmu pracy i jest zgodna z interesem służby. W trakcie postępowania administracyjnego organ zbadał również, iż nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, bowiem nie zostało nadal zakończone postępowanie karne w Sądzie Rejonowym. Zgodzić się należy z organem, iż w interesie służby – rozumianym jako pełna i kompetentna obsada komórek organizacyjnych – jest, aby funkcjonariusze pełnili ją aktywnie. Zawieszenie w czynnościach służbowych policjanta skutkuje koniecznością obciążenia innych funkcjonariuszy jednostki zadaniami realizowanymi do tej pory przez zawieszonego. Rozwiązanie takie dopuszczalne jest, gdy jest to sytuacja przejściowa, tymczasowa, nie może stać się zasadą. Pozostawienie skarżącego w służbie w ocenie Sądu w dalszym ciągu będzie utrudniać organizację pracy jednostki, a charakter pełnionej tam służby może wpływać na jakość realizowanych zadań. Zgodzić się należy również z organem, iż policjant jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa musi przestrzegać tego prawa w najwyższym stopniu, a przedstawione skarżącemu w akcie oskarżenia zarzuty związane bezpośrednio z wykonywaniem przypisanych mu w Wydziale Ruchu Drogowego obowiązków służbowych uniemożliwiają mu obecnie pełnienie służby w tej jednostce. Nie ma racji skarżący, zarzucając organowi błędne zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i przedwczesne wydanie decyzji o zwolnieniu – przed zakończeniem postępowania karnego. Należy wyjaśnić skarżącemu, iż wystarczającą przesłanką do zastosowania powyższej podstawy zwolnieniowej jest pozostawanie funkcjonariusza w zawieszeniu w czynnościach służbowych powyżej 12 miesięcy, jeżeli nie ustały przyczyny zawieszenia. Bez znaczenia w niniejszej sytuacji jest, jakie przyczyny są podstawą zawieszenia, a także jaki skutek zostanie wywołany po ustaniu tych przyczyn. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącego dotyczącego przedwczesności zwolnienia ze służby, a w związku z tym naruszenie zasady domniemania niewinności, należy wyjaśnić skarżącemu, iż możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie przesądza o jego winie w zakresie zarzucanych mu przestępstw. Celem powyższej regulacji ustawowej jest bowiem zapewnienie przełożonym funkcjonariuszy Policji możliwości pełnego wykorzystania przyznanych podległym im jednostkom etatów, co w konsekwencji powinno prowadzić do maksymalnego wypełnienia nałożonych zadań wykonywanych przez Policję (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 424/09 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie należy dodać, iż ustawodawca przewidział sytuację, gdy zarzuty stawiane policjantowi okażą się niezasadne, postępowanie karne zakończy się wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa, to wówczas – zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 1 i 5 ustawy o Policji – funkcjonariusz może być przywrócony na stanowisko równorzędne z wypłatą świadczenia pieniężnego odpowiadającemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem (tamże). Na zakończenie powyższych rozważań należy podkreślić, iż omawiany przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji był przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt K 1/08 orzekł, iż jest on zgodny z Konstytucją. Za niezasadny także uznał Sąd zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. bowiem uzasadnienie organu drugiej instancji w pełni odpowiada przesłankom jakie ustawodawca przewidział dla decyzji i jej uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutu, iż decyzji został nadany z mocy art., 108 k.p.a. przez organ pierwszej instancji rygor natychmiastowej wykonalności należy stwierdzić, iż istota rygoru natychmiastowej wykonalności polega na tym, że decyzja nieostateczna staje się natychmiast wykonalna co oznacza odstępstwo od ustanowionej w k.p.a. zasady, że przed upływem do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu i że wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. Jedną z przesłanek dla orzeczenia takiego rygoru jest interes społeczny, a jak wykazano w niniejszej sprawie, taki interes występuje. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w sentencji.