II SAB/Go 1/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A.K. na bezczynność Przedsiębiorstwa [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Przedsiębiorstwo [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością do załatwienia wniosku skarżącego A.K. z dnia [...] r. w terminie 14 dni, od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Przedsiębiorstwa [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na rzecz skarżącego A.K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. W skardze wniesionej w dniu 21 grudnia 2012r. A.K. domagał się uznania, że Zarząd Przedsiębiorstwa [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością pozostaje w bezczynności w związku z nieudzieleniem skarżącemu informacji publicznej, o którą wystąpił w dniu [...] listopada 2012r. oraz udostępnienia żądanej informacji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w listopadzie 2012r. skierował do Przedsiębiorstwa [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosek o udostępnienie mu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 z późn. zm.) informacji dotyczącej kontroli biletów prowadzonej w komunikacji autobusowej realizowanej przez adresata wniosku, a w tym informacji czy prowadzeniem kontroli biletów w autobusach zajmują się kontrolerzy zatrudnieni bezpośrednio w Przedsiębiorstwie, czy też dokonuje tego firma zewnętrzna, a w tym przypadku jaka jest jej nazwa i adres, do kiedy obowiązuje obecna umowa z tą firmą i jakie są zasady wynagradzania za usługi kontroli biletów, jaka ilość osób dokonuje kontroli biletów w autobusach oraz przesłania wzoru identyfikatora upoważniającego do kontroli. We wniosku wskazał, że żądane informacje podlegają udostępnieniu zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i f ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, bowiem Przedsiębiorstwo [...] jest podmiotem wykonującym zdania publiczne na zlecenie i ze środków gmin, miedzy innymi Gminy oraz otrzymuje dopłaty z budżetu państwa, wobec czego w myśl art. 4 ust. 1 przywołanej ustawy podmiot ten jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Podał również, że adresat wniosku, pomimo upływu terminu 14 dni, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie przekazał żądanych informacji, nie wydał też decyzji o odmowie udzielenia informacji. 2. W odpowiedzi na skargę Przedsiębiorstwo [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosło o odrzucenie, bądź oddalenie skargi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi strona przeciwna podniosła, że wskazany w skardze Zarząd Przedsiębiorstwa [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie ma zdolności sądowej w rozumieniu art. 25 § 3 i art. 28 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a), a taką zdolność ma spółka jako osoba prawna. W kwestii zaś zasadności wniosku strona przeciwna wskazała, że nie jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a w szczególności nie jest jednostką organizacyjną wykonującą zadania publiczne lub dysponującą majątkiem publicznym, a Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego nie ma w niej pozycji dominującej. Według strony przeciwnej, komercyjne wykonywanie usług przewozowych na terenie różnych gmin Województwa, w tym na terenie Gminy, jak również wielu innych, nie może samo w sobie świadczyć o tym, że działalność taka jest wykonywaniem zadań publicznych. Jest to jeden z wielu sposobów prowadzenia działalności gospodarczej, której głównym celem jest osiągnięcie zysku, a następnie jego ewentualny podział pomiędzy udziałowców Spółki. Również otrzymywanie dopłat do biletów finansowanych ze środków Skarbu Państwa, z tytułu stosowania ulg ustawowych, nie może wskazywać na wykonywanie zadań publicznych lub też dysponowanie majątkiem publicznym, albowiem do stosowania powyższych ulg zobowiązane są wszystkie podmioty wykonujące usługi przewozowe, natomiast przedmiotowe dopłaty przyznawane są im na równych zasadach, bez względu na formę prowadzonej działalności, strukturę własnościową, pochodzenie kapitału założycielskiego itp. Podniesiono dalej, że informacja, której udostępnienia domaga się skarżący, nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 o dostępie do informacji publicznej. Przedmiotowy artykuł stanowi bowiem, iż informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy skarżący żąda przekazania mu informacji dotyczącej organizacji zasad kontroli biletów w autobusach strony przeciwnej i wskazania ile jest osób upoważnionych do kontroli tych biletów, czy kontrolerzy zatrudnieni są bezpośrednio u strony przeciwnej, czy też kontrole wykonywane są przez podmiot zewnętrzny, a jeżeli tak to jaki, na jakich warunkach i za jakim wynagrodzeniem, a nadto wzywa do przekazania mu wzoru identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3. Przedmiotem skargi jest bezczynność, której istota sprowadza się do zbadania, czy organ lub inny podmiot obowiązany do załatwienia jakiejś sprawy administracyjnej (publicznej) nie dokonał nakazanej prawem czynności. To zaś, czy taki obowiązek spoczywał na danym podmiocie i jaka ma być forma tej czynności wiąże się z regulacją udostępniania informacji publicznej i wymaga bliższego omówienia. Prawo do informacji publicznej ma umocowanie konstytucyjne. Zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel może uzyskać informację o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. W ustępie 3 art. 61 Konstytucji przewidziano ograniczenie w prawie do uzyskiwania tej informacji ze względu na określone w ustawach: ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Realizacja i uszczegółowienie tego prawa ma charakter ustawowy i funkcję tę spełnia ustawa o dostępie do informacji publicznej. W jej art. 1 ust. 1 przewidziano, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, a w ust. 2, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji, obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). W art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznych uregulowano zagadnienia dotyczące ograniczenia prawa do informacji publicznej. Przede wszystkim prawo to podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Przepis ten w ust. 3 stanowi, że nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. Z kolei ograniczenia dostępu do informacji w sprawach, o których mowa w ust. 3, nie naruszają prawa do informacji o organizacji i pracy organów prowadzących postępowania, w szczególności o czasie, trybie i miejscu oraz kolejności rozpatrywania spraw (ust. 4). Stosownie zaś do dyspozycji art. 14 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. 4. Jeśli chodzi o tryb postępowania przyjmuje się, że czynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej poprzedzające ustalenie, że żądana informacja stanowi informację publiczną, nie są prowadzone w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej k.p.a.), gdyż wniosek nie wszczyna postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2007r., I OSK 50/06, dostępny w bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA). Omawiana ustawa przewiduje wydanie decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia jakiegoś faktu bądź dokumentu, co stanowi informację publiczną w rozumieniu jej przepisów. W sytuacji zatem, kiedy żądana informacja nie jest informacją publiczną, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, zarówno nie ma podstaw do stosowania trybu określonego w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również nie istnieje możliwość wezwania do uzupełnienia braków podania w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. Wobec tego dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do takiego wniosku, jest pismo zawiadamiające o braku możliwości zastosowania do wniosku przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. postanowienie NSA z 18 marca 2010r., I OSK 405/10, Lex Polonica nr 2294151). Dlatego też właściwym trybem kontroli odmowy udzielenia informacji publicznej w sytuacji, gdy organ twierdzi, że nie ma ona takiego charakteru jest skarga na bezczynność organu w trybie art. 149 p.p.s.a. 5. Ustawa nie definiuje pojęcia "informacja publiczna". Wykładnia operatywna dokonywana przez doktrynę i orzecznictwo przyjmuje, że jest nią każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące takie funkcje, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Informacją publiczną będzie więc treść dokumentów wytworzonych przez podmioty zobowiązane do jej udostępnienia, bez względu na to do kogo zostały skierowane i jakiej sprawy dotyczą. W taki sam sposób kwalifikowane są również wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, ale odnoszące się do tych podmiotów. Chodzi tu o wiadomości, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, także wówczas, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyroki NSA z 30 października 2002 r., II SA 1956/02, M. Prawn. 23/2002, s. 1059; 12 grudnia 2006 r., I OSK 123/06, LEX nr 291357, z dnia 17 czerwca 2011 r., I OSK 490/11, publ. w podanej wyżej bazie orzeczeń). Zgodnie z treścią art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4)podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Krąg podmiotów zobligowanych do udzielenia informacji publicznej, wskazany w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu administracji w sensie organizacyjnym, a obejmuje również podmioty mieszczące się w pojęciu administracji w sensie funkcjonalnym. W świetle użytego w tym przepisie zwrotu "w szczególności" uznać należy, iż każdy podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, jeśli wykonuje zadania władzy publicznej lub dysponuje majątkiem publicznym. 6. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wprowadza definicji żadnego z pojęć "zadania publicznego" i "majątku publicznego". W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że zwrot pierwszy oznacza zadania, które należą do państwa i które powinny wykonywać szeroko rozumiane podmioty władzy publicznej (art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 2, art. 163 i 166 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Wykonywanie zadań z zakresu administracji publicznej należy przede wszystkim do organów administracji rządowej i organów samorządu terytorialnego, jak i innych podmiotów nienależących do aparatu administracji publicznej, takich jak samorządy zawodowe, spółdzielnie, spółki prawa handlowego, a nawet podmioty prywatne, wykonujących tzw. funkcje zlecone administracji publicznej, jako jednostki współadministrujące. Istota instytucji zadań zleconych z polega na tym, że przepisy prawa powierzają bądź pozwalają na powierzenie określonemu podmiotowi, nie będącemu organem administracji rządowej bądź samorządu terytorialnego, wykonywania zadań administracji publicznej. Takie zlecenie zadań nie zmienia charakteru prawnego podmiotu, na rzecz którego ono nastąpiło. Zachowuje on nadal swój charakter prawny, a jedynie w zakresie zlecenia działa jako organ administracji publicznej (por E. Ochendowski, Prawo administracyjne, część ogólna, Toruń 1999, por. także uchwały Trybunału Konstytucyjnego z 27 września 1994r., W 10/93, publ. OTK 2/1994 r., s. 192 oraz 14 maja 1997r., W 7/96, OTK 2/1997/2, s. 27 i NSA z 14 kwietnia 2005 r., I OPS 1/05, ONSAiWSA 4/2005 r., poz. 63). Natomiast "majątek publiczny" to mienie państwowe, mienie komunalne oraz mienie należące do podmiotów sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych oraz mienie należące do banków i spółek prawa handlowego, w których Skarb Państwa posiada ponad 50% udziałów w kapitale zakładowym" (T. Aleksandrowicz: Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2002, s. 91-92). 7. W przedstawionej perspektywie zaspokajanie zbiorowych potrzeb w zakresie lokalnego transportu stanowi zadanie publiczne. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) należy ono do zadań własnych gminy. Zadanie to może być jednak wykonywane przez inne podmioty na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011r. Nr 5 poz. 13). Wedle jej zapisów przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, zwany operatorem publicznego transportu zbiorowego, może zawrzeć z gminą, jako organizatorem tego transportu, umowę o świadczenie usług, na mocy której zobowiązany jest zaspokajać w interesie gminy potrzeby transportu na określonych liniach. Zgodnie z treścią art. 51 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być środki własne jednostki samorządu terytorialnego, będącego organizatorem, względnie środki z budżetu państwa. Do źródeł finansowania ze środków własnych jednostki samorządu terytorialnego należą również wpływy ze sprzedaży biletów oraz dodatkowych opłat pobieranych od pasażerów. Natomiast operator, który poza świadczeniem usług w zakresie zbiorowego transportu publicznego prowadzi inną działalność gospodarczą, jest obowiązany do prowadzenia oddzielnej rachunkowości dla usług świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, związanych z wykonywaniem przewozu o charakterze użyteczności publicznej. Ten zapis świadczyć może o uwzględnieniu zasady transparentności co do gospodarowania środkami publicznymi z zachowaniem zasady ochrony prywatności w zakresie pozostałej gospodarki finansowej podmiotu. Z akt sprawy wynika, że część z wykonywanych przez Przedsiębiorstwo [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością usług transportowych stanowiła wykonywanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej. Przekazanie tych zadań (należących do zadań własnych gminy) do wykonania podmiotom prawa handlowego znajduje podstawę w wyraźnych, przywołanych wyżej unormowaniach ustawowych, a okoliczności te nie były sporne pomiędzy stronami. Przyznaje to strona przeciwna podając, że zadania publiczne z zakresu transportu drogowego realizuje w części z dopłat otrzymywanych od Marszałka Województwa w związku z ustawowymi uprawnieniami do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu drogowego oraz od gmin [...], w związku z ulgami wprowadzonymi przepisami prawa miejscowego. Nadto Przedsiębiorstwo [...] zawarła z niektórymi gminami Województwa umowy dotyczące realizacji obowiązku dowozu dzieci i młodzieży do przedszkoli, szkół i placówek oświatowych i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie ze środków budżetowych gmin. Przemawia to za przyjęciem stanowiska, że w tym zakresie działalność Przedsiębiorstwa [...] ma charakter publicznoprawny, gdyż zadania te cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10), a w konsekwencji jawność ich organizacji, czy zasad finansowania (por. wyroki WSA w Gliwicach z 11 czerwca 2012 r., IV SAB/Gl 57/12; 12 czerwca 2012 r., IV SAB/Gl 58/12; 26 czerwca 2012 r., IV SAB/Gl 70/12; 17 lipca 2012 r., IV SAB/Gl 73/12; 21 sierpnia 2012 r., IV SAB/Gl 56/12; 22 listopada 2012 r., IV SAB/Gl 122/12; WSA w Krakowie z 5 lipca 2012 r., II SAB/Kr 86/12 oraz 5 września 2012 r., II SAB/Kr 74/12; publ. w powołanej wyżej bazie orzeczeń). 8. Zgodzić się należy z poglądem, że przewóz ma charakter cywilnoprawny i nie wiąże się bezpośrednio z wydatkowaniem środków publicznymi przez operatora. Jednakże to właśnie ten podmiot środkami tymi dysponuje poprzez wykonanie przewozu osób, co do których stosowane są ulgi i dopłaty. Realizacja tych środków i zakres ich wydatkowania związany jest zatem z działaniami przewoźnika, nie zaś organów samorządu, które środki te zabezpieczają. W świetle zasady jawności, której służy prawo do informacji publicznej, uzasadnione jest przyjęcie stanowiska, że dotyczy ono również zakresu działalności podmiotu prywatnego dysponującego środkami publicznymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o wykonywaniu zadań publicznych musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji. Uregulowania dotyczące informacji publicznej stanowią bowiem wyraz realizacji prawa do informacji wywodzącego się z art. 61 ustawy zasadniczej. Oznacza to w konsekwencji, że na stronie przeciwnej spoczywa obowiązek udzielenia informacji skarżącemu tylko w zakresie dotyczącym realizacji zadań publicznych lub dysponowania majątkiem publicznym, gdyż wyłącznie znajduje zastosowanie art. 4 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacje te powinny obejmować wszelkie procesy związane z gromadzeniem środków publicznych oraz ich rozdysponowaniem (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz praktyczny, Warszawa 2008, s. 66), przy czym informację publiczną może stanowić także treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego (por. wyrok WSA w Gliwicach z 17 lipca 2012 r., IV SAB/Gl 73/12). Wskazuje się również, że za majątek publiczny uznaje się majątek, który niezależnie od charakteru podmiotu będącego właścicielem zostaje przeznaczony do użytku publicznego w zakresie pełnego lub ograniczonego korzystania (również odpłatnego), uregulowanego także lub wyłącznie prawem administracyjnym (A. Błaś, J. Boć, Prawo administracyjne, Wrocław 1998 r., s. 256). Jednak tylko dokładna identyfikacja zadań wykonywanych przez operatora i związanych z dysponowaniem majątkiem publicznym oraz treści pytania umożliwi rozstrzygnięcie, czy i jakim zakresie dotyczą one informacji publicznej. Wbrew stanowisku wyrażonemu w niektórych z wyżej przytoczonych orzeczeń, porównanie stanu prawnego i treść pytań zawartych we wniosku nie daje jednoznacznej odpowiedzi, czy dotyczą one informacji publicznej i wymaga to dokładnego odniesienia treści do zakresu zadań wykonywanych przez Przedsiębiorstwo [...] i finansowanych lub współfinansowanych ze środków publicznych. Być może niektóre z tych informacji wymagają przetworzenia lub też objęte są tajemnicą (art. 5 ust. 1, art. 16, art. 23 c lub 23f ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej), co wiąże się z obowiązkiem wydania decyzji lub podjęcia innych czynności. Kwestii tych nie można więc ostatecznie przesądzić, tym bardziej że sąd administracyjny nie ma kompetencji do prowadzenia postępowania dowodowego i dokonywania własnych i samodzielnych ustaleń oraz nakazywania podmiotowi przyszłego kierunku sposobu załatwienia danej sprawy. W świetle przedstawionego stanu prawnego oraz podanych przez stronę przeciwną danych nie można mieć natomiast wątpliwości, że jednozdaniowa odpowiedź, zawarta w piśmie z dnia [...] stycznia 2012r., nie jest załatwieniem wniosku. Z tych względów strona przeciwna dopuściła się bezczynności w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. 9. Jeśli chodzi o podmiot zobowiązany wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany wnioskami i zarzutami skargi. Oznaczenie podmiotu zobowiązanego rodzi wątpliwości. W ujęciu czynnościowym i organizacyjnym, związanym z reprezentacją podmiotu niewątpliwie organem uprawnionym do reprezentacji spółki handlowej jest zarząd. Przepis art. 4 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej posługuje się jednak terminem "podmiot", który należy wiązać z formą organizacyjną zatem w przedmiotowym przypadku osobą prawną – spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Dlatego spółka została zobowiązana do załatwienia wniosku w terminie wynikającym z treści art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z art. 286 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie sąd uznał, że zarzucana bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą poważane wątpliwości interpretacyjne i trudno obarczać tego konsekwencjami podmiot prywatny. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a.