III SA/Wa 2912/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia i stwierdzenia niedopuszczalności zarzutów do postępowania egzekucyjnego oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r., działając na podstawie art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954, ze zm., zwanej dalej "u.p.e.a.") określił P. (zwanemu dalej: "Skarżącym") wysokość nieprzekazanej kwoty z tytułu zajętych w latach 2002-2003 wierzytelności. Dyrektor Izby Skarbowej w S. - w związku z zażaleniem Skarżącego na ww. postanowienie - postanowieniem z [...] czerwca 2009 r. - stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. w związku z tym, że nie wniesiono skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. postanowienie wystawił tytuły wykonawcze nr [...] oraz [...] (na nieprzekazane wierzytelności i koszty egzekucyjne za 2009r.) i przekazał je do realizacji Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w W. (zwany dalej: "NUS"). 2. NUS prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego na podstawie ww. tytułów wykonawczych obejmujących zaległości. Zawiadomieniami z 28 stycznia 2010r. NUS zajął 1 lutego 2010r. rachunek bankowy Skarżącego w D. S.A., które zrealizowano 9 lutego 2010 r., przekazując 368.116,90 zł. Kwotę tę rozliczono na 2 tytuły wykonawcze: 1) [...]: 356.612,90 zł - należność główna 167.335,80zł, odsetki 169.122,60zł, koszty egzekucyjne 20.154,50zł), 2) [...]: 11.504zł - należność główna: 10.852,80zł, koszty egzekucyjne 651,20zł. Skarżący otrzymał zawiadomienie o zajęciu 3 lutego 2010r. Zajęcie z 1 lutego 2010r. w B. S.A. było nieskuteczne, gdyż rachunek bankowy zamknięto. 3. Skarżący w zarzutach w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z 10 lutego 2010r. podniósł, że: 1) niewłaściwy organ prowadził egzekucję administracyjną (art. 33 pkt 9 u.p.e.a.), 2) egzekucję prowadzono mimo wygaśnięcia obowiązku u zobowiązanego "P.".A. (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), 3) prowadzenie egzekucji mimo braku podstaw do jej wszczęcia wobec dłużnika zajętej wierzytelności (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.). 4. Wierzyciel - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., któremu NUS przekazał 18 lutego 2010r. zarzuty celem wyrażenia stanowiska w sprawie, postanowieniem z [...] kwietnia 2010r.: 1) odmówił uznania zarzutu w przedmiocie prowadzenia egzekucji administracyjnej przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 2) uznał za niedopuszczalny zarzut w przedmiocie prowadzenia egzekucji pomimo braku podstaw do wszczęcia egzekucji wobec dłużnika zajętej wierzytelności, 3) odmówił rozpatrzenia pisma w części dotyczącej prowadzenia egzekucji: a) wobec majątku dłużnika zajętej wierzytelności mimo wygaśnięcia obowiązku u zobowiązanego "P.".A., b) mimo braku podstaw do wszczęcia egzekucji wobec dłużnika zajętej wierzytelności, z uwagi na istnienie przesłanek do stwierdzenia nieważności postanowienia będącego podstawą wystawienia ww. tytułów wykonawczych. 5. Dyrektor Izby Skarbowej w S., po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego, postanowieniem z [...] czerwca 2010 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie wierzyciela. 6. NUS - z uwagi na to, że ww. postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela - było ostateczne, a wypowiedź wierzyciela była wiążąca w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a., zgodnie z art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. - wydał [...] lutego 2012 r. postanowienie w sprawie zarzutów, w którym: 1) oddalił zarzuty wniesione na podstawie art. 33 pkt 9 u.p.e.a., dotyczące prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 2) stwierdził niedopuszczalność zarzutów na podstawie art. 33 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a., dotyczących nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku. NUS - uzasadniając stanowisko z pkt 2 postanowienia o niedopuszczalności zarzutów - odwołał się do treści art. 34 § 1a u.p.e.a. i stwierdził, że intencją ustawodawcy zawartą w tym przepisie było zachowania niekonkurencyjności środków prawnych. Spór, który powstał na tle interpretacji przepisów prawa, nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu w dwóch odrębnych postępowaniach administracyjnych. Skarżący miał prawo zaskarżenia postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty (art. 71a § 9 u.p.e.a.), które stanowiło podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, ale z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w S., nie rozpatrzył go merytorycznie. Zarzut nieistnienia dochodzonego zobowiązania był więc niedopuszczalny i nie mógł podlegać ocenie merytorycznej, ze względu na art. 34 § 1a u.p.e.a. NUS, odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.), podniósł, że Skarżący w piśmie z 10 lutego 2010r. nie wskazał, z jakich względów go podnosi. Zdaniem NUS, stosownie do art. 222 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., zwany dalej: "k.p.a.") wyjaśnienia Skarżącego stanowiły zarzuty, z art. 33 pkt 2 i 9 u.p.e.a. - nieistnienia i braku wymagalności obowiązku oraz prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Tym samym należało uznać, że zarzut nieistnienia zobowiązania dochodzonego w drodze egzekucji nie podlegał ocenie, jako niedopuszczalny – na mocy ww. przepisu - art. 34 § 1a u.p.e.a. NUS podniósł, że aby zakwestionować ostateczne postanowienie określającego wysokość nieprzekazanej przez Skarżącego kwoty (stanowiące podstawę tytułów wykonawczych), Skarżący musiałby we wniosku o stwierdzenie nieważności powołać się na przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Właściwym do stwierdzenia nieważności takiego postanowienia jest organ wyższego stopnia (Dyrektor Izby Skarbowej w S.). NUS wyjaśnił również, że wierzyciel nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności ww. postanowienia, z urzędu. NUS, odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku, ze względu na przedawnienie zobowiązania pierwotnego dłużnika: "P.".A., stwierdził, że na etapie postępowania egzekucyjnego, nie można go podnosić. Mógłby być jedynie w postępowaniu określającym wysokość nieprzekazanej przez Skarżącego kwoty. Mogłaby go zgłosić jedynie ww. "P.". NUS, odnosząc się do zarzutu naruszenia właściwości miejscowej, stwierdził, że zasad ustalania tejże właściwości przewiduje w zakresie należności pieniężnych art. 22 § 2 u.p.e.a. (miejsce zamieszkania, siedziba zobowiązanego). Odwołał się też do art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1267, ze zm., zwana dalej: "u.u.i.s.") i wskazał, że właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych określa się według terytorialnego zasięgu działania urzędu skarbowego, z uwzględnieniem ust. 9a. Na podstawie przepisu art. 5 ust. 9c u.u.i.s. terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych określony został w rozporządzeniu Ministra Finansów z 19 listopada 2003r. (Dz.U. Nr 209, poz. 2027, zwane dalej: "rozporządzeniem"). W rozporządzeniu rozróżnia się trzy rodzaje urzędów skarbowych: 1) wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia, których naczelnicy są właściwi miejscowo we wszystkich sprawach wyjątkiem tych, które włączono do kompetencji dwóch pozostałych grup, 2) tzw. "specjalne" urzędy skarbowe, których naczelnicy są właściwi w sprawach wymienionych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s., a więc ze względu na określoną grupę podatników (załącznik nr 2 do rozporządzenia), 3) tzw. "małe urzędy skarbowe" wymienione w załączniku nr 3 do rozporządzenia, których naczelnicy nie maja kompetencji do wykonania egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Urzędy skarbowe zaliczone do tej grupy zostały utworzone jedynie dla celów podatkowych, co wynika wyraźnie z treści § 3 ww. rozporządzenia. Skoro Skarżący jest jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną z siedzibą w W. i zalicza się do podmiotów, o których mowa w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit a u.u.i.s., właściwym do prowadzenia egzekucji administracyjnej z majątku Skarżącego był NUS. NUS - po odwołaniu się do treści art. 91, art. 71b i art. 71a § 9 u.p.e.a. – wskazał, że z żadnego z ww. przepisów nie wynika, aby ustawodawca wskazywał na właściwość miejscową organu egzekucyjnego do prowadzenia egzekucji wobec majątku dłużnika zajętej wierzytelności. Przepisy te odnoszą się bowiem do kwestii przeprowadzenia kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności oraz następstw stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że dłużnik ten uchyla się od przekazania zajętej kwoty, tj. wydania przez organ egzekucyjny postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty, a na jego podstawie - tytułu wykonawczego. Jeżeli organ egzekucyjny wystawi tytuł wykonawczy, na podstawie art. 71b u.p.e.a., stanowi on podstawę do wszczęcia nowej egzekucji administracyjnej. Skoro dochodzi do wszczęcia nowej egzekucji, niezbędne jest ustalenie właściwości miejscowej organu egzekucyjnego, a właściwość miejscową i rzeczową organu egzekucyjnego uprawnionego do prowadzenia egzekucji administracyjnej należy ustalać zgodnie z regułami określonymi w u.p.e.a. - według siedziby zobowiązanego. NUS, na tej podstawie uznał, że zarzut prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ, nie zasługiwał na uwzględnienie. 7. Skarżący w zażaleniu wniósł o uchylenie ww. postanowienia NUS z [...] lutego 2012r., ze względu na naruszenie: 1) art. 71b u.p.e.a. - przez bezpodstawne przyjęcie, że organ egzekucyjny, o jakim mowa w tym przepisie, działający w celu egzekucji zajętej wierzytelności od dłużnika zajętej wierzytelności nie jest tym samym organem egzekucyjnym, który dokonał zajęcia wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności. Wystąpienie tego naruszenia powoduje, że postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego prowadził niewłaściwy organ egzekucyjny, a tym samym doszło do naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym uwzględnienie zarzutu określonego w art. 33 pkt 9 u.p.e.a., 2) art. 33 pkt 1 u.p.e.a. - przez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutów, na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a. - prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec Skarżącego, mimo przedawnienia obowiązku u zobowiązanego, 3) art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 91 i art. 71b u.p.e.a. - przez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutów prowadzenia egzekucji pomimo nieistnienia obowiązku, w części w jakiej nie nastąpiło uznanie zajętej wierzytelności przez Skarżącego, na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a., 4) art. 34 § 1a u.p.e.a. - przez bezpodstawne przyjęcie, że zgłoszone przez Skarżącego zarzuty na podstawie art. 33 pkt 1 i pkt 6 u.p.e.a. są lub były przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym. 8. DIS postanowieniem z [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie NUS, podtrzymując jego podstawę faktyczną i prawną. DIS podkreślił, że wypowiedź wierzyciela jest dla NUS wiążąca w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a., co oznacza, iż zarzuty: nieistnienia i braku wymagalności obowiązku (art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a.) nie podlegały ocenie NUS, który nie mógł zająć odmiennego stanowiska niż wierzyciel. Były więc niedopuszczalne, na mocy art. 34 § 1a u.p.e.a. DIS odwołał się do wyroków NSA z: 5 grudnia 2007r. sygn. akt II FSK 677/06, 30 września 2010r. sygn. akt II FSK 795/09 i stwierdził, że wynika z nich, że organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i badania w tym trybie stanowiska wierzyciela. DIS wskazał, że na wstępie należało ustalić, na którego z pkt wymienionych w art. 33 u.p.e.a. strona oparła zarzuty zgłoszone w piśmie z 10 lutego 2010r., gdyż mimo wskazania wprost pkt 1, 6, 9, okoliczności podnoszone na poparcie tych zarzutów, nie potwierdzają wprost takiej kwalifikacji. Jakkolwiek zarzut niewłaściwości organu egzekucyjnego należy rozpatrzyć na mocy art. 33 pkt 9 u.p.e.a., o tyle zarzut "niedopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej" z art. 33 pkt 6 u.p.e.a. Skarżący uzasadnił niespełnieniem przesłanek z art. 91 w związku z art. 71b u.p.e.a., z uwagi na nieuznanie przez Skarżącego wszystkich wierzytelności ujętych w postanowieniu określającym dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokość kwoty nieprzekazanej oraz brak ich wymagalności, czym kwestionuje poprawność postanowienia będącego podstawą wystawienia tytułów wykonawczych. Skarżący niedopuszczalność egzekucji (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.) wywodził też z zajścia podstaw do stwierdzenia nieważności ww. postanowienia, czym również kwestionuje istnienie i wymagalność obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. DIS wskazał, że w treści art. 33 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 (zob. "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz Pod redakcją prof. Romana Hausera, prof. Andrzeja Skoczylasa, Warszawa 2011, wyd. 5 , s. 195). Mając więc na względzie uzasadnienie, które przedstawił Skarżący wobec zarzutu niedopuszczalności egzekucji z art. 33 pkt 6 u.p.e.a., które świadczy o tym, iż Skarżący podważa w istocie podstawę wystawienia tytułów wykonawczych i kwestionuje swój obowiązek wynikający z tych tytułów, należało z uwagi na treść zarzutów zakwalifikować je jako zarzut nieistnienia i braku wymagalności obowiązku zawarte w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a, jak słusznie zauważył NUS. Prawidłowo więc NUS stwierdził niedopuszczalność tych zarzutów, tak jak wierzyciel, który co prawda w sentencji swego postanowienia dopuścił się nieścisłości, ale organ odwoławczy w postanowieniu z [...] czerwca 2010r. uznał, że w istocie wskazane zarzuty wierzyciel uznał za niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 czerwca 2008r. sygn. akt II FSK 741/07 stwierdził, że prawomocne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wyklucza rozważanie zasadności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. w sprawie dotyczącej postanowienia organu egzekucyjnego. DIS nie podzielił zarzutu Skarżącego (art. 33 pkt 9 u.p.e.a.) i uznał, że NUS był organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do Skarżącego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. DIS nie przychylił się do stanowiska Skarżącego, iż art. 91 i art. 71b u.p.e.a. statuują szczególną zasadę w stosunku do ogólnych przepisów u.p.e.a., odnoszących się do właściwości organu egzekucyjnego. Podkreśli, że nie stanowią one o właściwości organu egzekucyjnego w postępowaniu prowadzonym przeciwko dłużnikowi zajętej wierzytelności, w którym dochodzone są nieprzekazane kwoty wierzytelności. DIS zajął więc odmienne stanowisko do wyroku NSA o sygn. II FSK 928/07, powoływanego przez Skarżącego, wyjaśniając, że wyrok ten zapadł w indywidualnej sprawie i wiąże jedynie strony tego postępowania. DIS wyjaśnił, tak jak NUS, że w sprawie właściwości organu egzekucyjnego należy wziąć pod uwagę art. 22 § 2 u.p.e.a. oraz powołane przez NUS przepisy u.u.i.s. oraz rozporządzenia, zaś odstąpienie od tych unormowań sprzeciwiałoby się zasadom szybkości i efektywności postępowania egzekucyjnego, bowiem organ wyznaczony zgodnie z zasadami ogólnymi faktycznie posiada najszersze możliwości skutecznego poszukiwania majątku zobowiązanego (którym w tym postępowaniu jest podmiot będący dłużnikiem zajętej wierzytelności w egzekucji tzw. obowiązku "głównego") i przeprowadzenia egzekucji. 9. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zarówno ww. postanowienia DIS z [...] lipca 2012r. oraz postanowienia NUS z [...] lutego 2012r., zarzucając im naruszenie: 1) art. 71b u.p.e.a., polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że organ egzekucyjny, o jakim jest mowa w tym przepisie, działający w celu egzekucji zajętej wierzytelności od dłużnika zajętej wierzytelności nie jest tym samym organem egzekucyjnym, który dokonał zajęcia wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności. W związku z tym postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego prowadził niewłaściwy organ egzekucyjny, a tym samym doszło do naruszenia przepisów u.p.e.a. w stopniu uzasadniającym uwzględnienie zarzutu z art. 33 pkt 9 u.p.e.a.; 2) art. 33 pkt 6 u.p.e.a. - przez odmowę rozpatrzenia zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w zakresie, w jakim Skarżący nigdy nie uznał zajętej wierzytelności, w wyniku czego doszło do naruszenia art. 91 u.p.e.a. w związku z art. 71 b u.p.e.a.; 3) art. 34 § 1 u.p.e.a. - przez nierozpatrzenie w zaskarżonym postanowieniu zarzutu Skarżącego sformułowanego na podstawie art. 33 pkt 6 u.p.e.a. W uzasadnieniu skargi Skarżący przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania. Nie podzielić stanowiska, że w razie zajścia przesłanek określonych w art. 71b u.p.e.a. następuje wszczęcie nowej egzekucji, którą przeprowadzić ma organ egzekucyjny właściwy miejscowo dla dłużnika, a nie dla zobowiązanego. DIS pominął specyfikę i odrębności, jakie wiążą się z prowadzeniem egzekucji wobec dłużnika zajętej wierzytelności na podstawie art. 91 i art. 71b u.p.e.a. Argumenty DIS mogłyby mieć zastosowanie do oceny właściwości organu egzekucyjnego działającego w "klasycznym" postępowaniu egzekucyjnym, nie mają zaś zastosowania przy ustalaniu właściwości organu egzekucyjnego, prowadzącego egzekucję wobec dłużnika zajętej wierzytelności. Przeprowadzeniem egzekucji wobec Skarżącego, jako dłużnika zajętej wierzytelności, spowodowało zakończenie egzekucji wobec zobowiązanego ("P.".A.), na przykładzie czego widać, że egzekucja prowadzona wobec dłużnika zajętej wierzytelności, jest związana z egzekucją prowadzoną wobec zobowiązanego i stanowi jej element składowy. Skoro egzekucja wobec dłużnika zajętej wierzytelności odbywa się w ramach egzekucji prowadzonej wobec zobowiązanego, w postępowaniu tym może występować tylko jeden i to ten sam organ egzekucyjny - właściwy zobowiązanemu. Wykładnia językowa art. 91, art. 71a i art. 71b u.p.e.a. (potwierdzona względami celowościowymi) prowadzi do wniosku, że organ egzekucyjny, o jakim jest mowa w tych przepisach, to organ, który prowadzi egzekucje wobec zobowiązanego i który jednocześnie dokonał zajęcia wierzytelności u dłużnika tej wierzytelności (por. wyroku NSA z 8 października 2008r. sygn. akt. II FSK 928/07 i poglądy doktryny na nim oparte). Skarżącego odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 pkt 6 u.p.e.a. wskazał, że nie uznał w pełni zajętych wierzytelności - dotyczącego zawiadomienia o zajęciu w sprawie nr [...], ze względu na rezygnację przez "P." z występowania w rozgrywkach piłkarskich, co automatycznie powodowało, że nie przysługiwało jej jakiekolwiek wsparcie finansowe ze strony Skarżącego. Z tym wiąże się kwestia wymagalności wierzytelności - skoro "P." przestała być członkiem Skarżącego, nie mogło być mowy o wymagalności jakichkolwiek kwot na rzecz byłego członka, co uniemożliwiało przeprowadzenie egzekucji wobec Skarżącego. Zaszła więc przesłanka negatywna z art. 91 u.p.e.a., uniemożliwiająca wszczęcie egzekucji w trybie art. 71b u.p.e.a. - niedopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej, a tym samym spełnione zostały przesłanki do uznania za skuteczny zarzutu z art. 33 pkt 6 u.p.e.a., którego nie mogły pominąć organy obu instancji. Nie mogły go również "przekwalifikować" na zarzuty z art. 33 pkt 1, 2 u.p.e.a. i uznać - odwołując się do art. 34 § 1 u.p.e.a. – że są zwolnione z jego rozpatrzenia, ze względu na związane wypowiedzią wierzyciela w tym zakresie. Naruszono więc art. 34 § 1 u.p.e.a., który nakłada obowiązek rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów, w tym opartych na art. 33 pkt 6 u.p.e.a. 10. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana: "P.p.s.a."). 3. Sąd, w następstwie kontroli zaskarżonego aktu, na mocy powyższych kryteriów, stwierdził że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób, który uzasadniałby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Wydano je zgodnie z obowiązującymi przepisami, a podniesione przez pełnomocnika Strony naruszenia prawa nie są uzasadnione w stanie faktycznym sprawy. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podziela tym samym stanowiska pełnomocnika Skarżącego, że właściwość miejscowa organu egzekucyjnego w egzekucji prowadzonej wobec dłużnika zajętej wierzytelności winna zostać ustalona na podstawie przepisu art. 71b u.p.e.a., a nie zgodnie z zasadą określoną przez ustawodawcę w art. 22 § 2 u.p.e.a. 4.1. Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 91 u.p.e.a., jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności uchyla się od przekazania zajętej kwoty organowi egzekucyjnemu, mimo że wierzytelność została przez niego uznana i jest wymagalna, stosuje się odpowiednio przepisy art. 71b u.p.e.a. Przepis art. 71b u.p.e.a. stanowi, że jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, zajęta wierzytelność albo część wierzytelności może być ściągnięta od dłużnika zajętej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest postanowienie, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy wystawia organ egzekucyjny, który dokonał u dłużnika zajętej wierzytelności zajęcia wierzytelności. W myśl art. 71a § 9 u.p.e.a., jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje zaskarżalne postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. 4.2. Zdaniem Sądu w świetle ww. unormowań specyfika postępowania egzekucyjnego prowadzonego w trybie art. 71b u.p.e.a. – odrębność tego szczególnego postępowania egzekucyjnego – polega na tym, że: 1) podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest postanowienie, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a., 2) tytuł wykonawczy wystawia organ egzekucyjny, który dokonał u dłużnika zajętej wierzytelności zajęcia wierzytelności. Sąd stwierdza również, że oprócz ww. elementów, specyficznych dla egzekucji administracyjnej prowadzonej w trybie art. 71b u.p.e.a., ustawodawca w żadnym z przepisów u.p.e.a. nie zastrzegł, że nie należy stosować pozostałych przepisów u.p.e.a., w tym przede wszystkim art. 18 u.p.e.a., odsyłającego do k.p.a., jak również art. 26 § 5 u.p.e.a. Powoływane przez Skarżącego przepisy art. 71b i art. 91 u.p.e.a. nie przesądzają w żaden sposób o właściwości organu egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przeciwko dłużnikowi zajętej wierzytelności. Przepisy te stanowią jedynie o tym, który organ wystawia tytuł wykonawczy wobec dłużnika zajętej wierzytelności, jak również wskazują, że właściwym trybem dochodzenia należności jest tryb egzekucji administracyjnej. 4.3. Zdaniem Sądu przez wprowadzenie szczególnego trybu egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 71b u.p.e.a., ustawodawca wprost nie wyłączył obowiązku organu egzekucyjnego do przestrzegania swej właściwości z urzędu (art. 19 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). Przepis art. 19 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Natomiast z przepisu art. 18 u.p.e.a. wynika, że jeżeli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Tym samym organ egzekucyjny, któremu przekazano do realizacji tytuły wykonawcze, ma obowiązek, na mocy art. 19 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. zbadać czy jest właściwy do rozpatrzenia sprawy. Czyni to na podstawie obowiązujących przepisów prawa, które mają bezwzględny charakter, a nie na podstawie wykładni celowościowej, na którą powołuje się Skarżący – że egzekucja w stosunku do dłużnika zajętej wierzytelności stanowi "element składowy" egzekucji prowadzonej w stosunku do "głównego zobowiązanego", w związku z czym winna być prowadzona przez jeden i ten sam organ egzekucyjny, który dokonał zajęcia wierzytelności. Zdaniem Sądu egzekucja prowadzona w trybie art. 71b u.p.e.a., jest odrębnym postępowaniem egzekucyjnym, do którego należy stosować ogólne przepisy u.p.e.a., odnoszące się w szczególności do właściwości organu egzekucyjnego. 4.4. Prawidłowe było więc odwołanie się przez DIS w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia do art. 22 § 2 u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 3. Przepis art. 22 § 3 u.p.e.a. stanowi, że jeżeli znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część nie znajduje się na terenie działania organu egzekucyjnego ustalonego zgodnie z § 2, właściwość miejscową ustala się według miejsca położenia składników tego majątku. 4.5. Prawidłowe było również przyjęcie przez DIS, że na podstawie ww. przepisów art. 22 § 2 i 3 u.p.e.a., jak również wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przepisów powołanej wyżej u.u.i.s. oraz wydanego na jej podstawie ww. rozporządzenia, że w sprawie należało mieć na uwadze, gdzie dłużnik zajętej wierzytelności, który bezpodstawnie uchylał się od przekazania zajętej wierzytelności, o którym mowa w art. 71b u.p.e.a. – Skarżący - ma siedzibę. Z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że siedziba Skarżącego położona jest w Warszawie, tym samym należało sięgnąć do przepisów określających zasięg terytorialnego zasięgu działania urzędu skarbowego. Analogiczne poglądy wyrażał WSA w Poznaniu w prawomocnym wyroku z 22 lipca 2009r. sygn. akt I SA/Po 512/09 (publ. http.:orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazując, że o właściwości miejscowej organu egzekucyjnego prowadzącego egzekucję należności pieniężnych wobec zobowiązanego będącego przedsiębiorcą – osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą przesądza miejsce położenia siedziby, w której prowadzona jest ta działalność. W myśl art. 5 ust. 9 u.u.i.s. właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych określa się według terytorialnego zasięgu działania urzędu skarbowego, z uwzględnieniem ust. 9a u.u.i.s. Art. 5 ust. 9a u.u.i.s. stanowi, że terytorialny zasięg działania określonego urzędu skarbowego wyłącznie w zakresie: niektórych kategorii podatników oraz wykonania niektórych zadań określonych w ust. 6 - może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. Art. 5 ust. 9b u.u.i.s. stanowi, że wyznaczenie terytorialnego zasięgu działania określonego urzędu skarbowego zgodnie z art. 9a następuje w przepisach określonych na podstawie ust. 9c i może dotyczyć w szczególności: podatkowych grup kapitałowych; banków; zakładów ubezpieczeń; jednostek działających na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1538) oraz przepisów o funduszach inwestycyjnych; jednostek działających na podstawie przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych; oddziałów lub przedstawicielstw przedsiębiorstw zagranicznych; osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które: a) w ostatnim roku podatkowym osiągnęły przychód netto, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług o równowartości co najmniej 5 min euro według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na koniec roku podatkowego albo b) jako rezydenci w rozumieniu przepisów prawa dewizowego, biorą udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu przedsiębiorstwami położonymi za granicą lub w ich kontroli, albo posiadają udział w kapitale takich przedsiębiorstw albo c) są zarządzane bezpośrednio lub pośrednio przez nierezydenta w rozumieniu przepisów prawa dewizowego lub nierezydent dysponuje co najmniej 5% głosów na zgromadzeni» wspólników albo na walnym zgromadzeniu, albo d) jako rezydenci w rozumieniu przepisów prawa dewizowego jednocześnie bezpośredni, lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu podmiotem krajowym i podmiotem zagranicznym w rozumieniu innych ustaw lub w jego kontroli albo posiadają jednocześnie udział w kapitale takich podmiotów. Terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych określa też ww. rozporządzenie, zawierające określone wykazy siedzib naczelników urzędów skarbowych, w tym w załączniku 2 - wykaz siedzib naczelników urzędów skarbowych właściwych wyłącznie w zakresie podatników określonych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s. W doktrynie określa się je jako tzw. "specjalne" urzędy skarbowe – zalicza się do NUS, który wydał w pierwszej instancji postanowienie w przedmiocie zarzutów. 4.6. Przepisy wymienione w pkt 4.5. uzasadnienia wskazują zatem, który organ egzekucyjny prowadzi egzekucję z mienia znajdującego się w jego właściwości miejscowej. Skoro Skarżący jest jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną i zalicza się do podmiotów, o których mowa w art. 5 ust. 9b pkt 7 u.u.i.s., bo w ostatnim roku podatkowym osiągnął przychody netto, w rozumieniu przepisów o rachunkowości ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług o równowartości co najmniej 5 min euro według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na koniec roku podatkowego, należało uznać, że prawidłowe było stanowisko DIS, że właściwym do prowadzenia egzekucji wobec Skarżącego był NUS, w zasięgu którego leżała siedziba Skarżącego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z żadnego z przepisów u.p.e.a. nie wynika, aby ustawodawca wskazywał w sposób szczególny na właściwość miejscową organu egzekucyjnego do prowadzenia egzekucji wobec majątku dłużnika zajętej wierzytelności, jeśli tytuł wykonawczy wystawił organ egzekucyjny w trybie art. 71b u.p.e.a. Zastosowanie będą zatem miały przepisy wskazane w pkt 4.5. 4.7. Sąd przyjmuje zatem - wbrew stanowisku Skarżącego - że jednoznaczna treść art. 71b u.p.e.a. nie stwarza podstaw do przyjęcia za słuszną tezy, że postępowanie egzekucyjne, prowadzone w trybie przepisów egzekucji administracyjnej, wobec dłużnika zajętej wierzytelności (nowy dłużnik), stosownie do treści art. 71b u.p.e.a., ma jedynie charakter incydentalny (wpadkowy) w stosunku do postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec głównego zobowiązanego i tym samym postępowanie to winno być zawsze prowadzone przez ten sam organ egzekucyjny. Względy natury celowościowej czy słusznościowej nie mogą podważyć bezwzględnie obowiązujących przepisów o właściwości miejscowej organów egzekucyjnych – w tym przede wszystkim art. 22 § 2 u.p.e.a. Zdaniem Sądu, jeżeli zgodnie z treścią art. 71b u.p.e.a. organ egzekucyjny wystawia tytuł wykonawczy wobec dłużnika zajętej wierzytelności, to tytuł ten będzie stanowił podstawę do wszczęcia nowej egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny nie może bowiem przystąpić do czynności egzekucyjnych, nie stosując m.in. przepisów art. 26 § 5, czy art. 32 u.p.e.a. W treści art. 71b u.p.e.a. nie wyłączono stosowania ww. przepisów wprost. Organ egzekucyjny ma też obowiązek - z urzędu - przestrzegać swojej właściwości (art. 19 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). Skoro zatem przepis art. 71b u.p.e.a. nie wyłączył ani wprost, ani pośrednio właściwości ogólnej z art. 22 § 2 i 3 u.p.e.a., należało przyjąć, że ten ostatni z wymienionych przepisów organ egzekucyjny – NUS - miał obowiązek zastosować w sprawie, gdy oceniał czy był właściwy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. 4.8. W ocenie Sądu wystawienie tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny, zgodnie z art. 71b u.p.e.a. powoduje, że organ egzekucyjny staje się jednocześnie wierzycielem, który przekazuje właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego realizację ww. tytułu w drodze przymusu. Dłużnik zajętej wierzytelności - Skarżący, przez wystawienie wobec niego tytułu wykonawczego, staje się zobowiązanym w rozumieniu art. 1a pkt 20 u.p.e.a. Wystawienie nowego tytułu wykonawczego i wprowadzenie go do obrotu prawnego powoduje więc wszczęcie nowej egzekucji administracyjnej, zgodnie z dyspozycją art. 26 § 5 u.p.e.a. Skoro przepis art. 71b u.p.e.a. wskazuje wyłącznie, kto jest właściwy do wystawienia tytułu, a nie kto będzie prowadził i jest właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej, nie sposób uznać, że samo wystawienie tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny na bazie art. 71b u.p.e.a. wyklucza stosowania przepisów u.p.e.a., w tym przede wszystkim art. 26 i art. 22 § 2 u.p.e.a. 4.8.1. Za słusznością poglądu, że odrębny tytuł wykonawczy inicjuje nowe postępowanie egzekucyjne, pośrednio tylko powiązane z egzekucją wobec pierwotnego dłużnika, przemawia m.in. prawo do wniesienia przez nowego zobowiązanego zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. - w zakresie obowiązku określonego w nowym tytule wykonawczym, wystawionym w oparciu o postanowienie wydane w trybie art. 71a § 9 u.p.e.a. Uznanie, iż nie wszczęto nowej egzekucji w trybie przepisów u.p.e.a. do majątku dłużnika zajętej wierzytelności – prowadziłoby do wniosku, że nie przysługiwałaby mu jako zobowiązanemu ochrona prawna w postaci prawa do wniesienia zarzutów. Kontrolowane postępowanie należałoby wówczas umorzyć jako bezprzedmiotowe. Taka wykładnia wywołałaby w istocie skutki na niekorzyść Skarżącego, co z kolei w warunkach demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), nakazuje uznać ją za niedopuszczalną. 4.8.2. Za słusznością zaprezentowanego stanowiska, że w związku z czynnością organu egzekucyjnego, wskazaną w treści art. 71b u.p.e.a. – wystawieniem tytułu wykonawczego, dochodzi do wszczęcia nowego – odrębnego postępowania egzekucji, w którym dłużnik zajętej wierzytelności staje się zobowiązanym w rozumieniu art. 1a pkt 20 u.p.e.a., przemawia także i to, że stosownie do treści art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wierzyciel, który będzie działał w podwójnej roli – także jako organ egzekucyjny – ma możliwość wystąpienia z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. 4.9. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznający sprawę za skargi Skarżącego nie podziela poglądów wyrażonych w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II FSK 928/07 oraz II FSK 409/11. Sąd wskazuje jednocześnie, że odmienne poglądy prezentowane są w wyrokach: 1) Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 marca 2007r. sygn. akt III SA/Wa 4135/06, który został utrzymany w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 października 2008r. sygn. akt II FSK 952/07 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 19 maja 2011r. sygn. akt I SA/Po 93/11, który został utrzymany w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 stycznia 2013r. sygn. akt II GSK 2021/11 (publ. http.:orzeczenia.nsa.gov.pl). 4.10. Sąd, mając powyższe na względzie, stwierdza, że wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia art. 33 pkt 9 u.p.e.a. w związku z art. 71b u.p.e.a. Skoro z żadnego z przepisów powołanych w pkt 4.5. uzasadnienia nie wynika, by ustawodawca odmiennie uregulował właściwość miejscową organu egzekucyjnego do prowadzenia egzekucji wobec majątku dłużnika zajętej wierzytelności, zaś przepisy art. 91, art. 71a § 9 u.p.e.a. oraz art. 71b u.p.e.a. odnoszą się do przeprowadzenia kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności i następstw stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że dłużnik ten uchyla się od przekazania zajętej kwoty - wydania przez organ egzekucyjny postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty, a na jego podstawie – tytułu wykonawczego, należało przyjąć, że DIS, jak również NUS prawidłowo zastosowały bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa dotyczące właściwości miejscowej, a przede wszystkim art. 22 § 2 u.p.e.a. Sąd, w związku z tym uznaje też, że niezasadne było przyjęcie przez Skarżącego, że na podstawie wymienionych w stanie faktycznym tytułów wykonawczych, właściwy organ egzekucyjny przystępował do czynności egzekucyjnych, nie przestrzegając przepisów art. 32, art. 26 § 5 i innych u.p.e.a. Sąd podnosi raz jeszcze, że z treści przepisu art. 71b zdanie 1 u.p.e.a. wynika jedynie, iż zajęta wierzytelność w ww. sytuacji może być dochodzona od dłużnika zajętej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej. Oznacza to, że dochodzenie tej należności odbywa się w trybie przewidzianym przez przepisy u.p.e.a. i – co słusznie zaakcentował organ drugiej instancji - nie daje podstaw do przyjęcia, że tak prowadzone postępowanie ma jedynie charakter "wpadkowy" w stosunku do postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec "głównego" zobowiązanego. Wręcz przeciwnie skoro organ egzekucyjny wystawia tytuł wykonawczy względem dłużnika zajętej wierzytelności, na podstawie art. 71b u.p.e.a., to tytuł ten jest podstawą do wszczęcia nowej egzekucji administracyjnej, prowadzonej wobec zobowiązanego, a zatem dłużnika zajętej wierzytelności (art. 1a pkt 20 u.p.e.a., zob. M. Masternak, Dłużnik zajętej wierzytelności w egzekucji administracyjnej, [w:] System egzekucji administracyjnej, red. J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz, Warszawa 2004, s. 187). 5. Sąd - odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy egzekucyjne obu instancji art. 33 pkt 6 u.p.e.a., a w związku z tym również art. 34 u.p.e.a. – stwierdza, że analiza akt sprawy, jak również argumentów podnoszonych przez organy egzekucyjne w wydanych w sprawie postanowieniach oraz argumentów podniesionych przez stronę skarżącą, wskazuje, że zarzuty te są bezzasadne. Rację mają bowiem organy egzekucyjne, wskazując, że treść pisma Skarżące ma istotne znaczenie przy stwierdzeniu, jakie konkretnie zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostały podniesione. Podnoszony przez Skarżącego zarzut "niedopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej" z art. 33 pkt 6 u.p.e.a. został uzasadniony niespełnieniem przesłanek z art. 91 u.p.e.a. w związku z art. 71b u.p.e.a., z uwagi na nieuznanie przez Skarżącego wszystkich wierzytelności ujętych w postanowieniu określającym dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokość kwoty nieprzekazanej oraz brak ich wymagalności, czym kwestionuje poprawność postanowienia będącego podstawą wystawienia tytułów wykonawczych. Skarżący niedopuszczalność egzekucji (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.) wywodził też z zajścia podstaw do stwierdzenia nieważności ww. postanowienia, kwestionując istnienie i wymagalność obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Zdaniem Sądu powyższe okoliczności faktyczne wskazują na prawidłowość stanowiska DIS oraz NUS, że zarzut niedopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej należało – z uwagi na jego uzasadnienie – rozpatrzeć, jako zarzuty z art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Nie sposób bowiem wypaczyć jednoznacznych stwierdzeń Skarżącego, ja też sensu jego wypowiedzi. Skarżący podważa w istocie podstawę wystawienia tytułów wykonawczych (postanowienie wydane w trybie art. 71a § 9 u.p.e.a.) oraz kwestionuje wymagalność obowiązku wynikający z tych tytułów. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości stanowisko DIS, że art. 33 pkt 6 u.p.e.a. dotyczy niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Jest ono oparte na stanowisku doktryny - prof. Romana Hausera, prof. Andrzeja Skoczylasa wyrażonym w Komentarzu do Postępowania egzekucyjne w administracji (Warszawa 2011, wyd. 5, s. 195). To również przemawiało za uznaniem, że argumenty Skarżącego nakazywały uznać, ze zgłoszono zarzuty z art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a., co do których wypowiedź organu egzekucyjnego nie mogła być inna niż wypowiedź wierzyciela. Skoro w sposób prawidłowy organy egzekucyjne obu instancji przyjęły, że treść uzasadnienia zarzutu z art. 33 pkt 6 u.p.e.a., powoduje, że należy go zakwalifikować jako zarzuty z art. 33 pkt i 2 u.p.e.a., nie sposób uznać, że organy egzekucyjne uznając ich niedopuszczalność – w związku z zajęciem stanowiska przez wierzyciela – naruszyły przepis art. 34 § 1 u.p.e.a. Przepis ten został zastosowany przez organy egzekucyjne obu instancji w sposób prawidłowy. Skoro bowiem organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów wskazanych w pkt 1-5 art. 33 u.p.e.a., tym samym nie może rozważać zasadności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. Aktualny pozostaje pogląd wyrażony w powołanym przez DIS wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2008r. sygn. akt II FSK 741/07. W orzeczeniu tym stwierdzono, że prawomocne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wyklucza rozważanie zasadności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. w sprawie dotyczącej postanowienia organu egzekucyjnego. 6. Sąd, w tym stanie sprawy, uznając, że zaskarżone postanowienie nie naruszało w dniu, w którym zostało wydane, żadnego z przepisów prawa, w stopniu uzasadniających jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. ----------------------- 18