I SA/Wr 107/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie: Sędzia WSA - Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA - Marek Olejnik, Protokolant: Anna Kruś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 r. przy udziale - sprawy ze skargi A Sp. z o.o. Oddział A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie: podatek od nieruchomości za 2011 r. I) uchyla zaskarżoną decyzję; II) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 757 (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi 1.1. Przedmiotem skargi "A" Sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy W. (dalej powoływana jako: Spółka/skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej: organ odwoławczy/organ podatkowy drugiej instancji) z dnia [...]r. nr [...], którą uchylono decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...]-[...](dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia [...]r. nr [...], określającą Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 131.846 zł i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji. 1.2. Spółka w dniu 14 grudnia 2011 r. dokonała korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2011 r., (w której poprzednie wykazała do opodatkowania m.in. należące do niej i wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej budowle), dokonując wyłączenia z opodatkowania budowli stanowiących urządzenia techniczne stacji redukcyjno – pomiarowych gazu, zlokalizowane w kontenerach i szafkach posadowionych na fundamentach, gdyż według niej, urządzenia te nie stanowią techniczno-użytkowej całości wraz z budowlą. Służą one realizacji działalności gospodarczej, lecz nie powstają w procesie budowlanym, ani też nie są trwale związane z fundamentami. Ponieważ Spółka uznała, że urządzenia te nie są budowlami, zmniejszyła podstawę opodatkowania budowli o kwotę 581.378 zł i wniosła o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku w kwocie 11.628 zł. Do wniosku skarżąca załączyła operat szacunkowy dotyczący wyceny wartości fundamentów i obudów. 1.3. Mając na uwadze powyższe, organ podatkowy pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. W toku postępowania Spółka, na wezwanie organu przedłożyła wyciąg z ewidencji środków trwałych ze wskazaniem wartości budowli przed i po korekcie deklaracji oraz funkcji pełnionej przez dany element w całym obiekcie, umowę z firmą "B" M. i L. R. Spółka Jawna w K., opracowanie "szczegółowy audyt poprawności rozliczeń w zakresie podatku od nieruchomości" oraz dokumentację architektoniczno-budowlaną dotyczącą budowy sieci gazowej przesyłowej, rozdzielczej, przyłączy gazowych, stacji redukcyjno–pomiarowych i stacji katodowej. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, organ podatkowy pierwszej instancji wydał powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] r. Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji przyjął za przedmiot opodatkowania należące do Spółki grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej od powierzchni 4.526 m2 oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (w tym urządzenia, które Spółka wyłączyła od opodatkowania) o wartości 6.411.257 zł. Organ podatkowy pierwszej instancji wyjaśnił, że zakres pojęcia budowli na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości należy ustalać zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: u.p.o.l.) z uwzględnieniem art. 3 pkt 1 lit. b), pkt 3 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm; dalej: u.p.b.). Odwołując się do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. nr 97, poz. 1055) organ stwierdził, że na sieć gazową składają się gazociągi wraz ze stacjami gazowymi, układami pomiarowymi, tłoczniami i magazynami gazu połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, stanowiące własność przedsiębiorstwa gazowniczego. Wszystkie te elementy, jak wskazał organ podatkowy pierwszej instancji, stanowią łącznie pewną całość, służącą do osiągnięcia określonego celu, tj. przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, a więc wykonywaniu przez Spółkę działalności gospodarczej. Organ zgodził się ze stroną, że sieć gazowa może spełniać swoje zadania także po odłączeniu od niej konkretnego urządzenia technicznego ( stacji redukcyjno-pomiarowej), jednak byłoby to możliwe tylko w razie zapewnienia połączenia z innym takim urządzeniem. Sama stacja redukcyjno-pomiarowa nie stanowi odrębnego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ale - jak uznał organ – w przypadku stacji gazu ziemnego budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń i instalacji, które zostały podłączone w celu realizacji określonego zadania, wobec czego opodatkowaniu będzie podlegać każdy z elementów budowli stanowiącej integralną całość techniczno-użytkową. Podstawą opodatkowania w odniesieniu do budowli jest bowiem wartość, o której mowa w przepisach o podatku dochodowym, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. 1.4. Na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania organ podatkowy drugiej instancji wydał będącą przedmiotem skargi decyzję kasacyjną. W jej uzasadnieniu stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ podatkowy pierwszej instancji nie pozwalał na rozstrzygnięcie, czy przyjęta do opodatkowania wartość budowli, w tym urządzeń redukcyjno-pomiarowych gazu oraz urządzeń rozdzielczych energii elektrycznej uznanych za elementy obiektu budowlanego – sieci gazowej, została prawidłowo określona. Według organu podatkowego drugiej instancji nie wyjaśniono bowiem w należyty sposób, które urządzenia techniczne są elementem gazociągu, stanowiącego jako obiekt liniowy budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ podatkowy drugiej instancji wytknął organowi podatkowemu pierwszej instancji, że nie uwzględnił zmian definicji "budowla" w u.p.b., które mają istotny wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia czy sporne urządzenia stanowią budowle podlegające opodatkowaniu. Mając na uwadze powyższe, organ podatkowy drugiej instancji stwierdził, że organ podatkowy pierwszej instancji powinien rozważyć, czy przedmiotowe urządzenia stanowią obiekt liniowy (gazociąg) bądź urządzenie budowlane, a w konsekwencji czy stanowią one budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i art. 3 pkt 3 i 3a u.p.b. Organ podatkowy drugiej instancji dalej wskazał, że w sprawie brakuje dowodów, na podstawie których można byłoby ustalić, z jakich elementów zbudowane są poszczególne urządzenia oraz jaką pełnią funkcję w ramach działalności Spółki. Celowe jest zatem przeprowadzenie oględzin przedmiotowych urządzeń. W ocenie organu odwoławczego, niewiadomym jest również jaką rolę dla gazociągu pełnią urządzenia rozdzielcze energii elektrycznej, które mogą stanowić element sieci przesyłowej bądź pełnić jedynie funkcje wspomagające pracę innych urządzeń wchodzących w skład sieci. Niezbędne jest zatem ścisłe ustalenie roli wszystkich spornych urządzeń dla funkcjonowania gazociągu. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że organ podatkowy pierwszej instancji powinien w sposób jednoznaczny ustalić, przy uwzględnieniu zmiany definicji budowli zawartej w u.p.b. i wprowadzeniu do tej ustawy definicji obiektu liniowego, którym jest m.in. gazociąg, czy sporne urządzenia (stacje redukcyjno - pomiarowe, transformatory, przekształtniki prądu oraz rozdzielnie) stanowią gazociąg (obiekt liniowy), urządzenia budowlane, bądź urządzenia techniczne w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisów u.p.b. Winien także wziąć pod uwagę przeznaczenie ww. urządzeń oraz sposób ich wykorzystania w gazociągu. Wskazał, że w tym celu, konieczne może okazać się powołanie biegłego dysponującego wiedzą specjalistyczną w tym zakresie. 2. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną decyzję organu odwoławczego Spółka wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie: - art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. Z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) poprzez nieuwzględnienie całości przepisu art. 3 pkt 1 lit. b) u.p.b. i sugerowanie, by organ podatkowy pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy zwrócił uwagę jedynie na funkcję spornych urządzeń i ich ewentualne użytkowe powiązania z gazociągiem, a także równoległe nie odniesienie się do aspektu braku powiązań technicznych między spornymi urządzeniami Spółki, - art. 122 O.p. przez niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy w postępowaniu odwoławczym, - art. 187 O.p. przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego poprzez brak odniesienia się do tych dokumentów, - art. 197 O.p. przez postulowanie powołania przez organ podatkowy pierwszej instancji biegłego w zakresie kwalifikacji spornych urządzeń, mimo istnienia w aktach sprawy takiej ekspertyzy przedłożonej przez Spółkę, - art. 229 O.p. przez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego we własnym zakresie, - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. przez niewyjaśnienie przez organ podatkowy drugiej instancji podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także niewskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowodów którym dał wiarę i tych, którym odmówił wiarygodności, - art. 3 pkt 1 lit. b) u.p.b. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez nie odniesienie się przez organ odwoławczy co do braku związku technicznego między "spornymi urządzeniami" a gazociągiem oraz nieuwzględnienie tego aspektu we wskazaniach dla organu podatkowego pierwszej instancji, co do dalszego postępowania. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że dla rozpatrzenia sprawy nie jest konieczne rozważenie, czy sporne urządzenia stanowią wraz z gazociągiem jeden obiekt - gazociąg, bowiem sporne urządzenia nie stanowią elementu gazociągu z technicznego punktu widzenia. Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji, czego nie dostrzegł organ podatkowy drugiej instancji, nie wykazał istnienia związku technicznego między urządzeniami Spółki a siecią gazową. Dalej skarżąca wskazała, że organy obu instancji niezasadnie przyjęły, że wystarczającym do uznania spornych urządzeń za element gazociągu czy sieci gazowej jest występowanie związku o charakterze funkcjonalnym, całkowicie pomijając literalne brzmienie przepisu art. 3 pkt 1 lit. b) u.p.b., definiującego obiekt budowlany, który do uznania budowli oraz urządzeń technicznych za jeden obiekt budowlany nakazuje zaistnienie związku o dwojakim charakterze, tj. techniczno-użytkowym. Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego i nie ustosunkował się do materiału już zebranego, czym naruszył przepisy art. 229 O.p., art. 122 O.p. i art. 187 O.p. Zdaniem skarżącej, niezasadne jest nakazanie organowi podatkowemu pierwszej instancji dokonania oględzin spornych urządzeń, sporządzenie ich charakterystyki i dokumentacji fotograficznej oraz powołania biegłego w zakresie zdefiniowania spornych urządzeń w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajduje się ekspertyza biegłego wraz z fotografiami, stanowiąca dowód na tę okoliczność. Ponadto, zawarta w zaskarżonej decyzji sugestia co do kwalifikacji spornych urządzeń, stanowi - w ocenie skarżącej - wskazówkę interpretacyjną, co przeczy zasadzie prawdy obiektywnej. Końcowo skarżąca wskazała, że dokonaną przez nią kwalifikację podatkową spornych obiektów potwierdza liczne i jednolite stanowisko sądów administracyjnych, przywołując je w uzasadnieniu skargi. 2.2. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy nie uznając podniesionych zarzutów za zasadne, wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: 3.1. Skarga jest zasadna. 3.2. Na wstępie należy podkreślić, że na podstawie art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.3. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z decyzją kasacyjną wydaną w oparciu o treść art. 233 § 2 O.p. Zgodnie z powołanym przepisem organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Należy podkreślić, że decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie może być podjęta w innych sytuacjach niż te, które zostały określone w art. 233 § 2 O.p. Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania takiej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1675/10, opubl. CBOSA). 3.4. Dodatkowo warto wskazać, że art. 233 § 2 O.p. należy rozpatrywać w połączeniu z art. 229 O.p. Wskazany przepis stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z porównania treści wspomnianych wyżej przepisów wynika granica czynności dowodowych i postępowania wyjaśniającego możliwego do przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym. Pierwszy z tych przepisów jednoznacznie wskazuje na "dodatkowe" postępowanie mające na celu "uzupełnienie" dowodów. Stwierdzenie przez organ, że takie postępowanie nie jest wystarczające, a sprawa – przed jej merytorycznym rozstrzygnięciem – wymaga nie tyle "dodatkowego" postępowania dowodowego, lecz przeprowadzenia postępowania dowodowego "w całości lub w znacznej części", powoduje zaistnienie przesłanek umożliwiających zastosowanie art. 233 § 2 O.p. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2012r. sygn. akt I FSK 412/11 (opubl. CBOSA) spełnienie wymogów do zastosowania tej normy prawnej i wydania decyzji kasacyjnej skutkuje niemożnością skutecznego domagania się przez stronę wydania przez organ odwoławczy decyzji merytorycznej, bowiem obowiązujące w postępowaniu podatkowym zasady: praworządności (art. 120 O.p.), prawdy materialnej (art. 122 O.p.) i dwuinstancyjności (art. 127 O.p.) mają pierwszeństwo przed zasadą szybkości postępowania. Nie można bowiem zapomnieć o tym, że dla realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania konieczne jest, by rozstrzygnięcia w pierwszej i drugiej instancji zostały poprzedzone przeprowadzeniem, przez każdy z organów, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. np. wyrok NSA z 12 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 721/92, opubl. ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95). Naruszeniem tej zasady byłoby więc rozstrzyganie merytoryczne sprawy przez organ odwoławczy w sytuacji, gdy organ podatkowy pierwszej instancji wydał decyzję bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego i ustalenia stanu faktycznego sprawy w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego. Prowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy ma ustawowo zakreślone granice, których nie można przekraczać bez naruszenia zasady dwuinstancyjności. 3.5. Jednakże należy podkreślić, że zwrot "w znacznej części" jest niedookreślony, a zatem o tym, czy spełnione zostały przesłanki z art. 233 § 2 O.p. decydują okoliczności konkretnego przypadku (por. wyroki NSA: z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I FSK 1162/07; z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt II FSK 488/05, opubl. CBOSA). Przy ocenie zgodności z prawem rozstrzygnięcia organu odwoławczego wydanego na podstawie art. 233 § 2 O.p. podstawowym zagadnieniem jest ocena dokonywana w konkretnej sprawie, czy i jakie okoliczności faktyczne wymagają wyjaśnienia na tle zebranego już materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 31 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 868/08, opubl. CBOSA). Dla stwierdzenia zakresu postępowania dowodowego, jakie należy przeprowadzić i oceny, czy konieczne jest tylko dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów (o którym mowa w art. 229 O.p.), czy też uzupełnienie w znacznej części (o którym mowa w art. 233 § 2 O.p.), istotna będzie przy tym nie ilość dowodów, ale zakres faktów, jakie za pomocą tych dowodów będą ustalane (wyrok NSA z dnia 12 września 2008 r., sygn. akt II FSK 1815/07, LEX nr 492423). 3.6. Mając na względzie powyższe należy zauważyć, że skoro przedmiotem w tej sprawie było zobowiązanie w podatku od nieruchomości istotne dla jej rozstrzygnięcia okoliczności to okoliczności mające wpływ na wysokość tego zobowiązania (por. wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1363/10, LEX nr 1115388 z dnia 28 lutego 2012r., II FSK 1498/10. LEX nr 1116112). Nie jest jednak okolicznością faktyczną, której wyjaśnienie jest niezbędne dla załatwienia sprawy, ocena dowodów zebranych w sprawie, jak też subsumpcja stanu faktycznego pod odpowiedni przepis prawa materialnego. 3.7. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu podatkowego pierwszej instancji stanął na stanowisku, że w sprawie brakuje dowodów, na podstawie których można byłoby ustalić, z jakich elementów zbudowane są poszczególne urządzenia oraz jaką pełnią funkcję w ramach działalności Spółki. Celowe jest zatem przeprowadzenie oględzin przedmiotowych urządzeń. W ocenie organu odwoławczego, niewiadomym jest również jaką rolę dla gazociągu pełnią urządzenia rozdzielcze energii elektrycznej, które mogą stanowić element sieci przesyłowej bądź pełnić jedynie funkcje wspomagające pracę innych urządzeń wchodzących w skład sieci. Niezbędne jest zatem ścisłe ustalenie roli wszystkich spornych urządzeń dla funkcjonowania gazociągu. Organ odwoławczy stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie konieczne może okazać się powołanie w tej sprawie biegłego. 3.8. Należy zwrócić uwagę, że nakazane przez organ odwoławczy czynności dowodowe nie spełniają przesłanki konieczności "przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części", które uprawniało organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w oparciu o treść art. 233 § 2 O.p. Jak słusznie zauważyła skarżąca w aktach sprawy znajdują się dokumenty na podstawie, których można ustalić obiekty tj. urządzenia techniczne służące do redukcji i pomiaru gazu, których kwalifikacja prawna jako budowli była przedmiotem sporu pomiędzy skarżącą a organem podatkowym pierwszej instancji. Skarżąca w toku postępowania podatkowego pierwszej instancji przedstawiła nie tylko operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego L. R. określający wartość elementów trwale związanych z gruntem, obiektów infrastruktury gazowniczej (fundamentów i obudów) na terenie gminy [...]-[...] wraz z dokumentacją fotograficzną, lecz również szczegółowe zestawienia ww. obiektów, dokumenty OT (przyjęcia środków trwałych), decyzje administracyjne wydane w toku poczynionych robót budowlanych gazociągu, wyciąg z dziennika budowy, dokumentację techniczną obiektów wraz z wyrysami technicznymi, projekty wykonawcze: gazociągu wraz z przyłączem gazu w [...]– [...] i M. oraz stacji pomiarowej, dziennik budowy, protokoły odbioru z dokładną specyfikacją części danego obiektu. Wszystkie te dokumenty pozwalają stwierdzić o jakich urządzeniach jest mowa. Nie jest tym samym konieczne – jak to nakazał organ odwoławczy - dokonanie oględzin każdego urządzenia zwłaszcza, że tego typu urządzenia mają z założenia charakter standardowy. W przedmiotowej sprawie art. 233 § 2 O.p. nie mógł zatem stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy przez organ podatkowy pierwszej instancji pozwalał ustalić o jakie urządzenia chodzi, z jakich elementów są one zbudowane oraz jaką pełnią funkcje w ramach działalności Spółki. 3.9. Zważywszy na powyższe uchybienie Sąd uznał odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi za bezprzedmiotowe. 3.10. Zważywszy na naruszenie przez organ odwoławczy art. 233 § 2 O.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa). O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 ppsa. 3.11. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy zobowiązany jest do dokonania kwalifikacji prawnej spornych obiektów w oparciu o przepisy u.p.o.l. Jednocześnie zważywszy na podnoszony na rozprawie przez stronę skarżącą argument co do faktu, że spornymi w sprawie jest kwalifikacja w rozumieniu przepisów u.p.o.l. jedynie urządzeń technicznych służących do redukcji i pomiaru gazu, które są zlokalizowane w kontenerach posadowionych na fundamentach, w szafkach (na ścianach budynków) oraz w budynkach stacji redukcyjno - pomiarowych. Nie zaś jak to wynika z treści decyzji organu odwoławczego urządzenia służące do rozdzielenia energii elektrycznej (transformatory, rozdzielnie, przekształtniki prądu). Choć treść wniosku o stwierdzenie nadpłaty sugeruje wniosek zgoła odmienny. Zatem doprecyzowania wymaga, co w istocie jest przedmiotem sporu pomiędzy stronami.