I SA/Sz 274/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 1 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] r. S. Sp. z o.o. z/s w [...] złożyła wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług. Przedstawiła następujący stan faktyczny: prowadzi działalność usługową w zakresie garbowania i farbowania skór futerkowych, głównie dla kontrahentów z krajów Unii Europejskiej (UE). Coraz częściej otrzymuje zlecenia wykonania takich usług od kontrahentów z krajów trzecich, dostarczających towary, na których mają być one wykonane (uszlachetnianie). Towary z kraju trzeciego przywożone są na teren [...]. Wszystkie formalności z tym związane na terenie [...] wykonuje na zlecenie klienta spedytor [...]. Tam towary zostają objęte procedurą tranzytu i są dostarczane spółce, która zgłasza je w Urzędzie Celnym do procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. Po wykonaniu usługi, spółka zgłasza towary do procedury tranzytu zewnętrznego, a następnie dostarcza je na terytorium [...]. Po objęciu towarów procedurą tranzytu zewnętrznego, spółka składa w Urzędzie Celnym wniosek o całkowite rozliczenie i zamknięcie procedury uszlachetniania czynnego na skutek nadania towarom uprzednio objętym tą procedurą innego przeznaczenia celnego. Wniosek zawiera numery zgłoszeń celnych do procedury uszlachetniania czynnego i do procedury tranzytu zewnętrznego. Spółka jako główny zobowiązany realizuje swoje obowiązki wynikające z procedury tranzytu, w terminie przedstawia towary w Urzędzie Celnym przeznaczenia (Urząd Celny we [...]). Przedmiotowe procedury są zamykane w systemie NCTS, a dodatkowo spółka uzyskuje potwierdzenie zamknięcia procedury tranzytu zewnętrznego (dokument T1). Po załatwieniu wszystkich formalności związanych z wywozem uszlachetnionych towarów w Urzędzie Celnym oraz Urzędzie Celnym we [...], spółka do wykonanej usługi stosuje stawkę 0%, zgodnie z art. 83 ust. 7 pkt 1. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego, spółka zadała pytanie: czy właściwie stosuje stawkę podatku od towarów i usług 0%, na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 24 w związku z art. 83 ust. 7 punkt 1 oraz czy spełnia wszystkie niezbędne warunki? Prezentując własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego, spółka wskazała, że ma prawo do zastosowania stawki 0%, ponieważ spełnia wszystkie niezbędne warunki, tj. towary sprowadzono do kraju spoza terytorium UE, objęto je procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, usługa została wykonana bezpośrednio przez spółkę, a towary zostały wywiezione z Polski, zgodnie z odpowiednimi przepisami WKC. Prawidłowość wywozu towarów z terytorium Polski potwierdził podczas kontroli Naczelnik Urzędu Celnego. Zgodnie z art. 114 WKC, procedura uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń pozwala na poddanie procesowi uszlachetniania na terytorium UE towarów przeznaczonych do powrotnego wywozu poza obszar celny Wspólnoty. Towary uszlachetniane przez spółkę przywożone są w takim celu. Zgodnie z art. 118 WKC określającym, jakie warunki należy spełnić, aby procedura uszlachetniania została zakończona, organy celne wyznaczają termin, w którym produkty kompensacyjne muszą być wywiezione lub powrotnie wywiezione, bądź otrzymać inne przeznaczenie celne. Wywóz jest więc równoznaczny z nadaniem innego przeznaczenia celnego, co podczas kontroli potwierdził Urząd Celny. Przeznaczenie celne oznacza m.in. objęcie towaru inną procedurą celną (art. 4 pkt 15 WKC) i jest nią również tranzyt zewnętrzny (pkt 16). Do tej procedury spółka zgłasza towary wywożone z terytorium Polski, co jest postępowaniem zgodnym z przepisami WKC. Spółka nie posiada papierowego dokumentu potwierdzającego wywóz towaru z terytorium Polski poza teren UE, gdyż wszystkie procedury zamykane są elektronicznie w systemie NCTS, który nie umożliwia wygenerowania takiego dokumentu. W momencie zamknięcia polskiego T1 (tranzytu zewnętrznego) towar jest pod dozorem Urzędu Celnego, który nadzoruje jego wywóz poza terytorium Wspólnoty. Zdaniem spółki, przepis art. 83 ust. 7 pkt 1 nie obliguje do posiadania dokumentu (papierowego) potwierdzającego wywóz towarów, w przeciwieństwie do art. 83 ust. 7 pkt 2-7 i ust. 9. Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. W wyniku rozpoznania skargi spółki na tę interpretację indywidualną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 lipca 2008 r. sygn. akt IIII SA/Wa 492/08 uchylił zaskarżoną interpretację uznając ją w części za nieprawidłową. Według sądu, zgodnie ze stanowiskiem organu interpretacyjnego, w przedstawionym przez spółkę stanie faktycznym konieczne jest wywiezienie poza terytorium Wspólnoty towaru poddanego uszlachetnieniu czynnemu, natomiast - wbrew stanowisku tego organu - spółka nie musi posiadać dokumentu poświadczającego wywóz towaru poza teren Wspólnoty. W następstwie rozpoznania skarg kasacyjnych od tego wyroku obu stron postępowania, wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 1956/08, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne, podzielając prawidłowość oceny prawnej sądu I instancji. Ponownie udzielając interpretacji indywidualnej w dnia [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów, stanowisko spółki przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczące podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zastosowania stawki 0% do usług uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń uznał za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko, organ interpretacyjny wskazał, że warunkiem zastosowania stawki 0% w przypadku usług uszlachetniania jest ich wywóz poza terytorium Wspólnoty, gdyż jedynie w przypadku towarów uszlachetnionych usługę będzie można uznać za taką, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 24 ustawy. Użyte w art. 83 ust. 7 pkt 1 ustawy sformułowanie: "jeżeli towary te zostaną wywiezione" należy interpretować w ten sposób, że dla zastosowania stawki 0% konieczne jest, aby zanim to nastąpi, towar opuścił terytorium Wspólnoty. Inaczej mówiąc, wywóz towarów ma być dokonany (być faktem) w momencie zastosowania do usługi uszlachetniania stawki 0%. Zwrot ten określa nie czas, w jakim wywóz ma nastąpić, a warunek dokonania wywozu towarów. Ustawodawca dla określenia tego warunku posłużył się gramatycznym trybem warunkowym i stroną bierną, dlatego zastosowanie zwrotu: "zostaną wywiezione" nie należy utożsamiać z przypisaniem czynności wywozu czasu przyszłego. Przywołując także przepis art. 146 ust. 1 lit d Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L 2006 r. Nr 347, poz. 1), który stanowi, iż państwa członkowskie zwalniają m.in. transakcje polegająca na świadczeniu usług polegających na pracach, których przedmiotem jest rzecz ruchoma nabyta lub importowana w celu przeprowadzenia takich prac na terytorium Wspólnoty oraz wysłana lub przetransportowana poza terytorium Wspólnoty przez usługodawcę lub usługobiorcę niemającego siedziby na terytorium danego państwa, lub na rzecz jednego z nich, organ wskazał, że sformułowaniem: "wysłana lub przetransponowana" użytym w ww. przepisie, prawodawca unijny posłużył się również w art. 28a ust. 3 akapit pierwszy i art. 28c część A lit. a akapit pierwszy Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U.UE.L 1977 r. Nr 145, poz. 1 ze zm.), w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz zwolnienia dostaw towarów. Zatem, według organu, stanowiący implementację wskazanego wyżej przepisu art.146 Dyrektywy, przepis art. 83 ust. 1 pkt 24 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z ust. 7 pkt 1 analogicznie ustanawia do zastosowania określonej stawki warunek w postaci wywozu towarów. Dopóki więc wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty faktycznie nie nastąpi, brak jest podstaw do zastosowania stawki 0%. Spółka nie zgodziła się z interpretacją indywidualną organu z dnia [...] r. i wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając naruszenie przepisów: - art. 83 ust. 1 pkt 24 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że brak jest podstaw do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% na świadczenie usług uszlachetniania czynnego dopóki nie nastąpi faktyczny wywóz uszlachetnionych towarów poza terytorium Unii Europejskiej; - art. 83 ust. 1 pkt 24 i ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 146 ust. 1 lit. d Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej przez ich błędną wykładnię i założenie, że regulacja prawa wspólnotowego przewiduje warunek wywozu towaru na dzień zastosowania zwolnienia z VAT. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. W uzasadnieniu skargi spółka stwierdziła, że zaskarżona interpretacja bazuje na uzasadnieniu pisemnym wyroku NSA z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 1956/08, ale z uwagi na treść ustnego uzasadnienia podanego 10 lutego 2010 r. przez sędziego NSA Juliusza Antosika, podjęła działanie w celu zmiany pisemnego uzasadnienia tego wyroku m.in. przez złożenie skargi o wznowienie postępowania (sygn. akt I FSK 1143/10) i przy pomocy publikacji prasowych wykazywała, iż został wyrażony przez wskazanego sędziego pogląd prezentowany przez spółkę, że zastosowanie 0% stawki podatku od towarów i usług nie jest uzależnione od wcześniejszego wywozu towarów poza terytorium Wspólnoty. Mimo przedstawienia organowi informacji o treści ustnego uzasadnienia wyroku, organ wydał zaskarżoną interpretację stwierdzając, że spółka nie ma prawa do zastosowania stawki w wysokości 0%. Ponadto, wskazać należy, że w wyniku wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt I FSK 1956/08, wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 1143/10, Naczelny Sąd Administracyjny zmienił uzasadnienie wyroku z dnia 10 lutego 2010 r. w następujący sposób: "Zasługiwały na uwzględnienie zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej wniesionej przez skarżącą Spółkę. Zgodnie z treścią art. 83 ust. 1 pkt 24 u.p.t.u. stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do usług polegających na naprawie, uszlachetnianiu, przerobie lub przetwarzaniu towarów. Z kolei art. 83 ust. 7 pkt 1 u.p.t.u., stanowił, że przez usługi, o których mowa w ust. 1 pkt 24 tego artykułu, rozumie się usługi świadczone bezpośrednio przez podatnika, który sprowadził z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju towary objęte procedurą uszlachetniania czynnego w celu ich naprawy, uszlachetnienia, przerobu lub przetworzenia, jeżeli towary te zostaną wywiezione z terytorium kraju poza terytorium Wspólnoty zgodnie z warunkami określonymi w przepisach celnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafne jest stanowisko zaprezentowane przez autora skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji błędnie uznał, iż brak jest podstaw do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% na świadczenie usług uszlachetniania czynnego dopóki nie nastąpi faktyczny wywóz uszlachetnionych towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Z treści powołanego przepisu wynika bowiem, że użycie czasu przyszłego w konstrukcji tego przepisu nie może zostać uznane za przypadkowe i oznacza, że wywóz towarów może nastąpić po złożeniu przez Spółkę deklaracji VAT, w której wykazana została stawka 0% VAT. Podatnik dochował wszystkich zasad przejściowego przebywania towarów na rynku europejskim, a cytowany art. 83 ust. 7 pkt 1 u.p.t.u. nie zawiera ograniczenia wskazanego przez Sąd I instancji, że wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej musi nastąpić przed złożeniem deklaracji VAT. Naczelny Sąd Administracyjny, pomimo uwzględnienia zarzutu skargi kasacyjnej Spółki odnoszącej się do błędnej wykładni art. 83 ust. 1 pkt 24 i art. 83 ust. 7 pkt 1 u.p.t.u., uznał jednak, że zaskarżone orzeczenie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu." W wyniku rozpoznania skargi spółki, wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 883/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę spółki oddalił, uznając zaskarżoną interpretację indywidualną za prawidłową, podzielając zarazem argumentację organu, że wykładnia gramatyczna przepisów pozwala na stwierdzenie, iż podatnik, który w ramach procedury uszlachetniania czynnego, sprowadził do kraju towary z kraju trzeciego, będzie mógł zastosować stawkę podatku 0%, gdy towary po uszlachetnieniu lub przerobie zostaną wywiezione z terytorium Wspólnoty, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach celnych. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej spółki od tego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1749/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie wskazując, że: "Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ trafne są jej zarzuty podnoszące, że stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku pozostaje w sprzeczności z wiążącą oceną prawną wypowiedzianą we wcześniej wydanym w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 1956/08. Nie ulega przy tym wątpliwości, że obowiązujące brzmienie uzasadnienia wyroku z dnia 10 lutego 2010 r., czyli to, które ma w sprawie charakter wiążący, nie wynika z niejako pierwotnej wersji pisemnego uzasadnienia tego wyroku, uwzględnionej tak przez organ, jak i przez Sąd pierwszej instancji, lecz zostało ukształtowane przez wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 1143/10. Tym ostatnim orzeczeniem Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 282 § 2 P.p.s.a., po ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnił wniesioną przez Spółkę skargę o wznowienie postępowania i zmienił wyrok z dnia 10 lutego 2010 r. w części dotyczącej uzasadnienia, nadając mu treść odpowiadającą motywom ustnym podanym podczas ogłoszenia wyroku. Od chwili wydania wyroku z dnia 27 stycznia 2011 r. nie można już zatem przyjmować, że wyrok z dnia 10 lutego 2010 r. nadal wyraża ocenę prawną wynikającą z pierwotnego brzmienia uzasadnienia. To ostatnie uległo bowiem wówczas zmianie. Przeciwny punkt widzenia, jak słusznie podkreślił pełnomocnik Spółki w skardze kasacyjnej, przekreśliłby sens wznowienia postępowania i podjętego w jego wyniku wyroku. W powyższym kontekście zauważyć wypada, że zaskarżony wyrok został wydany już po dokonaniu wspomnianej zmiany, zresztą w jego uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji odnotował ten fakt, w tym treść wyroku z dnia 17 stycznia 2011 r. Sąd powinien więc zastosować się do takiego stanowiska, jakie wynika z wyroku z dnia 10 lutego 2010 r. z uwzględnieniem zmiany przeprowadzonej w wyniku wznowienia postępowania, a nie do oceny sprzed tej zmiany." Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w innym składzie zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, iż stosownie do przepisu art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, a gdyby sąd ten nie mógł jej rozpoznać w innym składzie - innemu sądowi administracyjnemu. Zgodnie zaś z art. 190 tej ustawy, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co wyklucza możliwość oparcia skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez sąd kasacyjny. Jakkolwiek przepis art. 190 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi jedynie o związaniu wykładnią prawa, to bynajmniej nie oznacza to, że sąd administracyjny, któremu sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej, nie jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu kasacyjnego, o jakim to związaniu stanowi przepis art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten wprawdzie zawarty jest w Dziale III ustawy, regulującym zasady postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (sądem pierwszej instancji) i stanowi o związaniu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zarówno organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia, jak i sądu orzekającego w danej sprawie, to niemniej ze względu na zawarte w art. 193 tej ustawy odesłanie do odpowiedniego stosowania, w kwestiach odmiennie nieuregulowanych, przepisów postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym również w postępowaniu kasacyjnym, oczywiście zasadną jest teza, iż rozpatrując ponownie sprawę - na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia uprzednio wydanego wyroku - wojewódzki sąd administracyjny (a w ślad za nim również organ, którego działalność lub bezczynność są przedmiotem zaskarżenia) związany jest nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania (vide: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 461/08, publ. w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie te uwagi wstępne i uwzględniając zarówno wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1749/11, jak też wskazania tegoż sądu zamieszczone w wyroku, należy uznać, że chociaż w chwili wydania zaskarżonej interpretacji uzasadnienie pisemne wyroku NSA z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 1956/08 miało wciąż swoją pierwotną postać, to jednak decydujące znaczenie posiada okoliczność, że z dniem 27 stycznia 2011 r. uzasadnienie to uległo modyfikacji, i to w sposób odbiegający zasadniczo od jego wcześniejszej wersji, a tym samym także od poglądu wypowiedzianego w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r., której to okoliczności nie można pominąć. Stanowisko przeciwne oznaczałoby przyzwolenie na to, by interpretacja zawierała wykładnię inną niż wykładnia wskazana jako wiążąca w prawomocnym wyroku. Tego rodzaju stan rzeczy jest zaś nie do pogodzenia, jak to wyżej wskazano, z dyrektywą wynikającą z przepisu art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Dyrektywa ta stanowi także podstawowe kryterium sądowej kontroli aktu podjętego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, podczas której sąd administracyjny powinien zbadać przede wszystkim to, czy organ podporządkował się w pełnym zakresie wiążącemu go stanowisko, i konsekwentnie reagować w razie stwierdzenia jakichkolwiek niezgodności w tej materii (vide: wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2617/11, publ. w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy spółka - na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 24 w związku z art. 83 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - jest uprawniona do stosowania stawki podatkowej w wysokości 0% do towarów poddanych procedurze uszlachetniania czynnego dopiero wtedy, gdy towary te zostaną wywiezione poza obszar Wspólnoty. W wyroku z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 1956/08, w brzmieniu nadanym wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 1143/10, Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że taki faktyczny wywóz nie jest konieczny i że może on nastąpić po złożeniu przez spółkę deklaracji VAT, w której wykazana została stawka 0% VAT. Rację ma zatem skarżąca spółka twierdząc, że skoro nie dokonuje wwozu towarów na obszar celny Wspólnoty, to nie jest też odpowiedzialna za ich wywóz, gdyż zajmują się tym jej kontrahenci. Skoro także towary przez cały czas objęte są dozorem celnym oraz celnymi procedurami zawieszającymi, co gwarantuje możliwość określenia trasy ich transportu, jak również faktu opuszczenia przez nie obszaru celnego Wspólnoty, to organy władzy publicznej są w posiadaniu pełnej informacji o faktycznym wywozie (przez kontrahentów) towarów poza terytorium UE. Zatem, skoro spółka nie kwestionowała i nie kwestionuje okoliczności, że stawka 0% ma zastosowanie w stosunku do usług uszlachetniania na towarach, które opuszczą terytorium Unii Europejskiej, lecz nie podziela stanowiska organu, iż może to nastąpić dopiero po dokonaniu wywozu, zaś towary uszlachetniane przez spółkę zawsze opuszczają Wspólnotę, lecz często dopiero po okresie rozliczeniowym w VAT (tj. po złożeniu deklaracji VAT-7 za okres wykonania usługi), to w konsekwencji organ w zaskarżonej interpretacji, uznając, że wywóz towaru poza obszar Wspólnoty jest konieczny, naruszył przepisy art. 83 ust. 1 pkt 24 w związku z art. 83 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez błędną ich interpretację. W tym stanie rzeczy - na podstawie przepisu art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - należało orzec o uchyleniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej, jako wydanej z naruszeniem ww. przepisów prawa materialnego oraz przepisów art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie wadliwej interpretacji indywidualnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisów art. 200 i 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Na podstawie przepisu art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, sąd wskazuje, aby organ interpretacyjny, ponownie udzielając stronie skarżącej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, uwzględnił powyższą wykładnię przepisów prawa podatkowego i dokonał prawidłowej oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, przy uwzględnieniu opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację.