I SA/Gl 14/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.),, Bożena Pindel, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi V. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w B. (dalej zwane "SKO" lub "Kolegium") decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. z 2010r. Dz. U. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "ustawa podatkowa" lub "u.p.o.l.") oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa " lub "O.p.") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] (Nr [...], poz. rej. wym. [...]) ustalającą V. P. (dalej zwana stroną lub podatnikiem) wysokość podatku od nieruchomości za rok 2012 na kwotę [...] zł. Decyzje organów zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ I instancji ww. decyzją ustalił stronie, jako właścicielowi nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], wymiar podatku od nieruchomości na rok 2012, opodatkowując budynki – hale fabryczne i grunt w kategorii "związane z działalnością" i w kategorii "pozostałe". Organ pierwszoinstancyjny w swoim rozstrzygnięciu wskazał, że podstawę opodatkowania dla budynków stanowi ich powierzchnia użytkowa wyrażona w metrach kwadratowych, natomiast dla gruntów powierzchnia wynikająca z ewidencji gruntów. Podkreślono, że podatek od ww. nieruchomości na rok 2012 ustalono w oparciu o: dane z ewidencji gruntów w zakresie ogólnej powierzchni gruntów; informację o nieruchomościach, obiektach budowlanych, gruntach i/lub lasach INF-1 złożoną przez stronę w zakresie zadeklarowanych do opodatkowania jako zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej części gruntów o powierzchni 1000 m2 i części budynku o powierzchni 500 m2 oraz deklarację dotyczącą powierzchni budynku z dnia 28 lutego 2012r. Organ pierwszej instancji wskazał ponadto, że w stosunku do 120m2 powierzchni użytkowej spornego budynku, z uwagi na wykorzystywanie go przez organizacje pożytku publicznego tj. Stowarzyszenie Przeciw Bezprawiu na działalność statutową zastosował zwolnienie podatkowe wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W zakresie przyjętych stawek podatkowych organ wyjaśnił, że wskazana przez stronę powierzchnia 2380m2 jako przeznaczona do generalnego remontu nie nadająca się do prowadzenia działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu w kategorii "pozostałe". Organ pierwszej instancji wyjaśnił przy tym, że fakt braku możliwości wykorzystania do działalności gospodarczej nie powoduje, iż ta część (powierzchnia) budynku nie podlega opodatkowaniu w ogóle. Organ podkreślił również, iż nie zastosował zwolnienia wynajętej części powierzchni (1200m2) budynku FundacjiA (dalej zwana fundacją) wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwagi na to, że powierzchnia ta nie jest faktycznie wykorzystywana na potrzeby prowadzenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży. W ocenie organu pierwszej instancji dopiero faktyczne zajęcie nieruchomości przez fundację będzie stanowiło podstawę do zastosowania przedmiotowego zwolnienia. Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniósł pełnomocnik strony, który w szczególności kwestionował wysokość ustalonego podatku od budynku, zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego. W ocenie strony stan techniczny budynku wskazuje na to, że nie powinien być w ogóle objęty opodatkowaniem, a prowizoryczne przystosowanie niewielkiej powierzchni 500m2 (przy całkowitej powierzchni 1200m2) do działalności gospodarczej nie jest podstawą do opodatkowania w kategorii "związane z działalnością, gospodarczą" lecz w kategorii "pozostałe". Strona nie zgodziła się również z odmową zastosowania w sprawie zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., a dotyczącego ww. fundacji. SKO decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji, którą ustalono stronie wysokość podatku od nieruchomości za rok 2012. Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji po zaprezentowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania wywodziło, że podstawą do ustalenia podatku są przede wszystkim dokumenty urzędowe, w tym podkreśliło, że wymiar podatku dokonywany jest przez organy podatkowe w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. z 2000r. Dz. U. Nr 100, poz.1086, ze zm.). Następnie Kolegium wskazało, że podatek od nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l ciąży na osobach fizycznych będących m. in. właścicielami nieruchomości, a stosownie do treści art. 2 ust. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części budowle lub ich części związane z działalnością gospodarczą oraz że zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W tym ostatnim zakresie SKO podało, że zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. z 2006 r. Dz. U. Nr 156, poz. 118 ze zm., dalej też P.b.) przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Kolegium wywodziło, że z powyższego wynika, iż budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, a więc obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego, stanowi budynek w rozumieniu przepisów prawa podatkowego tylko wówczas, gdy jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Natomiast obiekt budowlany zaprojektowany (wykonany) bez przegród zewnętrznych, fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie może być uznany za budynek, a na dowód czego przywołano wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 marca 2009r. (sygn. akt II SA/Po 924/08). W dalszej części uzasadnienia SKO wskazało, że podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej). Stosownie do brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej stawki podatku od nieruchomości nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części określonych tam kwot przy czym stawki te uzależnione są od tego czy dany budynek lub jego część jest kwalifikowany jako mieszkalny czy też związany lub zajęty na prowadzenie określonej działalności gospodarczej bądź też nie mieści się w tych kategoriach. Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek (art. 6 ust. 4 ustawy podatkowej). W przypadku budynku lub jego części, którego budowa została zakończona, okolicznością od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budynku lub jego części (art. 6 ust. 2 ustawy podatkowej). SKO w oparciu o wyrok NSA z dnia 11 września 2007r. (sygn. akt II FSK 959/06) akcentowało, że tak długo, jak w sensie fizycznym istnieje budynek, np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i nie zrealizowano tego pozwolenia, istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości (tak wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r. sygn. akt II FSK 959/06). Dla poparcia swojego stanowiska SKO odwołało się również do art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. W ocenie Kolegium z powyższych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. wszystkie budynki i ich części. Warunkiem niezbędnym do uznania danego obiektu budowlanego za budynek, o którym mowa w przepisach prawa podatkowego, jest ustalenie okoliczności faktycznych wymienionych w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej. W tym zakresie SKO w ślad za wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2012 r. (sygn. akt I SA/Gl 987/11), który dotyczył opodatkowania spornej nieruchomości za rok 2011, powtórzyło m. in., że o ile dany obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego jest trwałe związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach stanowi budynek, bez względu na stan techniczny czy sposób wykorzystywania. Obiekt budowlany, mieszczący się w definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej, pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów tej ustawy nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z jego przeznaczeniem. Brak okien, schodów wewnętrznych, dźwigu osobowego czy części dachu lub ogólna dewastacja budynku, pozbawienie znajdujących się w nim lokali mediów czy jego "porzucenie" lub niewykorzystywanie nie powoduje utraty przez taki obiekt budowlany cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji. W dalszej części uzasadnienia SKO wywodziło, że ustawa podatkowa spośród wszystkich budynków jakie obejmuje swoim działaniem wyróżnia budynki mieszkalne i budynki niemieszkalne. Budynki niemieszkalne dzieli z kolei na związane z działalnością gospodarczą lub zajęte na prowadzenie takiej działalności w określonym zakresie oraz pozostałe, a więc takie, które nie są budynkami mieszkalnymi ani budynkami wykorzystywanymi lub zajętymi na prowadzenie wymienionej w ustawie działalności. W kategorii "budynków lub ich części pozostałych" ustawa podatkowa wymienia budynki zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego. Ustawa podatkowa nie definiuje pojęcia budynku mieszkalnego ani pojęcia budynku innego niż mieszkalny czy też budynku "pozostałego". Zdaniem SKO oznacza to, że każdy budynek w rozumieniu ustawy, który nie został wymieniony w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a)-d) ustawy podatkowej, kwalifikuje się do kategorii budynków "pozostałych" wymienionej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. W kategorii budynków lub ich części "pozostałych" mieszczą się między innymi budynki niemieszkalne, niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą i niezajęte na prowadzenie takiej działalności. Kolegium wskazało również, iż w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zawarta jest definicja gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z tą definicją wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, (poza dwoma wyjątkami), są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zdaniem SKO z przepisu tego wynika, iż stan techniczny budynku, czy też jego części może być przyczyną wyłączenia tego budynku z opodatkowania przewidzianego dla budynku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wówczas jednak budynek związany z działalnością gospodarczą, który ze względów technicznych nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności (w przypadku istnienie względów technicznych) podlega opodatkowaniu w kategorii "pozostałe". SKO podkreśliło, że w niniejszej sprawie podatek obliczono z zastosowaniem stawek określonych dla gruntów i budynków niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z wyjątkiem tej powierzchni, którą sama strona zgłosiła do opodatkowania jako związanej z działalnością gospodarczą. Odwołując się do postanowień art. 5 ust. 1 lit. a) u.p.o.l. SKO wskazało, że opodatkowany budynek strony nie jest budynkiem mieszkalnym oraz wyjaśniło, iż jest to hala fabryczna byłych Zakładów B, a co wynika zarówno z aktu notarialnego zakupu nieruchomości jak i opinii technicznej dołączonej do akt sprawy. Zdaniem kolegium przedmiotowy budynek należący do strony jako niemieszkalny podlega opodatkowaniu w kategorii pozostałe z wyjątkiem części związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą (500m2). Ponadto Kolegium wskazało, że z uwagi na fakt, iż 120m2 powierzchni użytkowej budynku zajęte jest na działalność statutową organizacji pożytku publicznego powierzchnia ta korzysta ze zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnosząc się do spornej kwestii braku zastosowania zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. SKO podkreśliło, że zgodnie z tym przepisem nabycie prawa do zwolnienia podatkowego uwarunkowane jest jednoczesnym wystąpieniem określonych przesłanek - korzystania z nieruchomości przez określone podmioty oraz charakteru wykorzystania tych nieruchomości przez te podmioty, a co oznacza, że zwolnienie to ma charakter podmiotowo-przedmiotowy i ma zastosowanie w stosunku do nieruchomości, części nieruchomości zajętych przez stowarzyszenia na określoną w tym przepisie działalność statutową. Zdaniem Kolegium nieruchomości zajęte przez stowarzyszenie na określoną działalność statutową - to te, które są w danym momencie wykorzystywane do wykonywania czynności składających się na tę działalność. Samo zawarcie umowy najmu między podatniczką, a fundacją pożytku publicznego nie daje podstaw do zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. W tym zakresie SKO wskazało, że przeprowadzona w dniu 18 czerwca 2012r. kontrola podatkowa nieruchomości wykazała, iż wynajęta ww. fundacji powierzchnia 1200m2 w dalszym ciągu nie została zajęta przez tę fundację na prowadzenie statutowej działalności. Dla poparcia swojego stanowiska Kolegium odwołało się do prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2012 (sygn. akt I SA/Gl 987/11), w którym tutejszy Sąd oddalił skargę tej samej strony na decyzję odnoszącą się do wcześniejszego roku podatkowego. W skardze na ww. decyzję SKO pełnomocnik V. P. (dalej zwana skarżącą) domagając się jej uchylenia i rozstrzygnięcia o istocie sprawy, zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a to z kolei na wynik sprawy, a w szczególności brak przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego w sprawie – zgodnego z przepisami kpa oraz naruszenie przepisów prawa materialnego – poprzez błędną wykładnię i niewławściwe zastosowanie normy "art. 1a, 1 pkt. 1, 2, 3, art. 2.1 pkt.2, art. 5.1 pkt.2, 2-be, art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz normy art. 3 pkt. 1-a. – ustawy prawo budowlane (nieuwzględnienie def. legalnej budynku – obiektu budowlanego)". W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony powtórzył zasadnicze argumenty zawarte w odwołaniu do decyzji. W szczególności pełnomocnik przywołując postanowienia ww. przepisów wskazał na bardzo zły stan techniczny budynku, który nie pozwala na jego wykorzystywanie w działalności i który według rzeczoznawcy odpowiada "stanowi surowemu otwartemu". Zdaniem pełnomocnika "budynek" nie spełnia wszystkich wymogów ustawowych do przyjęcia, że jako obiekt podlega jakiemukolwiek opodatkowaniu, w tym według stawki określanej jako "niemieszkalne pozostałe". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. W piśmie z dnia 31 stycznia 2013r. pełnomocnik odnosząc się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę przywołując przepisy powołane w skardze podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, a także podkreślił, że budynek jest w posiadaniu osoby fizycznej nie będącej przedsiębiorcą, a także wyjaśniał, że ww. fundacja korzysta ze zwolnienia ustawowego oraz, że interpretacja przez organ podatkowy zwrotu "zajęte" poprzez wprowadzenie wymogu faktycznego zajęcia na działalność dla dzieci i młodzieży nie odpowiada prawu. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2013r. pełnomocnik skarżącej dokonał podsumowania wcześniejszych żądań i zarzutów strony, a także wniósł o zasądzenie kosztów procesowych, w tym zastępstwa procesowego w wysokości wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Ponadto pełnomocnik zarzucił SKO naruszenie "praktycznie wszystkich" zasad postępowania określonych przepisami art. 120-124 Ordynacji podatkowej, a co obszernie na stronach od 1 do 5 powyższego pisma uzasadniał w oparciu o przywołane w nim przepisy, ich wykładnię oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Autor pisma w oparciu o wskazane w skardze przepisy prawa i wcześniejszą argumentację obszernie (od strony 6 do 18 ww. pisma) wywodził także, iż "przedmiotowy budynek nie podlega opodatkowaniu, gdyż nie jest on budynkiem w znaczeniu prawnym jako przedmiot opodatkowania w rozumieniu przepisów ustawy PLokU, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt. 3, gdyż: właściciel budynku nie jest przedsiębiorcą, w budynku nie jest prowadzona działalność gospodarcza, budynek ze względów technicznych nie nadaje się do użytkowania." Na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2013r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości wcześniejsze twierdzenia i zarzuty podkreślając, iż budynek ze względów technicznych nie nadaje się do jakiegokolwiek użytku, a co oznacza, że nie istnieje on w sensie prawnym. Pełnomocnik podnosił, że budynek nie jest przez skarżącą faktycznie użytkowany, a co według Niego oznacza, iż nie może być przedmiotem podatku od nieruchomości. Pełnomocnik kwestionował także argumentację zawartą w wyroku NSA z dnia 11 września 2007 r. (sygn. akt II FSK 959/06) oraz dodawał, że do chwili obecnej strona nie może uzyskać decyzji o warunkach zabudowy związanej ze spornym obiektem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi. Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wbrew jej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił przy tym stanowisko organu podatkowego, który co należy podkreślić swoją decyzję oparł na prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2012 r. (sygn. akt I SA/Gl 987/11), które to orzeczenie odnosiło się do roku podatkowego 2011. Podkreślenia wymaga także to, iż skład orzekający w niniejszej sprawie akceptuje i podziela wyrażone w powyższym wyroku poglądy prawne. Stan faktyczny sprawy jest tylko po części sporny i został przedstawiony przy okazji prezentowania dotychczasowego przebiegu postępowania i stanowisk organów oraz strony. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Sąd jako prawidłowe uznaje ustalenia jakie w tym przedmiocie zostały poczynione przez organy w toku postępowania. Istota sporu pomiędzy stronami sprowadzała się do odmiennej interpretacji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowiących o podstawach opodatkowania nieruchomości i obiektów budowlanych (pojęcie "budynku" art. 1a ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 u.p.o.l.) i zwolnieniach z opodatkowania (art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy podatkowej), co w konsekwencji – zdaniem strony skarżącej - skutkowało błędnym ustaleniem wysokości podatku od nieruchomości za rok 2012. Mając na uwadze zarzuty strony skarżącej przyjdzie w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l. użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) budynek - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; 2) budowla - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem; 3) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych; Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; Z art. 5 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.o.l. wynika, że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 1) od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków – (...) od 1 m2 powierzchni, b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych – (....) od 1 ha powierzchni, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – (...) od 1 m2 powierzchni; 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych – (...) od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – (...) od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym – (...) od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń – (...) od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – (...) od 1 m2 powierzchni użytkowej; Natomiast z art. 7 ust. 1 pkt. 5 u.p.o.l. wynika, że zwalnia się od podatku od nieruchomości: nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Ponadto zgodnie z art. 3 pkt. 1a Prawa budowlanego ilekroć w tej ustawie jest mowa o: obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Z uwagi zarysowany w sprawie spór – w tym miejscu jawi się konieczność wskazania, iż – jak słusznie wskazały organy – zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi budynki lub ich części (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej). Podatnikami tego podatku są również osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej). Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 ustawy podatkowej w przypadku budynku lub jego części, którego budowa została zakończona, okolicznością od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budynku lub jego części. Toteż zasadnie zaakcentowano w zaskarżonej decyzji, że tak długo, jak w sensie fizycznym istnieje budynek, np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i nie zrealizowano tego pozwolenia, istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Skład orzekający w niniejszej sprawie podkreśla odnosząc się do prezentowanego m. in. na rozprawie poglądu pełnomocnika strony, że powyższe stanowisko znajduje poparcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a na co zasadnie zwrócił uwagę organ podatkowy, przytaczając wyrok NSA z dnia 11 września 2007r. sygn. akt II FSK 959/06. Zawarte tam poglądy Sąd rozpoznający sprawę akceptuje i podziela. Jednocześnie Sąd zauważa, iż rozstrzygnięcie – np. o rozbiórce nie ma mocy wstecznej, nie może zatem wywoływać skutków sprzed jego wydania ani kreować obowiązków podatnika wynikających z ustawy. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby była wydana w sprawie ostateczna decyzja "rozbiórkowa". Zdaniem Sądu także podejmowane przez stronę działania w przedmiocie uzyskania warunków zabudowy w celu zmiany sposobu użytkowania spornego obiektu nie mogą mieć wpływu na przedmiot opodatkowania. Nadto – co także znalazło wyraz w uzasadnieniu organu drugoinstancyjnego – zgodnie z art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego jeżeli nieużytkowany obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, czy odbudowy właściwy organ wydaje decyzję nakazującą rozbiórkę tego obiektu. Co więcej z akt sprawy wynika, że podatek wyliczono z zastosowaniem stawek określonych dla gruntów i budynków niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z wyjątkiem tej powierzchni, którą sama strona zgłosiła do opodatkowania jako związanej z działalnością gospodarczą, a zatem argumenty w zakresie tego, że strona jest osobą fizyczną i nie jest przedsiębiorcą, należy uznać za bezzasadne i nie mające wpływu na wymiar podatku w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu wbrew twierdzeniu skargi nie doszło przy tym do naruszenie cytowanych wyżej norm art. 5 ust. 1 pkt. 2 i 2b), albowiem zastosowane stawki odpowiadają prawu, a co wynika także z uchwały Nr XIII/282/2011 Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia 22 listopada 2011 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego, z 2011r., Nr 303, poz. 5093). Ponadto z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. wszystkie budynki i ich części. Warunkiem niezbędnym do uznania danego obiektu budowlanego za budynek, o którym mowa w przepisach prawa podatkowego, jest ustalenie okoliczności faktycznych wymienionych w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej – co w przedmiotowej sprawie organy uczyniły w ocenie Sądu prawidłowo. Podkreślenia wymaga w tym zakresie to, że w przypadku, gdy dany obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (art. 3 pkt. 1a P.b.) jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, to taki obiekt stanowi budynek bez względu na stan techniczny czy sposób wykorzystywania. Mając na uwadze zarzuty strony skarżącej należy w ślad za organem odwoławczym podkreślić, że budynek posiada dach do momentu jego usunięcia, demontażu, rozbiórki. Stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie (np. w wyniku czynu niedozwolonego lub prowadzenia prac remontowych) nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu", a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem. W ocenie Sądu trafnie też wskazano w zaskarżonej decyzji, że obiekt budowlany, mieszczący się w definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej, pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów tej ustawy nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym także zgodnie z jego przeznaczeniem. Braki w wyposażeniu, pozbawienie mediów, przeciekający częściowo dach, nie oznacza jeszcze, że obiekt budowlany utracił cechy budynku w rozumieniu prawa podatkowego. W tym zakresie należy także wskazać, że z akt sprawy wynika, iż budynek nie jest porzucony, co więcej cześć jego powierzchni jak wynika z deklaracji samej strony została nawet "tymczasowo" przystosowana do działalności gospodarczej, a część oddana ww. stowarzyszeniu i fundacji. W tych okolicznościach Sąd podziela stanowisko organu podatkowego, albowiem wbrew twierdzeniu strony nie jest tak, że sporny budynek został całkowicie wyłączony z jakiejkolwiek eksploatacji. Ponadto nawet gdyby taka sytuacja miała miejsce to sporny obiekt budowlany, z uwagi na powyższe cechy i tak nie utracił właściwości budynku, a co oznacza konieczność zapłaty podatku, wyliczonego w ocenie Sądu zgodnie z prawem. Należy także wskazać, że zasadnie orzekające w sprawie organy w oparciu o postanowienia art. 5 ust. 1 pkt. 2 wywodziły, iż ustawa podatkowa spośród wszystkich budynków jakie obejmuje swoim działaniem wyróżnia budynki mieszkalne i budynki niemieszkalne. Przy czym budynki niemieszkalne dzieli na: związane z działalnością gospodarczą lub zajęte na prowadzenie takiej działalności w określonym zakresie (pkt. a) oraz pozostałe, a więc takie, które nie mieszczą się w określeniu a). W kategorii "budynków lub ich części pozostałych" ustawa podatkowa wymienia budynki zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia budynku mieszkalnego ani pojęcia budynku innego niż mieszkalny czy też budynku "pozostałego". Zasadnie zdaniem Sądu wywodził organ odwoławczy, że każdy budynek w rozumieniu ustawy, który nie został wymieniony w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) – d) ustawy podatkowej, kwalifikuje się do kategorii budynków "pozostałych" wymienionej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. W kategorii budynków lub ich części "pozostałych" mieszczą się między innymi budynki niemieszkalne, niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą i niezajęte na prowadzenie takiej działalności, w tym w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym oraz udzielenia świadczeń zdrowotnych. Stanowisko tożsame z powyższym wyraził także WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 10 listopada 2010r., sygn. akt I SA/Gl 758/10. Po analizie akt sprawy Sąd stwierdza, że organy podatkowe w postępowaniu ustalającym wysokość podatku od nieruchomości dysponowały dokumentami, z których zasadnie i zgodnie z prawem wyprowadziły wniosek co do tego, że przedmiotowy budynek istnieje faktycznie, jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty oraz dach, choć częściowo uszkodzony (usunięty). W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uprawniał organy podatkowe do uznania, że przedmiotowy budynek nie utracił cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Zdaniem Sądu organy, wbrew twierdzeniu strony skarżącej właściwie zastosowały i zinterpretowały znajdujące zastosowanie w sprawie normy prawa podatkowego materialnego. Mając na uwadze zarzuty pełnomocnika skarżącej Sąd stwierdza, że strona na właściwym etapie w toku instancyjnym nie wskazała, jakie dowody i na jakie okoliczności miały zostać a nie zostały przez organy podatkowe przeprowadzone. Nie powołała faktów czy zdarzeń, których ujawnienie miałoby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w zwyczajnym toku instancyjnym. Odnosząc się do zarzutu braku zastosowania zwolnienia z opodatkowania części nieruchomości o powierzchni 1200 m2 wynajętej ww. fundacji to Sąd ponownie wskazuje, że zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 pkt. 5 u.p.o.l. zwalnia się od przedmiotowego podatku: nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki oraz kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Sąd podkreśla, że istotnym elementem tego zwolnienia jest zajęcie nieruchomości na prowadzenie wyżej wymienionej działalności wśród dzieci i młodzieży. Nieruchomość jest zajęta na prowadzenie takiej działalności wówczas, gdy jest wykorzystywana w tym celu. Jak podnosi się w literaturze przedmiotu – jeżeli dana nieruchomość jest wykorzystywana i do prowadzenia wskazanej powyżej działalności wśród dzieci i młodzieży, i jednocześnie do prowadzenia działalności gospodarczej, wówczas nie można uznać jej za zwolnioną od podatku. Niezależnie od tego przyjdzie także wskazać, że przeprowadzona w dniu 18 czerwca 2012 r. przez pierwszoinstancyjny organ podatkowy kontrola nieruchomości wykazała, że wynajęta ww. fundacji powierzchnia 1200m2 nadal nie została zajęta przez ten podmiot na prowadzenie działalności statutowej, a tylko w takim przypadku możliwym było zastosowanie spornego zwolnienia podatkowego. Kontrola podatkowa nieruchomości wykazała niespełnienie warunku "zajęcie" wespół z warunkiem "prowadzenie", a co w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy musiało skutkować koniecznością opodatkowania danego przedmiotu na zasadach ogólnych. Z protokołu wynika, że wynajęta fundacji powierzchnia 1200m2 z uwagi na brak funduszy po stronie fundacji na rewitalizację dzierżawionych pomieszczeń. W ocenie Sądu nie mogło zatem budzić wątpliwości to, że w badanym roku podatkowym wynajęta część nieruchomości o powierzchni 1200m2 nie mogła podlegać zwolnieniu podatkowemu, z uwagi na to, że nie była ona wykorzystywana na cele, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy podatkowej. Zdaniem Sądu zasadnie zatem organy obu instancji orzekły, iż ta część spornego budynku nie korzystała w roku 2012 ze zwolnienia od podatku przewidzianego w tym przepisie. W ocenie Sądu wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie naruszył art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy podatkowej, gdyż sporny budynek nie był wykorzystywany w badanym roku podatkowym na cele przewidziane w tym przepisie. O wystąpieniu okoliczności skutkujących zwolnieniem decyduje stan rzeczywisty. Wpływu na wynik sprawy nie wywierają okoliczności przyszłe czy historyczne, dotyczące sposobu wykorzystywania danego budynku w latach przyszłych czy nawet wcześniejszych. Co więcej z ww. protokołu z dnia 18 czerwca 2012 r. jednoznacznie też wynika, że jedna z kondygnacji budynku o powierzchni 500m2 jest zajęta na działalność gospodarczą, pozostałe zaś kondygnacje stoją puste z przeznaczeniem do remontu. Mając na uwadze zarzuty i żądania strony skarżącej, w tym wywody co do braku jakichkolwiek podstaw do opodatkowania spornego budynku, przyjdzie zaakcentować, że zgodnie z art. 84 Konstytucji RP, każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawach. Przepis ten wyznacza granice obowiązku świadczeń publicznych, w tym również podatków. W jego ujęciu, obowiązek ponoszenia ciężarów podatkowych powinien być nałożony jedynie w drodze ustawy. Tylko ustawa może określać granice ingerencji państwa w sferę własności obywatela, nakładając na niego obowiązek zapłaty podatku. Obywatel ma więc prawny obowiązek ponoszenia podatków, o ile obowiązek taki został nałożony na niego w drodze ustawy, (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. K 45/01). Przenosząc regulację zawartą w art. 84 Konstytucji RP na grunt przedmiotowego postępowania należy stwierdzić, iż przepisami określającymi zasady i tryb postępowania, o których mowa tym przepisie, są między innymi te postanowienia ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które regulują przedmiot opodatkowania w podatku od nieruchomości i określają zwolnienia z niego. W ustawie podatkowej ustawodawca unormował zwolnienia od podatku od nieruchomości tworząc usystematyzowany katalog, z którego można wskazać kryteria decydujące o zaliczeniu określonej nieruchomości lub obiektu do kategorii zwolnionych od podatku. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych regulujące zwolnienia, zawarte art. 7 – z uwzględnieniem jego ust. 3 – stanowią konstrukcję zamkniętą. Uporządkowanie – ustawowe – katalogu zwolnień od podatku od nieruchomości wprowadzane zostało ażeby zapobiec w praktyce "niekontrolowanemu", bez zachowania stosowanej w prawie podatkowym procedury zwolnień. Ponadto, z uwagi na granice skargi, wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie wpływu na stawkę podatku nie wywiera przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Przepis ten nie jest bowiem źródłem lub (i) podstawą zwolnień w podatku od nieruchomości. Zawiera jedynie definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 26 marca 2010 r., III SA/Wa 1880/09). Podkreślenia wymaga, że zły stan techniczny spornego budynku z jednej strony powoduje, że nie może on być wykorzystywany na potrzeby, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy podatkowej (nie korzysta ze zwolnienia od podatku), z drugiej zaś strony powoduje, że podlega on opodatkowaniu według stawki podatku od nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą tylko w części jaką wskazała sama strona (500m2), a w przeważającej części według powierzchnia budynku podlega opodatkowaniu według stawki znacznie niższej od stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. według stawki właściwej dla tzw. kategorii "pozostałe". Należy zaakcentować, że fakt braku możliwości wykorzystywania części budynku w działalności gospodarczej nie oznacza, że ta część spornego obiektu w ogóle nie podlega opodatkowaniu. W ocenie Sądu żądania strony skarżącej w tym zakresie należy w okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy uznać za bezpodstawne. Zdaniem Sądu nie do przyjęcia w świetle obowiązującego prawa oraz stanu faktycznego sprawy jest stanowisko strony, która wskazując na zły stan techniczny budynku, a także to, że nie jest przedsiębiorcą wywodziła, iż przemawia to za całkowitą rezygnacją z nakładania spornego podatku. Ze względów wyżej wyrażonych nie do przyjęcia jest także pogląd skarżącej, że przyznany w toku postępowania fakt prowizorycznego przystosowania części powierzchni 500m2 do działalności gospodarczej nie jest podstawą do opodatkowania w kategorii "związane z działalnością, gospodarczą" lecz w kategorii "pozostałe". W ocenie Sądu powyższa okoliczność przeczy także twierdzeniom strony co do stanu obiektu i braku możliwości jakiegokolwiek wykorzystywania budynku. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy podatkowe zasad i norm określonych ustawą Ordynacja podatkowa, w tym także wskazanych przez stronę skarżącą przepisów art. 120-124 tej ustawy. W ocenie Sądu organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa, a postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, które w toku postępowania podejmowały wszelkie i niezbędne działania mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy. W ocenie Sądu organy podatkowe zapewniły stronie czynny udział w postępowaniu, a także wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych przez pełnomocnika skarżącej przepisów prawa. W ocenie Sądu organy podatkowe dokonały prawidłowej analiza stanu faktycznego i prawnego oraz jego oceny, a także wyjaśniły – z powołaniem się na konkretne przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawą prawo budowlane – prawne konsekwencje ustalonego stanu faktycznego. Organy obu instancji zobrazował i opisał zasadność zastosowanych stawek z rozbiciem na podmiot i przedmiot podatku oraz wyjaśnił kwestie sporne przywołując stosowne przepisy wraz z ich subsumcją do stanu faktycznego sprawy, a także dokonując wykładni każdej z zakwestionowanych norm. Sąd stwierdził także, iż w niniejszej sprawie organy podatkowe podjęły niezbędne i wszelkie – prawem dopuszczone w tego rodzaju postępowaniach – działania w celu odtworzenia chronologii zdarzeń i dogłębnego wyjaśnienia stanu prawnego. Organy poczynione ustalenia poddały wszechstronnej ocenie, nie pomijając przy tym żadnego z jego elementów. Kierując się nadto zasadami logiki i doświadczenia życiowego, ustaliły istnienie okoliczności faktycznych, mających wpływ na wynik sprawy. To, że organy podatkowe doszły do odmiennych wniosków niż te, przedstawiane przez stronę, nie świadczy o naruszeniu reguł postępowania podatkowego. Podniesiona przez organy obu instancji argumentacja świadczy – w ocenie Sądu – o rzetelnym zrealizowaniu przez organy podatkowe, obowiązków określonych w Ordynacji podatkowej. Organy wywiedzione wnioski oparły na całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału. W uzasadnieniu decyzji organy podatkowe przejrzyście przedstawiły argumentację na poparcie stawianych tez, wniosków oraz przyjętej podstawy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2010r., sygn. akt II FSK 1852/08, opubl. w bazie LEX pod nr 596029). Skutku, jako podjęte w odmiennym stanie faktycznym i prawnym, nie mogły odnieść także orzeczenia Sądów przywołane przez stronę skarżącą. Mając na uwadze powyższe wywody uznać należało, że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego, w tym przepisom wskazanym przez stronę skarżącą oraz że została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami procesowymi. Wyrażone w decyzji stanowisko organu odwoławczego zostało właściwie uzasadnione. Uznając ostatecznie, że zaskarżona decyzja w przedstawionych warunkach faktycznych i prawnych nie narusza prawa skargę, jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.