IV SAB/Wr 34/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska(sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skargi L.S. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. w przedmiocie niewydania decyzji dot. składek ZUS postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia 8 stycznia 2013 r. L. S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ze skargą na bezczynność Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W., polegającą na nie wydaniu decyzji w przedmiocie składek ZUS, a które to żądanie skarżący zawarł w piśmie do organu z dnia 17 sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził m.innymi, że wobec zaistniałych ewidentnych nieprawidłowości w działaniu ZUS Oddział we W. w stosunku do Jego osoby, jednoznaczna decyzja Dyrektora ZUS Oddział we W., której kategorycznie się domagał w piśmie do ZUS z dnia 17 sierpnia 2012r. - i nadal się domaga, jest konieczna, aby ostatecznie wyjaśnić, iż nie jest w sprawie zaległych składek ZUS płatnikiem tych składek, ani w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z 13 października1998r. (Dz. U. z 1998 r., Nr 137, poz. 887, ze zm.), ani w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z 18 kwietnia 2008r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 78, poz. 651). W ocenie skarżącego, już sam tytuł w/w rozporządzenia wskazuje, że nie ma ono zastosowania w stosunku do Jego osoby, gdyż ZUS nie jest zobowiązany do poboru od Niego zasądzonych przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia Fabrycznej kwoty należności głównej zaległych składek PHU VIT-2 Sp. z o.o., jako naprawienia szkody wyrządzonej ZUS. Skarżący podkreślił, że wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Fabrycznej II Wydział Karny z dnia 13 czerwca 2007r., sygn. akt II K 1791/05 został zobowiązany, zgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującym prawem, do naprawienia szkody wyrządzonej ZUS w postaci kwoty zaległych składek bez kwot pochodnych, czyli faktycznie kwoty należności głównej. Zdaniem skarżącego, to nie ZUS Oddział we W. był zobowiązany do poboru tej kary od Jego osoby, lecz Sąd poprzez Kuratora Sądowego, który nadzorował proces pokrycia przez Niego zasądzonych strat ZUS. ZUS Oddział we Wrocławiu wystawiając w dniu 8 października 2010 r. zaświadczenie o dokonanych wpłatach wprowadził w błąd Kuratora Sądowego, informując jakoby skarżący wpłacił całą zasądzoną należność główną w kwocie 59.277,98zł (Sąd zasądził kwotę 56.124,12zł), mimo, że ZUS faktycznie uznał, że skarżący wpłacił tylko 36,34% należności głównej, czyli kwotę 21.541,98zł Zdaniem skarżącego, ZUS Oddział we W. niezasadnie wpłaconą przez Niego należność "zabrał " na pokrycie odsetek (kwota 37.736 zł). Uczyniono to w ocenie skarżącego - wbrew wyrokowi Sądu Rejonowego oraz wbrew tytułowi i intencji dokonanych przez skarżącego wpłat do ZUS, gdyż celem tych wpłat było zrealizowanie nałożonego na skarżącego zobowiązania w postaci pokrycia strat ZUS, co do należności głównej, bez kwot pochodnych (odsetek), zgodnie z wyrokiem. Skarżący zauważył, że nie może być tak, że jednym pismem ZUS poświadcza, że uregulował 100% należności głównej, czyli szkodę wyrządzoną ZUS, a drugim pismem informuje, że skarżący zapłacił jedynie 36,34% sądowego zobowiązania. Nadto skarżący podkreślił, że o tym że z datą zapłaty 100% należności głównej z dniem 24 września 2010r. wystąpiła nowa sytuacja prawno-administracyjna, poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 15 grudnia 2010r. sygn. akt III SA/Wr 770/10, jak również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 499/11. Oba te wyroki są znane Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział we Wrocławiu. Skarżący wyjaśnił, że domaga się podjęcia przez Dyrektora ZUS Oddział we W. decyzji administracyjnej, o którą wnioskuje, również dlatego, że mimo iż naprawił zgodnie z wyrokiem Sądu szkodę wyrządzoną ZUS, czyli uregulował w 100% zaległą należność główną, to na skutek niezgodnych z prawem działań i decyzji ZUS Oddział we W. zmuszony jest regulować w ratach ze swojej renty ponownie nieuznaną należność główną i stale z tego powodu narastające odsetki. Istotne jest zaś to, że z datą 24 września 2010 r. objęte egzekucją odsetki nie powinny narastać i wszczęta powinna być procedura umorzenia odsetek. W dalszej części skargi, skarżący stwierdził, że w odpowiedzi na pismo z dnia 17 sierpnia 2012 r., ZUS Oddział we W. pismem z dnia 20 września 2012 r. uchylił się od wydania zgodnej z prawem decyzji oraz uchylił się od podania opartego o obowiązujące prawo uzasadnienia takiego postępowania. Skarżący ponownie zauważył, że mimo zapłacenia z datą 24 września 2010 r. kwoty 100% zaległej kwoty głównej w wysokości 59.277,98zł (Sąd przyjął kwotę należności głównej podaną przez ZUS na 56.124,12zł), ZUS Oddział we W. stosując bezprawnie do wpłat rozporządzenie RM z 18 kwietnia 2008r. uznał, że skarżący spłacił należność główną czyli szkodę wyrządzoną przestępstwem, jedynie w 36,34%. Zdaniem skarżącego organ błędnie przyjął, że art.83 ust.1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie daje podstaw do wydania przez Dyrektora ZUS Oddział we W. wnioskowanej decyzji administracyjnej, jako że przepis ten wskazuje jedynie zakres indywidualnych spraw "w szczególności", następnie wyliczonych, dla których ZUS wydaje decyzję jako akt administracyjny, lecz ten ustawowy katalog nie jest zamknięty, przez co nie stoi na przeszkodzie wydaniu wnioskowanej decyzji administracyjnej. W konsekwencji powyższego, skarżący stwierdził, że domaganie się wydania przez Dyrektora ZUS Oddział we W. decyzji administracyjnej, zgodnie z wnioskiem skarżącego zawartym w piśmie z dnia 17 sierpnia 2012 r., jest w pełni uzasadnione. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej odrzucenie, stwierdzając, iż w ocenie organu domaganie się przez skarżącego wydania decyzji w sprawie osądzonej prawomocnym wyrokiem karnym nie jest sprawą z zakresu prawa administracyjnego. W piśmie z dnia 9 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącego – adwokat J. O. oświadczył, że cofa skargę wniesioną przez L. S.. Oświadczenie to podtrzymane zostało przez obecnego na rozprawie w/w pełnomocnika skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z przytoczonej wyżej treści art. 60 p.p.s.a. wynika, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla sądu wiążące. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd I instancji. Jedynie w przypadku, gdy zdaniem tego sądu cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W niniejszej sprawie Sąd powyższych przesłanek się nie dopatrzył, tak więc był związany cofnięciem skargi. Podkreślić przy tym należy, że w orzecznictwie przyjęty został pogląd, podzielany w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, iż zarówno cofniecie skargi jak i cofnięcie oświadczenia o cofnięciu skargi są czynnościami procesowymi. Podmiotem, decydującym o podjęciu takich czynności, jest skarżący, który do momentu rozpoznania skargi przez sąd pierwszej instancji może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2010r., sygn.akt I OSK 50/10, LEX nr 595409). W tym stanie rzeczy, istotny jest zatem przepis art.161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym - Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skoro cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd przyjął, że zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Z tych zatem względów Sąd orzekł, jak na wstępie.