IV SA/Po 432/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi T.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] października 2012 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz Skarżącego T.T. kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 22 kwietnia 2009 r. W.K. wniósł do Wójta Gminy O. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-garażowego oraz wiaty garażowej . Wójt Gminy O. po rozpoznaniu powyższego wniosku decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, a decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2009 r. nr [...]. Jednakże, na skutek skargi T.T. obydwie decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. IV SA/Po 1026/09. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że wadliwie przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Sąd wyjaśnił, że określony wskaźnik wielkości zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej zostały ustalone niezgodnie z przepisami. W tym zakresie podkreślono, że z analizy nie wynika w jaki sposób został policzony wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Sąd wskazał również, że analiza winna zawierać szczegółowe przedstawienie wskaźników powierzchni zabudowy - dla poszczególnych działek - znajdujących się - w granicach obszaru analizowanego - wraz z podaniem powierzchni działek i wielkości znajdujących się na nich budynków. Brak takich danych nie pozwala, bowiem na weryfikację przyjętego przez organ wskaźnika. W dalszej kolejności Sąd wyjaśnił, że średnią szerokość elewacji frontowych wyliczyć należy uwzględniając - wszystkie działki - w obszarze analizowanym. Odnosząc się z kolei do ustaleń dotyczących wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki Sąd wyjaśnił, że wartości te wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy - na działkach sąsiednich - a jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. W uzasadnieniu uchylającego wyroku wskazano, że z przedstawionej Sądowi analizy w żadnym stopniu nie wynika jaka jest wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków znajdujących się - na działkach sąsiednich – natomiast, dla skontrolowania prawidłowości ustalenia tego parametru nie jest wystarczające wskazanie, iż w obszarze analizowanym występują budynki o określonej wysokości. W dalszej kolejności zakwestionowano ustalenia dotyczące geometrii dachu, wskazując, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów - występujących na obszarze - analizowanym. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Wójt Gminy O. działając na podstawie art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej u.p.z.p.) oraz na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego z częścią garażową oraz wiaty garażowej dla potrzeb funkcjonowania usług związanych z realizacją dróg (w tym garażowania maszyn i pojazdów sprzętu budowlanego oraz samochodów ciężarowych i osobowych) na terenie położonym w Ch. oznaczonym w ewidencji gruntów jako dz. nr [...],[...],[...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołań T.T. i Z.L., decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na skutek skargi T.T. (skarga Z.L. została odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. IV SA/Po 1001/11), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 marca 2012r. sygn. akt IV SA/Po 1001/11 uchylił decyzje organu I i II instancji, albowiem zaskarżoną decyzję Kolegium oraz decyzję ją poprzedzającą wydano z naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy administracyjne nie wykonały zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. IV SA/Po 1026/09. W analizie wzięto bowiem pod uwagę wyłącznie obiekty budowlane, w których realizowana jest zabudowa usługowa i zabudowa usługowo-produkcyjna, tj. pięć działek o nr [...],[...],[...],[...] i [...]. Uwadze organów umknęło, że wiążące wytyczne Sądu nakazywały szczegółowo przedstawić wskaźniki powierzchni zabudowy dla poszczególnych działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego wraz z podaniem powierzchni działek i wielkości znajdujących się na nich budynków. W uzasadnieniu podkreślono, że wymogu wskazania powierzchni działek i wielkości znajdujących się na nich obiektów nie zrealizowano - w ogóle - nawet w odniesieniu do wskazanych w analizie pięciu działek. Sąd stwierdził, że analiza nie tylko prezentuje wyłącznie dane, co do wskaźników intensywności zabudowy dla zaledwie pięciu wskazanych działek, ale brak jakichkolwiek danych w oparciu, o które ustalenia te poczyniono, co powoduje, że ich prawidłowość wymyka się kontroli Sądu. W następnej kolejności wskazano, że wbrew zaleceniom Sądu ustalenia średniego wskaźnika szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu w obszarze analizowanym dokonano również w oparciu o dane dotyczące wyłącznie - wybranych pięciu działek - położonych na terenie zabudowy usługowej i usługowo produkcyjnej. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że ponownie sporządzając analizę Wójt nie wykonał zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. IV SA/Po 1026/09, czym naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., obecnie t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.). W konsekwencji powyższego, przeprowadzona powtórnie analiza, po raz kolejny sporządzona została z naruszeniem wymogów określonych przepisami. W dalszej kolejności zwrócono uwagę, że w pkt II ppkt 1 lit.b decyzji Wójta z [...] maja 2011 r. zawarto wskazanie "nieprzekraczalne linie zabudowy zgodnie z oznaczeniem na załączniku graficznym nr 1". Jednocześnie, wskazano, że załącznik ten stanowić ma mapa sytuacyjno-wysokościowa w skali 1:100. Tymczasem, załączona do akt sprawy decyzja organu I instancji nie zawierała załącznika nr 1. Brak również wspomnianej w tej decyzji mapy sytuacyjno-wysokościowej. W konsekwencji nie sposób odczytać wytyczne organu I instancji, co do nieprzekraczalnej linii zabudowy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wójt Gminy O. decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem W.K. dnia 22 kwietnia 2009 r. ze zmianą wniosku z dnia 30.09.2010r. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w zakresie dotyczącym warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego Wójt określił następująco: • nieprzekraczalne linie zabudowy zgodnie z oznaczeniem na załączniku graficznym nr 1, • projektowany budynek biurowy z częścią garażową i projektowana wiata garażowa usytuowane będą w odległości min 3,0 m od siebie, • intensywność zabudowy (wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji) - do 0,1, • projektowany budynek biurowy z częścią garażową-jednokondygnacyjny, • projektowana wiata garażowa-jednokondygnacyjna, • powierzchnia zabudowy projektowanego budynku biurowego z częścią garażową - ok. 120,0m2, • powierzchnia zabudowy wiaty garażowej - do 250,0 m , • szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku biurowego z częścią garażową (front działki od strony drogi wewnętrznej o nr dz. 228/21 - obręb Chełmce) - do 18,0 m, • szerokość wiaty garażowej - do 18,0 m, • wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku biurowego z częścią garażową (od poziomu terenu do poziomu gzymsu)- ok. 3,5 m, • wysokość górnej wiaty garażowej (od poziomu terenu do poziomu okapu)- ok. 4,0 m, • geometria dachu: - dach projektowanego budynku biurowego z częścią garażową dwu- lub wielospadowy, o kącie nachylenia połaci dachowych od 15° do 40° oraz o kierunku głównej kalenicy równoległym lub prostopadłym do frontu działki (front działki od strony drogi wewnętrznej o nr dz. [...]- obręb Ch.) i jej wysokości do 6,0 m, - dach projektowanej wiaty garażowej dwu- lub wielospadowy, o kącie nachylenia połaci dachowych od 10° do 35° oraz o kierunku głównej kalenicy równoległym lub prostopadłym do frontu działki (front działki od strony drogi wewnętrznej o nr dz. [...] - obręb Ch.) i jej wysokości do 6,0 m, • projektowane obiekty winien posiadać podwyższone walory estetyczne i architektoniczne z uwagi na położenie terenu inwestycji na terenie obszaru chronionego krajobrazu "Dolina rzeki P.", zarówno co do formy jak i materiałów z których zostaną wybudowane, • w projekcie zagospodarowania działki należy zaplanować usytuowanie: dojść i dojazdów, zieleni, miejsc postojowych, miejsc na odpady, szczelnego zbiornika bezodpływowego na ścieki (szamba), • w projekcie zagospodarowania działki wokół wyznaczonego terenu inwestycji należy przewidzieć zieleń izolacyjną zimozieloną wysoką o szerokości min 3,0 m. Odwołanie od decyzji Wójta wniósł T.T. reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 61 ust 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię, a następnie przyjęcie, iż planowana inwestycja spełnia zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa" oraz, że nie narusza przepisów odrębnych. Skarżący zarzucił również naruszenie § 3 i nast. rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm. – dalej rozporządzenie) polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania na terenie analizowanym. Wnoszący odwołanie wskazał również na naruszenie art. 72 ust 1 pkt 3 w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji jego nie zastosowanie przy przyjęciu, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy przedsięwzięcie objęte wnioskiem wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i zgody na realizację przedsięwzięcia. W odwołaniu zarzucono również naruszenie przepisów art. 153 p.p.s.a. polegające na tym , iż organ wydający zaskarżoną decyzję, mimo związania oceną prawną i wskazaniami Sądu, nie zastosował się do jego wskazań przy wydaniu niniejszej decyzji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji odnosząc się do zarzutów odwołania organ Ii instancji stwierdził, że powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie przekroczy 0,2ha i wynosić będzie max. 1900m2. Budynek biurowy z częścią garażową oraz projektowaną wiatą garażową dla potrzeb funkcjonowania usług związanych z budową dróg będą obiektami jednokondygnacyjnymi (bez podpiwniczenia) o powierzchni zabudowy: budynek biurowy z częścią garażową ok. 120m2 (w tym część garażowa ok.80m2), projektowana wiata do 250m2. Towarzysząca infrastruktura obejmująca parking projektowany, parking istniejący oraz dojścia i dojazdy nie przekroczy 1400m2. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. z 2010r., nr 213, poz.1397), a co za tym idzie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że niezależnie od powyższego w pkt II ppkt 2 lit. b decyzji organu I instancji zobowiązano inwestora do zachowania wymogów wynikających z położenia terenu na obszarze chronionego krajobrazu "Dolina rzeki P.". W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż dla ustalenia czy wskazany w decyzji teren spełnia warunki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stosownie do przepisów rozporządzenia, wyznaczono obszar analizowany, obejmujący 300-570m wokół działek [...],[...] i [...], których dotyczy wniosek. Wyznaczenie takiego obszaru jest uzasadnione już istniejącym zainwestowaniem terenu wzdłuż dróg powiatowych. W wyznaczonym obszarze analizowanym obejmującym teren położony po obu stronach drogi powiatowej o nr dz. [...] występuje zabudowa o zróżnicowanych funkcjach : zabudowa zagrodowa z budynkami inwentarskimi, gospodarczymi i mieszkalnymi, budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki gospodarcze, garażowe ,usługowe i usługowo-produkcyjne. Zabudowa usługowo-produkcyjna występuje na działkach nr [...],[...],[...] ( warsztat samochodowy, kowalstwo, betoniarstwo) dostępnych z drogi powiatowej o nr dz. [...]. Również przy drodze powiatowej o nr dz. [...] funkcjonuje zabudowa o charakterze usługowym (straż pożarna). Występowanie w otoczeniu terenu inwestycji zabudowy usługowej i produkcyjno - usługowej jest wystarczające do uznania kontynuacji funkcji dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że linie zabudowy dla planowanej inwestycji na załączniku graficznym wyznaczone zostały zgodnie z zasadą wyrażoną w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Odnośnie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki przywołane wyżej rozporządzenie przewiduje wyznaczanie tego parametru na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Przy czym w § 5 ust. 2 dopuszczono wyznaczenie innego wskaźnika jeżeli wynika to z przeprowadzonej analizy. Jak wynika z przedłożonej analizy średni wskaźnik dla wszystkich nieruchomości w obszarze analizowanym wynosi 0,14. Najniższy wskaźnik intensywności zabudowy w obszarze analizowanym wynosi ok.0,02 najwyższy natomiast 0,46. Rozbieżność ta jest bardzo duża. Możliwe jest zatem ustalenie wskaźnika intensywności zabudowy dla planowanej inwestycji na poziomie niższym niż średni - jak w zaskarżonej decyzji do 0,1. Obiekty usługowo-produkcyjne występujące w obszarze analizowanym posiadają zróżnicowane parametry. Średni wskaźnik szerokości elewacji frontowej dla tych obiektów wynosi 16,2. Przy uwzględnieniu 20 % tolerancji organ odwoławczy stwierdził, ze możliwe jest określenie tej wartości dla planowanej zabudowy, zgodnie z wnioskiem inwestora, czyli tak jak to określono w zaskarżonej decyzji: szerokość elewacji frontowej (front działki od strony drogi wewnętrznej) budynku biurowego z częścią garażową - do 18m jak również szerokość wiaty garażowej do 18 m. Uwzględniając, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, przy założeniach że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków mieszkalnych wynosi 4m, a budynków gospodarczo-garażowych 3,5m, organ odwoławczy stwierdził , że zasadnie dla planowanej zabudowy określono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku biurowego z częścią garażową ( od poziomu terenu do poziomu gzymsu) - ok.3,5m, a dla wiaty garażowej ( od poziomu terenu do okapu) - ok.4,0m. Organ odwoławczy zaakceptował również wyznaczenie geometrii dachu T.T. kwestionując powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc zarzuty tożsame z zawartymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W.K. w piśmie procesowym z dnia 27 maja 2013r. wniósł o oddalanie skargi. W piśmie tym stwierdził, że obszar analizowany wyznaczony został zgodnie z wymogami § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Trzykrotna szerokość frontu tych działek wynosi 294 m (3 x 98m) i jest to minimalna odległość, która wyznacza obszar wokół terenu inwestycji, w obrębie którego przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ administracyjny wskazał, że jednak ze względu na istniejące uwarunkowania granica obszaru analizowanego została wyznaczona w odległości około 300 - 570 metrów wokół działek [...],[...] i [...], obejmując zwarty obszar zainwestowany, pozwalający na dokonanie stosowanej analizy. Organ administracyjny wskazał, że odnosząc się szczegółowo do poszczególnych nieruchomości, których zainwestowanie potwierdza spełnienie - dla projektowanych obiektów - warunku kontynuacji funkcji w obszarze analizowanym przywołano te z nich, które są wystarczającą przesłanką do uznania spełnienia omawianej zasady. Wnioskodawca podkreślił, że na analizowanym terenie występuje zabudowa o bardzo zróżnicowanym charakterze, a tymczasem skarżący dąży do tego, aby planowana inwestycja była zgodna wyłącznie z bezpośrednimi sąsiedztwem działki na której ma być ona przedsięwzięta, czyli według oceny skarżącego z zabudową jednorodzinną. Wnioskodawca podnosi zatem, że inwestycja planowana nie musi być tożsama z tymi, które już zostały zrealizowane na sąsiednich działkach, a tym samym nie musi ona stanowić identycznego odwzorowania i posiadać identycznych parametrów oraz cech. Wnioskodawca odniósł się również szczegółowo do oświadczeń załączonych do skargi, dowodząc, że na działce nr [...] prowadzona jest od 1998r. (po wznowieniu z dniem 15 maja 2013r.) działalność gospodarcza głównie w zakresie produkcji wyrobów budowlanych z betonu, zaś na działce nr [...] w zakresie produkcji ogrodzeń, płotów, bram i innych wyrobów metalowych. Odnosząc się do treści oświadczenia P.P. (dotyczącego działki nr [...]) wnioskodawca podał, że być może na czas wyjazdu J.i M.P. do pracy za granicą działalność w zakresie kowalstwa została zawieszona, niemniej jednak tablice informacyjne nadal znajdują się na posesji, jak również na stronach internetowych znajdują się ogłoszenia o wykonywanej na działce nr [...] działalności. Nadto oświadczenie złożone do akt niniejszej sprawy również nie może stanowić dowodu w niniejszej sprawie z przyczyn formalnych, albowiem podpis pod tekstem komputerowym nie nosi cech urzędowego poświadczenia i nie ma pewności, że został on złożony przez osoby wskazane w oświadczeniu. Wnioskodawca podniósł również, że na działce nr [...] od 19.01.2010r. prowadzona jest działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów, a na posesji parkowany jest ciągnik siodłowy z naczepą. Ponadto na działce nr [...] prowadzona była działalność w zakresie mechaniki pojazdowej i betoniarstwa, a obecnie prowadzona jest działalność gospodarcza z zakresu produkcji wyrobów budowlanych z betonu. Z kolei na działce nr [...] i [...] znajduje się zabudowa zagrodowa z budynkiem inwentarskim służącym do hodowli drobiu. Oprócz wyżej wymienionych działek wraz z posadowionymi na niej budynkami, na analizowanym obszarze znajduje się budynek straży pożarnej wraz z salą biesiadną, gdzie organizowane są imprezy okolicznościowe. Wnioskodawca podnosi zatem, iż zgodnie z powyżej przedstawioną argumentacją twierdzenia skarżącego o nie prowadzeniu na analizowanym obszarze działalności usługowej czy usługowo-produkcyjnej są niezgodne ze stanem rzeczywistym. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że organ administracyjny nie uzasadnił przyczyn wyznaczenia granic obszaru analizowanego w zakresie większym niż minimalny, wnioskodawca wskazuje na szczegółowe uzasadnienie na stronie 9 analizy z dnia 31.08.2012r. W sporządzonej analizie organ - wbrew twierdzeniom skarżącego - w sposób jasny i precyzyjny wskazał, że w obszarze analizowanym występuje duża rozbieżność szerokości elewacji frontowej budynków, a to ze względu na to, iż na terenie analizowanym występują wielkogabarytowe budynki funkcjonujące w zabudowie zagrodowej w gospodarstwach rolnych i gospodarstwach hodowlanych, jak również niewielkie budynki garażowe czy gospodarcze zrealizowane w ramach również zabudowy zagrodowej czy mieszkalnej jednorodzinnej. Dalej organ wskazuje, że z uwagi na duże zróżnicowanie funkcjonalne terenu poddanego analizie nie jest zasadne branie pod uwagę szerokości elewacji frontowej wszystkich budynków położonych na wszystkich nieruchomościach - w tym budynków mieszkalnych jednorodzinnych czy niewielkich budynków gospodarczo - garażowych o szerokości frontowej ok 3,0 - 4,5 metra wchodzących w skład obszaru poddanego analizie. Jak wskazuje organ administracyjny szerokość elewacji frontowej budynków zlokalizowanych na terenie poddanym analizie wynosi około 3 m do około 45 m. Jest ona różna dla różnych rodzajów zabudowy. W związku z tym organ administracyjny uznał za konieczne ustalenie innej szerokości elewacji frontowej dla wnioskowanego budynku biurowego z częścią garażową i wiaty garażowej, wyznaczonej w oparciu o inne zasady. Dlatego organ administracyjny przeanalizował wartości tego wskaźnika w sposób indywidualny dla projektowanej zabudowy, adekwatnie do miejsca na którym ma powstać projektowana inwestycja. W ocenie wnioskodawcy nie ulega zatem wątpliwości, że ustalony w niniejszej sprawie parametr szerokości elewacji frontowej jest całkowicie zgodny z treścią § 6 ust. 2 rozporządzenia, albowiem unormowanie zawarte w tym przepisie dawały organowi administracyjnemu prawo do wyznaczenia innego niż średni dla obszaru analizowanego wskaźnika szerokości elewacji frontowej, skoro wynikało to z rzetelnie przeprowadzonej analizy. Ponadto wyznaczenie tego elementu w granicach od - do jest wyznaczeniem konkretnym, bowiem nie pozwala na przekroczenie - na etapie projektowania i zatwierdzania projektu budowlanego - konkretnych wymiarów, wskazanych w wynikach analizy, mających odniesienie w specyfice konkretnego obszaru analizowanego . Wnioskodawca nie zgadza się również z zarzutem skarżącego dotyczącym naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji jego niezastosowaniu przy przyjęciu, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy przedsięwzięcie objęte wnioskiem wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i zgody na realizację przedsięwzięcia. W ocenie skarżącego teren objęty inwestycją to nie tylko teren działek na których ma powstać planowana inwestycja, ale także powierzchnia drogi dojazdowej do tych nieruchomości, co oznacza, że łączna powierzchnia zabudowy w przedmiotowej sprawie przekracza 0,5 ha i znajduje się na terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tym samym wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wnioskodawca podnosi, że skarżący nie wskazuje na czym opiera swoje przeświadczenie, że powierzchnia drogi dojazdowej do nieruchomości na których planowana jest inwestycja, powinna być włączona do terenu inwestycyjnego. Ponadto należy zwrócić uwagę, że skarżący nie podaje żądnych wyliczeń dla teorii, że łączna powierzchnia zabudowy wynosi ponad 0,5 ha, przy tym należy zwrócić uwagę, że podana przez wnioskodawcę powierzchnia inwestycji jako 4800 m.kw. jest powierzchnią zawyżoną i uwzględniającą drogę dojazdową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę wyżej wskazany zakres właściwości sądu administracyjnego, przyznane przez ustawodawcę kompetencje orzecznicze tego sądu mają – jak już wspomniano - charakter zasadniczo kasacyjny. Podkreśla się bowiem, że sąd administracyjny nie może zastępować organów administracji publicznej w procesie administrowania (R. Hauser, Konstytucyjny model polskiego sądownictwa administracyjnego, w: red. J. Stelmasiak, J. Niczyporuk, S. Fundowicz, Polski model sądownictwa administracyjnego, Lublin 2003 r., str. 145). Sąd dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji był zobowiązany do sformułowania - na podstawie art. 153 Ppsa - oceny prawnej oraz wiążących wskazań co do dalszego postępowania w sprawie, które wiążą następnie zarówno Sąd, jak i organy administracji orzekające w sprawie. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 marca 2012r. sygn. akt IV SA/Po 1001/11 uchylił poprzednią decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. Organ I instancji rozpoznając ponownie niniejszą sprawę i Sąd w niniejszym postępowaniu na zasadzie art. 153 p.p.s.a. pozostawały związane oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku WSA. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Artykuł 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z: 30.7.2009 r., II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23.9.2009 r., I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13.7.2010 r., I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14.1.2010 r., I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21.4.2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że art. 153 p.p.s.a. pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 ppsa przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Dlatego art. 153 p.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 7 marca 2012r. sygn. akt IV SA/Po 1001/11 uchylając poprzednio wydane decyzje stwierdził, że przeprowadzona analiza prezentuje wyłącznie dane, co do wskaźników intensywności zabudowy dla zaledwie pięciu wskazanych działek, ale brak jakichkolwiek danych w oparciu, o które ustalenia te poczyniono, co powoduje, że ich prawidłowość wymyka się kontroli Sądu. W następnej kolejności wskazano, że wbrew zaleceniom Sądu zawartym w wyroku z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. IV SA/Po 1026/09 ustalenia średniego wskaźnika szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu w obszarze analizowanym dokonano również w oparciu o dane dotyczące wyłącznie - wybranych pięciu działek - położonych na terenie zabudowy usługowej i usługowo produkcyjnej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż organy administracyjne w ramach ponownie przeprowadzonego postępowania wykonały zalecenia dotyczące ustalenia dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu oraz powierzchni zabudowy. W analizie wskazano, iż na obszarze poddanym analizie dominują dachy dwuspadowe, głównie zrealizowane na budynkach mieszkalnych, budynkach inwentarskich, stodołach Występują także dachy wielospadowe zrealizowane na budynkach mieszkalnych, o kącie nachylenia połaci dachowych nieprzekraczającym 45°. Głównie są to nowe realizacje w zakresie budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego. Wysokość tych budynków liczona od poziomu terenu do głównej kalenicy dachu lub najwyższego punktu dachu waha się od około 6m do około 9 m. W obszarze analizowanym występują również dachy płaskie i jednospadowe zrealizowane w większości na budynkach gospodarczo-garażowych i budynkach usługowych oraz usługowo- produkcyjnych. Jak wynika z powyższego, dla planowanej inwestycji można ustalić - na podstawie zabudowy położonej wokół terenu inwestycji- dachy dwu- i wielospadowe o wysokości kalenicy do 6 m i kątach nachylenia wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy. Podobnie należy ocenić analizę w części dotyczącej ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy. Zgodnie bowiem z ogólną zasadą wynikającą §5 ust 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Jak wynika z analizy średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu ustalony na podstawie mapy zasadniczej kształtuje się na poziomie 0,14. Najniższy wskaźnik intensywności zabudowy w obszarze analizowanym wynosi ok. 0,02 a najwyższy 0,46. Rozbieżność ta jest bardzo duża. Wartość wskaźnika powierzchni zabudowanej na obszarze analizowanym na poszczególnych działkach jest bardzo zróżnicowana i wynosi od. ok. 0,02 do ok. 0,06 (np. dz. [...] czy dz. [...] obręb Ch.) w zabudowie zagrodowej zrealizowanej na bardzo dużych działkach do około 0,46 (na działkach [...],[...] - obręb Ch) w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej zrealizowanej na łącznej powierzchni działek wynoszącej ok. 682 m2. Jak wynika z analizy i zawartego w niej zestawienia tabelarycznego wartości te są różne dla różnych rodzajów zabudowy. Inne dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, inne dla zabudowy usługowej, inne dla zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych i ogrodniczych. Z uwagi na powyższe, zgodzić należy się ze stanowiskiem zawartym w analizie, iż nie jest zasadne branie pod uwagę w niniejszej sprawie wartości średniego wskaźnika intensywności zabudowy liczonego jako średnia arytmetyczna dla wszystkich nieruchomości występujących w obszarze analizowanym. Z przeprowadzonej analizy wynika więc, iż w przedmiotowej sprawie wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu można wyznaczyć zgodnie z §5 ust. 2 rozporządzenia. Uwzględniając powyższe należy uznać, iż możliwe jest dopuszczenie na wyżej określonym terenie, wskaźnika intensywności zabudowy o wartości na poziomie niższym niż średni wskaźnik intensywności zabudowy. Tym niemniej stwierdzić należy, iż organy administracyjne nie wykonały w pełnym zakresie zaleceń Sądu dotyczących ustalenia szerokości elewacji frontowej budynków. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 6 ust. 2). W analizie średnia szerokość elewacji frontowej została ustalona na 13,1 m, przy czym dla zabudowy mieszkaniowej wyniosła ona 12,24 m, dla budynków garażowych, gospodarczych i inwentarskich 10,9 m. a dla budynków usługowych i usługowo – produkcyjnych 16,2 Ustalając szerokość elewacji frontowej dla budynków objętych planowaną inwestycją na 18 m organy powołały się w szczególności na średnią szerokość budynków usługowych. Organy zupełnie pominęły fakt usytuowania kilkudziesięciu innych budynków o mniejszej szerokości elewacji frontowej od budynków stanowiących planowaną inwestycję, w znacznie mniejszej odległości od działek objętych wnioskiem, częściowo nawet w bezpośrednim sąsiedztwie tego terenu. Ma to tyle istotne znaczenie, iż do analizy przyjęto budynki o założonym usługowym przeznaczeniu znajdujące się w obszarze o nie wykazanych w sposób pozbawiony wad granicach. Stosownie bowiem do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (t.j. mapy katastralnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2). Z regulacji tej wynika, że wielkość obszaru analizowanego może ulec zwiększeniu (poprzez wyznaczenie jego granic w odległości większej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem), jednak organ wydający decyzję powinien w przekonujący sposób wyjaśnić przyczyny tego zabiegu. W niniejszej sprawie odległość granic obszaru analizowanego od działek objętych wnioskiem uległa zwiększeniu z 294 m (trzykrotna szerokość frontu działek objętych wnioskiem – 98 m) do 300 – 570 m (vide s. 1 analizy funkcji k. 320 akt adm). Organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły jednak przyczyn tego zwiększenia. Poza tym nie można jednoznacznie stwierdzić na jakiej podstawie organy zwiększyły obszar analizowany, nie podając przy tym jednoznacznie jego wielkości (określenie od – do). W przedmiotowej sprawie ma to o tyle istotne znaczenie, iż w obszarze analizowanym, tuż przy jego granicach znalazło się kilka działek zabudowanych budynkami uznanymi za zabudowę usługową (działki o nr. [...],[...] i [...]), a więc budynkami o przeznaczeniu odmiennym od dominującej w obszarze analizowanym (zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa). Jak już wyżej wspomniano, uwzględnienie zasady dobrego sąsiedztwa może wymagać szerszego określenia granic obszaru analizowanego w celu wykazania spójności urbanistycznej planowanej inwestycji z obiektami już istniejącymi w sąsiedztwie (co znajduje potwierdzenie w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych), jednakże przyczyny zwiększenia obszaru analizowanego powinny to zostać przez organ w sposób przekonujący uzasadnione zwłaszcza w sytuacjach, gdy wywiera istotny wpływ na wynik sprawy – co miało miejsce w niniejszej sprawie. Obszar przyjęty do analizy może być większy od wyznaczonego trzykrotną szerokością frontu działki. Może on także zostać wyznaczony nie w formie koła, lecz zawsze musi obejmować minimalny teren wytyczony zgodnie z treścią § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. W celu przedstawienia motywów swego rozstrzygnięcia oraz przekonania stron postępowania do swej decyzji organ administracji winien przy tym zawsze wyjaśnić w uzasadnieniu przyczyny przyjęcia takiego, a nie innego obszaru analizowanego. Przy czym wyjaśnienia tego nie stanowi jedynie stwierdzenie, iż obszar ten został wyznaczony "zgodnie z § 3 rozporządzenia". Obowiązkiem organu jest bowiem określenie sąsiedztwa działki objętej projektowaną inwestycją nie w sposób automatyczny ale w zgodzie ze specyfiką okolicy. Musi więc wyjaśnić stronom dlaczego w danej sprawie przyjął do analizy taki, a nie inny teren (wyrok WSA w Gdańsku z 7 września 2011 r., II SA/Gd 354/11, LEX nr 899070). Powyższego nie spełnia stwierdzenie zawarte w analizie stwierdzenie organu powołującego się na istniejące uwarunkowania. Na podstawie takiej argumentacji trudno bowiem ustalić na jakiej podstawie organ przyjął za zasadne zwiększenie granic obszaru analizowanego ponad określony minimalny zakres. Co do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, przedsięwzięcie z uwagi na planowaną w jego ramach realizację garażu i parkingu samochodowego wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej mniejszej niż 0,2 ha (vide oświadczenie inwestora k. 305), nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Wbrew zarzutom skargi droga dojazdowa do nieruchomości objętych postępowaniem nie stanowi bowiem obszaru objętego niniejszym postępowaniem. Z mapy wynika bowiem, iż drogę dojazdową stanowi droga wewnętrzna wytyczona na działce nr [...] stanowiącą drogę dojazdu również do innych działek budowlanych W podsumowaniu należy więc stwierdzić, że orzekające w sprawie organy administracji publicznej nie wyjaśniły przyczyn powiększenia granic obszaru analizowanego w sytuacji, gdy tuż przy powiększonej granicy obszaru analizowanego znalazł się szereg budynków usługowo – produkcyjnych. Stanowiło to naruszenie zasad wynikających z treści art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., natomiast niewskazanie w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji takiego sposobu rozstrzygnięcia sprawy, tzn. niewyjaśnienie powodów, dla których znacznej części ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych odmówiono mocy dowodowej i jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia, stanowiło naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., przy czym uchybienia te wywarły istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organy powinny zadbać o to, aby w decyzji rozstrzygającej wniosek w przedmiocie warunków zabudowy uniknąć powyższych uchybień, a więc w szczególności wyjaśnić przyczyny ewentualnego powiększenia obszaru analizowanego, odnieść się do całości zabudowy w jego granicach oraz wykazać, że za wydanym rozstrzygnięciem przemawia dążenie do zachowania ładu urbanistycznego. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.