VII SA/Wa 160/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi T. G., J. G. i J. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 160/13 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją Nr [...], z dnia [...]listopada 2012 r. - po rozpatrzeniu odwołania T. G., J. G. i J. G., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...]lipca 2012 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek T. G., J. G. i J. G., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. G. i J. G. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - obory o obsadzie 30 DJP, płyty gnojowej o pow. 60 m2, zbiornika na gnojówkę o poj. 50 m3, zbiornika na gnojowicę o poj. 170 m3, zbiornika na ścieki o poj. 11 m3, na działce nr ew. [...],[...],[...] we wsi T., gmina G., przeniesionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], na J. G., W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. G. i J. G. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - obory o obsadzie 30 DJP, płyty gnojowej o pow. 60 m2, zbiornika na gnojówkę o poj. 50 m3, zbiornika na gnojowicę o poj. 170 m3, zbiornika na ścieki o poj. 11 m3, na działce nr ew. [...],[...],[...] we wsi T., gmina G., przeniesionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], na J. G.. Od powyższej decyzji T. G., J. G. i J. G. wnieśli odwołanie. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przypomniał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonych w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym, organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. (dotyczącym stwierdzenia nieważności) w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Organ przywołał treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm. - według stanu na dzień wydania badanej decyzji) i wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestorzy – T. G. i J. G. - wraz z wnioskiem z dnia [...] lutego 2008 r. o wydanie pozwolenia na budowę złożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działki nr ew. [...],[...],[...]) na cele budowlane. Z powyższego oświadczenia wynika jednoznacznie, kto je złożył, jakiej dotyczy ono nieruchomości (działki nr ew. [...],[...],[...]). Oświadczenia są opatrzone własnoręcznymi podpisami wnioskodawców. Mając na uwadze argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności organ nadzoru wyjaśnił, że przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Fakt złożenia takiego oświadczenia stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Samo zaś oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją - inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia. W związku z tym, w ocenie organu, inwestorzy – T. G. i J. G. złożyli nie budzące wątpliwości oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dotyczące działek o nr ew. [...],[...],[...]. Tym samym nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych ww. przepisami art. 32 ust. 4 pkt oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Wprawdzie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu przez organ administracji publicznej, co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, tym niemniej organ ma prawo oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyłącznie w przypadku powzięcia - na etapie postępowania zwykłego - wątpliwości co do tego prawa, a taka sytuacja nie zaistniała w okolicznościach niniejszej sprawy. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej. Tym samym fakt złożenia przez inwestora oświadczenia o treści niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to bowiem przesłanka wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, określona w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Również sytuacja, w której wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję stanowi przesłankę wznowienia postępowania, a nie przesłankę do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Ponadto z analizy dokumentacji projektowej wynika jednoznacznie, że na działce nr ew. [...] nie zaprojektowano żadnego obiektu budowlanego, ani też nie przewidziano wykonywania robót budowlanych. Oprócz powyższych oświadczeń inwestorzy przedłożyli również decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego - obory o obsadzie 30 DJP, wraz z budową infrastruktury towarzyszącej, w tym zbiornik na gnojowicę o poj. 170 m3, zbiornik na gnojówkę o poj. 50 m3, płyta gnojowa o pow. 60 m2 i bezodpływowy zbiornik na ścieki o poj. do 11 m3, na działkach nr ew. [...],[...],[...] we wsi T., gmina G.. W tej sytuacji – w ocenie organu – w omawianym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ przywołał także treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i wskazał, że analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby sporna inwestycja, naruszała w sposób rażący ustalenia ww. decyzji Wójta Gminy G. o ustaleniu warunków zabudowy. Z całą pewnością nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów co do nieprzekraczalnej linii zabudowy (wymagana nie przekraczająca 40% powierzchni terenu; projektowana powierzchnia zabudowy ok. 14% powierzchni terenu łącznie z budynkami istniejącymi), co do powierzchni zabudowy projektowanego budynku inwentarskiego (wymagana - do 350 m2; projektowana - 300 m2), co do wysokości zabudowy (wymagana maksymalnie jedna kondygnacja; projektowana - jedna kondygnacja), co do geometrii dachu (dostosowana do zabudowy istniejącej na siedlisku - warunek ten został spełniony w projekcie), co do powierzchni biologicznie czynnej (wymagana - min. 30% powierzchni terenu; projektowana - ok. 85% powierzchni terenu). Organ przypomniał także, że - zgodnie z obowiązkiem wskazanym w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego dokonano sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza projektu budowlanego wykazała, że badana decyzja nie narusza rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r., Nr 132, poz. 877 - według stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji), ani też przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. dalej: "warunki techniczne" - według stanu na dzień wydania badanej decyzji). Zgodnie z brzmieniem § 6 ust. 3 pkt 3 odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce, mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych powinny wynosić co najmniej 4 m od granicy działki sąsiedniej. Zaprojektowany zamknięty zbiornik na gnojowicę o poj. 170 m3 znajduje się w odległości ok. 10 m od granicy sąsiedniej działki drogowej o nr ew. [...], a zatem spełnia wymogi określone w przytoczonym przepisie. Z kolei odległość otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności do 200 m2 oraz płyt gnojowych powinna wynosić co najmniej 4 m od granicy działki sąsiedniej (§ 6 ust. 4 pkt 4 ww. rozporządzenia). Projektowana płyta gnojowa o pow. 60 m2 znajduje się w granicy z działką drogową o nr ew. [...]. W myśl § 12 ust. 1 pkt 1 ww. warunków technicznych jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. W analizowanym przypadku budynek obory o obsadzie 30 DJP, został usytuowany ścianą z otworami okiennymi w odległości ok. 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, o nr ew. [...]. Powyższe wskazuje, że choć organ stopnia podstawowego niewątpliwie dopuścił się naruszenia § 6 ust. 4 pkt 4 ww. rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. oraz § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych, w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, to jednak stwierdzone uchybienia nie noszą znamion rażącego naruszenia prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe przesłanki nie zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Wprawdzie naruszony § 6 ust. 4 pkt 4 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie oraz § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego są przepisami, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś same naruszenia są bezsprzeczne, tym niemniej należy stwierdzić, że skutki analizowanych uchybień nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania. Przede wszystkim należy podkreślić, że działka nr ew. [...] nie jest działką budowlaną, lecz drogową, a tylko w przypadku działek budowlanych znajdują zastosowanie odległości, o których mowa w § 12 ww. rozporządzenia. Ponadto Wójt Gminy G. postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...], wyraził zgodę na budowę budynku inwentarskiego - obory po granicy działki nr ew. [...], stanowiącej drogę gminną. Sporny budynek inwentarski (obora), został wprawdzie zaprojektowany ścianą z otworami okiennymi, w mniejszej odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...], niż to przewiduje § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych, niemniej jednak biorąc pod uwagę, że działka nr ew. [...] jest również działką inwestycyjną, stanowiącą własność inwestorów, zaś samo uchybienie jest znikome (1 m), to ze względu na brak skutków społeczno- gospodarczych, nie można uznać tego naruszenia za rażące, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skutków takich nie sposób dopatrzeć się w zbyt bliskim względem działki nr ew. [...], usytuowaniu płyty gnojowej. Należy zauważyć raz jeszcze, że jest to działka drogowa, zaś sama płyta ma niewielką powierzchnię (60 m2). Analiza kontrolowanej decyzji Starosty G. z dnia [...] lutego 2008 r., prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej niewykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. T., J. i J. G. wnieśli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wnieśli o uchylenie: 1/ decyzji Nr [...] wydanej przez Starostwo Powiatowe w G. dnia [...] lutego 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji opisanej wyżej. 2/ decyzji Starosty G. z dnia [...] maja 2011 r. odmawiającej uchylenia decyzji Starosty G. z dnia [...] lutego 2008 r., 3/ decyzji Starosty G. z dnia [...] grudnia 2011 r. odmawiającej uchylenia decyzji Starosty G. z dnia [...] lutego 2008 r., 4/ decyzji [...] Urzędu Wojewódzkiego Delegatura w Ł. z dnia [...] lipca 2012 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] lutego 2008 r., 5/ decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] listopada 2012 r. lub o stwierdzenie przez Sąd, że ww. decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi podkreślili, iż ich działka siedliskowa składa się z dwóch działek o nr ew. [...] i [...] i jest podzielona działką gminną o nr ew. [...] - drogą o szerokości 3 m - droga ta służy jedynie obsłudze pól, jako lokalna droga dojazdowa do gruntów Państwa G. i nie jest użytkowana przez mieszkańców T.. W związku z tym, Wójt Gminy G. zaproponował im aby wystąpili z wnioskiem o wyrażenie zgody na budowę budynku inwentarskiego - obory po granicy działki gminnej - drogi nr geod. [...] i złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę i o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji - na terenie obejmującym część działek o numerach ew.: [...],[...] i [...] i wniosek o przeniesienie działki gminnej nr [...] na koniec działki o nr ew. [...] po granicy z działką nr [...], stanowiącej własność skarżących oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr [...].[...],[...] na cele budowlane, co uczynili. Pomimo, iż nie dysponowali aktem własności działki gminnej - drogi nr ew. [...], to [...] lutego 2008 r. otrzymali zgodę Wójta Gminy G. na budowę budynku inwentarskiego po granicy działki gminnej - drogi wewnętrznej nr ew. [...]. Po wybudowaniu obory w stanie surowym, okazało się, że nastąpiło znaczne zawężenie działki - drogi gminnej nr [...] o szerokości 3 m do 2,2 m, spowodowane konstrukcjami dachu budynku istniejącego i nowo budowanego. W związku z tym. Starostwo Powiatowe w G. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. wznowiło z urzędu postępowanie w sprawie, uzasadniając, iż wydane przez Wójta Gminy G. postanowienie z dnia [...] lutego 2008 r. dotyczące wyrażenia zgody na budowę ww. inwestycji straciło swoje znaczenie oraz na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. wstrzymało wykonanie decyzji Nr [...] Starosty G. z dnia [...] lutego 2008 r. W dalszej części uzasadnienia skarżący wymienili czynności podejmowane przez organy architektoniczno – budowlane i nadzoru budowlanego i wskazali, że postępowanie prowadzone było w sposób nieefektywny, z naruszeniem art. 35 k.p.a. Oznacza to, że organ administracji publicznej dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. W tym przypadku organ przez okres 4 lat i 10 miesięcy pozostawał w całkowitej bezczynności. A zatem, zdaniem skarżących, istotną kwestią w tej sprawie jest, ustalenie przez Sąd Administracyjny w Warszawie, czy organy administracji publicznej, żądając przez 4 lata i 10 miesięcy od skarżących oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane działki - drogi gminnej nr [...], rażąco nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego jak i budowlanego, zarówno w sferze materialnej jak i procesowej. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 kpa można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu. Skarżący nie zgodzili się także ze stanowiskiem organu zawartym w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., zwłaszcza z twierdzeniem, że choć organ stopnia podstawowego niewątpliwie dopuścił się naruszenia § 6 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa Budowlanego, to jednak stwierdzone uchybienia nie noszą znamion rażącego naruszenia prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W ocenie skarżących w niniejszej sprawie organ z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane nie dokonał wymaganych sprawdzeń. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. podkreślił, że działka ewidencyjna nr 198 nie jest działką budowlaną, lecz drogową, a tylko w przypadku działek budowlanych znajdują zastosowanie odległości, o których mowa w § 12 warunków technicznych. Zdaniem Skarżących twierdzenia organu w tym zakresie uznać należy za arbitralne i nie znajdujące oparcia. Droga gminna nr [...] jest drogą wewnętrzną służącą do obsługi pól skarżących i podlega pod art. 9 Prawo budowlane. Ogólna struktura przepisów techniczno-budowlanych jest określona w art. 7 Prawa budowlanego i dotyczy wszystkich obiektów budowlanych, w tym także dróg. Mimo, iż wprost art. 7 Prawa budowlanego zawiera delegację do wydania w formie rozporządzenia "Warunków technicznych dotyczących dróg", to nie określa szczegółowo zakresu tych przepisów. Szczegółowy zakres zagadnień podlegających unormowaniu w drodze rozporządzenia określa każdorazowo właściwy minister, uwzględniając jedynie ogólne wymagania, o których mowa w art. 5 Prawa budowlanego (ten ostatni przepis mówi m. in. o wymaganiach podstawowych dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, a także ochrony przed hałasem i drganiami). Skarżący nie podzielili stanowiska organu co do charakteru naruszenia § 6 ust. 4 pkt 4 ww. rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. Zdaniem skarżących nieprawidłowo określono obszar oddziaływania obiektów, nie uwzględniając sąsiednich nieruchomości, przez co naruszono § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, gdyż określona w rozporządzeniu minimalna odległość płyty gnojowej powinna wynosić co najmniej 4 m od granicy działki sąsiedniej. Projektowana płyta gnojowa o pow. 60 m2 znajduje się w granicy działki drogowej nr [...]. Przepisy regulujące warunki techniczne stworzono właśnie po to, by eliminować wpływ jaki określone obiekty mogłyby wywierać na sąsiadujące z terenem inwestycji nieruchomości. Skoro ustalenie warunków zabudowy opisanej inwestycji nastąpiło niezgodnie z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 132, poz. 877) to nie można wykluczyć oddziaływania inwestycji na sąsiednią nieruchomość tj. działki gminnej - drogi nr [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. dalej: p.p.s.a.) sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju wady w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Wskazać dodatkowo należy – biorąc pod uwagę zakres wniosków procesowych skarżących, iż zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana w postępowaniu nadzwyczajnym - nieważnościowym. Decyzje, o których uchylenie wnosili skarżący wydane zostały w innych postępowaniach, a co za tym idzie Sąd nie mógł ocenić ich legalności. Działanie takie nie mieści się w "granicach sprawy" w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. Konkludując: ocena Sądu w niniejszej sprawie może dotyczyć li tylko zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Jak trafnie przypomniały organy administracji orzekające w niniejszej sprawie postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., jest nadzwyczajnym postępowaniem i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta wadą kwalifikowaną wskazaną w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy jest ono wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa, czyli rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Oczywistość naruszenia prawa polega zatem na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, czyli taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2012 r., I OSK 1657/11, LEX nr 1233163; por. też wyrok WSA w Gdańsku z 23 października 2012 r., II SA/Gd 333/12, LEX nr 1230444). Podkreśla się także, że nie można mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Nawet zatem uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2011 r. sygn. akt 743/10, LEX nr 965221; z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt II GSK 1061/08, LEX nr 596660, z dnia 30 maja 2008 r., LEX nr 505307; z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 28/06, LEX nr 319171). Analiza wskazanego wyżej orzecznictwa wskazuje, na co zwrócił uwagę organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i – jak się zdaje, czego nie kwestionują skarżący – że stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych i prawnie uzasadnionych. Do takiego, kwalifikowanego naruszenia prawa nie doszło w niniejszej sprawie. Przedmiotem kontroli organów w niniejszej sprawie była decyzja Starosty G. z dnia [...] lutego 2008 r., mocą której organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. i J. G. pozwolenia na budowę inwestycji opisanej w tej decyzji, na działkach [...],[...] i [...] w m.T.. Podstawą prawną tej decyzji były art. 28, 33 st. 1 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami (...) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; Jak wynika z niewadliwych ustaleń organów wydających rozstrzygnięcia zarówno w trybie zwykłym jak i nadzwyczajnym, decyzja będąca przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym była poprzedzona decyzją Wójta Gminy G. z dnia [...] stycznia 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie jest kwestionowane, że decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. jest zgodna z ustaleniami zawartymi w ostatnio przywołanym rozstrzygnięciu. Prawidłowo bowiem organ porównał ustalenia zawarte w ww. decyzji z ustaleniami zatwierdzonymi przez organ architektoniczno – budowlany. Wskazano, że zachowana została nieprzekraczalna linia zabudowy, powierzchnia zabudowy (wymagana nie przekraczająca 40% powierzchni terenu; projektowana powierzchnia zabudowy ok. 14% powierzchni terenu łącznie z budynkami istniejącymi), powierzchnia zabudowy projektowanego budynku inwentarskiego (wymagana - do 350 m2; projektowana - 300 m2), wysokość zabudowy (wymagana maksymalnie jedna kondygnacja; projektowana - jedna kondygnacja), geometria dachu (dostosowana do zabudowy istniejącej na siedlisku - warunek ten został spełniony w projekcie), powierzchnia biologicznie czynna (wymagana - min. 30% powierzchni terenu, projektowana - ok. 85% powierzchni terenu). Starosta G. – zgodnie z wymogiem zawartym w art. 35 ust. 1 pkt 2 sprawdził również czy projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami w tym warunkami technicznymi. Jako prawidłowe Sąd ocenił ustalenia organu, że decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. nie narusza w sposób rażący przepisów prawa. I tak analiza projektu budowlanego, w szczególności projektu zagospodarowania działki wskazuje, że budynek inwentarski ma być zrealizowany w granicy z działka nr [...]. Nieruchomość ta jest działką drogową o szerokości 3 m. Wprawdzie co do zasady – jak wynika z treści art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086, ze zm.) - obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej: 6 m od drogi gminnej, w terenie zabudowy, jednakże ustawodawca w ust. 2 tego przepisu przewidział możliwość realizacji obiektu w mniejszej odległości. Zgodnie z treścią tego unormowania, w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że zarządca drogi gminnej, Wójt Gminy G., wyraził zgodę na budowę budynku inwentarskiego – obory po granicy działki gminnej. Zgoda ta została wyrażona w formie postanowienia z dnia [...] lutego 2008 r., a zatem przed uzyskaniem pozwolenia na budowę jak i rozpoczęciem robot budowlanych. A zatem nie można zarzucić Staroście G. wydania decyzji z naruszeniem art. 43 ustawy o drogach publicznych, tym bardziej zatem, że naruszenie takie miało charakter rażący. Bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje, że zgoda ta została cofnięta w piśmie z dnia [...] kwietnia 2008 r. Po pierwsze, w ocenie Sądu, cofnięcie to nie może odnieść spodziewanego przez zarządcę drogi skutku. Zgodnie z treścią art. 43 ust. 2 zd. 2 ustawy o drogach publicznych w sprawach dotyczących wyrażenia zgody na dokonanie odstępstwa od zasady określonej w ust. 1 przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Ten ostatni przepis stanowi natomiast (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym), że wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 2, powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia wystąpienia z wnioskiem o taką zgodę. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako wyrażenie zgody. Odmowa wyrażenia zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej. Analiza tych przepisów wskazuje, że w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku inwestora zarządca drogi nie jest zobligowany do wydania aktu administracyjnego, w tym postanowienia. Jedynie bowiem odmowa wyrażenia takiej zgody winna być dokonana w formie decyzji administracyjnej. Powyższe oznacza, że wyrażenie omawianej zgody stanowi de facto oświadczenie, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego. Ten ostatni akt przewiduje wprawdzie możliwość odwołania oświadczenia woli jednakże jedynie przy spełnieniu wskazanych w ustawie przepisów. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 K.c. oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. O odwołaniu oświadczenia woli traktują również przepisy Działu IV tego kodeksu. We wszystkich tych sytuacjach skuteczność odwołania oświadczenia woli, zwłaszcza w przypadku kwestionowania jego skuteczności przez osobę, do której takie oświadczenie zostało skierowane, winna być rozstrzygnięcia przez sąd powszechny. A zatem nie można uznać za skuteczne odwołanie przez Wójta Gminy G. oświadczenia o wyrażeniu zgody na realizację inwestycji w granicy z działką drogową zwłaszcza, że odwołanie to nastąpiło po wydaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i co więcej po rozpoczęciu realizacji tej inwestycji. Wszelkie kwestie związane z zajęciem drogi nie należą do właściwości ani organów architektoniczno – budowlanych, ani nadzoru budowlanego a winny być rozstrzygane na drodze postępowania cywilnego. Nie można także żadną miara uznać, że wyrażenie zgody udzielone dnia [...] lutego 2008 r. miało charakter warunkowy: pod warunkiem przeniesienia drogi w inne miejsce. Wprawdzie okoliczność związana z takimi ustaleniami (co do przeniesienia drogi w inne miejsce) wynika zarówno z uzasadnienia postanowienia z dnia [...] lutego 2008 r. jak i została potwierdzona przez skarżących, jednakże fakt, że Wójt Gminy G. jak i skarżący nie doszli do porozumienia co do dokonania tej czynności nie może mieć wpływu na ocenę legalności decyzji o pozwolenia na budowę. Jedynie na marginesie należy natomiast wskazać, że "przeniesienie drogi w inne miejsce" nie jest jedynie czynnością faktyczną zależną od woli skarżących. Takie "przeniesienie" z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego stanowi budowę drogi (na nowym odcinku) i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Konkludując "odwołanie zgody" na budowę budynku inwentarskiego w granicy działki drogowej nr [...] dokonane [...] kwietnia 2008 r. przez Wójta Gminy G. nie mogło mieć znaczenia dla oceny legalności decyzji z dnia [...] lutego 2008 r., zwłaszcza, że w postępowaniu nieważnościowym organ administracji winien brać pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Jako prawidłową Sąd uznał także dokonaną przez organ administracji ocenę, co do charakteru naruszenia § 6 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowlane rolnicze i ich usytuowanie. Nie ulega wszak wątpliwości, że płyta gnojowa znajduje się w granicy z działką nr 198, jednakże biorąc pod uwagę, że działka ta jest działką drogową należało uznać, że powyższe naruszenie nie ma charakteru rażącego. Podobnie Sąd ocenił fakt zaprojektowania budynku inwentarskiego ścianą z otworami okiennymi w granicy z działką sąsiednią, to jest z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Należy jednak wskazać, iż wprawdzie rację ma organ, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, w tym także § 12 mają zastosowanie jedynie do działek budowlanych jednakże nie może ujść uwadze, iż ustawodawca w § 12 określił odległość, w jakiej można sytuować budynek na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Jednocześnie rozporządzenie to nie zawiera definicji pojęcia działki "sąsiednie" co oznacza, że należy jej poszukiwać w innych ustawach. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowanym na tle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje się, że przez działki sąsiednie należy rozumieć nie tylko działki bezpośrednio ze sobą graniczące, ale także działki nieposiadające wspólnej granicy, lecz pozostające w sąsiedztwie rozumianym jako obszar tworzący urbanistyczną całość, za czym przemawia wzgląd na ochronę prawa własności oraz na zasadę wolności zagospodarowania terenu. Warunek sąsiedztwa należy utożsamiać z tzw. sąsiedztwem urbanistycznym, niemającym wiele wspólnego ze wspólną granicą (tak m.in. WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 11 kwietnia 2012 r., w sprawie II SA/Rz 1227/11, LEX nr 1145859). Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, ze fakt posadowienia budynku ścianą zawierającą otwory okienne i drzwiowe w granicy z działką niebudowlaną (drogową) nie oznacza, że nie doszło do naruszenia § 12 warunków technicznych. Działka ta bowiem posiada jedynie 3 m szerokości, co oznacza, że budynek jest zlokalizowany w odległości mniejszej niż 4 m z sąsiednią działką. W aktach sprawy brak jest jednak informacji czy działka ta – o nr ew. [...] jest działką budowlaną. Sam fakt jej zabudowania innym obiektem nie stanowi o takim jej charakterze. Innymi słowy w przypadku ustalenia, że działka nr ew. [...] ma charakter działki budowlanej należałoby uznać, że zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji usytuowanej w odległości mniejszej niż 4 m (ścianą posiadająca otwory okienne i drzwiowe) narusza § 12 warunków technicznych nawet jeśli działka, na której realizowana jest ta inwestycja od działki nr [...] (budowlanej) oddzielona jest pasem drogowym o szerokości 3 m. Niezależnie od powyższego zważyć należy, że powyższa ocena nie może prowadzić do uznania, że decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa. Jak bowiem zostało wyżej wskazane w sposób rażący może być naruszony jedynie przepis jasny w swej treści, nie wymagający dokonywania wykładni. § 12 warunków technicznych niewątpliwie jest przepisem powszechnie obowiązującym jednakże w omawianym zakresie nie jest przepisem jasno brzmiącym, skoro dla jego zastosowania należało dokonać wykładni pojęcia "działki sąsiedniej" przy zastosowaniu innych ustaw niż Prawo budowlane. Za prawidłowością oceny dokonanej przez organ co do braku kwalifikowanego naruszenia w tym zakresie przemawia wskazana przez organ okoliczność, że działka sąsiednia, w zbliżeniu do której został zaprojektowany obiekt również została objęta inwestycją. I wreszcie rację ma organ co do tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie można organowi administracji zarzucić rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Niewątpliwie inwestorzy w niniejszej sprawie złożyli takie oświadczenia co do wszystkich działek, na których zaprojektowano inwestycję. Rację ma organ w zaskarżonej decyzji, że z chwilą wejścia w życie noweli do Prawa budowlanego z 27 marca 2003 r., zmieniającej m.in. treść art. 32 ust. 1 pkt 4 w zakresie, w jakim na inwestora nakładało się obowiązek wykazania prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane i zastąpienie go oświadczeniem o posiadaniu takiego prawa organ administracji zwolniony jest z obowiązku badania prawdziwości takiego oświadczenia. Jedynie w sytuacji powzięcia wiadomości, że oświadczenie takie nie odpowiada prawdzie organ ma obowiązek podjąć kroki w celu uzyskania dowodu na posiadanie przez inwestora takiego prawa. Taka sytuacja nie nastąpiła w niniejszej sprawie. Żaden z podmiotów korzystających z przymiotu strony, w tym przede wszystkim zarządca działki nr [...], nie zakwestionował prawa skarżących do dysponowania gruntem na cele przedmiotowej inwestycji. Powyższe oznacza, że organ zwolniony był z badania prawdziwości tego oświadczenia, a co za tym idzie, że zaskarżona decyzja nie narusza w sposób rażący art. 32 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Za takim stanowiskiem (braku kwalifikowanego charakteru naruszenia prawa) przemawia także fakt, że – jak wynika z akt sprawy - w dniu 30 grudnia 2011 r. została zawarta umowa użyczenia części działki nr [...] pomiędzy Gminą G. a J. G.. Wprawdzie umowa ta nie odnosi skutku ex tunc co oznacza, że w dacie wydawania decyzji skarżący nie posiadali prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane do działki nr 198, jednakże nie ulega wątpliwości, że jej zawarcie niweluje skutki społeczno gospodarcze, których nie da się pogodzić z zasadą obowiązku działania organów państwa w oparciu o przepisy prawa. Dodatkowo nie pozostaje bez znaczenia dla powyższej oceny fakt, że postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Prokuratora Rejonowa w G. odmówiła wszczęcia postępowania w sprawie złożenia przez skarżących w dniu [...] lutego 2008 r. w Wydziale Architektoniczno – Budowlanym nieprawidłowego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością – działka nr [...] na cele budowlane – wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. Wobec powyższego należało uznać za prawidłową dokonana przez organ ocenę, że w okolicznościach niniejszej sprawy mimo braku prawa dysponowania gruntem na cele budowlane w dacie wydawania decyzji przez Starostę G. nie naruszono art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, a zatem tym bardziej nie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jedynie na marginesie wskazać natomiast należy, że zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie poglądem, który w pełni popiera Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie podlega weryfikacji w postępowaniu nadzorczym, gdyż pozostawałoby to w całkowitej sprzeczności z istotą uregulowania art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego ( tak m.in. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie VII SA/Wa 1887/11, LEX nr 1133774 W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż trafna jest ocena organu administracji przedstawiona w zaskarżonej decyzji, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie zawiera żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a co za tym idzie prawidłowo odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji. W konsekwencji niezasadne są również zawarte w skardze zarzuty. Nie mógł również stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji zarzut naruszenia art. 36 k.p.a. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę podejmował wiele czynności w sposób nieefektywny i nie zmierzający do zakończenia postępowań nadzwyczajnych, jednak zarzuty te nie mogą być skierowane do postępowania nieważnościowego. Wniosek o stwierdzenie nieważności, wszczynający postępowanie, został bowiem złożony [...] czerwca 2012 r., a w dniu [...] lipca 2012 r. Wojewoda P. – organ pierwszej instancji, wydał decyzję zaskarżoną następnie odwołaniem do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zarzut zatem naruszenia wskazanego wyżej przepisu w stosunki do postępowania nieważnościowego nie znajduje oparcia w aktach sprawy. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł naruszeń przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.