II SA/Gl 83/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant starszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. P. i J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] r., nr [...], 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sprawa została zainicjowana wnioskiem A. i J. P. z dnia [...] r. skierowanym do Wójta Gminy J. o przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania i użytkowania terenu oznaczonego jako działka nr [...] położona przy ul. [...] w J.. We wniosku, uzupełnianym kolejnymi pismami z dnia [...] r., [...] r. i [...] r., aktualnie skarżący zakwestionowali zgodność z planem miejscowym zagospodarowania opisanej nieruchomości wykorzystywanej jako tartak oraz skład drewna, bowiem jej teren został w obowiązującym planie przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową. Wskazali, że działalność tę sąsiad prowadzi od [...] roku bez uzyskania stosownych zezwoleń na zagospodarowanie działki oraz bez wymaganych decyzji o zmianie sposobu użytkowania. Z powodu braku wymaganej przepisami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 6 lipca 23006 r., II SA/Gl 826/05, z obrotu prawnego wyeliminowana została w decyzja udzielająca inwestorowi pozwolenia na budowę i zmianę sposobu użytkowania obiektu. Inwestor uzyskał też pozwolenie na użytkowanie tylko części budynku wykorzystywanego jako pomieszczenie tartaczne, a mimo to prowadzi działalność na całej nieruchomości. Tymczasem z zgodnie z zapisami planu na terenach oznaczonych symbolem [...], w których skład wchodzi działka inwestora dopuszczona jest lokalizacja obiektów produkcyjnych i usługowych, których oddziaływanie nie przekracza granic nieruchomości inwestora. Prowadzona działalność w postaci stolarni i tartaku wymieniona została w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem ich oddziaływanie znacznie wykracza poza granice działki i z tego powodu nie może być lokalizowana w strefie mieszkalnej. W uzasadnieniu swojego wniosku A. i J. P. powołali się na przepisy art. 59 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( j.t. Dz. U. z 2012, poz. 647 ze zm. – dalej zwanej u.p.z.p.) dowodząc, że w przypadku zmiany zagospodarowania terenu nie wymagającej pozwolenia na budowę bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wójt może w drodze decyzji nakazać wstrzymanie użytkowania terenu wyznaczając właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy albo przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Powołując się na wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2009 r., II OSK 6/08, wnioskodawcy stwierdzili, że powołane przepisy znajdą także zastosowanie także w przypadku zmiany zagospodarowania terenu dokonanej niezgodnie z ustaleniami planu miejscowego. Stanowisko to uzasadnili także tym, że inwestor dokonał samowolnej zmiany zagospodarowania terenu jeszcze w czasie gdy wymagało to uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz kontynuuje tę działalność pod rządami nowego planu miejscowego. Podkreślili także, że sąsiad wcześniej deklarował prowadzenie działalności gospodarczej na powierzchni [...] m² ( od [...] m²), co nie jest zgodne z prawdą o czym świadczą zdjęcia dołączone do wniosku. Dodali wreszcie, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą zniszczona została nawierzchnia ulic [...], po których odbywa się transport drewna. Swój interes prawny uprawniający ich do wnioskowania o wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie A. i J. P. wywiedli z faktu, że są właścicielami nieruchomości zlokalizowanej w sąsiedztwie terenu inwestycji, która jest oddzielona od niej jedynie wąską ulicą [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. , Nr [...], Wójt Gminy J., działając w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie prowadzone z tego wniosku. W uzasadnieniu wskazał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego powziął informacje o toczącym się postępowaniu nadzwyczajnym zmierzającym do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...]., nr [...], którą udzielono T. K. (właścicielowi działki nr [...]) pozwolenia na użytkowanie torowiska do pilarki taśmowej wraz ze zmianą sposobu użytkowania części budynku gospodarczego. Zdaniem organu postępowanie to pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem prowadzonym w trybie art. 59 u.p.z.p, gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia tej kwestii stanowiącej zagadnienie wstępne. Postanowienie to nie utrzymało się w obrocie prawnym, bowiem na skutek zażalenia wniesionego przez A. i J. P. zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu tego orzeczenia Kolegium stwierdziło, że zaskarżone postanowienie wydane zostało bez dostatecznej formalnej oceny procesowej zgłoszonego żądania wszczęcia postępowania. Wyjaśniło, że żądanie skierowane do organu administracyjnego tylko wtedy wszczyna ogólne postępowanie administracyjne uregulowane przepisami k.p.a., jeżeli przepisy prawa materialnego uprawniają ten organ do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Wskazało wreszcie, że z chwila wejścia w życie przepisu art. 61a k.p.a. w ustawie tej wyraźnie odróżnia się wstępny okres postępowania administracyjnego od etapu merytorycznego. Wójt Gminy J. wydał tymczasem postanowienie o zawieszeniu postępowania mimo, że nie wydał stosownego akt o jego wszczęciu. Zawieszając postępowanie w przedmiotowej sprawie nie zbadał też wcześniej czy postępowanie takie powinno zostać wszczęte. SKO wypowiedziało się także w kwestii możliwości prowadzenia postępowania w trybie art. 59 u.p.z.p. wskazując, że przepis ten może mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku braku planu miejscowego. Pismem z dnia [...] r. A. i J. P. wystąpili z wnioskiem do Wójta Gminy J. o przeprowadzenia pilnej kontroli posesji przy ul. [...] wskazując, że przywieziono na nią potężne bale drewna i złożono je przed tartakiem. W kolejnym piśmie z dnia [...] r. nie zgodzili się z przeprowadzoną przez SKO wykładnią art. 59 u.p.z.p. wskazując, że nie ulega wątpliwości, iż teren działki nr [...] jest użytkowany niezgodnie z planem miejscowym. Niejako w odpowiedzi na ostatnio wskazane pismo postanowieniem z dnia [...] r. , nr [...], Wójt Gminy J. powołując się na przepisy art. 61a i 123 § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania i użytkowania terenu nieruchomości nr [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia organ powołał się na stanowisko zajęte przez SKO w B. w postanowieniu z dnia [...] r. wskazując na brak przesłanek do wszczęcia i prowadzenia postępowania w trybie art. 59 u.p.z.p. z uwagi na obowiązujący na terenie gminy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] r. ( Dz. Urz. Woj. [...] Nr 113, poz. 2900). W zażaleniu na to postanowienie A. i J. P. zarzucili jego wydanie z rażącym naruszeniem art. 61 a k.p.a. Wskazali, że w ich ocenie przyczyną odmowy wszczęcia wnioskowanego przez nich postępowania nie mogły być względy merytoryczne, gdyż organ uznał zasadność ich wniosku zgłoszonego w oparciu o przepis art. 59 u.p.z.p. Wnoszący zażalenie zwrócili także uwagę, że nie można było odmówić wszczęcia postępowania, które wcześniej zostało zawieszone. Powołali się wreszcie na przepis art. 61 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zażalenia A. i J. P. powtórzyli argumentację zawartą w ich wniosku oraz następnych pismach wskazującą na możliwość zastosowania przepisu art. 59 u.p.z.p. również w sytuacji obowiązywania planu miejscowego w stosunku do nieruchomości, na której doszło do niezgodnej z przepisami zmiany sposobu zagospodarowania. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji. W podstawie prawnej tego postanowienia powołany został art. 59 u.p.z.p. oraz art. 138 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. W uzasadnieniu Kolegium zaakceptowało stanowisko organu I instancji. Po zanalizowaniu przepisu art. 59 u.p.z.p. stwierdziło zaś, że jego literalna wykładnia dowodzi, iż wójt burmistrz czy prezydent miasta mogą wydać w drodze decyzji nakazy, o jakich mowa w tym przepisie jedynie w przypadkach samowolnej zmiany zagospodarowania terenu, na którym nie obowiązuje plan miejscowy. W skardze na to postanowienie A. i J. P. domagali się jego uchylenia w całości oraz zwrotu poniesionych kosztów. Zarzucili wydanie zaskarżonego aktu z naruszeniem art. 61 k.p.a. poprzez odmowę wszczęcia prowadzonego już postępowania oraz błędną wykładnię art. 59 u.p.z.p. W uzasadnieniu opisali dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i powtórzyli argumentację podnoszoną w ich wniosku o wszczęcie postępowania oraz w zażaleniu wniesionym od postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę SKO w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem, jak nakazuje dyspozycja art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), uznał, że wydane ono zostało z naruszeniem przepisów regulujących wszczęcie postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do zastosowanego w sprawie art. 61a § 1 k.p.a. w sytuacji gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten wskazuje na dwie przesłanki, które uzasadniają odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego, jeżeli do organu administracji publicznej wpłynie nieuzasadnione żądanie jego wszczęcia. Pierwsza z tych przesłanek ma miejsce wówczas, gdy żądanie takie pochodzi od osoby niebędącej stroną postępowania. Przesłanka ta nie była rozważana w kontrolowanej sprawie, a organy nie kwestionowały, jak się zdaje istnienia po stronie skarżących interesu prawnego uzasadniającego ich udział w postępowaniu dotyczącym zmiany zagospodarowania terenu działki nr [...],. Są oni bowiem współwłaścicielami nieruchomości położonej w sąsiedztwie, a korzystanie z przysługującego im prawa własności zakłóca prowadzona przez sąsiada działalność gospodarcza. Druga z przesłanek wskazanych w art. 61a § 1 k.p.a., którą uwzględniły orzekające w sprawie organy dotyczy sytuacji, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Podkreślenia wymaga, że o ile konieczność wstępnego badania i orzekania w drodze postanowienia przez właściwy organ, czy osoba, która złożyła wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, jest stroną, nie budzi żadnych wątpliwości, o tyle z dużą ostrożnością podchodzić należy do przesłanki odmowy wszczęcia postępowania z "innych uzasadnionych przyczyn". Zasadnie podkreśla się w doktrynie, że oparcie odmowy wszczęcia postępowania na tej bardzo ogólnej i nieprecyzyjnej przesłance powinno budzić zasadnicze wątpliwości i zastrzeżenia. Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego bowiem "powinna być oparta na jasnych i przejrzystych przesłankach procesowo-prawnych, a nie woluntarystyczno-faktycznych, jak w tym wypadku" ( por. A. Wróbel, Komentarz do art. 61a kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, wyd. Lex/el. 2012). W orzecznictwie wskazuje się, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie. Wskazuje się także, że inną uzasadnioną przyczyną nakazującą odmowę wszczęcia postępowania może być sytuacją braku w przepisach prawa podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym ( por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., II SA/Ol 893/11). Ta ostatnia sytuacja miała miejsce w ocenie organów w przedmiotowej sprawie, a to z uwagi na brak podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania i użytkowania terenu w trybie art. 59 u.p.z.p. Pogląd ten organy wywiodły z analizy treści powołanego we wniosku skarżących przepisu dowodząc, że nie ma on zastosowania w przypadkach, gdy nieruchomość, na której doszło do zmiany zagospodarowania terenu znajduje się w obszarze objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do tej kwestii zauważyć należy, że o ile wykładnia art. 59 ust. 1 u.p.z.p. nie nastręcza szczególnych trudności, bowiem reguluje on kwestie związane z budową obiektów budowlanych lub wykonywaniem innych robót budowlanych oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części na terenie gdzie nie obowiązuje plan miejscowy, o tyle wykładnia ustępu drugiego tego artykułu trudności takie już powoduje. Art. 59 ust. 2 ustawy obejmuje bowiem wszystkie inne przypadki zmiany zagospodarowania terenu, które nie zostały objęte przepisem art. 59 ust. 1 u.p.z.p., a więc takie, które nie są związane z wykonaniem robót budowlanych podlegających regulacji Prawa budowlanego. Normy sankcjonujące przewidziane w art. 59 ust. 3 u.p.z.p. odnoszą się zaś jedynie do normy wynikającej z art. 59 ust. 2, natomiast nie sankcjonują naruszeń unormowań przewidzianych art. 59 ust. 1 ustawy. W orzecznictwie prezentowany jest także pogląd, że przepis art. 59 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. może mieć zastosowanie również do zmiany zagospodarowania terenu, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ( por. m.in. wskazany we wniosku skarżących wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2009 r., II OSK 6/08 i utrzymany nim w mocy wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 września 2007 r., II SA/Łd 626/07, ale także wyroki WSA w Poznaniu z dnia 6 października 2010 r., IV SA/Po 493/10 oraz WSA w Gdańsku z dni a 21 listopada 2012 r., II SA/Gd 440/12 – wszystkie cytowane wyroki są dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wracając do zasadniczego wątku rozważań i powodów, jakimi kierował się skład orzekający usuwając z obrotu prawnego zaskarżone postanowienie zwrócić należy uwagę jeszcze na dwie kwestie związane z powołaniem się na "inne uzasadnione przyczyny" przez organ wydający postanowienie oparte na przepisie art. 61 § 1 k.p.a. Pierwsza jest związana z unormowaniami zawartymi w art. 61 § 3 i § 3a k.p.a. stanowiących, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia tego żądania organowi administracji publicznej, a w przypadku, gdy żądanie takie jest wniesione drogą elektroniczną dzień wprowadzenia tego żądania do systemu teleinformatycznego organu. Drugą zaś kwestią, z którą uporać się musi organ administracyjny wydający postanowienie oparte na przepisie art. 61 a § 1 k.p.a. jest brak podstaw do formułowania przez niego wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Przepis art. 61a k.p.a. ma bowiem z założenia służyć wyraźniejszemu niż dotychczas rozróżnieniu wstępnego etapu postępowania administracyjnego poprzedzającego jego wszczęcie, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia co do istoty żądania strony przez wydanie decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 stycznia 2013, II SA/Gl 853/12). Instytucja odmowy wszczęcia postępowania stanowi zatem akt formalny, a nie merytoryczny ( por. wyrok WSA w Gorzowie z dnia 17 października 2012 r. II SA/Go 695/12.). W związku z tym nie można analizy wniosku strony, którą organ winien przeprowadzić na wstępnym etapie postępowania poprzedzającym wydanie postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. prowadzić na etapie postępowania wyjaśniającego zmierzającego do merytorycznego jego rozpatrzenia. W przypadku zaś gdy dopiero na etapie postępowania wyjaśniającego ujawni się przeszkoda do jego kontynuowania organ uznając za bezprzedmiotowe dalsze prowadzenie postępowania winien zastosować przepis art. 105 § 1 k.p.a. i umorzyć postępowanie. W tym miejscu przytoczyć należy uzasadnienie do projektu ustawy z dnia z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), którą wprowadzono do Kodeksu postępowania administracyjnego przepis art. 61a. W uzasadnieniu tym wskazano, że celem tego przepisu "jest odróżnienie postępowania wstępnego polegającego na wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego od postępowania właściwego, które kończy się rozstrzygnięciem sprawy co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej". "Takie rozwiązanie w sposób bardziej zrozumiały dla wnioskodawców odróżni etap wstępny dotyczący wszczęcia lub odmowy wszczęcia postępowania od etapu merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku (żądania)". W podsumowaniu przeprowadzonych rozważań stwierdzić przyjdzie, że niedopuszczalnym jest wydanie postanowienia opartego na przepisie art. 61 a § 1 k.p.a. w sytuacji gdy organ podjął już w sprawie czynności procesowe zmierzające do merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Nie można bowiem z oczywistych względów odmówić wszczęcia postępowania, które już się toczy. Sytuacja taka miała zaś miejsce w kontrolowanej sprawie, w której Wójt Gminy J. skierował w dniu [...] r. pismo do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z prośbą o udostępnienie mu akt prowadzonych postępowań administracyjnych dotyczących robót budowlanych wykonanych na działce wskazanej we wniosku skarżących. Następnie po uzyskaniu odpowiedzi na to pismo postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił postępowanie w sprawie w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Dopiero zaś po uchyleniu tego postanowienia przez organ II instancji postanowieniem z dnia [...]. (wydanym ponad 6 miesięcy od otrzymania wniosku) odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzupełnieniu wskazać też przyjdzie, że brzmienie przepisów art. 61 § 3 i § 3a k.p.a. nakazuje uznać za co najmniej niezrozumiały pogląd SKO w B. zamieszczony w postanowieniu z dnia [...] r. stwierdzający wydanie przez Wójta Gminy J. postanowienia o zawieszeniu postępowania mimo, że nie doszło do jego wszczęcia. Z tych wszystkich względów należało uznać, że zaskarżone postanowienie organu II instancji, jak i poprzedzające go postanowienie Wójta Gminy J. zapadły z obrazą przepisu art. 61 a § 1 k.p.a. mającą wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując wniosek skarżących Wójt Gminy J. ustali w pierwszym rzędzie czy wniosek ten dotyczy wszczęcia postępowania w sprawie niezgodnego z planem miejscowym przebudowania i użytkowania posadowionych na tej działce obiektów budowlanych, bądź ich części czy też wykorzystania terenu tej nieruchomości w sposób nie wymagający pozwolenia na budowę czy pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W tym pierwszym przypadku winien on umorzyć postępowanie w przedmiotowej sprawie bowiem zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie lub zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części podlega regulacjom zawartym w przepisach prawa budowlanego. W przypadku gdyby skarżący oświadczyli natomiast, że są zainteresowani uruchomieniem postępowania dotyczącego zmiany zagospodarowania terenu o jakiej mowa w art. 59 ust. 2 u.p.z.p. organ ten winien zawiadomić współwłaścieli działki nr [...] w J. o jego wszczęciu. Następnie w oparciu o poczynione ustalenia faktyczne rozważy on możliwość zastosowania w sprawie normy wynikającej z art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. Rozważając tę kwestię Wójt Gminy J. będzie miał na uwadze nie tylko faktyczne wykorzystanie terenu działki i charakter zmiany zagospodarowania terenu tej działki (z wyłączeniem jednorazowych zmian trwających do roku), ale też ustalenia planu miejscowego oraz ustalenia zawarte w projektach zagospodarowania tej działki stanowiących część zatwierdzonych projektów budowlanych znajdujących się w obrocie prawnym. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 – dalej zwanej p.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. O niewykonalności zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono po myśli art. 152 p.p.s.a. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania orzeczono na wniosek skarżących na podstawie art. 200, art. 202 § 2, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Koszty te obejmują uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 złotych.