II SA/Po 378/13

Dnia 03 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 lipca 2013 roku sprawy ze skargi W. G. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski, po rozP. odwołania W. G. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...]2012 r. nr [...], którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia W. G. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie części pomieszczeń sklepu na samodzielny lokal handlowy w budynku przy ul. R. [...] w P. na terenie działki nr [...], art. [...]obręb P. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Sprawa o wydanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych toczyła się z wniosku inwestora W. G. z dnia 27 stycznia 2004 r. Kolejne decyzje, jakie wydawano w tej sprawie, podlegały uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. bądź przez organ odwoławczy. Decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2004 r. nr [...] zezwalająca na wykonanie robót budowlanych i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...]2004 r. znak: [...]zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 30 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Po 418/04. W wyroku tym Sąd stwierdził, że zaprojektowany zakres robót wykracza poza upoważnienie wskazane w treści prawomocnego postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w P. z dnia 31 stycznia 2003 r. sygn. akt III Ns 2204/96 (oraz opinii biegłego z dnia 20 czerwca 2002 r.) i z tego powodu organy powinny w oparciu o całość dokumentów dokonać szczegółowej analizy opracowanego projektu robót. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy traktować jako środek dowodowy w postępowaniu administracyjnym. Z tego względu również i to oświadczenie podlega też ocenie organu (art. 80 K.p.a.). Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...], ponownie udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2006 r. nr [...], z powodu powstałych wątpliwości czy inwestor, w świetle prawomocnego postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] 2003 r. sygn. akt [...], posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Następną decyzję o pozwoleniu wykonanie robót budowlanych wydano dnia [...] 2006 r. (nr [...]). Rozstrzygnięcie to zostało jednak uchylone decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2006 r. znak [...] z powodu ustalenia, iż w ocenie organu odwoławczego inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę inwestora na decyzję kasacyjną Wojewody, podkreślił, że w wyroku o sygn. akt II SA/Po 418/04 nakazał organom zbadanie zakresu prawa W. G. do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, poprzez sprawdzenie, czy upoważnienie zawarte w powołanym postanowieniu wstępnym Sądu Rejonowego w P. odpowiada przedmiotowo projektowi budowlanemu przedłożonemu wraz z wnioskiem. Zdaniem Sądu w sprawie należało przyjąć, iż postanowienie z dnia 31 stycznia 2003 r. jest dostateczną podstawą do uznania, że W. G. miała prawo do samodzielnego dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie wykonania prac adaptacyjnych zmierzających do wyodrębnienia samodzielnego lokalu. Sąd zaznaczył również, że organy powinny zweryfikować granice upoważnienia określone w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2003 r. zgodnie z opinią biegłego sądowego z dnia 20 czerwca 2002 r. oraz projektem ustanowienia lokalu użytkowego, interpretując postanowienie Sądu Rejonowego w kontekście przepisów wykonawczych i wynikających z nich obowiązków techniczno-budowlanych nałożonych na inwestora. Uwzględniając wskazany przez Sąd zakres przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, Wojewoda postanowił uchylić decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania (decyzją z dnia [...] 2007 r. znak: [...]). Decyzją z dnia [...]2008 r. nr [...]Prezydent Miasta P., ponownie zatwierdził projekt budowlany W. G. i udzielił jej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie części pomieszczeń sklepu na samodzielny lokal handlowy w budynku przy ul. R. [...] w P.. Uchylając powyższą decyzję Wojewoda Wielkopolski w decyzji z dnia [...]2008 r. o nr [...], stwierdził, że pomimo wskazań zawartych w wyroku Sądu z dnia 30 listopada 2005 r. o sygn. akt II SA/Po 418/04, organ pierwszej instancji nadal nie zbadał czy inwestycja nie narusza granic upoważnienia określonego w postanowieniu Sądu z dnia 31 stycznia 2003 r., które powinno być odczytywane wraz z opinią biegłego sądowego z dnia 20 czerwca 2002 r. oraz projektem ustanowienia lokalu użytkowego. Wojewoda podniósł, że w aktach brak tej opinii. Dodatkowo organ odwoławczy polecił uzupełnić czynności postępowania w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a także kwestie związane z udziałem w postępowaniu Zarządcy Sądowego. Wskazał w szczególności, iż należy doprowadzić projekt do zgodności z § 5 wyżej wskazanego rozporządzenia (strony projektu bez kolejnej numeracji, brak spisu zawartości projektu), jak też wyjaśnić czy lokal będzie pełnił funkcje publiczne, a jeżeli tak to wezwać projektanta do określenia sposobu zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z niego przez osoby niepełnosprawne (§ 11 pkt 4 rozporządzenia). Wojewoda zauważył też, że do projektu nie dołączono rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego dotyczącego sposobu rozdzielenia instalacji elektrycznej z istniejącym lokalem użytkowym Lu 1 oraz sposobu podłączenia węzła sanitarnego w wydzielanym pomieszczeniu 002A, do istniejącej kanalizacji i sieci wodociągowej przebiegającej w poziomie piwnicy (pod bramą przejazdową) w ramach upoważnienia zapisanego w postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia 31 stycznia 2003 r. Do projektu adaptacji nie dołączono wymaganej przepisem § 11 pkt 9b rozporządzenia charakterystyki właściwości cieplnych przegród budowlanych. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 21 listopada 2009r. o sygn. akt II SA/Po 730/09 utrzymał w mocy decyzję kasacyjną Wojewody Wielkopolskiego podzielając stanowisko organu odwoławczego, iż organ I instancji nie zbadał czy inwestycja nie narusza granic upoważnienia określonego w postanowieniu Sądu z dnia 31 stycznia 2003 r., które powinno być odczytywane wraz z opinią biegłego sądowego z dnia 20 czerwca 2002 r. oraz projektem ustanowienia lokalu użytkowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II OSK 649/10) oddalił skargę kasacyjną wniesioną o powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P.. Postanowieniem z dnia [...] 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta P. po ponownym przeanalizowaniu wniosku inwestora W. G., w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie części pomieszczeń sklepu na samodzielny lokal handlowy w budynku przy ulicy R. [...] w P. (dz. [...], ark. [...], obręb P.) nałożył na wnioskodawcę obowiązek uzupełnia w terminie 21 dni następujących braków: - przedłożenia poprawnie wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez wskazanie: adresów do korespondencji aktualnych współwłaścicieli nieruchomości aktualnego zarządcy sądowego nieruchomości, - przedłożenia opinii biegłego sądowego H.. z 20 czerwca 2003 r. oraz projektu ustanowienia lokalu użytkowego, - przedłożenia oświadczenia projektantów stwierdzającego, że zakres robót w projekcie budowlanym nie wykracza i jest zgodny z upoważnieniem wynikającym, z postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w P. Wydział III Cywilny z dnia 31 stycznia 2003 r. sygn. akt III Ns 2204/96 rozpatrywanym wraz z dokumentami z pkt. 2 (patrz wyjaśnienia projektanta z dnia 27.03.2006 r.), - przedłożenia 4 egz. jednolitych projektów budowlanych (w aktach sprawy znajduje się tylko 1 egz. projektu, ostemplowany do decyzji z 2008 r.) - w projekcie budowlanym (ostemplowanym do decyzji z 2008 r.): - strony projektu bez kolejnej numeracji - spis zawartości projektu - należy wyjaśnić, czy lokal będzie pełnić funkcje publiczne; jeżeli tak, to winien mieć zapewnioną dostępność dla osób niepełnosprawnych - charakterystyka energetyczna obiektu - informacja BIOZ - nie wskazano sposobu wentylacji pomieszczenia nr 1 - sklep (opis i rysunki); w przypadku korzystania z istniejącego przewodu należy załączyć aktualną opinię kominiarską dla tego pomieszczenia - uzupełnienie o uprawnienia budowlane (stosowne do zakresu projektu budowlanego) projektantów i ich oświadczenia z art. 20 Prawa budowlanego oraz aktualne zaświadczenia o przynależności do izb branżowych - aktualne uzgodnienia rzeczoznawców - projekty branżowe: wewnętrznej instalacji elektrycznej, wodociągowej i kanalizacyjnej (dla zakresu zapisanego w ww. postanowieniu wstępnym sądu z dnia 31 stycznia 2003 i ) oraz wentylacji mechanicznej, opracowane przez osoby upoważnione, - przedłożenie ostatecznego pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków w związku z usytuowaniem budynku na obszarze objętym ochroną konserwatorską. Następnie decyzją z dnia [...]2012 r. nr [...] (nr [...]) wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego Prezydent Miasta P. odmówił zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ wskazał, iż wnioskodawczyni mimo upływu terminu nie usunęła nieprawidłowości objętych postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2012 r. W tej sytuacji organ zgodnie z brzmieniem art. 35 ust 3 Prawa budowlanego orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik W. G. zarzucając naruszenie prawa procesowego: - art. 40 § 2 kpa w związku z art. 32 kpa polegające na zaniechaniu zawiadomienia oraz dokonywania doręczeń osobie pełnomocnika (w zakresie wszczęcia postępowania); - art. 61 ust. 4 kpa polegające na zaniechaniu zawiadomienia osób będących stronami o wszczęciu postępowania; - art. 10 kpa polegające na tym, że strona nie została zapoznana przed wydaniem decyzji pierwszej instancji z całością zebranego w sprawie materiału. Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...]Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2012 r. Organ odwoławczy powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2007 r. o sygn. II SA/Po 92/07 wyjaśnił, iż organ I instancji był zobowiązany weryfikować granice upoważnienia określone w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2003 r. zgodnie z opinią biegłego sądowego z dnia 20 czerwca 2002 r. oraz projektem ustanowienia lokalu użytkowego, interpretując postanowienie Sądu w kontekście przepisów wykonawczych (tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) i wynikających z nich obowiązków techniczno-budowlanych, nałożonych na inwestora przy tego rodzaju robotach. Z tych powodów uzasadnionym w sprawie było wezwanie inwestora do usunięcia nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu Prezydenta Miasta P. z 21 sierpnia 2012 r. w tym dotyczących ponumerowania stron 4 egzemplarzy projektu budowlanego i uzupełnienia projektu budowlanego o spis zawartości projektu budowlanego, opisu sposobu zapewnienia niezbędnych warunków do korzystania z lokalu handlowego przez osoby niepełnosprawne, charakterystyki energetycznej budynku w związku z § 329 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, informacji bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, uzupełnienia projektu o oświadczenia, o których mowa wart. 20 ust. 4 prawa budowlanego i o projekt instalacji wodociągowej, kanalizacji sanitarnej oraz elektrycznej wskazanej w postanowieniu Sądu Rejonowego w P. z dnia [...]2003 r. sygn. akt [...]i opinii biegłego sądowego z 20 czerwca 2002 r. (mylnie opatrzonej datą 15 września 2001 r.), uzupełnienia projektu budowlanego o ostateczne pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków, w związku z lokalizacją budynku na obszarze objętym ochroną konserwatorską -nr rej A 231, z 14 marca 1980 r. (obszar w obrębie ulic :K., T., M., R., P., A., [...]) - art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Dalej Wojewoda zauważył, iż postanowienie organu I instancji z dnia 21 sierpnia 2012 r. zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi inwestora 27 sierpnia 2012 r. Pismem z 28 września 2012 r. organ I instancji zawiadomił wszystkie strony postępowania i pełnomocnika o zakończeniu postępowania dowodowego. Do dnia wydania decyzji z 14 listopada 2012 r. strony nie wniosły żadnych uwag. Organ wyjaśnił też, iż strony postępowania organ I instancji ustalił zgodnie z danymi ujawnionymi w księgi wieczystej [...]. Zapisy w dziale II odpisu tej księgi z dnia 3 sierpnia 2011 r. i 14 stycznia 2013 r. wskazują, iż zakres stron postępowania nie uległ zmianie. W dziale [...] nie wpisano żadnych praw, roszczeń i ograniczeń, Ponadto poza pełnomocnikiem odwołującej nie ustalono w aktach sprawy formalnych dowodów o ustanowieniu innych pełnomocników. Wobec powyższego organ uznał, iż strony w tym postępowaniu zostały ustalone zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 ustawy- Prawo budowlane i stronom tym, oraz pełnomocnikowi zapewniono czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji umożliwiono im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów. Skargę na powyższa decyzję wniosła W. G. reprezentowana przez adw. R. P. zarzucając naruszanie: - art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 7 k. p. a. oraz w zw. z art. 136 k. p. a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nałożeniu na skarżącą obowiązków, które organ winien wykonać samodzielnie, we własnym zakresie w oparciu o przedstawione przez stronę dowody (lub zwrócenia się z urzędu do właściwych podmiotów), w szczególności w zakresie dotyczącym opinii biegłego B. H.., adresów stron postępowania, a także oświadczenia projektantów (pkt od 1-3 postanowienia z dnia 21 sierpnia 2012 r.), co powinno pozwolić na szybsze, pozytywne rozpatrzenie sprawy, a do czego organ II instancji jest zobowiązany; - art. 77 § 1 k. p. a. w zw. z art. 35 § 3 k. p. a. poprzez prowadzenie postępowania przez okres ponad 9 lat bez zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który niezbędny jest w sprawie w celu wydania pozytywnej, zgodnej z wnioskiem skarżącej decyzji, co powoduje, że skarżąca wzywana jest do przedkładania "aktualnych" dokumentów (np oświadczeń projektantów o przynależności do izb branżowych), co z kolei umożliwiłoby zakończenie postępowania już na tym etapie i to w sposób zgodny z żądaniem oraz interesem skarżącej, - art. 40 § 2 k. p. a. w zw. z art. 32 k. p. a. i w zw. z art. 138 § 4 k. p. a. polegające na zaniechaniu zawiadomienia skarżącej oraz jej pełnomocnika o wszczęciu postępowania, co winno skutkować uchyleniem decyzji Prezydenta Miasta P. i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, a którego to zarzutu Wojewoda Wielkopolski w ogóle nie rozpoznał, - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), polegające niewłaściwym jego zastosowaniu poprzez przyjęcie związania organów rozpoznających sprawę wskazaniami prawnymi sądów administracyjnych przy jednoczesnym przerzuceniu na skarżącą obowiązku wyjaśnienia zakresu upoważnienia wynikającego z postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w P. z dnia 31 stycznia 2003 r. oraz nałożenia na skarżącą dodatkowych obowiązków, mimo iż nie wynikają one z treści wcześniejszych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, a wyjaśnienie tych kwestii zgodnie z wskazanymi orzeczeniami sądów administracyjnych, obciąża organy prowadzące sprawę. Strona podniosła też, iż zupełnie niezrozumiałym jest wezwanie skarżącej do przedłożenia dodatkowych egzemplarzy projektu budowlanego, i to na obecnym etapie postępowania, kiedy wniosek złożony w 2004 roku był kompletny, a wnioskodawczyni nie posiada większej liczby egzemplarzy projektu budowlanego. Ponadto, organ nie może nakładać na skarżącą obowiązków, których nie przewidywała ustawa Prawo budowlane, w dacie składania wniosku przez W. G., jak choćby przedstawienie charakterystyki energetycznej budynku. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalanie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i dodatkowo wyjaśniając, iż nie jest prawdą, iż w tej sprawie nie przeprowadzono we własnym zakresie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Wojewoda Wielkopolski w dniu 11 stycznia 2013 r. wystąpił do Sądu Rejonowego P. [...] w sprawie wyjaśnienia aktualnego sposobu zarządu nieruchomością przy ul. R. [...] w P. i przeprowadził badanie aktualnego stanu prawnego nieruchomości. Nie znajduje uzasadnienia zarzut, że na datę wniosku projekt budowlany nie powinien zawierać charakterystyki energetycznej obiektu. Wskazuje na to przepis § 11 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie W pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony. Na tle rozpatrywanej sprawy zauważyć również należy, iż zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei art. 170 p.p.s.a. przewiduje, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą, w tej samej sprawie w przyszłości formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaistniałych po wydaniu wyroku, oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Powyższe uwagi są na gruncie rozpatrywanej sprawy szczególnie istotne, gdyż w rozpatrywanej sprawie zapadły już kilkakrotnie prawomocne orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. – z dnia 30 listopada 2005 r. o sygn. II SA/Po 418/04, z dnia 27 marca 2007 r. o sygn. II SA/Po 92/07 i z dnia 21 listopada 2009 r. o sygn. akt II SA/Po 730/09. Ostatnim z ww. wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. utrzymał bez zastrzeżeń w mocy kasacyjną decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 10 kwietnia 2009 r., którą organ II instancji zobowiązał Prezydenta Miasta Poznawania do uzupełnienia akt sprawy o opinię biegłego sądowego z dnia 20 czerwca 2002 r. a także do uzupełnienia czynności postępowania w świetle przepisów wykonawczych dotyczących zakresu i formy projektu budowlanego, a także zawiązane z udziałem w postępowaniu Zarządczy Sądowego. Zgodnie z treścią art. 35. ust. 1. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze. zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z kolei zgodnie z ust 3 tego artykułu w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z treści powyższego przepisu wynika, iż organ architektoniczno-budowlany w razie dostrzeżenia braków i naruszeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zobowiązany jest do wezwania inwestora w drodze postanowienia do ich uzupełniania lub usunięcia. Niewykonanie postanowienia przez inwestora obliguje organ do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji wydał w dniu 21 sierpnia 2012 r. postanowienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3, Prawa budowlanego którym wezwał inwestora o uzupełnienie szeregu braków i nieprawidłowości, którymi był obarczony wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Następnie wobec milczenia inwestora wydał decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, istniały przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia. Organ słusznie zauważył, iż inwestor nie przedłożył wraz z wnioskiem 4 egzemplarzy projektu budowlanego, co stoi w sprzeczności z treści art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku i projektu budowlanego. Ponadto strony tego projektu nie były ponumerowane i nie zawierał on spisu treści mimo wymogu określonego w § 3 ust 1 pkt 5 i § 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawi szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003r nr 120, poz. 133 ze zm.). Zasadnym było również wezwanie inwestora do przedłożenia informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia - art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, jak też przedłożenia projektów branżowych wewnętrznej instalacji elektrycznej, wodociągowej i kanalizacyjnej dla zakresu zapisanego w postanowieniu Sądu Rejonowego w P. z dnia 31 stycznia 2003 r. sygn. akt III Ns 2204/96. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej na dzień złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozowania na budowę obowiązywał przepis § 11 ust 2 pkt 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. nr 120, poz. 1333) zgodnie, z którym (w brzmieniu z dnia złożenia wniosku) projekt budowlany winien określać charakterystykę energetyczną obiektu budowlanego. Zgodnie z tym przepisem obowiązek ten nie dotyczył projektów obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak: budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i składowe, do których nie zalicza się przedmiotowa inwestycja. Organ słusznie wezwał także inwestora do wyjaśnienia czy planowany obiekt budowlany będzie pełnił funkcje publiczne i jeżeli tak to winien mieć zapewnioną dostępność dla osób niepełnosprawnych. Zgodnie, bowiem z treścią art. 5 ust. 1. Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Jakkolwiek przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawiera definicji pojęcia obiektów użyteczności publicznej to jednak należy w tym zakresie posiłkować się przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepis § 3 pkt 6 zawiera definicję budynku użyteczności publicznej przez który m.in. należy rozumieć budynek przeznaczony na potrzeby handlu. Tymczasem z przedłożonego wniosku wynika, iż przedmiotowy obiekt ma pełnić funkcje handlowe. Ponadto zgodnie z § 11 pkt 4 powoływanego wyżej Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku z dnia 27 stycznia 2004 r., opis techniczny projektu budowlanego w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego powinien określać sposób zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Natomiast analiza przedłożonego projektu budowlanego prowadzi do wniosku, iż nie zawiera on ustaleń w tym zakresie. W ocenie Sądu organ słusznie też wezwał inwestora do przedłożenia ostatecznego pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków w związku z usytuowaniem budynku na obszarze objętym ochroną konserwatorską. Jak bowiem wskazał Wojewoda Wielkopolski w zaskarżonej decyzji, przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w obszarze objętym ochroną konserwatorską - nr rej A 231, z 14 marca 1980 r. (obszar w obrębie ulic: [...]). Tymczasem zgodnie z treścią art. 36. ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zbytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. nr 162, poz. 1568 ze zm.) pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. Natomiast zgodnie z definicją legalną z art. 3 pkt 1 tej ustawy zabytkiem są nieruchomość lub rzecz ruchoma, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Przez zabytek wpisany do rejestru zabytków należy przy tym rozumieć także m.in. figurujący w tym rejestrze układ urbanistyczny, park, czy zespół budowlany (z art. 6 ustawy o ochronie zbytków i opiece nad zabytkami). Tym samym, wymóg uzyskania zezwolenia właściwego konserwatora zabytków będzie odnosił się także do prowadzenia robót budowlanych przy obiekcie, który nie posiada co prawda samoistnej wartości zabytkowej, ale znajduje się na obszarze figurującym w rejestrze zabytków jako całość (np. stanowiąc element zabytkowego układu urbanistycznego). Powyższe pozostaje zresztą w pełnej korelacji z brzmieniem art. 39 ust. 1 prawa budowlanego, w którym wymóg uzyskania pozwolenia w sposób wyraźny odnosi się do prowadzenia robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Pozwolenie, o którym mowa w art. 36 ust. 1 o ochronie zbytków i opiece nad zabytkami powinno być udzielone w formie decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2012 r. o sygn. akt II OSK 524/11 – opublikowany na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt sprawy inwestor nie przedłożył takiego pozwolenia. Powyższego warunku nie spełnia w ocenie Sądu pismo-opinia Miejskiego Konsekratora Zabytków w P. z dnia 3 lutego 2004 r. Pismo to nie spełnia bowiem warunków decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 i 107 K.p.a. Nieuzupełnienie wyżej wymienionych braków stanowiło w ocenie Sądu podstawę do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowie wydania pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy bez wpływu na trafność rozstrzygnięcia będą miały zarzuty dotyczące nałożenia obowiązku wskazania aktualnych adresów współwłaścicieli lokalu jak też i aktualnego Zarządcy Sądowego, czy też zarzut dotyczący żądania złożenia przez projektantów oświadczenia o zgodności planowanych robót budowlanych z upoważnieniem wynikającym z postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w P. z dnia [...]2003 r. sygn. akt [...]. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.