II OSK 2787/13

Dnia 29 września 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron /spr./ sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Paweł Groński Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 29 września 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 316/13 w sprawie ze skargi K.P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 316/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Pismem z dnia 17 sierpnia 2007 r. K. P. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościanie (dalej: "PINB") o zbadanie prawidłowości wybudowania linii energetycznej, która przebiega przez jego nieruchomość. Wnioskodawca wskazał, że nie zostały przeprowadzone żadne uzgodnienia dotyczące przebudowy linii i nie jest ona zgodna z dokumentacją. W toku postępowania pracownicy organu ustalili, iż nad zabudowaną działką na długości ok. 47,20 m przebiega linia energetyczna pomiędzy dwoma słupami. Na odcinku ok. 3,00 m sporna linia przebiega nad budynkiem gospodarczym, a na odcinku ok. 11,00 m przebiega przyłącze energetyczne od słupa znajdującego się przy frontowym ogrodzeniu do budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce. W trakcie oględzin Skarżący oświadczył, że zarówno linia energetyczna, jak i przyłącze energetyczne zostały pobudowane w latach 70-tych ubiegłego wieku bez zgody właściciela działki, a podpory słupa znajdują się na terenie jego działki. Z uwagi na to, że właściciel spornego obiektu, [...] Sp. z o.o., nie zastosował się do nałożonego przez PINB obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej, postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. organ I instancji zlecił wykonanie ekspertyzy na koszt zobowiązanego. Z opracowanej przez rzeczoznawcę, mgr inż. A. P., ekspertyzy technicznej wynikało, że aktualny stan techniczny przedmiotowej linii energetycznej nN należy uznać jako "niewystarczająco dostateczny" do dalszej bezpiecznej eksploatacji. Autor wskazał także na błędy technologiczne, których dopuszczono się przy budowie lub modernizacji linii. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. PINB w Kościanie nakazał [...] Sp. z o.o. Oddział Dystrybucji [...], Rejon Dystrybucji [...] (dalej: "Operator") wykonanie w terminie 120 dni od dnia, w którym zaskarżona decyzja stanie się ostateczna, określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia linii i przyłącza energetycznego przechodzących przez posesję Skarżącego do stanu zgodnego z przepisami. W wyniku odwołania Skarżącego, który twierdził, że w obecnym stanie działka stała się bezwartościowa, a istniejąca linia energetyczna powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia, Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu (dalej: "WWINB") decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. umorzył postępowanie odwoławcze, uznając, iż odwołujący nie ma w sprawie interesu prawnego. Prawomocnym wyrokiem z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 448/09, WSA w Poznaniu uchylił decyzję organu II instancji stwierdzając, iż w sprawie zastosowanie znajduje art. 40 Prawa Budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa Budowlanego z 1994 r., w świetle którego stroną postępowania może być także właściciel nieruchomości, na której inwestycję zrealizowano. Wobec powyższego WWINB decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 260/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. P. wniesioną na decyzję WWINB z dnia [...] lutego 2010 r. Na skutek skargi kasacyjnej K. P. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt II OSK 317/11 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Poznaniu, uznając za w pełni uzasadniony zarzut pominięcia przez Sąd I instancji, jak i przez organy nadzoru budowlanego, naruszające w tym zakresie art. 77 § 1 k.p.a., ustaleń w kwestii związanej z prawidłowością lokalizacji linii energetycznej nN nad budynkiem mieszkalnym . Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 480/12 uchylił decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. Sąd wskazał, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., co skutkuje koniecznością przeprowadzenia przez organ administracji uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, którego zakres również został przez NSA wyraźnie nakreślony. W konsekwencji ponownie rozpoznając sprawę Sąd nakazał, aby WWINB ustalił, czy przedmiotowa inwestycja odpowiadała warunkom zawartym w decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny, a także decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji (linia nN), w szczególności w zakresie obejmującym planowany przebieg wykonanych linii i ich usytuowanie w stosunku do zabudowy mieszkaniowej i gospodarskiej. Sąd pozostawił ocenie WWINB rozstrzygnięcie, czy wyjaśnienia tych okoliczności dokona organ we własnym zakresie, czy niezbędne będzie skorzystanie z wiadomości specjalnych, w szczególności poprzez wystąpienie o stosowne uzupełnienie opinii sporządzonej w tej sprawie przez mgr inż. A. P. Sąd wyjaśnił, że pozostawił w obrocie prawnym decyzję organu I instancji wyłącznie z uwagi na aktualne brzmienie art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. A contrario, w przypadku gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy jest węższy, organ II instancji może i powinien dokonać niezbędnych dodatkowych ustaleń we własnym zakresie i dopiero w oparciu o nie podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję PINB w Kościanie z dnia [...] października 2008 r. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z wytycznymi Sądu zobowiązał PINB w Kościanie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Celem tego postępowania było ustalenie, czy samowolnie pobudowana linia i przyłącze energetyczne przechodzące przez działkę nr [...] położonej w K. odpowiadały ustaleniom zawartym w decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny oraz czy odpowiadała decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, w szczególności w zakresie obejmującym planowany przebieg wykonanych linii i ich usytuowanie w stosunku do zabudowy mieszkaniowej i gospodarskiej. W wykonaniu zobowiązania PINB z dnia 10 grudnia 2012 r. Operator przesłał organowi decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Kościanie z dnia [...] maja 1973 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji linii NN, decyzję Prezydium z [...] kwietnia 1973 r. zatwierdzającej plan realizacyjny budowy linii NN oraz inwentaryzację geodezyjną powykonawczą przebiegu linii NN i przyłącza energetycznego przechodzących przez działkę nr [...]. W dniu 11 stycznia 2013 r. pracownicy PINB w Kościanie przeprowadzili czynności kontrolne na przedmiotowej nieruchomości, podczas której ustalano, że pobudowana linia i przyłącze energetyczne odpowiadały ustaleniom zawartym w decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] kwietnia 1973 r., a także decyzji z dnia [...] maja 1973 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji (linia nN). Z powyższych czynności sporządzono protokół, którego podpisania odmówił K. P. Następnie pismem z dnia 28 stycznia 2013 r. zawiadomiono strony o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Organ odwoławczy wskazał, iż z uwagi na brak dokumentów świadczących o "legalności" przyłącza (przede wszystkim pozwolenia na budowę oraz projektu) oraz zgodnie z zebranymi w sprawie materiałami dowodowymi oraz oświadczeniem K. P., iż przedmiotowe przyłącze ,,powstało w latach 70- tych ubiegłego stulecia bez zgody właściciela działki" to prawidłowo organ I instancji wywiódł, iż prawna ocena robót budowlanych winna była nastąpić przy zastosowaniu przepisów ustawy - Prawo budowlane z 24 października 1974 r. (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.;). Zgodnie z art. 103 ust. 2 tej ustawy, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. przewidywał legalizację samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego dopiero po wykluczeniu przesłanek przymusowej jego rozbiórki określonych w art. 37 tejże ustawy. Organ przytaczając treść art. 37 ust. 1 wyjaśnił, że przepis ten stanowi wprost, iż w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 właściwy organ wydaje inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Użycie sformułowania "zmian lub przeróbek" dowodzi, iż czynności legalizacyjne mogą zmierzać wyłącznie do poprawienia stanu technicznego obiektu budowlanego. Kierując się zatem wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 27 września 2012r., sygn. akt IV SA/Po 480/12 organy nadzoru budowlanego ustaliły, że dla spornej linii energetycznej został zatwierdzony plan realizacyjny decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1973 r. (nr [...]) na podstawie obowiązującej w tym okresie ustawy o planowaniu przestrzennym z dnia 31 stycznia 1961 r. (Dz.U. Nr 7, poz. 47), a zrealizowana inwestycja jest zgodna z ww. decyzjami, co pozwala wykluczyć przesłankę określoną w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Z opracowanej przez rzeczoznawcę A. P. ekspertyzy jednoznacznie wynika, że "aktualny stan techniczny przedmiotowej linii energetycznej nN należy uznać jako niewystarczająco dostateczny do dalszej bezpiecznej eksploatacji". Wobec powyższego oraz z racji tego, iż nie zachodzą podstawy do orzeczenia rozbiórki przedmiotowego przyłącza i linii energetycznej, a jedynie przesłanki do wydania decyzji nakazującej wykonanie niezbędnych zmian lub przeróbek, to organ I instancji zobligowany był do nałożenia wskazanych w sentencji zaskarżonej decyzji obowiązków. Skargę na decyzję WWINB z dnia [...] lutego 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. P. domagając się jej uchylenia. W ocenie Skarżącego protokół z przeprowadzonych dnia 11 stycznia 2013 r. czynności, zawiera istotne braki w postaci nieuwzględnionych uwag i opinii Skarżącego. Skarżący w związku z nieuwzględnieniem jego zastrzeżeń odmówił podpisania niniejszego protokołu, a ponadto w pismach z dnia 13 stycznia 2013 r. i 23 stycznia 2013 r. poinformował organ o istniejących brakach formalnych w celu ich ewentualnego uzupełnienia. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że niniejsza sprawa była przedmiotem kontroli zarówno Naczelnego jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 480/12 WSA w Poznaniu uchylił decyzję WWINB z dnia [...] lutego 2010 r., wobec naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. W konsekwencji nakazał organowi II instancji ustalenie, czy przedmiotowa inwestycja odpowiadała treści decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny, a także decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji (linia nN), w szczególności w zakresie obejmującym planowany przebieg wykonanych linii i ich usytuowanie w stosunku do zabudowy mieszkaniowej i gospodarskiej. W opinii Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie WWINB zastosował się w pełni do wytycznych zawartych w wyżej opisanym wyroku Sądu. Zgodnie z oceną prawną wyrażoną w tym wyroku, organy przeprowadziły dodatkowe postępowanie wyjaśniające. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż, decyzja jest "niekompletna i nieobiektywna", albowiem wydając ją organ kierował się głównie protokołem, który nie zawierał w swej treści ważnych uwag i zastrzeżeń Skarżącego. Zdaniem Sądu zarzut ten jest w pełni nieuzasadniony. Sąd przytoczył treść art. 10 k.p.a. oraz art. 79 k.p.a. i wyjaśnił, że z wykładni językowej przytoczonej regulacji prawnej wynika, że organ administracji publicznej jest zobowiązany zawiadomić strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu, zaś celem owego zawiadomienia jest zapewnienie stronie możliwości wzięcia udziału w przeprowadzeniu takiego dowodu. Jak wynika z akt sprawy organ pismem z dnia 3 stycznia 2013 r. zawiadomił Skarżącego o terminie i miejscu kontroli (k. 199 akt. adm.) Bezsprzecznym jest również, iż Skarżący wziął udział w czynnościach kontrolnych. Z protokołu nie wynika, by ktokolwiek z osób zainteresowanych obecnych przy kontroli zgłaszał jakiekolwiek uwagi. Skarżący odmówił podpisania protokołu, w którym brak jest wzmianki na temat przyczyny braku podpisu. (k. 208 akt adm.). Przepis art. 68 § 2 k.p.a. określa wiążącą kolejność dokonywania wymienionych w protokole czynności. Zgodnie z tym przepisem protokół powinien być odczytany wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w danej czynności, co należy rozumieć jako obowiązek niezwłocznego odczytania protokołu po zakończeniu danej czynności lub rozprawy. Następnie osoby obecne mogą zaznajomić się z treścią protokołu przed jego podpisaniem i mogą w tym czasie żądać jego sprostowania, zmiany lub uzupełnienia. Złożenie podpisu pod protokołem oznacza, że strona zgadza się z jego treścią i że miała możliwość zaznajomienia się z treścią protokołu. Jeżeli strona nie potrafi lub nie może się podpisać albo odmawia złożenia podpisu, wówczas w protokole należy uczynić o tym wzmiankę i podać przyczynę braku podpisu. Sąd stwierdził, iż faktycznie w protokole z dnia 11 stycznia 2013 r. brak jest wzmianki dotyczącej przyczyny odmowy podpisania protokołu. Jednak organ w odpowiedzi na pisma Skarżącego z dnia 13 i 23 stycznia 2013 r. informował go o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym oraz możliwości zgłaszania uwag i zastrzeżeń. Nadto wskazano, iż w przypadku gdy Skarżący jest w posiadaniu dokumentów czy materiałów mogących wpłynąć na wynik sprawy, to obwiązany jest je nadesłać na adres Inspektoratu (k. 17 i 27 akt adm.). Wobec powyższego skarżący miał możliwość do momentu wydania decyzji przez WWINB zgłoszenia swoich racji, czego nie uczynił. Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie, skarżący nie wykazał, by odmowa podpisania przez Niego protokołu w jakikolwiek sposób wpłynęła na wynik postępowania, jak również, że stwierdzone naruszenie prawa skutkowało nie wyjaśnieniem okoliczności sprawy, pominięciem wniosków dowodowych czy wyjaśnień stron albo podobnym skutkiem, a organy uczyniły zadość wytycznym Sądu i prawidłowo przeprowadziły dodatkowe postępowanie wyjaśniające, wobec czego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył, K. P. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania przez błędne uznanie, że pomimo, iż organ administracji nie sporządził protokołu zgodnie z art. 68 k.p.a. to nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., chociaż zdaniem skarżącego organ administracji państwowej wydając zaskarżoną decyzję nie tylko naruszył art. 68 § 2 k.p.a., ale również art. 6 i art. 7 k.p.a., czego Sąd I Instancji nie wziął pod uwagę. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W dniu 29 maja 2015 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego zawierające wniosek o umorzenie postępowania sądowego, z uwagi na śmierć skarżącego w dniu 13 maja 2015 r. W dniu 8 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącego w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu z dnia 29 maja 2015 r., poinformował, iż jedynym następcą prawnym K. P. jest jego córka I. C. W dniu 22 czerwca 2015 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo I. C., zawierające oświadczenie o podtrzymaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez zmarłego K. P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia przedstawionymi w kasacji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną kasację. Mając na uwadze tak określony przez ustawodawcę zakres rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazać należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. W szczególności podkreślić należy, iż skarżący kasacyjnie nie ma racji twierdząc, że z uwagi na to, iż organ I instancji nie sporządził protokołu z oględzin zgodnie z wymogami art. 68 k.p.a. to postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem zasady czynnego udziału stron w postępowaniu wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 68 § 1 k.p.a. protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Ponadto protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole (§ 2). Stwierdzić należy, iż protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu 11 stycznia 2013 r. znajdujący się w aktach sprawy nie zawiera uwag zgłoszonych przez obecne podczas kontroli osoby jak również nie zawiera podpisu skarżącego. Widnieje na nim informacja, iż K. P. odmówił podpisania protokołu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę wskazane braki nie miały wpływu na wynik sprawy z kilku powodów. Po pierwsze skarżący był obecny podczas kontroli, lecz odmówił podpisania protokołu z uwagi na "nieuwzględnienie jego zastrzeżeń". Po drugie w aktach sprawy brak jest dowodu na to, że skarżący poinformował organ odwoławczy o istniejących brakach formalnych w pismach z dnia 13 i 23 stycznia 2013 r. Wbrew bowiem jego twierdzeniom w piśmie z dnia 13 stycznia 2013 r. skarżący potwierdził jedynie, iż nie podpisał protokołu, gdyż stwierdził, że jego treść jest niezgodna z prawdą, nie wskazał jednak na jakiekolwiek konkretne uchybienia. Natomiast pismo z dnia 23 stycznia 2013 r. zawierało informację, iż PINB w Kościanie nie doręczył skarżącemu kopii protokołu z przeprowadzonej kontroli w dniu 11 stycznia 2013 r. oraz oświadczenie skarżącego, iż z chwilą otrzymania protokołu złoży wyjaśnienia w sprawie. Z akt sprawy wynika, iż PINB w Kościanie przy piśmie z dnia 23 stycznia 2013 r. przesłał skarżącemu kopię protokołu z przeprowadzonej kontroli, którą skarżący odebrał osobiście w dniu 26 stycznia 2013 r. o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru zalegające w aktach administracyjnych (k- 212). Podkreślić należy, iż dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. koniecznym jest wskazanie na takie konkretne czynności procesowe, których nieprzeprowadzenie uniemożliwiło stronie realizację jej praw i co nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tegoż postępowaniach. Natomiast brak uwzględnienia stanowiska skarżącego nie świadczy o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. I tak, podkreślić należ, iż zachowanie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. wymaga m.in. prawidłowego zawiadomienia stron o przeprowadzonych czynnościach dowodowych. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż z analizy akt sprawy wynika, że skarżący aktywnie uczestniczył w całym postępowaniu, powiadomiony został o jego wszczęciu (zawiadomienie z dnia 3 stycznia 2013 r., k – 199 akt administracyjnych) przysługujących mu uprawnieniach, a także o kolejnych czynnościach procesowych, w których brał udział oraz o zakończeniu postępowania oraz przysługującemu skarżącemu prawie do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym (zawiadomienie z dnia 28 stycznia 2013 r., k- 27). Zatem zapewniono skarżącemu możliwość zaznajomienia się z materiałem dokumentacyjnym sprawy, uwzględniono również jego wniosek o przesłanie kserokopii protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu 11 stycznia 2013 r. (pismo z dnia 23 stycznia 2013 r., k- 210). Zaznaczyć należy, iż pismem z dnia 18 stycznia 2013 r. organ odwoławczy poinformował skarżącego, iż zgodnie z art. 10 k.p.a. przysługuje mu prawo do wnoszenia uwag i wniosków do toczącego się postępowania i zwrócił się do skarżącego, że jeżeli jest w posiadaniu dokumentów czy materiałów mogących wpłynąć na wynik sprawy lub złożyć wyjaśnienia, to należy je przesłać do organu. Podkreślić należy, iż strona skarżąca powołując się na zaniedbania organu w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych w toku postępowania powinna wykazać jakiej konkretnie czynności z tego powodu nie dokonała i jak wpłynęło to na wynik sprawy. Jeśli zatem skarżący uważał, że w jego interesie leży dopuszczenie jakiegokolwiek dowodu to powinien złożyć wniosek dowodowy w tym zakresie wraz z tezą dowodową, tj. wskazaniem okoliczności, którą wnioskowany dowód potwierdzi. Tymczasem skarżący na żadnym etapie postępowania nie przedstawił żadnych dodatkowych dowodów ani wniosków. Konkludując, nie można skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 68 i art. 10 § 1 k.p.a., bowiem niezastosowanie przez Sąd wojewódzki art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. było wyłącznie następstwem przyjęcia, że w analizowanej sprawie nie doszło - w toku postępowania administracyjnego - do uchybienia przepisom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli zatem w postępowaniu administracyjnym jak i sądowym strona nie przedstawia istotnych argumentów dotyczących zebranych w sprawie dowodów, to znaczy, że zarzucane naruszenia nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Nie uznając trafności podniesionych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wyrok Sądu pierwszej instancji nie narusza przepisów wskazanych we wniesionej skardze kasacyjnej, wobec czego oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.