II FSK 3487/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt I SA/Go 409/13 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 14 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. D. M., reprezentowany przez adwokata M. G., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 14 czerwca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. z dnia 25 marca 2013 r., określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 150.524 zł. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 sierpnia 2013 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, ewentualnie prawidłowo uwierzytelnionego odpisu tego dokumentu. Nadto zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 sierpnia 2013 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2.000 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 26 sierpnia 2013 r. Skarżący uiścił należny wpis sądowy, jednakże nie przedłożył wymaganego pełnomocnictwa. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt I SA/Go 409/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), bowiem pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braku formalnego skargi, stosownie do art. 37 § 1 oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła powyższe postanowienie w całości; zarzucając 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w związku z art. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 3 września 1953 r., ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską w dniu 19 stycznia 1993 r., poprzez bezzasadne odrzucenie skargi D. M., a w konsekwencji naruszenie prawa skarżącego do sądu i tym samym do merytorycznego rozpatrzenia jego sprawy; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi z dnia 12 lipca 2013 r. złożonej przez pełnomocnika D. M. z powodu nie dołączenia do skargi pełnomocnictwa mocodawcy lub jego wierzytelnego odpisu - mimo wezwania do usunięcia tego braku formalnego - w sytuacji gdy w rzeczywistości pełnomocnik skarżącego został wezwany pismem z dnia 21 sierpnia 2013 r., doręczonym 26 sierpnia 2013 r., wyłącznie do uiszczenia wpisu od złożonej skargi; tym samym, skoro pełnomocnik skarżącego nie został wezwany do uzupełnienia ewentualnego braku formalnego skargi w postaci pełnomocnictwa, to niedopuszczalnym było odrzucenie złożonej skargi kasacyjnej na tej podstawie; b) art. 46 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż pełnomocnik skarżącego nie złożył na cele niniejszej sprawy pełnomocnictwa upoważniającego go do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podczas gdy takie pełnomocnictwo (zawierające w jego brzmieniu w pierwszej kolejności - i to wprost - upoważnienie do wniesienia skargi i skargi kasacyjnej) zostało złożone przez pełnomocnika do akt sprawy jeszcze na etapie postępowania przed organami podatkowymi (konkretnie: zostało załączone do odwołania od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji i sprostowane na etapie postępowania odwoławczego). Mając powyższe zarzuty na względzie na podstawie art. 185 p.p.s.a., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczo w analizowanej sprawie spór, w konsekwencji zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz art. 46 § 3 w związku z art. 37 § 1 p.p.s.a., sprowadza się do kwestii czy w wysłanej z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim do pełnomocnika skarżącego, przesyłce znajdowało się wezwanie do uzupełniania braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego. Zdaniem strony skarżącej, takiego wezwania w przesyłce z Sądu nie było. Wobec powyższego, w pierwszej kolejności trzeba i należy powołać treść przepisów, które, w ocenie skarżącego, zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Na podstawie art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Z kolei na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z akt sprawy wynika, że skarżący na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 sierpnia 2013 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, ewentualnie prawidłowo uwierzytelnionego odpisu tego dokumentu. Wezwanie to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zostało wysłane do pełnomocnika skarżącego razem z odpisem zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi z dnia 12 sierpnia 2013 r. Wynika to ewidentnie ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (karta 41 akt WSA), na którym znajduje się adnotacja w rubryce dotyczącej rodzaju przesyłki, iż zawiera ona: odpis zarządzenie o wpis sądowy oraz wezwanie do złożenia pełnomocnictwa. W razie zatem jakichkolwiek wątpliwości co do zawartości przesyłki, osoba odbierająca korespondencję powinna była zweryfikować jej zawartość. Tymczasem okoliczność braku wezwania nie była kwestionowana po odebraniu korespondencji a dopiero po odrzuceniu skargi przez Sąd pierwszej instancji. Świadczy, o tym podpis osoby uprawnionej do odbioru przesyłek na zwrotnym potwierdzeniu odbioru z dnia 26 sierpnia 2013 r. Ponadto w aktach sprawy znajduje się kopia pism (k- 38,39 akt WSA), wysłanych przez Sąd do pełnomocnika skarżącego - wśród nich znajduje się także sporne pismo o uzupełnienie braku skargi przez nadesłanie pełnomocnictwa. Powyższych okoliczności nie podważają dołączone do skargi kasacyjnej dowody - oświadczenie D. M. z dnia 27 września 2013 r., oświadczenie M.K. z dnia 26 września 2013 r., kopia książki korespondencyjnej z dnia 26-28 sierpnia 2013 r. ani także treść maila wysłanego przez pełnomocnika skarżącego do pracownicy skarżącego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego świadczą one jedynie o tym, że pełnomocnik otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego i taką informację przekazał swojemu mocodawcy w dniu 26 sierpnia 2013 r. Nie można jednak, na podstawie wskazywanych dowodów stwierdzić, że pełnomocnik nie otrzymał wezwania do przedłożenia pełnomocnictwa. Takiemu twierdzeniu przeczą bowiem zawarte w aktach sprawy – kopie pism oraz zwrotne potwierdzenie odbioru. W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 58 §1 pkt 3 w zw. z art. 49 §1 p.p.s.a. oraz art. 46 § 3 w związku z art. 37 § 1 p.p.s.a. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie nie uzupełniono braków zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału i obowiązującymi przepisami prawa to za zasadne należało uznać rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, polegające na odrzuceniu skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie ma racji także skarżący twierdząc, że skarga nie była dotknięta brakiem formalnym, gdyż odpowiednie pełnomocnictwo znajdowało się w aktach administracyjnych. Podkreślenia wymaga, że postępowanie sądowoadministracyjne jest nowym, odrębnym, w stosunku do postępowania administracyjnego postępowaniem, a nie jego kontynuacją. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która w art. 37 § 1 i art. 29 nakazuje przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy stosowne dokumenty, reguluje właśnie postępowanie przed sądem administracyjnym, a więc to do akt sądowych dokumenty należy dołączyć. Zauważyć też trzeba, że w orzecznictwie sądowym utrwaliła się wykładnia art. 37 § 1 p.p.s.a., którą skład orzekający w tej sprawie podziela, w myśl której nie zwalnia od obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym fakt, że stosowny dokument został już dołączony do akt administracyjnych sprawy (por. np. wyroki z dnia: 21 kwietnia 2005 r., FSK 1551/04; 7 października 2005 r., FSK 2137/04; 4 stycznia 2006 r., I FSK 334/05; 26 maja 2006 r., II FSK 322/05; post. z dnia: 15 czerwca 2007 r., II FSK 707/06; 22 sierpnia 2008 r., II FSK 829/07; 23 września 2008 r., I FSK 347/08; 13 lutego 2009 r., II FSK 1692/07; 26 maja 2009 r., II FSK 413/09; 27 listopada 2009 r., II FSK 430/09). Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.