II SA/Gd 396/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.), Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. z udziałem prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku Zofii Alicji Dobrzańskiej sprawy ze skargi "A" Spółki jawnej w R. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 28 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. "A" P. N., J. M. sp.j. z siedzibą w R., działając w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta R. położonego pomiędzy ulicami G. i L. wzdłuż terenów kolejowych. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Wskazując na powyższe uchybienia, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części nakładającej obowiązek hermetyzacji wszystkich procesów produkcyjnych, magazynowych, składowych i przeładunkowych, tj. przeniesienia ich do budynków w przypadku rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejącej zabudowy obiektów przemysłowych, składów i magazynów. Skargę przedmiotową wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Rada Miejska podjęła w dniu 28 listopada 2012 r. uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta R. położonego pomiędzy ulicami G. i L. wzdłuż terenów kolejowych. Zatwierdzony kwestionowaną uchwałą plan dla terenu działek nr [...], [...] i [...] (obręb [...]) położonych w R. przy ul. G. [...], na terenie których skarżąca spółka prowadzi działalność w zakresie obrotu węglem kamiennym (przywóz, sortowanie, magazynowanie, konfekcjonowanie, spedycja), wprowadził w § 6 ustalenia dla terenu o symbolu 4UC.U. o następującym brzmieniu: "teren projektowanej zabudowy usługowej, w tym wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Ustala się maksymalną, łączną wielkość powierzchni sprzedaży w wielkopowierzchniowych obiektach handlowych dla całego terenu do 15000m2. Dopuszcza się rozbudowę, nadbudowę i przebudowę istniejącej zabudowy obiektów przemysłowych, składów i magazynów pod warunkiem hermetyzacji wszystkich procesów produkcyjnych, magazynowych, składowych i przeładunkowych, tj. przeniesienia ich do budynków. Obowiązek hermetyzacji nie dotyczy procesów produkcyjnych, magazynowych, składowych i przeładunkowych związanych z gospodarką leśną i przemysłem drzewnym". W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 27 lutego 2013 r. skierowanym do Rady Miejskiej skarżąca spółka zakwestionowała umieszczenie dla strefy 4UC.U. zapisu polegającego na nakazie hermetyzacji wszystkich procesów produkcyjnych, magazynowych, składowych i przeładunkowych tj. przeniesienia ich do budynków. Zdaniem skarżącej obowiązek hermetyzacji stanowi nieuprawnioną modyfikację treści rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, wybiegając poza treść planu zagospodarowania przestrzennego określoną w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Treść § 74 ust. 1 wskazanego rozporządzenia w sposób szczegółowy określa warunki, jakie należy zapewnić przy składowaniu materiałów sypkich luzem. W szczególności rozporządzenie nie nakazuje, a jedynie dopuszcza możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w budynku. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Rada Miejska uchwałą nr [...] z dnia 27 marca 2013 r. odmówiła jego uwzględnienia. Uzasadniając swoje stanowisko, Rada wyjaśniła, że z kwestionowanego zapisu wynika, że po wejściu w życie przedmiotowego planu miejscowego spółka nadal może prowadzić swoją działalność w dotychczasowy sposób zgodnie z umową najmu i bez zmiany zasad zagospodarowania terenu, natomiast dopiero gdyby zamierzała rozbudować, nadbudować lub przebudować istniejącą zabudowę obiektów przemysłowych, składów i magazynów zobowiązana byłaby do hermetyzacji wszystkich procesów produkcyjnych, magazynowych, składowych i przeładunkowych, ale każdy taki zamiar inwestycyjny wykraczałby poza treść § 5 ust. 2 umowy najmu z dnia 20 sierpnia 2007 r., zawartej na czas określony od dnia 1 września 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. pomiędzy spółką a Skarbem Państwa - Nadleśnictwem G., według którego najemca nie ma prawa do dokonywania na wynajmowanym gruncie żadnych trwałych naniesień. Na posadowienie nietrwale z gruntem związanych naniesień budowlanych należy każdorazowo uzyskać zgodę wynajmującego wyrażoną na piśmie. Wobec tego Rada uznała, że kwestionowane postanowienia planu nie oddziałują negatywnie na sferę praw i obowiązków skarżącej, zaskarżona uchwała nie ogranicza, nie znosi i nie uniemożliwia realizacji prawa skarżącej określonego w umowie najmu, tym samym nie narusza tego prawa. Wobec tego stwierdzono, że nie zachodzi w tym przypadku naruszenie prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej spółki. Ustosunkowując się do zarzutu niezgodności ustaleń planu z zapisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Rada wyjaśniła, że uchwała była sprawdzana pod względem zgodności procedury sporządzania planu przez organ nadzoru, który nie wniósł zastrzeżeń i skierował uchwałę do publikacji. Uzasadniając zarzuty wniesionej do Sądu skargi, skarżąca Spółka wyjaśniła, że kwestionowany zapis wkroczył w materię regulowaną rozporządzeniem w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczącą sposobu i zasad prowadzenia działalności gospodarczej. Nałożenie obowiązku hermetyzacji z jednej strony stanowi nieuprawnioną modyfikację treści rozporządzenia, a z drugiej narzuca obowiązki wykraczające poza władztwo planistyczne. Kwestionowane postanowienie wykracza bowiem poza materię planu wynikającą z art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzucono również umieszczenie w strefie oznaczonej 4UC.U. dwóch wykluczających się funkcji, tj. mieszkaniowej i przemysłowej, dopuszczając możliwość rozwoju obydwu z nich. Nadto, zarzucono naruszenie konstytucyjnej zasady równości poprzez wyłączenie z obowiązku hermetyzacji przedsiębiorstwa składującego drewno, co w sposób niedopuszczalny różnicuje sytuację podmiotów działających na wspólnym rynku. Skarżąca spółka podkreśliła, że zgodnie z dotychczasowym długoletnim zainwestowaniem terenu oraz zgodnie z zapisami studium możliwe i wskazane jest tam realizowanie funkcji usługowej, produkcyjnej i składowej bez konieczności hermetyzacji. Nadto w zakresie uprawnienia do wniesienia skargi skarżąca powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2009 r. II OSK 1387/09 wskazała, że z rozporządzenia z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy wynikają obowiązki dotyczące sposobu składowania materiałów skierowane do każdego prowadzącego działalność gospodarczą, w tym bezpośrednio do skarżącej, która nie tylko dzierżawi przedmiotowy teren ale również prowadzi na nim działalność gospodarczą. Kwestionowany zapis planu narusza lub modyfikuje uprawnienia i obowiązki nie tylko właściciela ale przede wszystkim przedsiębiorcy, gdyż do niego odnosi się treść przywołanego rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie twierdząc, że skarżąca spółka nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, albowiem jest tylko najemcą nieruchomości objętej jednostką planistyczną 4UC.U. Z ostrożności procesowej organ w ramach ustosunkowania się do zarzutów skargi podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu uchwały odmawiającej uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli zostało określone w art. 1 § 2 tej ustawy i jest nim zasadniczo zgodność z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Przedmiotem niniejszej sprawy była skarga na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta R. położonego pomiędzy ulicami G. i L. wzdłuż terenów kolejowych. W szczególności zaś w uchwale tej w § 6 ustaleń dla terenu oznaczonego symbolem 4UC.U. dopuszczono się rozbudowę, nadbudowę i przebudowę istniejącej zabudowy obiektów przemysłowych, składów i magazynów pod warunkiem hermetyzacji wszystkich procesów produkcyjnych, magazynowych, składowych i przeładunkowych, tj. przeniesienia ich do budynków. Obowiązek hermetyzacji nie dotyczy procesów produkcyjnych, magazynowych, składowych i przeładunkowych związanych z gospodarką leśną i przemysłem drzewnym. W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.). Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała została podjęta w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przez akt z zakresu administracji publicznej należy bowiem rozumieć akt podjęty w sprawach należących do właściwości organów gminy. Całokształt spraw zaliczonych do zakresu działania gminy ma na celu realizację zadań publicznych i z tej przyczyny sprawy te należą do zakresu administracji publicznej. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012, poz. 647 ze zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań gminy. Bezsporne jest, że pismem z dnia 27 lutego 2013 r. skarżąca wezwała do usunięcia naruszenia prawa Radę Miejską, która uchwałą z dnia 27 marca 2013 r. odmówiła jego uwzględnienia. Uchwałę doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 8 kwietnia 2013 r. Skarga została wniesiona w dniu 24 kwietnia 2013 r., a więc w terminie 30 dni od otrzymania odpowiedzi na to wezwanie. Uznać zatem należy uznać, że skarżąca zachowała przewidziany w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi termin do wywiedzenia przedmiotowej skargi. W związku z powyższym Sąd obowiązany był sprawdzić, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki, które zgodnie z treścią przywołanego powyżej przepisu, warunkują kontrolę zaskarżonych uchwał w aspekcie merytorycznym. Z brzmienia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że dla skutecznego wniesienia skargi i podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego, konieczne jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, a także wykazanie, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Tylko podmiot spełniający oba wskazane warunki posiada legitymację do zaskarżenia uchwały organu gminy. Tak, jak niesporna w niniejszej sprawie jest okoliczność spełnienia przez skarżącą pierwszego z warunków, mianowicie wezwania Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa w związku z zaskarżoną uchwałą, tak w zakresie drugiego warunku stwierdzić należy, iż skarżąca w toku postępowania nie wykazała, aby zakwestionowana przez niego uchwała Rady Miejskiej naruszyła jej interes prawny lub uprawnienie. Tym samym nie ma ona legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z treści przywołanego wyżej art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że prawo do zaskarżania uchwał na jego podstawie przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84 i z dnia 16 września 2008 r. sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121). Prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje jedynie podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem, że zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną tego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawniania lub interesu prawnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 790/12, Lex nr 1212683). Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma bowiem charakteru actio popularis (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, Lex nr 151236; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono, że interes prawny to zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1693/97, Lex nr 48702). Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, nie publ.). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest przy tym zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Stwierdzenie tego interesu sprowadza się zaś do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego (niekoniecznie administracyjnego), a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania normy materialnoprawnej może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, Lex nr 47938). Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, interes prawny skarżącego musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest to interes o charakterze osobistym tj. własny, zindywidualizowany i konkretny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2010 r., sygn. akt II SA 1410/01, Lex nr 53376). Interes ten jest bezpośredni, konkretny i realny i dlatego też nie istnieje on w sytuacjach, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA 3157/00, niepubl.). Interes prawny musi być ponadto aktualny. Nie może być to więc interes prawny przewidywalny w przyszłości, hipotetyczny ale rzeczywiście istniejący (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1438/10, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem, kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, trzeba dowieść, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Bezsporne jest, że skarżąca jest dzierżawcą działek nr [...], [...] i [...] (obręb [...]) położonych w R. przy ul. G. [...], na terenie których prowadzi działalność w zakresie obrotu węglem kamiennym - przywóz, sortowanie, magazynowanie, konfekcjonowanie, spedycja. Właścicielem tychże działek jest Skarb Państwa - Nadleśnictwo G. Zdaniem Sądu w toku niniejszego postępowania skarżąca nie wykazała, że zaskarżona uchwała wpłynęła na jej własną, indywidualną sytuację prawną ani też, że kwestionowana uchwała doprowadziła do ograniczenia lub pozbawienia skarżącej konkretnych uprawnień albo nałożenia na nią pewnych obowiązków. W ocenie Sądu podane przez skarżącą zarówno w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jak i skardze wniesionej do Sądu, okoliczności świadczą wyłącznie o interesie faktycznym skarżącej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego reguluje kwestie związane z przeznaczeniem i zagospodarowaniem nieruchomości. Ze swej istoty zatem ogranicza i "narusza" prawo własności, które jest prawem o charakterze rzeczowym bezwzględnie obowiązującym. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), określają bowiem granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ jest obowiązany chronić prawo własności i ograniczać je jedynie w niezbędnym zakresie podyktowanym potrzebami czy interesami ogółu. Takiego obowiązku nie ma natomiast w odniesieniu do innych osób powiązanych obligacyjnie z właścicielem nieruchomości. Zatem plan "narusza" w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym "interes" właściciela, który jest interesem znajdującym podstawę w przepisie prawa materialnego (prawnie chronionym, własnym, konkretnym i indywidualnym ), co oznacza że jest "prawnym". Interes dzierżawcy, bądź innego podmiotu należy zakwalifikować wyłącznie jako interes faktyczny. Nie znajduje on bowiem podstawy w przepisie prawa materialnego, a jego źródłem jest stosunek obligacyjny. Nie jest to także interes prawnie chroniony w tym rozumieniu, że organ planistyczny nie ma obowiązku go uwzględnić, nie jest zatem prawnie chroniony. Nie jest to również interes własny i indywidualny, albowiem opiera się na sytuacji prawnej innego podmiotu - właściciela nieruchomości. Reasumując, dzierżawca nieruchomości nie jest legitymowany do zaskarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem plan ten nie narusza jego interesu prawnego. Wprawdzie ustalenia planu mogą mieć pośrednio wpływ na sytuację prawną dzierżawcy, jednakże kwestia ta może mieć znaczenie wyłącznie dla zawieranej z właścicielem nieruchomości umowy. Prawa obligacyjne są bowiem skuteczne jedynie pomiędzy stronami danego stosunku prawnego w przeciwieństwie do praw bezwzględnych. Z tych względów zdaniem Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że sądową kontrolę ustaleń planu mogłyby uruchamiać interesy osób, którym prawa do nieruchomości przysługują w ograniczonym zakresie i w określonym czasie (na podstawie umowy i w czasie jej obowiązywania). Dzierżawca ma jedynie interes faktyczny, który nie może stanowić podstawy do zaskarżenia uchwały. Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że dzierżawca nieruchomości nie jest legitymowany do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę, której przedmiotem jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nadto (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 czerwca 2012 r. II OSK 738/12, z dnia 20 lipca 2011 r. II OSK 902/11 i z dnia 4 września 208 r. II OSK 133/08 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2012 r., I SA/Wa 2097/11 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2011 r., II SA/Wr 530/11 - wszystkie dostępne w na stronie https://cbois.nsa.gov.pl ). Z przedstawionych przez skarżącą okoliczności nie wynika w ocenie Sądu naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia treścią uchwały. Podane przez skarżąca okoliczności nie legitymują jej do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W niniejszej sprawie nie może odnieść skutku powoływanie się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1387/09, jako że wyrok ten zapadł w sprawie o zupełnie innym stanie faktycznym, a legitymacja do wniesienia skargi została wyprowadzona z przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zdaniem Sądu legitymacji skargowej nie można w niniejszej sprawie dopatrzyć się we wskazanych przez skarżącą przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. W szczególności nie wynika ona w żadnym razie ani z faktu, że skarżąca prowadzi na objętym opracowaniem planu terenie działalność gospodarczą, ani też z faktu, że we wskazanym rozporządzeniu uregulowano obowiązki dotyczące sposobu składowania materiałów. Nadto nie mogą zostać uwzględnione argumenty odnoszące się skutków zaskarżonej uchwały, która zdaniem skarżącej stanowi nieuprawnioną modyfikację treści tegoż rozporządzenia, a także konieczności zapewnienia skarżącej prawa do sądu. Wskazać w tym miejscu należy, że Trybunał Konstytucyjny w przywołanym już powyżej wyroku z dnia 16 września 2008 r., orzekając o zgodności art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z Konstytucją stwierdził, że przyjęta powszechnie przez sądy interpretacja, że prawo do zaskarżania uchwał lub zarządzeń organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego – gwarantuje prawo do sądu wynikające z Konstytucji. Wobec tego, że skarżąca nie wykazała aby zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny lub uprawnienie należało uznać, że nie ma ona legitymacji procesowej do jej zaskarżenia. Dopiero wykazanie naruszenia interesu prawnego skarżącej umożliwiłoby sądowi administracyjnemu ocenę zgodności z prawem podjętej uchwały. Dlatego też Sąd nie był uprawniony do badania w niniejszej sprawie merytorycznych zarzutów skargi, a także dokonywania oceny zgodności z prawem działania organów gminy. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.