VII SA/Wa 1862/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy skargę oddala I. Stan sprawy 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy. kat. B - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 127 § 2 kpa. 2. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że Komendant [...] Policji wnioskiem z dnia 30 października 2012 r. wystąpił z do Starosty w L. o sprawdzenie kwalifikacji R. K. do kierowania pojazdem w ramach posiadania przez niego uprawnień, wskazując 3 przypadki naruszenia przez niego przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 28 maja 2012 r. do dnia 23 lutego 2012 r., za które uzyskał 26 punktów karnych, czyli przekroczył dozwolony limit punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zdaniem organu, wniosek ten odpowiada wymogom określonym w załączniku nr 7 rozporządzenia, co było podstawą do wydania decyzji, o której mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega: osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Organ miał obowiązek ("kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega"), a nie tylko prawo, skierować skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B. 3. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że materialnoprawną podstawą podjętego rozstrzygnięcia w zakresie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Przepisy art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit b tej ustawy oraz § 7 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488) stanowią, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie wszystkich posiadanych kategorii podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w prawie przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzja wydawana na tej podstawie ma charakter rozstrzygnięcia związanego, co oznacza, że organ kierujący nie ma uprawnienia do rozważania celowości skierowania na sprawdzenie ze względu na okoliczność otrzymania punktów karnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak też organów administracyjnych przyjęty jest pogląd, że organ administracji, jak też sąd administracyjny nie może dokonywać oceny zasadności uznania, że ktoś przekroczył przepisy ruchu drogowego czy też "prawidłowości zakwalifikowania" przekroczenia przepisów ruchu drogowego przez osobę, wobec której komendant wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji. Ilość punktów jest pochodna od stwierdzenia przekroczenia przepisów ruchu drogowego oraz kwalifikacji takiego przekroczenia. Z ustaleń organu wynika, że jest bezsporne, że odwołującemu się przypisano 26 aktywnych punktów karnych za wykroczenia drogowe, których skarżący nie kwestionuje. Na dzień 6 marca 2012r., w którym to skarżący odbył na własny koszt szkolenie, miał zarejestrowanych w ewidencji kierowców 26 punktów, a zatem łączna suma punktów przed odbyciem szkolenia przekroczyła liczbę 24 punktów. Tym samym stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2012 poz. 488, dalej jako: "rozporządzenie"), który stanowi wprost, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd o konstytucyjności tego przepisu rozporządzenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r. I OSK 275/10 (Lex nr 745196), z dnia 22 marca 2011 r. I OSK 723/10 (Lex nr 990279), z dnia 13 października 2011 r. I OSK 1721/10 (Lex nr 1069603) oraz z dnia 9 grudnia 2011 r. I OSK 73/11 (nie publ.), z dnia 15 marca 2012 r. I OSK 413/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1348/12). Zgodnie z art. 130 ust. 1 [ustawy Prawo o ruchu drogowym], Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Organ wskazał, iż rozumienie znaczenia art. 130 ust. 3 cytowanej ustawy uwzględniać musi wykładnię systemową a więc treść pozostałych przepisów tej ustawy oraz cel tych regulacji. Z tego powodu zważyć trzeba, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym przesłanką obligującą organ do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest przekroczenie liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. W tym ostatnim przepisie jest mowa o przypisywaniu odpowiedniej liczby punktów w skali od 0 do 10 i wpisywaniu ich do odpowiedniej ewidencji. Na mocy art. 130 ust. 4 ustawy kwestię sposobu punktowania, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji oraz liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia ustawodawca przekazał właściwemu ministrowi do uregulowania w drodze rozporządzenia. Realizując delegację ustawową Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozporządzeniu z dnia kwietniu 2012 r. ustalił w § 4 ust. 1 i 2, że do ewidencji dokonuje się wpisów ostatecznych za naruszenia stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym, jak również wpisów tymczasowych. Wpis tymczasowy wprowadza się niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia i zawiera on informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypinane w przypadku potwierdzenia naruszenia. Zatem punktowaniu podlega każde stwierdzone przez Policję naruszenie przepisów ruchu drogowego, bez względu na ich potwierdzenie przez sąd lub inny uprawniony organ. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia oraz art. 130 ust. 2 ustawy, dokonane wpisy podlegają usunięciu po upływie roku od dnia popełnienia naruszenia, ale tylko wówczas, gdy przed upływem tego okresu kierowca nie dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty. Zatem zgodnie z tymi unormowaniami, jeżeli przed upływem roku od popełnienia wykroczenia drogowego kierowca popełnia kolejne punktowane naruszenia to te wcześniejsze mogą podlegać usunięciu tylko, gdy liczba przypisanych punktów nie przekracza w tym czasie 24. Okoliczności tej nie można również pomijać przy interpretacji art. 130 ust. 3. Gdyby możliwe było stosowanie art. 130 ust. 3 w każdym czasie, niezależnie od liczby przypisanych już punktów, to niemożliwe byłoby korzystanie ze środka z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, a zatem osiągnięcie celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Wykluczone byłoby też stosowanie art. 130 ust. 2 ustawy. Nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna tych regulacji, które, w myśl założenia ustawodawcy, winny zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Powyższe prowadzi do wniosku, zdaniem organu, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty, ma bezwzględny obowiązek poddania się sprawdzeniu kwalifikacji i nie może skorzystać z uprawnienia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, jeżeli przed przystąpieniem do szkolenia miał już przypisane więcej niż 24 punkty. Skarżący zarzucił, że Starosta L. naruszył art. 40 § 2 kpa, polegające na niedoręczeniu decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnikowi skarżącego, lecz bezpośrednio skarżącemu. W ocenie Kolegium odwołujący się nie uprawdopodobnił wpływu uchybienia przepisowi z art. 40 § 2 kpa na wynik sprawy. Z akt administracyjnych wynika, iż decyzja organu I instancji została doręczona - z pominięciem pełnomocnika - skarżącemu w dniu 6 maja 2013 r. Odwołanie od tej decyzji sporządził pełnomocnik skarżącego w dniu 13 maja 2010 r. i przesłał je pocztą w tym samym dniu, czyli z zachowaniem 14-dniowego terminu określonego w art. 127 kpa. Odwołujący się nie wskazał żadnych okoliczności, które spowodowały, iż nie mógł w złożonym odwołaniu sformułować konkretnych zarzutów, wniosków dowodowych itp. W tej sytuacji brak podstaw do uznania, że gwarancje procesowe strony, co do złożenia środka odwoławczego od niekorzystnego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, zostały w sposób istotny ograniczone. Kolegium podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że doręczenie decyzji organu pierwszej instancji bezpośrednio stronie z pominięciem jej pełnomocnika nie może być utożsamiane z brakiem doręczenia. Fakt doręczenia decyzji organu pierwszej instancji stronie, a nie jej pełnomocnikowi, w sytuacji gdy nie pociągnęło to za sobą negatywnych dla niej skutków, umożliwiając mimo to wniesienie odwołania przez pełnomocnika strony skarżącej, aczkolwiek jest naruszeniem przepisu art. 40 § 2 kpa, to nie takim, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, to jest mającym wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r. II OSK 136/05, wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2013 r. II GSK 1937/11). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 kpa, organ odwoławczy wskazał, że decyzja Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] zawiera powołanie się na podstawę prawną w oparciu o którą została wydana, tj. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, jednakże nie posiada uzasadnienia faktycznego, co jest naruszeniem art. 107 § 1 kpa, jednakże uchybienie to zostało konwalidowane przez organ odwoławczy. Decyzja wydawana w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, ma charakter rozstrzygnięcia związanego a organy administracji nie mają uprawnienia do rozważania celowości skierowania na sprawdzenie ze względu na okoliczność otrzymania punktów karnych. Ponadto organ pierwszej instancji w zawiadomieniu z dnia 14 listopada 2012 r. dokładnie wskazał przedmiot sprawy administracyjnej powołując się na podstawę prawną prowadzonego postępowania oraz wskazując na okoliczność faktyczną mającą zasadnicze znaczenie dla przedmiotowej sprawy, tj. wniosek Komendanta [...] Policji z dnia 30 października 2012 r. o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w stosunku do odwołującego się, w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. K.; zarzucając: 1. niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., mimo że zawierała uchybienia, które powinny skutkować uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania; 2. błędne zastosowanie § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2013 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2012, poz. 488), bowiem nie może mieć zastosowania do niniejszej sprawy akt prawa nieistniejący w dacie naliczenia punktów karnych, oraz odbycia szkolenia przez skarżącego z dnia 6 marca 2012 r.; 3. błędną wykładnię art. 40 § 2 w zw. z art. 129 § 2 kpa, bowiem poprzez uznanie, że nie można utożsamiać braku doręczenia decyzji pełnomocnikowi, przy doręczeniu jej stronie, z brakiem doręczenia decyzji, podczas gdy jeżeli nie doręczono decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi, decyzja Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2013 t. Nr [...] nie weszła do obrotu prawnego, a zatem organ administracji drugiej instancji powinien stwierdzić niedopuszczalność odwołania, uchylić decyzję organu administracji pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania; 4. błędną wykładnię art. 130 ust. 3 Prawa o ruchy drogowym, poprzez uznanie, że kierowca który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty, ma bezwzględny obowiązek poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, także jeżeli wpisy punktów były wpisami tymczasowymi, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna dotyczyć jedynie wpisów ostatecznych - - domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej. 2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie skierowania R. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Zgodnie natomiast z art. 130 ust. 1 i 2 tej ustawy, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Stosownie do § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488), komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia. Zgodnie z art. 130 ust. 3 tej ustawy, kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, jednakże, zgodnie z § 8 ust. 6 tego rozporządzenia, odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że decyzja wydawana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, ma, jak słusznie zauważył organ, charakter rozstrzygnięcia związanego. Oznacza to, że organ kierujący na sprawdzenie kwalifikacji nie ma możliwości rozważania celowości kierowania na sprawdzenie kwalifikacji ze względu na otrzymane przez osobę posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami punkty, przy czym w orzecznictwie przyjmuje się, że ilość punktów jest zależna od stwierdzenia przekroczenia przepisów ruchu drogowego oraz kwalifikacji tego przekroczenia. Z akt sprawy wynika, że skarżący R. K. w okresie od dnia 28 maja 2011 r. do dnia 23 lutego 2012 r., czyli w ciągu roku od pierwszego naruszenia, za 3-krotne naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymał 26 punktów karnych. W dniu 6 marca 2012 r., w którym to dniu skarżący odbył na własny koszt szkolenie, miał 26 punktów karnych, a zgodnie z przytoczonym wyżej § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Nie budzi zatem wątpliwości, że w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowana jest decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, w razie przekroczenia 24 punktów, a odbycie na własny koszt szkolenia, nie zwalnia z kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. IV. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 15 kpa, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, i konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, lecz ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej, tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym (B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 10. wydanie. Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009, s. 79 i nast.). Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest poddać ocenie materiał dowodowy zebrany i zbadany przez organ pierwszej instancji oraz dokonane przez ten organ ustalenia, ponieważ po to w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. wprowadzono dwuinstancyjne postępowanie administracyjne, aby organ drugiej instancji mógł poprawić, uzupełnić, wyjaśnić i ustalić to, czego nie uczynił, lub źle to uczynił organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy może zatem zarówno korygować wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące inne nieprawidłowości, jednakże jego obowiązkiem jest również, jak wcześniej wskazano, ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej, tożsamej pod względem przedmiotowym jak i podmiotowym. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było skierowanie R. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B. Zgodnie z wyrażoną w art. 6 kpa zasadą legalizmu, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, czyli przepisów obowiązujących w dniu rozstrzygania sprawy. Nie budzi wątpliwości, że jeśli strona ustanowiła w postępowaniu pełnomocnika, to pełnomocnikowi należało doręczyć odpis decyzji. Jeżeli jednak odpis decyzji został doręczony nie pełnomocnikowi lecz stronie z pominięciem pełnomocnika, ale nie spowodowało to żadnych negatywnych skutków dla strony, bowiem odwołanie strony zostało wniesione w terminie, to jak słusznie podniósł organ, wprawdzie jest naruszeniem art. 40 § 2 kpa, jednakże nie takim, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazać należy, iż użyte w tym przepisie sformułowanie - liczba punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego - oznacza zbiór obejmujący wszystkie punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego, natomiast w § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, jest mowa zarówno o liczbie punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, jak i o innym zbiorze - "punktach ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu". V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.