II GSK 2371/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędziowie NSA Czesława Socha Krystyna Anna Stec Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 28 października 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 1603/13 w sprawie ze skargi C. S.A. w C. na ocenę wniosku zawartą w informacji Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 października 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 1603/13, w sprawie ze skargi C. S.A. w C. (zwanej dalej: skarżącą, spółką) na negatywną ocenę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie merytoryczno – technicznej oceny wniosku o dofinansowanie środkami unijnymi w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013, stwierdził, że ocena merytoryczna wniosku aplikacyjnego została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [...] oraz zasądził od Zarządu Województwa [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. W ramach konkursu nr [...] z Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa [...] na lata 2007-2013 w ramach Priorytetu I "Badania i rozwój technologiczny (B+R), innowacje i przedsiębiorczość", Działanie 1..2. "Mikroprzedsiębiorstwa i MŚP" Poddziałanie 1.2.3. "Innowacje w Mikroprzedsiębiorstwach i MŚP" C. S.A. w C. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Wzrost konkurencyjności firmy C. S.A. poprzez zakup innowacyjnej maszyny wykrawająco-tłoczącej wykorzystywanej w produkcji opakowań dla branży Premium". Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. skarżąca została poinformowana, że jej wniosek nie przeszedł pozytywnie oceny merytoryczno - technicznej z powodu nieuzyskania wymaganej liczby punktów lub niespełnienia poszczególnych kryteriów wskazanych w karcie oceny merytoryczno-technicznej, udostępnionych na koncie wnioskodawcy we Wniosku Aplikacyjnym Przedsiębiorcy. Pismo zawierało również pouczenie o przysługującym prawie złożenia protestu oraz warunkach jakie protest winien spełniać, terminie jego wniesienia, jak i konsekwencjach naruszenia opisanych tam warunków. W proteście od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca wskazała na nieprawidłową ocenę w kryterium merytoryczno-technicznym zasadniczym podstawowym nr 4, gdzie jeśli projekt wypływa pozytywnie na realizację pierwszej polityki horyzontalnej to otrzymuje 2 punkty, na realizację drugiej polityki horyzontalnej – 3 punkty, a gdy wpłynie pozytywnie na realizację trzeciej polityki horyzontalnej – 4 punkty. Zdaniem spółki, ocena ekspertów jest wadliwa, a prawidłowa punktacja winna wynosić 3 punkty. Odnośnie kryterium merytoryczno-technicznego zasadniczego specyficznego nr 7 skarżąca stwierdziła, iż ekspert 1 dokonał nieprawidłowej oceny, a obu ekspertów winno ocenić tą pozycję wniosku na 4 punkty. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. Urząd Marszałkowski Województwa [...] powiadomił wnioskodawcę, że powyższy protest został rozpatrzony pozytywnie w zakresie punktu nr 7 ponieważ ekspert nie uzasadnił swego stanowiska w sposób dostateczny. Natomiast w odniesieniu do zarzutu w zakresie oceny w kryterium merytoryczno-technicznym zasadniczym podstawowym nr 4 protest nie był zasadny (dokonana ocena była prawidłowa). Organ wskazał, że na etapie rozpatrzenia protestu nie dokonuje się ponownej oceny lecz ustalenia czy ocena merytoryczna została przeprowadzona w sposób uprawniony i prawidłowy. W konsekwencji uznano protest za zasadny i przywrócono wniosek do oceny merytoryczno-technicznej kryterium zasadniczego specyficznego nr 7. Rozstrzygnięcie to zawierało pouczenie, iż wyniki ponownie przeprowadzonej oceny będą wiążące i kończą procedurę odwoławczą, a Wnioskodawcy nie przysługuje dodatkowo żaden środek odwoławczy przewidziany w art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm. – dalej: u.z.p.p.r.). W przypadku ponownie negatywnego wyniku oceny projektu, procedura wyboru zostanie zakończona. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. [...] Centrum Przedsiębiorczości w K. poinformowało skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu złożonego wniosku o dofinansowanie projektu i o jego odrzuceniu na etapie ponownej oceny merytorycznej z powodu nieuzyskania wymaganej liczby punktów lub niespełnienia kryteriów wskazanych w karcie oceny merytoryczno-technicznej. Wskazano, że jest ona dostępna na koncie we Wniosku Aplikacyjnym Przedsiębiorcy. Wskazano, że wyniki ponownie przeprowadzonej oceny są wiążące i kończą procedurę odwoławczą i nie przysługuje od nich żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, C. S.A. w C. pismem z dnia [...] września 2013 r. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. powołując się na art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r., zgodnie z którym po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją wnioskodawca może w tym zakresie wnieść bezpośrednio skargę do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarżąca podtrzymała swe stanowisko przedstawione w treści protestu, a ponadto zarzuciła organowi, że ponowna ocena merytoryczna wniosku została dokonana z naruszeniem prawa. Spółka zarzuciła naruszenie art. 28 ust 5 u.z.p.p.r. gdyż dokumenty stanowiące system realizacji programu operacyjnego, a także jego zmiany podlegają publikacji na stronach internetowych właściwej instytucji zarządzającej, a dokumenty te nie mogą być zmieniane na niekorzyść wnioskodawcy w trakcie trwania określonej tury konkursowej, w zakresie w jakim dotyczą tego konkursu. Podkreśliła także, że naruszono art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. – gdyż nie poinformowano jej o przysługującym prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powołała się również na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt SK 9/08 oraz z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt SK 8/12. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...] jako Instytucja Zarządzająca wniósł o odrzucenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w wyroku z dnia 9 października 2013 r. orzekł, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011r., sygn. akt P 1/11 oraz ustawę z dnia 19 kwietnia 2013r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, która weszła w życie z dniem 28 czerwca 2013 r.(za wyjątkiem art. 2 ust.2, który wszedł w życie 24 czerwca 2013 r.) i która w wykonaniu ww. wyroku TK wprowadziła zasadnicze zmiany i nowe regulacje w dotychczasowym stanie prawnym. W szczególności zawierała przepisy przejściowe, w tym art. 3, zgodnie z którym w przypadku postępowań w zakresie procedury odwoławczej wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie tej ustawy przyjmuje się, że wniesione środki odwoławcze oraz informacje przekazane wnioskodawcy przez właściwe instytucje spełniają wymagania określone w ustawie, o której mowa w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W odniesieniu do dopuszczalności wniesienia przez wnioskodawcę skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, Sąd wskazał, że z postępowania reklamacyjnego prowadzonego przez Pocztę Polską wynika, iż przesyłka zawierająca pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r. została odebrana przez stronę skarżącą w dniu [...] sierpnia 2013 r., a jedynie zwrotne poświadczenie odbioru zostało omyłkowo podpisane przez pełnomocnika Zarządu Dróg Miejskich, który w tym samym czasie odbierał korespondencję. Strona skarżąca potwierdziła, iż powyższą przesyłkę otrzymała w dniu [...] sierpnia 2013 r., zatem od tej daty winien być liczony termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a strona go dochowała, gdyż skarga została złożona w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w G. w dniu [...] września 2013 r. tj. w 14 dniu od daty odbioru przesyłki. W ocenie Sądu skarżąca w żadnym z doręczonych jej pism nie została przez organ pouczona o sposobie i terminie do złożenia skargi. Jednak, zdaniem Sądu, na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30 b ust. 1 i 4 u.z.p.p.r. Skargę można bowiem wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego. WSA wyjaśnił, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w art. 30 b ust. 2 definiuje pojęcie "negatywna ocena projektu" oraz że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że określenie negatywna/pozytywna w sposób jednoznaczny odnoszą się do oceny projektu. W świetle art. 30 a ust. 1 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju pozytywnie oceniony projekt to taki, który przeszedł pozytywnie wszystkie etapy jego oceny, Ponadto pojęcie negatywnej oceny projektu należy utożsamiać z oceną niedającą możliwości zakwalifikowania projektu do dofinansowania. Negatywna ocena to taka, której wyniki nie pozwalają na skierowanie do dalszego etapu oceny bądź do dofinansowania, chodzi bowiem o negatywny charakter wyniku konkursu dla danego wnioskodawcy. Celem złożenia wniosku jest uzyskanie środków pieniężnych, a zatem w sytuacji gdy wnioskodawca nic nie otrzyma, trudno jest ocenić końcowe rozstrzygniecie jako pozytywne załatwienie sprawy. W konkluzji stwierdzono, że skarga podlega rozpatrzeniu, bowiem skarżąca nie może być pozbawiona prawa do domagania się kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Sąd pierwszej instancji odnosząc się natomiast treści pisma z dnia [...] sierpnia 2013 r., stwierdził, że ocena merytoryczna projektu strony skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Sąd odwołał się do stanowiska NSA zajętego w wyroku z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 658/10, w którym NSA stwierdził, że z przepisu prawa materialnego - art. 31 ust. 1 ustawy - wynika nałożenie na instytucję (zarządzającą, wdrażającą, pośredniczącą) obowiązku przeprowadzenia oceny projektu w sposób rzetelny i bezstronny, obliguje on zarówno instytucję oceniającą wniosek do stosowania tych zasad, jak i organ odwoławczy do tego, aby przy rozpatrywaniu protestu (odwołania) stosować formułę opartą o zasadę rzetelności i bezstronności, a jednocześnie skutkuje koniecznością rozważenia w postępowaniu odwoławczym wszystkich zarzutów środka odwoławczego, w tym także zarzutów merytorycznych. Ta argumentacja pozostaje aktualna również w obecnym stanie prawnym. Tych wymagań nie spełnia natomiast pismo informujące o wynikach ponownej oceny z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał również, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić wszystkie uwagi zawarte w uzasadnieniu wyroku oraz dokonać wnikliwej analizy zarzutów odwołania, stanowiska Instytucji Zarządzającej oraz oceny dokonanej przez ekspertów. Taka analiza powinna być logiczna, spójna i przejrzysta, co winno znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia. Jednocześnie podkreślono, że należy również zwrócić uwagę na uniknięcie błędu poczynionego przy pierwotnym rozpatrzeniu sprawy, a mianowicie naruszenia art. 30b ust. 10 u.z.p.p.r., gdyż na etapie pierwotnej oceny jak i na etapie ponownego rozpoznania wniosku, w rozpatrywaniu sprawy brała udział ta sama osoba, a wyjaśnienia organu, jakoby udział w wydawaniu decyzji sprowadzał się jedynie do złożenia podpisu nie zasługuje na uwzględnienie. Skargę kasacyjną od w/w wyroku wniósł Zarząd Województwa [...] zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 30 c ust. 1 i 2 u.z.p.p.r., poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że wnioskodawcy przysługiwała skarga do WSA na otrzymaną informację – pismo z dnia 12 sierpnia 2013 r. 2) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na ograniczeniu się zbadania sposobu i formy w jakiej wnioskodawca został poinformowany o wyniku oceny a nie odniósł się do poprawności przeprowadzonej oceny merytoryczno-technicznej, 3) art. 31 u.z.p.p.r. poprzez jego pominięcie w procesie wykładni, co było konieczne dla ustalenia i następnie zbadania działań podjętych przez Organ dla zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania, 4) § 4 pkt 1, 3 i 8 Regulaminu konkursu zamkniętego nr SCP-01.02.03-020/12 poprzez niedokonanie ich wykładni i przyjęcie, że ocena ekspertów nie jest wiążąca i ma charakter jedynie pomocniczy, 5) § 1 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 Regulaminu Prac Komisji Oceny Projektów oceniającej projekty złożone w ramach RPO WSL do Instytucji Pośredniczącej Drugiego Stopnia RPO WSL poprzez niedokonanie ich wykładni i przyjęcie, że ocena ekspertów nie jest wiążąca i ma charakter jedynie pomocniczy, 6) § 9 pkt 2 Regulaminu Prac Komisji Oceny Projektów poprzez niedokonanie wykładni i przyjęcie, że nie jest wystarczające że uzasadnienie oceny każdego kryterium jest zapisywane w Karcie oceny merytoryczno-technicznej i przyjęcie że pismo informujące o wyniku oceny merytoryczno-technicznej projektu powinno zawierać uzasadnienie przeprowadzonej oceny, 7) art. 30b ust. 10 u.z.p.p.r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w rozpatrywaniu sprawy brała udział ta sama osoba na etapie pierwotnej oceny, jak i na etapie ponownego rozpoznania wniosku. Jednocześnie na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niezgodny z tym przepisem, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ze względu na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz Zarządu Województwa [...] kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że skarżącej przysługiwało prawo wniesienia protestu jako jedynego środka odwoławczego na etapie przedsądowym. Skarżąca wniosła protest odnoszący się do oceny merytoryczno – technicznej, który został pozytywnie rozpoznany. Wniosek o dofinansowanie został jednak negatywnie oceniony przez ekspertów, tym samym skarżącej nie przysługiwał dodatkowy inny środek odwoławczy. Spółka wniosła skargę odnosząc się do otrzymanej informacji o negatywnej ocenie merytoryczno – technicznej wniosku o dofinansowanie, a nie do informacji o rozpatrzeniu protestu, o której mowa w art. 30 c u.z.p.p.r. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 u.z.p.p.r. wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje, w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone. Wyłączenia nie obejmują przepisów p.p.s.a. dotyczących skargi kasacyjnej. Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach polityki rozwoju wyznaczają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy pobierania wpisu sądowego oraz wymogów odnoszących się do dołączenia dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć. Konieczność modyfikacji nie wynika z celów ustawy o zasadach polityki rozwoju. Wobec tego odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju polega na stosowaniu wprost, między innymi, art. 174, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a. Stosownie do art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie - w ocenie składu orzekającego - nie zachodzi. Powyższa zasada oznacza związanie Sądu m.in. podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Zatem to podstawy skargi kasacyjnej decydują o zakresie dokonanej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji. W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. – zarówno na naruszeniu prawa materialnego, jak i przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu sformułowanego w pkt 1) skargi kasacyjnej, jako najdalej idącego, a stwierdzającego, że wnioskodawcy nie przysługiwała skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r., należy uznać, że nie jest on zasadny. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P 1/11 [Dz. U. z dnia 17 grudnia 2011 r. Nr 279, poz. 1644; OTK-A z dnia 31 grudnia 2011 r. Nr 10 (147), poz. 115] znowelizowana została u.z.p.p.r. Zgodnie z treścią art. 30c ust. 1 i 2 u.z.p.p.r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2013 r., poz. 714) dalej: ustawa nowelizująca z dnia 19 kwietnia 2013r., wnioskodawca może wnieść skargę po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją oraz w przypadku, o którym mowa w art.30i pkt 1 (dotyczącego wyczerpania alokacji na realizację działania lub priorytetu), skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 30b ust. 9 albo art. 30 i pkt 1 bezpośrednio do wsa wraz z kompletną dokumentacją w sprawie. Z kolei w art. 30b (ust. 2) doprecyzowano pojęcie negatywnej oceny projektu, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego według której " negatywną ocenę projektu" należy utożsamiać z oceną niedającą możliwości zakwalifikowania projektu do dofinansowania lub skierowania do kolejnego etapu oceny. W niniejszej sprawie – po częściowo pozytywnym rozpatrzeniu protestu, jeszcze w stanie prawnym sprzed nowelizacji ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wniosek został przekazany do ponownej oceny merytoryczno – technicznej, a następnie pismem z dnia 12 sierpnia 2013r. poinformowano skarżącą spółkę, że jej projekt nie przeszedł pozytywnie tej ponownej oceny. Skarżąca wyczerpała więc środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, a obecnie w ustawie. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji przyjął, że przysługiwało jej prawo wniesienia skargi, na podstawie art. 30c u.p.z.p.p.r. oraz art. 2 ust. 8 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym - w przypadku programów operacyjnych na lata 2007 – 2013 wnioskodawca może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków odwoławczych, o których mowa w ust.1, tzn. środków w postaci protestu lub odwołania, wnoszonych do właściwej instytucji rozpatrującej te środki – jakie obowiązywały dla danego programu operacyjnego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Należy podkreślić, że skarżącej na żadnym etapie rozpoznawania jej wniosku – a następnie środka odwoławczego nie pouczono o prawie wniesienia skargi do sądu. Trafnie więc również Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. podkreślił, że prawa tego nie niweczy brak pouczenia lub błędne pouczenie organu, o czym stanowi art. 30 d ust. 3 u.z.p.p.r. Nie jest także uzasadniony zarzut postawiony w pkt 2 ) skargi kasacyjnej – naruszenia art. 1 §1 i 2 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, w konsekwencji czego WSA zbadał jedynie sposób i formę w jakiej wnioskodawca został poinformowany o wyniku oceny, a nie odniósł się do przeprowadzonej oceny merytoryczno – technicznej. Zarzut ten nie jest zrozumiały, gdyż artykuł pierwszy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( nazwana w skardze kasacyjnej p.p.s.a.) składa się tylko z jednej jednostki redakcyjnej, nie zawiera zatem § 1 i 2. Przepis ten określa przedmiot regulacji zawartej w ustawie – p.p.s.a., przez definicję sprawy sądowoadministracyjnej, jako przedmiotu postępowania przed sądami administracyjnymi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2012r., w sprawie sygn. akt II GSK 121/11 (opubl. LEX 1137854) "Przepis ten określa zakres regulacji p.p.s.a. i może zostać naruszony tylko wtedy, gdy w sprawie dochodzi do naruszenia podziału kompetencji pomiędzy sądami administracyjnymi, a sadami powszechnymi", a z taką sytuacją nie mamy tutaj do czynienia. Jak wcześniej wspomniano Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę jest związany granicami skargi kasacyjnej ( art. 183 § 1 p.p.s.a.), co polega na tym, że jeśli strona skarżąca wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który jej zdaniem został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu. Nawet jeżeli ustalone fakty i twierdzenia strony skarżącej wskazują, że w istocie naruszono inny przepis prawa, niewskazany wyraźnie w petitum ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie wolno brać tej okoliczności pod uwagę.(por. Bogusław Gruszczyński Komentarz do art. 183 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl. LEX, 2011). Nie mógł zostać również uwzględniony zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób sprzeczny z tym przepisem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że uzasadnienie wyroku zostało sporządzone w sposób ogólnikowy i lakoniczny, a Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, że skarga nie przysługiwała i podlegała odrzuceniu. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. W judykaturze prezentowany jest pogląd, że wskazany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09).Ponadto przyjmuje się, że aczkolwiek uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu orzeczenia, sporządzenie go z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1868/06, LEX nr 417759). Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, w szczególności skutkiem braku wymaganych przez ustawodawcę elementów konstrukcyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06, z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07, z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08, z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, uzasadnienie Sądu pierwszej instancji zawiera wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy konstrukcyjne, ponadto wyjaśnia dlaczego Sąd uznał, że skarga przysługiwała i uzasadnione było jej rozpoznanie, co wynika chociażby z relacjonowanego powyżej stanu sprawy. Nie są także zasadne pozostałe zarzuty sformułowane w pkt 3 – 6 petitum skargi kasacyjnej, sprowadzające się do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji sprzecznie z Regulaminem konkursu zamkniętego nr [...] oraz Regulaminem Prac Komisji Oceny Projektów uznał, że ocena ekspertów nie jest wiążąca, w konsekwencji przyjął, że pismo informujące o wyniku oceny merytoryczno – technicznej powinno zawierać uzasadnienie przeprowadzonej oceny. Rola ekspertów powołanych do ponownej oceny wniosków – i tutaj należy się zgodzić z twierdzeniem skargi kasacyjnej - musi być oceniana w kontekście uregulowań zawartych w art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r., z którego treści wynika, że eksperci uczestniczą jedynie w procesie wyboru projektów w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów. Ponadto treść art. 31 ust. 3 i 4 - 6 wyraźnie wskazuje, że rola ekspertów sprowadza się do świadczenia usług, z których korzysta instytucja oceniająca projekt. Z kolei Regulamin konkursu zamkniętego nr [...] w § 4 ust. 10 wskazuje, że – w ramach ponownej oceny przeprowadzonej w wyniku pozytywnego rozpatrzenia środków odwoławczych, weryfikowane będą jedynie te elementy oceny pierwotnej oceny, które były przedmiotem procedury odwoławczej, w ust. 3 postanowiono, że oceny merytoryczno – technicznej dokonuje Komisja Oceny Projektów (KOP), która pracuje zgodnie z regulaminem prac KOP, każdy wniosek oceniany jest niezależnie przez co najmniej przez 2 członków Komisji, zgodnie zaś z ust. 8 - po zakończeniu oceny merytoryczno – technicznej wszystkich projektów Śląskie Centrum Przedsiębiorczości w ciągu 10 dni roboczych sporządza raport zbiorczy oceny merytoryczno – technicznej. Natomiast zgodnie z § 1ust. 1 Regulaminu Prac Komisji Oceny Projektów, oceniającej projekty złożone w ramach RPO WSL do Instytucji Pośredniczącej Drugiego Stopnia RPO WSL - Komisja Oceny Projektów stanowi niezależne ogniwo w systemie oceny projektów, a ust. 2 wskazuje, że zadaniem Komisji Oceny Projektów jest ocena merytoryczno – techniczna projektów zgłoszonych w trybie konkursowym, § 2 tegoż Regulaminu wskazuje, że w skład Komisji Oceny Projektów wchodzą eksperci wybrani w drodze otwartego naboru, w ocenie merytoryczno – technicznej może również uczestniczyć ekspert z centralnej bazy ekspertów utworzonej i prowadzonej przez Ministra Rozwoju Regionalnego oraz pracownik Instytucji Pośredniczącej Drugiego Stopnia RPO WSL spełniający określone kryteria merytoryczne. Powyższe regulacje świadczą, że eksperci uczestniczą w procesie oceny projektów oraz wchodzą w skład Komisji Oceny Projektów powołanej przez Marszałka Województwa [...], lecz organem (ciałem kolegialnym) dokonującym tej oceny jest właśnie Komisja, a nie poszczególni eksperci. Dlatego też słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że pismo - informacja o wyniku ponownej oceny merytoryczno – technicznej wydawane przez Instytucję Organizującą Konkurs musi wskazywać powody, które zadecydowały o negatywnej ocenie projektu. Nie spełnia tych warunków pismo z dnia [...] sierpnia 2012r., zawierające informację o ponownej negatywnej ocenie merytoryczno – technicznej oraz informujące o możliwości zapoznania się z kartą oceny merytoryczno – technicznej udostępnionej na koncie skarżącej we Wniosku Aplikacyjnym Przedsiębiorcy, przy czym z jego treści nie wynika nawet, czy o negatywnej ocenie zadecydowało nieuzyskanie wymaganej liczby punktów, czy niespełnienie poszczególnych kryteriów. Niewątpliwie obowiązkiem podmiotu przeprowadzającego merytoryczną ocenę projektu jest ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w środku odwoławczym oraz analiza ocen poszczególnych ekspertów, przeprowadzona z uwzględnieniem zarzutów i uwag podniesionych zarówno przez wnioskodawcę, jak i ekspertów. Podlegająca ocenie sądu informacja musi wskazywać powody, które w konsekwencji zdecydowały o nieuwzględnieniu protestu, wraz z ich uzasadnieniem. Dopiero wówczas sąd rozpatrujący skargę jest w stanie poznać stanowisko organu, odnieść się do zarzutów przedstawionych w skardze i następnie stwierdzić, czy zawarta w tym stanowisku ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z obowiązującym prawem, czy też to prawo narusza. Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w aktualnym ( od dnia 28 czerwca 2013r.) brzmieniu art. 30a ust. 3 u.z.p.p.r. nadanym ustawą nowelizującą z 19 kwietnia 2013r., zgodnie z którym właściwa instytucja pisemnie informuje wnioskodawcę o wynikach poszczególnych etapów oceny jego projektu wraz z podaniem otrzymanej punktacji lub informacji o spełnieniu bądź niespełnieniu kryteriów wyboru projektu. Informacja ta zawiera uzasadnienie oceny, a w przypadku, gdy ocena jest negatywna – także informację o możliwości wniesienia protestu. Zatem w każdym przypadku, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, informacja wystosowana do wnioskodawcy musi zawierać uzasadnienie oceny jego projektu. Jeśli chodzi natomiast o ostatni zarzut skargi kasacyjnej, błędnej wykładni art. 30b ust. 10 u.z.p.p.r. to jest on zasadny w świetle obecnego brzmienia tego przepisu, zgodnie z którym w rozpatrywaniu protestu nie mogą brać udziału osoby, które były zaangażowane w przygotowanie projektu i jego ocenę. Zastępca Biura [...] Centrum Przedsiębiorczości B. R., który podpisał zarówno pierwotną informację dotyczącą negatywnej oceny merytoryczno – technicznej, jak i zaskarżone rozstrzygniecie z dnia 12 sierpnia 2013r. w imieniu [...] Centrum Przedsiębiorczości nie brał udziału w rozpatrywaniu protestu. Protest przysługiwał i został rozpoznany przez Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007 – 2013, a więc Zarząd Województwa [...], informacja o jego pozytywnym rozpoznaniu została podpisana przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego – S. K., czyli inną osobę. Uznanie za trafny tego zarzutu skargi kasacyjnej nie skutkuje jednak jej uwzględnieniem. Ocena zaskarżonego rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji, jako wadliwego była prawidłowa, co w konsekwencji musiało prowadzić do oddalenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.