III SA/Wa 1726/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Kleiber, sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi E. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz E. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. E. (dalej jako: "Skarżąca") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu opodatkowania świadczonych usług kulturalnych. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Skarżąca jest Fundacją, której przedmiotem działalności jest organizowanie i wspieranie działalności kulturalnych społecznie użytecznych, służących rozwojowi tych dziedzin życia, które w szczególności służą krzewieniu kultury muzycznej i sztuki w Polsce i poza granicami RP. Swoje cele realizuje poprzez m.in. organizowanie festiwali, spektakli, koncertów i innych form artystycznego przekazu, które mogą być prowadzone również odpłatnie. Skarżąca zaznaczyła, że prowadzona przez nią działalność polega na wychodzeniu z inicjatywą realizacji koncertu lub bajki muzycznej (mając na celu realizację własnych celów statutowych) do filharmonii, domów kultury, klubów muzycznych, które mają na uwadze realizacje ambitnych przedsięwzięć. W przypadku wyrażenia zgody na współpracę z Fundacją jest zawierana umowa na jej realizację, gdzie wszelkie sprawy organizacyjne z zakresu reklamy (plakaty, nagłośnienie, oświetlenie, sprzedaż biletów) leżą po stronie kontrahenta Fundacji, natomiast Skarżąca zawiera umowy o dzieło z wykonawcami oraz zabezpiecza przewoźników dla artystów. Usługi organizacyjne świadczone przez Fundację są niezbędne do wykonania usługi podstawowej. Głównym celem Skarżącej jest działalność statuową a nie osiąganie dodatkowego dochodu przez konkurencyjne wykonywanie czynności w stosunku do podatników nie korzystających ze zwolnienia z VAT. Podstawowymi kosztami działalności Fundacji są honoraria wypłacane artystom wykonawcom zwolnione z podatku VAT. W związku z powyższym zadała pytanie: Czy świadczone przez Skarżącą usługi kulturalne - organizowanie koncertów, festiwali, spektakli, koncertów i innych form artystycznego przekazu - są na zasadzie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "u.p.t.u."), zwolnione w całości od podatku od towarów i usług, czy też na obowiązującym obecnie gruncie prawnym - usługi kulturalne, o których mowa powyżej - objęte będą podstawową stawką podatku od towarów i usług, o ile spełniają przy tym warunki określone poprzez zapisy art. 43 ust. 17 do 19 u.p.t.u.? Zdaniem Skarżącej, jest ona zwolniona z obowiązku zapłaty podatku VAT na zasadzie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a i art. 43 ust. 17 – 19 u.p.t.u., gdyż spełnia on przesłanki "instytucji o charakterze kulturalnym", o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a tej ustawy, zaś dochody ze świadczonych usług są w całości przeznaczane na kontynuację świadczonych usług. Celem usług o charakterze kulturalnym, które świadczy i zamierza świadczyć Skarżąca nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez Skarżącą (podatnika) poprzez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystającyeh z takiego zwolnienia. Usługi kulturalne świadczone przez Skarżącą są ściśle związane z jej działalnością statutową. Skarżąca wskazała, iż nie jest tzw. "instytucją kultury" w rozumieniu ustawy 25 października 1991r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 13, poz. 123, ze zm., dalej – "u.o.p.d.k."). Skarżąca nie jest wpisana do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez organizatora, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy. W ocenie Skarżącej, skoro ustawodawca - dokonując nowelizacji w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) u.p.t.u. wprowadził do obiegu prawnego pojęcie "instytucji o charakterze kulturalnym", odmiennie od "instytucji kultury" wynikającego z art. 8, 9 i 13 u.o.p.d.k., oznacza to, że zamiarem ustawodawcy było nadanie tym pojęciom odmiennego znaczenia. Według Skarżącej z zestawienia obydwu tych pojęć wynika, iż pojęcie "instytucji o charakterze kulturalnym" jest pojęciem szerszym, aniżeli pojęcie "instytucji kultury". Z literalnej wykładni ww. pojęć wynika, że desygnatami pojęcia "instytucji o charakterze kulturalnym" nie są wyłącznie "instytucje kultury" w rozumieniu ustawy, ale również inne podmioty o charakterze kulturalnym, które - tak jak Skarżąca - prowadzą działalność społecznie użyteczną o charakterze kulturalnym. Zdaniem Skarżącej, gdyby zamiarem ustawodawcy było zwolnienie od podatku VAT wyłącznie instytucji utworzonych na mocy ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, to wówczas art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a u.p.t.u. brzmiałby: zwalnia się z podatku VAT instytucje kultury. Skarżąca odwołała się do art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 234. poz. 1536), które stanowią podstawę uznania Skarżącej za instytucję o charakterze kulturalnym, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) u.p.t.u. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2013 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, iż warunkiem zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 u.p.t.u., jest spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), jak i przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy. Zaznaczył, iż Ustawodawca zwalnia od podatku usługi kulturalne świadczone przez ściśle określone grupy podmiotów. W przedmiotowej sprawie organ za istotne uznał grupy określone w lit. a) art. 43 ust. 1 pkt. 33 u.p.t.u. Ponadto, powołał się na treść art. 43 ust. 17, 18 i 19 u.p.t.u. Organ wskazując na treść art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) u.p.t.u. stwierdził, iż samo prowadzenie działalności kulturalnej, przez którą zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r., poz. 406) rozumie się działalność polegającą na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury, nie stanowi podstawy do zastosowania zwolnienia. Zdaniem Organu dla zastosowania tego zwolnienia obok czynnika przedmiotowego muszą zostać spełnione przesłanki podmiotowe. Wskazał, że przepis art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 406, dalej – "u.o.f.") wyznacza cele, dla realizacji których może być powołana fundacja, nie określa natomiast, że fundacja jest instytucją o charakterze kulturalnym. Organ powołał się na treść art. 8, art. 9 ust.1 i 2 oraz art 14 u.o.p.d.k. Minister Finansów podniósł, iż Skarżąca w złożonym wniosku wskazała, że nie jest tzw. "instytucją kultury" w rozumieniu ustawy 25 października 1991r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, gdyż jej organizatorem w rozumieniu art. 8 i art. 9 u.o.p.d.k. nie jest ani organ administracji rządowej, ani jednostka samorządu terytorialnego. W związku z powyższym stwierdził, iż Skarżąca nie spełnia warunku podmiotowego do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 u.p.t.u. Wskazał, iż świadczone przez Skarżącą usługi kulturalne - organizowanie koncertów, festiwali, spektakli i innych form artystycznego przekazu nie korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a, lecz są opodatkowane podstawową 23% stawka podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Fiansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą interpretację indywidualną wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) u.p.t.u. poprzez jego błędną interpretację. W uzasadnieniu wskazała, iż jej statutową działalnością jest działalność kulturalna, co oznacza spełnienie przesłanki przedmiotowej koniecznej do skorzystania ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) u.p.t.u. W ocenie Skarżącej nie zachodzi w stosunku do niej wyłączenie ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 17-19 u.p.t.u., gdyż usługi kulturalne, które świadczy polegają na organizowaniu koncertów, festiwali, spektakli i innych form artystycznego przekazu. Skarżąca podkreśliła, iż jest instytucją o charakterze kulturalnym na podstawie odrębnych przepisów - to jest art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie oraz w oparciu o ustawę o fundacjach. Skarżąca zaznaczyła, iż jako fundacja realizuje zadania społecznie użyteczne, które dotyczą kultury. Celem zaś usług o charakterze kulturalnym, które świadczy nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez (podatnika) poprzez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników, lecz zapewnienie środków finansowych na działalność statutową. Zdaniem Skarżącej, wbrew stanowisku Organu nie można w tym stanie faktycznym uznać, że nie spełnia przesłanki podmiotowej koniecznej do skorzystania ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) u.p.t.u., gdyż nie jest podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów za instytucję o charakterze kulturalnym. Podniosła, że stan faktyczny opisany w treści zaskarżonej interpretacji w pełni odpowiada treści zwolnienia na zasadzie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) u.p.t.u., ponieważ prowadzi działalność społecznie użyteczną o charakterze kulturalnym. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest więc, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", zbadanie prawidłowości interpretacji lub zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa procesowego. W przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania, Sąd uwzględnia skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydawaną w indywidualnej sprawie i uchyla taką interpretację na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Rozpatrzenie skargi należy rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem kwestie merytoryczne winny być rozpoznane przez organy podatkowe w zgodzie z wymogami formalnymi, co daje dopiero podstawy do rozpatrzenia prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego w interpretacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy Rozdziału 1a ustawy Ordynacja podatkowa. Specyfika postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że organ rozpatruje sprawę wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Nie czyni w tym zakresie własnych ustaleń. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Interpretacja ta zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (art. 14c § 1 O.p.). Z powołanych przepisów prawa wynika, że rolą Ministra Finansów przy wydawaniu interpretacji indywidualnej jest ocena stanowiska strony, w konkretnych opisanych we wniosku okolicznościach faktycznych, ściśle w takim zakresie, w jakim sprawa ta została przez podatnika przedstawiona. Wyłączono więc możliwość przedstawiania poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do różnych sytuacji faktycznych. Organ ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy. Zgodnie z art.43 ust.1 pkt.33 lit. a) u.p.t.u. zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną. Zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. n dyrektywy 112, państwa członkowskie zwalniają świadczenie niektórych usług kulturalnych, a także dostawę towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa publicznego lub inne instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie. Kwestią sporną na etapie postępowania sądowo-administracyjnego jest to, czy Skarżąca jest podmiotem, o którym mowa w cytowanym przepisie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) u.p.t.u., a mianowicie podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów za instytucję o charakterze kulturalnym. Poza sporem jest bowiem także to, że Skarżąca nie jest wpisane do rejestru instytucji kultury, jak się wydaje sporną kwestią nie jest również to, że nie jest ona podmiotem prawa publicznego. We wniosku o wydanie interpretacji Skarżąca wskazała, iż prowadzi działalność społecznie użyteczną, nie działa w celu osiągnięciu zysku, zaś do jej zadań należy prowadzenie działalności o charakterze kulturalnym, wspieranie sztuki, promocja polskich artystów i kompozytorów, ochrona dóbr kultury i dziedzictwa narodowego. Zdaniem Skarżącej, podstawę uznania jej za instytucję o charakterze kulturalnym stanowią przepisy art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Zdaniem Sądu, Minister Finansów tylko w kontekście tak przedstawionego stanowiska skarżącej Fundacji oraz na mocy art. 14c § 1 i 2 O.p. mógł oceniać jego prawidłowość lub nieprawidłowość, przez dokonanie wykładni art. 43 ust. 1 pkt 33 u.p.t.u. Natomiast Minister Finansów uznał, iż nie jest ona instytucją o charakterze kulturalnym, gdyż prowadzenie działalności w zakresie kultury nie przesądza jeszcze, że może zostać uznany za instytucję o charakterze kulturalnym w rozumieniu art.43 ust.1 pkt.33 lit. a) u.p.t.u. Minister Finansów stwierdził, iż skoro Skarżąca w złożonym wniosku wskazuje, że nie jest tzw. "instytucją kultury" w rozumieniu ustawy 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, gdyż jej organizatorem w rozumieniu art. 8 i art. 9 ustawy nie jest ani organ administracji rządowej, ani jednostka samorządu terytorialnego, to oznacza, że nie spełnia warunku podmiotowego do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w arl. 43 ust. 1 pkt 33 u.p.t.u. Kluczowy dla rozpatrywanej sprawy pozostaje przepis art. 14c § 2 O.p., który nakazuje organowi interpretującemu w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych przepis ten interpretowany jest jednolicie jako nakaz odniesienia się w całości do zadanego pytania, przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz motywów, jakimi organ kierował się, uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Zwraca się uwagę, że wyczerpujące dokonanie przez organ oceny stanowiska wnioskodawcy daje temu ostatniemu gwarancję, że zastosowanie się do interpretacji nie będzie mu szkodzić, niezależnie od zawartego w interpretacji stanowiska. Uzasadnienie interpretacji umożliwia dokonanie kontroli sądowoadministracyjnej legalności zajętego w niej przez organ stanowiska (wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r., II FSK 74/10, LEX nr 1081410). Uzasadnienie interpretacji powinno być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie, istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno także przedstawiać wywód prawny, z którego będzie można w sposób jednoznaczny wywieść, dlaczego stanowisko wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe i jakie względy przemawiają za przyjęciem stanowiska organu. Obowiązek wyczerpującego uzasadnienia interpretacji uznającej stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe wywodzi się w orzecznictwie także z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. (por. wyroki NSA: z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1216/09 oraz z dnia 2 sierpnia 2012r., sygn. akt II FSK 98/11 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uważa się, że brak uzasadnienia prawnego w rozumieniu art. 14c § 2 O.p., może polegać nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na przytoczeniu w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu, ale także na braku stanowiska co do całości przedstawionego we wniosku problemu. W takim przypadku to na Sąd przerzucony zostałby ciężar uzasadnienia prawidłowości przyjętego przez organ stanowiska, czy też zajęcia stanowiska w określonym zakresie. Uzasadnienie organu musi być zatem wyczerpujące i kompleksowo odnosić się do zawartego stanowiska w kontekście przedstawionego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2010r., sygn. akt I FSK 1217/09, publ. LEX nr 598782). W tym miejscu zauważyć należy, że przedmiotem wniosku a w konsekwencji wydanej w sprawie indywidualnej interpretacji pozostawała kwestia zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) u.p.t.u. - Fundacji działającej w oparciu o przepisy art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Zatem podstawowe zagadnienie, które należało wziąć pod uwagę w rozpatrywanej sprawie to kwestia, czy przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2003 r., Nr 96, poz. 873) i wykonywanie zadań publicznych określonych w art. 3 ust. 1 i art. 4 pkt 16 tej ustawy stanowią przepisy odrębne, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 u.p.t.u. Działalność pożytku publicznego zdefiniowana została w art. 3 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie jako działalność społecznie użyteczna prowadzona przez organizacje pozarządowe w sferze zdań publicznych określonych w ustawie. Z kolei organizacjami pozarządowymi są wymienione w art. 3 ust. 2 ustawy organizacje, przy czym działalność pożytku publicznego może być prowadzona także przez podmioty wymienione w ust. 3 tego przepisu. Zadania objęte sferą działań publicznych wymienia przepis art. 4 ustawy. Art. 4 pkt 16 ustawy stanowi, iż sfera zadań publicznych, o której mowa w art. 3 ust. 1, obejmuje zadania w zakresie kultury, sztuki, ochrony dóbr kultury i dziedzictwa narodowego. Zatem dla pełnej oceny całości przedstawionego we wniosku o interpretację problemu konieczna była analiza powyższych przepisów ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że "w trosce o swe bezpieczeństwo prawne zainteresowany ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej się wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego, także wówczas, gdy zazębia się ona z innymi unormowaniami prawnymi" (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1019/09, publ. LEX nr 611450). W rozpatrywanej sprawie Minister Finansów nie dokonał pełnej oceny prawnej stanu faktycznego podanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Zauważenia też wymaga, iż Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji nie dokonał wykładni art. 43 ust. 1 pkt 33 u.p.t.u. z uwzględnieniem powyższych przepisów ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, ani nie przeprowadził jakiejkolwiek analizy tych przepisów w odniesieniu do stanu faktycznego podanego przez Skarżącą we wniosku o interpretację. Zaznaczyć trzeba, że Minister Finansów dostrzegł potrzebę odniesienia się w niniejszej sprawie do przepisów ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, ale dopiero w odpowiedzi na skargę, co jednak nie czyni zaskarżonej interpretacji prawidłową. Przedmiotem oceny sądu w tej sprawie nie jest końcowe stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, lecz sama interpretacja, z uwzględnieniem stanowiska zawartego w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa W ocenie Sądu zawarty w indywidualnej interpretacji wywód prawny dokonany w oderwaniu od przepisów ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie nie wyjaśnia wszystkich aspektów prawno-podatkowych, istotnych w świetle zadanego we wniosku o interpretację pytania. Podsumowując, w opisanej wyżej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa procesowego, co powoduje jej uchylenie. Z tego powodu Sąd odstąpił od analizy merytorycznej udzielonej interpretacji. Sąd bowiem nie jest uprawniony do zastępowania organu administracji publicznej i do orzekania merytorycznego. Sąd nie udziela interpretacji, a zatem nie może, z pominięciem interpretacji dokonanej przez Ministra Finansów, ocenić prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Kontroli Sądu nie jest bowiem poddawane stanowisko wnioskodawcy, a interpretacja indywidualna wydana przez Ministra Finansów (art. 1 p.p.s.a.). Sąd bada, czy zaskarżona interpretacja została udzielona zgodnie z przepisami prawa i z uwzględnieniem okoliczności faktycznych wskazanych przez wnioskodawcę na etapie jej wydawania. Tylko poprzez ocenę prawidłowości interpretacji i w zakresie, w jakim jej udzielono, Sąd może wypowiedzieć się również co do merytorycznego zagadnienia przedstawionego we wniosku o interpretację. Rozpoznając ponownie sprawę Organ dokona wnikliwej analizy stanu faktycznego i oceny stanowiska przedstawionego przez Skarżącą. Przede wszystkim zaś interpretacja powinna zostać uzupełniona odpowiednią argumentacją prawną, z której Strona uzyska informację dlaczego Organ uważa, że jej stanowisko było błędne oraz szerzej uzasadni odniesienie się przez Organ do stanowiska Skarżącej zawartego we wniosku o interpretację. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona interpretacja nie spełnia wymogów określonych w art. 14c § 2 i art. 121 § 1 O.p. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.