I SA/Rz 102/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 marca 2014r. spraw ze skarg "A" Spółka z o.o. z siedzibą w J. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2013r. - nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych od 1 marca 2008r. do 28 lutego 2009r., - nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych od 1 marca 2009r. do 28 lutego 2010r. 1) oddala skargi, 2) zwraca skarżącej "A" Spółka z o.o. z siedzibą w J. kwotę 224 (słownie: dwieście dwadzieścia cztery) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. I SA/Rz 102/14 Uzasadnienie Decyzjami z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołań "A" Sp. z o.o. w J. (dalej: spółka/skarżąca) od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2013r.: - nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1 marca 2008r. do 28 lutego 2009r. w wysokości 24.977,00 zł, - nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1 marca 2009r. do 28 lutego 2010r. w wysokości 4.272,00 zł, utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy wskazał, że w wyniku przeprowadzonego w spółce postępowania kontrolnego stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych: 1) za okres od 1 marca 2008r. do 28 lutego 2009r. polegające na zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów w łącznej kwocie 92.247,93 zł, z czego kwota: * 92.069,50 zł stanowiła różnicę pomiędzy odpisami amortyzacyjnymi obliczonymi od wartości rynkowej środków trwałych wniesionych aportem, a odpisami amortyzacyjnymi obliczonymi od wartości tych środków ustalonej na podstawie art. 16g ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 74, poz.397 ze zm., dalej – u.p.d.o.p.); * 178,43 zł stanowiła różnicę pomiędzy nieumorzoną wartością zlikwidowanego środka trwałego (tj. samochodu Citroen) wniesionego aportem, a niezamortyzowaną częścią tego środka, obliczoną od wartości początkowej ustalonej na podstawie art. 16g ust. 10 pkt 2 u.p.d.o.p. 2) za okres od 1 marca 2009r. do 28 lutego 2010r. polegające na: - zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów w kwocie 93.758,49 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy odpisami amortyzacyjnymi obliczonymi od wartości rynkowej środków trwałych wniesionych aportem, a odpisami amortyzacyjnymi obliczonymi od wartości tych środków ustalonej na podstawie art. 16g ust. 10 pkt 2 u.p.d.o.p., - zawyżeniu przychodów ustalonych dla celów podatkowych o kwotę 71.273,39 zł, bowiem skoro umowa pożyczki na kwotę 808.761,53 zł nie została wykonana, to również umorzone odsetki od niniejszej "pożyczki" nie mogą stanowić przychodów z nieodpłatnego świadczenia. Na podstawie powyższych ustaleń organ I instancji uznał księgi podatkowe spółki za okres od 1 marca 2008 r. do 28 lutego 2009 r. oraz od 1 marca 2009r. do 28 lutego 2010r. za wadliwe, w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od rynkowej wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (w tym znaku towarowego), zamiast od wartości początkowej obliczonej zgodnie art. 16g ust. 10 pkt 2 u.p.d.o.p. Księgi podatkowe spółki zostały uznane za nierzetelne za okres od 1 marca 2008r. do 28 lutego 2009r. w zakresie zaewidencjonowania kwoty przeksięgowanej w celu rozliczenia zobowiązania na rzecz udziałowca, w związku z nieprawidłowym zakwalifikowaniem przedmiotowego przeksięgowania, jako spłaty zobowiązań spółki wobec udziałowca, a także za okres od 1 marca 2009r. do 28 lutego 2010r. w zakresie nieprawidłowego wykazania wartości przychodów tj. uznania za przychód kwoty "umorzenia odsetek od pożyczki z dnia 29 grudnia 2006r." oraz w zakresie zaewidencjonowania kwot wypłat spółki na rzecz udziałowca w związku z nieprawidłowym zakwalifikowaniem przedmiotowych wypłat jako spłaty zobowiązań spółki wobec udziałowca oraz kwoty "umorzenia odsetek od pożyczki". Stwierdzono ponadto wadliwość ewidencji środków trwałych oraz tabeli amortyzacyjnej. W związku z tym organ kontroli skarbowej nie uznał ksiąg podatkowych spółki za ww. okresy za dowód w części dotyczącej stwierdzonych nieprawidłowości. W oparciu o powyższe ustalenia organ I instancji opisanymi na wstępie decyzjami z dnia 20 września 2013r. określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za wskazane okresy. Od ww. decyzji spółka wniosła odwołania. Utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał, że niekwestionowanym w niniejszej sprawie jest to, że w dniu 29 grudnia 2006r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki z o.o. "A" podjęło uchwałę Nr 1/XII/2006 w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego spółki z dotychczasowej kwoty 50.000,00 zł do kwoty 4.650.000,00 zł, tj. o kwotę 4.600.000,00 zł, poprzez utworzenie 9.200 nowych udziałów o wartości 500,00 zł każdy. Podwyższenie kapitału zakładowego spółki nastąpiło przez wniesienie przez dotychczasowego wspólnika K. J. wkładu niepieniężnego w postaci zorganizowanego przedsiębiorstwa o nazwie "B". Wniesione aportem składniki stanowiły przedsiębiorstwo określone w art. 55' Kodeksu cywilnego. W skład wniesionego aportem przedsiębiorstwa wchodziły wartości niematerialne i prawne, nieruchomości, urządzenia techniczne, maszyny i wyposażenie, środki transportowe, znak towarowy [...] wartość firmy, zapasy, należności krótkoterminowe oraz inwestycje krótkoterminowe, zaś jeden ze składników pasywów bilansu stanowiło zobowiązanie z tytułu udzielonej przez K. J. spółce "pożyczki" na podstawie umowy zawartej w dniu 29 grudnia 2006 r. w kwocie 1.553.554 zł, której wysokość została następnie zmniejszona aneksem do umowy pożyczki z dnia 29 grudnia 2009 r. do kwoty 808.761,53 zł. Wartość wnoszonego aportu została ustalona zgodnie z wyceną przedsiębiorstwa sporządzoną przez "C" Sp. z o.o. Wszystkie nowe udziały w podwyższonym kapitale zakładowym zostały objęte przez wspólnika K. J. . Organ I instancji stanął na stanowisku, że spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów, co było efektem błędnego ustalenia wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wchodzących w skład przedsiębiorstwa "B" w J., wniesionego aportem do Spółki w dniu 29 grudnia 2006 r. Dla celów ustalenia "wartości firmy", a w konsekwencji wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych organ I instancji nie uznał m.in. kwoty 808.761,53 zł, wynikającej z zawartej w dniu 29 grudnia 2006 r. umowy pożyczki - ujętej w księgach spółki jako jej zobowiązania wobec udziałowca K. J. - jako długu funkcjonalnie związanego z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przyjęta przez spółkę wartość początkowa środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wniesionych aportem została skorygowana przez organ I instancji i potwierdzona przez organ odwoławczy w trakcie postępowania w przedmiocie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za okresy od 24 listopada 2006r. do 28 lutego 2007r. oraz od 1 marca 2007r. do 29 lutego 2008r. Skutki podatkowe wniesienia aportem przedsiębiorstwa "B" K.J. były również przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie – wyrok z dnia 22 grudnia 2009 r. (sygn. akt I SA/Rz 815/09) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego – wyrok z dnia 20 września 2011r. (sygn. akt II FSK 627/10). W orzeczeniach tych sądy potwierdziły prawidłowość ustaleń oraz stanowisko organów obu instancji dotyczących przedmiotu aportu. W szczególności, sądy uznały za prawidłowe ustalenia organów odnośnie ujemnej wartości wniesionego aportem przedsiębiorstwa oraz za uzasadnione wyłączenie zobowiązania wobec udziałowca w kwocie 808.761,57 zł z wartości długów funkcjonalnie związanych z działalnością gospodarczą zbywcy, gdyż zobowiązanie to nie mogło powstać pomiędzy przedsiębiorstwem, a właścicielem tego przedsiębiorstwa. Za prawidłowe zostało uznane również stanowisko organów, że umowa pożyczki na kwotę 808.761,53 zł między K. J. , a spółką nie została wykonana, bowiem jeżeli K. J. nie przysługiwała wierzytelność od spółki, to zaewidencjonowanie w księgach spółki ww. kwoty pożyczki jako jej zobowiązanie wobec udziałowca, jak i zaewidencjonowanie kwoty odsetek jako należne, a niezapłacone, nie odzwierciedlają faktycznego przebiegu operacji gospodarczych. Wobec powyższego wartość zobowiązań wykazanych w aporcie została zawyżona o kwotę wykazaną jako pożyczka. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organy podatkowe są związane prawomocnymi orzeczeniami sądów administracyjnych, nie mogły zatem pominąć rozstrzygnięć sądowych zapadłych wobec spółki. Oznacza to, że skutki podatkowe wniesienia aportu potwierdzone prawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 22 grudnia 2009r. sygn. akt I SA/Rz 815/09 należy uznać za udowodnione i niepodlegające weryfikacji. Odnośnie podniesionego w odwołaniach zarzutu nierespektowania przez organy wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 12 maja 2011r. (sygn. akt [...]), organ odwoławczy podniósł, że przedmiotem tego rozstrzygnięcia nie było badanie kwestii pożyczki w kontekście uwarunkowań prawnopodatkowych. Sąd ten stwierdził jedynie fakt zawarcia umowy pożyczki oraz jej wykonanie – w zakresie uznanego powództwa, nie czynił ustaleń faktycznych w sprawie (nie badał okoliczności faktycznego wykonania umowy pożyczki), gdyż był związany uznaniem powództwa. Ponadto, to w gestii organów podatkowych leży ustalanie prawnopodatkowych stanów faktycznych, a obowiązek zwrócenia się do sądu cywilnego organy podatkowe mają jedynie w sytuacji zaistnienia wątpliwości, co do cywilnoprawnych aspektów danego stosunku prawnego. Ustosunkowując się do zarzutu niezastosowania przez organ I instancji wyjaśnień Ministerstwa Finansów zawartych w piśmie z dnia 4 marca 2013r. organ wyjaśnił, że nie zostały one sporządzone w formie interpretacji indywidualnej czy ogólnej, a ponadto dotyczą przepisów ustawy o rachunkowości. W konsekwencji, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że spółka: - w okresie od 1 marca 2008r. do 28 lutego 2009r. - uprawniona była do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od nabytych w drodze aportu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wchodzących w skład przedsiębiorstwa w łącznej kwocie 545.286,66 zł. Z uwagi na to, że spółka zaliczyła w ciężar kosztów w rachunku podatkowym odpisy amortyzacyjne od ww. składników majątkowych w łącznej kwocie 637.534,59 zł, zawyżyła koszty uzyskania przychodów z tego tytułu o kwotę 92.247,93 zł, - w okresie od 1 marca 2009r. do 28 lutego 2010r. - uprawniona była do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od nabytych w drodze aportu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wchodzących w skład przedsiębiorstwa w łącznej kwocie 558.161,10 zł. Z uwagi na to, że spółka zaliczyła w ciężar kosztów w rachunku podatkowym odpisy amortyzacyjne od ww. składników majątkowych w łącznej kwocie 651.919,59 zł, zawyżyła koszty uzyskania przychodów z tego tytułu o kwotę 93.758,49 zł. Na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej spółka złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucono naruszenie: 1) art. 16 g ust. 2 w zw. z art. 16 g ust. 10 pkt 2 u.p.d.o.p. poprzez ich zastosowanie i przyjęcie wartości początkowej środków trwałych amortyzowanych w przedsiębiorstwie skarżącej wedle wyliczeń organu, 2) art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz.749 ze zm.) – dalej: O.p., wobec błędnego przyjęcia przez organ, że zaistniało zdarzenie, z którym ustawa podatkowa wiąże w odniesieniu do osoby skarżącej powstanie zobowiązania podatkowego, 3) art. 187 § 1 O.p. poprzez wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego w postaci aktu notarialnego z dnia 29 grudnia 2006r. nr rep. A 7869/2006, decyzji z dnia 2 listopada 2007r. nr 236/2007 Urzędu Miasta., umowy pożyczki z dnia 29.12.2006r., porozumienia kompensacyjnego z dnia 30 września 2007r., nadto wskutek naruszenia obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 4) art. 191 O.p. poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a to umowy pożyczki z dnia 29 grudnia 2006r. i porozumienia kompensacyjnego z dnia 30 września 2007r. i w konsekwencji uznanie, że umowa pożyczki z dnia 29 grudnia 2006r. nie została wykonana przez Pożyczkodawcę wskutek umownego potrącenia (porozumienia kompensacyjnego z dnia 30 września 2007r.), 5) art. 194 § 1 O.p., wskutek jego niezastosowania w odniesieniu do niżej wskazanego orzeczenia Sądu Rejonowego w K., 6) art. 55 2 k.c. w zw. z art. 55 1 pkt 4 k.c. wskutek błędnego przyjęcia, iż podatnik K.J. wniosła na dzień 29 grudnia 2006r. do spółki w formie aportu wszelkie wierzytelności i prawa majątkowe z tytułu prowadzonej odrębnie działalności gospodarczej pod firmą "B" - a to wobec dalszego prowadzenia we własnym imieniu i na własny rachunek w/w przedsiębiorstwa do dnia 31 października 2007r., 7) art. 365 § 1 k.p.c. poprzez uchybienie zasadzie związania organów administracji publicznej prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego w K. Wydziału V Gospodarczego sygn. akt [...] z dnia 12 maja 2011r. zapadłym i uprawomocnionym przed wszczęciem i zakończeniem przedmiotowego postępowania podatkowego oraz autonomiczne przyjęcie, iż umowa pożyczki z dnia 29 grudnia 2006r. nie została przez podatnika K. J. faktycznie wykonana, 8) art. 720 § 1 k.c. wskutek jego błędnej wykładni w części dotyczącej treści umowy pożyczki z dnia 29 grudnia 2006r. oraz jej wzajemnego wykonania przez podatnika K. J. oraz "A" Sp. z o.o. W uzasadnieniu skarg skarżąca podniosła, że w okresie od dnia 1 marca 2008r. do dnia 28 lutego 2009r. oraz od dnia 1 marca 2009r. do dnia 28 lutego 2010r. dokonywała odpisów amortyzacyjnych zgodnie z obowiązującymi przepisami. W ocenie skarżącej, prawidłowe było przyjęcie dla potrzeb amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych na poziomie ich wartości rynkowej, gdyż udziały w spółce zostały objęte przez K. J. w wyniku wniesienia jej przedsiębiorstwa do tejże spółki - nie zaś w wyniku kupna tychże udziałów, przyjęcia do odpłatnego korzystania na podstawie umowy lub wniesienia przedsiębiorstwa państwowego w formie wkładu niepieniężnego do jednoosobowej spółki Skarbu Państwa - tylko bowiem w takim przypadku zachodzić może ujemna wartość firmy, implikująca przyjęcie początkowej wartości środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w celu amortyzacji zgodnie z art. 16 g ust. 10 pkt 2 u.p.d.o.p. W w/w okresie skarżąca prowadziła zatem prawidłowo ewidencję środków trwałych oraz tabelę amortyzacyjną. Ponadto skarżąca stwierdziła, że prawidłowo ewidencjonowała swoje zobowiązania wobec K. J. z tytułu umowy pożyczki z dnia 29 grudnia 2006r. W ocenie skarżącej, z uwagi na tryb objęcia przedsiębiorstwa K. J. przez skarżącą w zamian za udziały, zastosowanie przez organy art. 16 g ust. 10 pkt 2 u.p.d.o.p. powoduje, że zaskarżone decyzje rażąco naruszają prawo, a stanowisko organów jest sprzeczne z wyjaśnieniami Ministerstwa Finansów z dnia 4 marca 2013r. w przedmiocie otrzymania w formie aportu przedsiębiorstwa, którego wartość jest wyższa od wartości nominalnej wydanych w zamian za aport udziałów w spółce kapitałowej (Biuletyn Informacyjny dla Służb Ekonomiczno - Finansowych nr 13 [804] z dnia 1 maja 2013r). Zdaniem skarżącej, organ prowadzący postępowanie kontrolne jest związany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. Wydziału V Gospodarczego sygn. akt [...] z dnia 12 maja 2011r. stwierdzającym, iż umowa pożyczki z dnia 29 grudnia 2006r. została przez K. J. i skarżącą wykonana zgodnie z jej treścią. Skarżąca podkreśliła, że ww. orzeczenie sądu powszechnego zapadło i uprawomocniło się przed wszczęciem niniejszego postępowania podatkowego, co odróżnia je od stanu faktycznego i prawnego ległego u podstaw orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, powoływanych w zaskarżonych decyzjach. Skarżąca nie zgadza się z poglądem organów, iż wykonanie umowy pożyczki przez K. J. dla swej skuteczności winno nastąpić w formie przekazania środków na konto lub do kasy – nie zaś kompensaty, zatem z punktu widzenia prawa podatkowego pożyczkobiorca jest uprawniony do wykonania umowy w drodze umownego potrącenia, natomiast pożyczkobiorca nie ma takiego uprawnienia. Zdaniem skarżącej, stanowisko takie różnicuje prawa i obowiązki stron umowy pożyczki jako umowy stricte cywilnej, bez umocowania w jakimkolwiek przepisie prawa. Z ostrożności procesowej, w odniesieniu do wysokości zobowiązania podatkowego ustalonego zaskarżoną decyzją, skarżąca zarzuciła jego nieprawidłowe ustalenie, oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym i błędne ustalenie, że wszelkie wierzytelności i zobowiązania K. J. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej stały się - z dniem wniesienia przedsiębiorstwa "B" do spółki - ex lege częścią majątku tej spółki. Zdaniem skarżącej, przedmiotem aportu na dzień 29 grudnia 2006 r. były tylko istniejące w tym dniu składniki majątkowe i niemajątkowe przedsiębiorstwa. Własnością spółki nie stały się te składniki, które nie zostały ujawnione w wycenie "C" i w uchwale Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z dnia 29 grudnia 2006r., a były to zobowiązania i wierzytelności przyszłe, nie zgłoszone na dzień wniesienia aportu, w tym w szczególności nie zgłoszone na ww. dzień roszczenia z tytułu reklamacji jakościowych dostarczonego przez K. J. towaru oraz niewymagalne wierzytelności. Ponieważ wycena przedsiębiorstwa K. J., która prowadziła księgi rachunkowe w ramach księgi przychodów i rozchodów nie może być utożsamiana z bilansem spółek kapitałowych, zaszła potrzeba rozliczenia tych pozycji aktywów i pasywów osoby prowadzącej działalność gospodarczą ze spółką, które powstały po dniu 29 grudnia 2006r. Docelowo spółka ta przejęła wszelkie interesy majątkowe K. J., a nie mogło stać się to w ramach aktu, którego przedmiotem było wniesienie aportem przedsiębiorstwa do w/w spółki. Po dniu 29 grudnia 2006r. K.J. w dalszym ciągu prowadziła działalność gospodarczą pod firmą "B" zaś do wykreślenia jej działalności z ewidencji doszło w dniu 31 października 2007r. W tym terminie doszło też do wykonania umowy pożyczki z dnia 29 grudnia 2006r. i ostatecznej likwidacji prowadzonej działalności wykonywanej osobiście przez K. J. Inaczej, niż w podmiotach prowadzących tzw. pełną księgowość, nie było fizycznej możliwości wykazania wszystkich aktywów i pasywów przedsiębiorcy na dzień wniesienia jego przedsiębiorstwa do spółki. Stąd też zasadnym było sięgnięcie do instytucji pożyczki, w celu zgodnego z prawem rozliczenia aktywów i pasywów przedsiębiorcy wnoszącego swe przedsiębiorstwo do spółki z o.o. Ponadto, skarżąca zarzuciła, że "zobowiązania wobec właściciela" opisane w wycenie przedsiębiorstwa "B", zostały błędnie potraktowane jako zobowiązania przedsiębiorstwa osoby fizycznej wobec tej osoby fizycznej, podczas gdy adresatem tego zapisu była "A" Sp. z o.o. i "zobowiązania" te stanowiły w istocie wierzytelność osoby prowadzącej przedsiębiorstwo - K. J., z tytułu sprzedaży towarów. Skarżąca wskazała, że w tej sytuacji K.J. wybrała umowę pożyczki, wiedząc, iż wierzytelności przysługujące jej z tytułu wystawionych FV, zaewidencjonowanych jako przychód w ramach prowadzonej działalności gospodarczej "B" i już opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych, będą sukcesywnie spełniane przez dłużników na jej rzecz, udzieliła z kolei na rzecz spółki pożyczki w dniu 29 grudnia 2006r. Umowa w swej treści nie określała terminu wydania jej przedmiotu, dopuszczała natomiast jej wykonanie poprzez umowne potrącenie wierzytelności. Wobec takiej konstrukcji, w roku podatkowym doszło do wzajemnego i umownego zarazem potrącenia wierzytelności spółki w stosunku do K. J. o wydanie przedmiotu pożyczki oraz z tytułu uwzględnionych reklamacji (zwrot świadczeń pieniężnych dokonywany przez spółkę na rzecz odbiorców w związku z wadliwością dostarczonego towaru, który to obowiązek faktycznie obciążał w dalszym ciągu K. J. ), z wierzytelnością K. J. w stosunku do spółki o zwrot pożyczki. Operacje powyższe, dokonane zostały w oznaczonym przez strony umowy pożyczki terminie tj. w okresie od dnia 30 grudnia 2006r. do dnia 31 grudnia 2011r. W ocenie Skarżącej, do skonsumowania umowy pożyczki doszło w dniu 30 września 2007r., albowiem w tym dniu przedmiot pożyczki zarówno wydano, jak i zwrócono. Zdaniem skarżącej, takie rozwiązanie nie jest sprzeczne z brzmieniem art. 720 k.c. i nast., w szczególności zaś wykonanie umowy pożyczki w drodze potrącenia nie jest wyłączone z mocy art. 505 k.c. W odpowiedziach na skargi organ odwoławczy wniósł o oddalenie skarg, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Ponadto organ dodał, że zgodnie z zapisem § 1 pkt 4 uchwały z dnia 29 grudnia 2006r. dokonano wniesienia całości przedsiębiorstwa skarżącej i wszystkich jego poszczególnych składników tytułem aportu na rzecz spółki. Za nieuzasadniony organ uznał zarzut istnienia niewniesionego do spółki majątku K. J., w tym w formie wierzytelności niewymagalnych i roszczeń z tytułu wadliwości towarów. Stan zapisów księgowych w spółce nie uzasadnia twierdzeń skarżącej, nie potwierdza również zarzutów o konieczności dokonania wzajemnych rozliczeń w formie stypizowanej umowy pożyczki, w której zobowiązanie z tytułu wydania przedmiotu pożyczki, podlega kompensacie z zobowiązaniem o jej zwrot. Organ podkreślił również, iż zgodnie z postanowieniem § 2 pkt 3 umowy z dnia 29 grudnia 2006r. (w brzmieniu nadanym aneksem z tej samej daty), jedynie "spłata pożyczki" nastąpić mogła w formie kompensaty, bowiem strony nie przewidziały wydania przedmiotu pożyczki w tej formie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. nr 153,poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Skarga nie jest zasadna. Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że w dniu 29 grudnia 2006r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników spółki podjęło uchwałę Nr l/XII/2006 w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego spółki z dotychczasowej kwoty 50.000,00 zł do kwoty 4.650.000,00 zł, tj. o kwotę 4.600.000,00 zł, poprzez utworzenie 9.200 nowych udziałów o wartości 500,00 zł każdy. Podwyższenie kapitału zakładowego spółki nastąpiło przez wniesienie przez dotychczasowego wspólnika K. J. wkładu niepieniężnego w postaci zorganizowanego przedsiębiorstwa o nazwie "B". Wniesione aportem składniki stanowiły przedsiębiorstwo określone w art. 551 Kodeksu cywilnego. W skład wniesionego aportem przedsiębiorstwa wchodziły wartości niematerialne i prawne, nieruchomości, urządzenia techniczne, maszyny i wyposażenie, środki transportowe, znak towarowy [...], wartość firmy, zapasy, należności krótkoterminowe oraz inwestycje krótkoterminowe, zaś jeden ze składników pasywów bilansu stanowiło zobowiązanie z tytułu udzielonej spółce przez K. J. "pożyczki", na podstawie umowy zawartej w dniu 29 grudnia 2009r. w kwocie 1.553.554 zł, której wysokość została następnie zmniejszona - aneksem do umowy pożyczki z dnia 29 grudnia 2006r. - do kwoty 808.761,53 zł. Wszystkie nowe udziały w podwyższonym kapitale zakładowym zostały objęte przez wspólnika K. J. Kwestią sporną jest wysokość zaliczonych przez skarżącą do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od nabytych w drodze aportu składników majątkowych. Powyższa kwestia związana jest z ustaleniem wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wniesionych do spółki w formie aportu, od których skarżąca naliczyła odpisy amortyzacyjne. Organy podatkowe nie uznały kwoty 808.761,53 zł wynikającej z zwartej w dniu 29 grudnia 2006r. umowy pożyczki, jako długu funkcjonalnie związanego z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonych decyzji Sąd stwierdza, że sporna kwestia dotycząca ustalenia wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wchodzących w skład przedsiębiorstwa K. J. - "B", wniesionego do spółki w formie aportu, była już przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie z dnia 22 grudnia 2009r. sygn. akt I SA/Rz 815/09 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2011r. sygn. akt II FSK 627/10. W orzeczeniach tych, choć dotyczyły one innych okresów podatkowych, prawomocnie rozstrzygnięto kwestię prawidłowego ustalenia przez organy podatkowe wartości początkowej ww środków trwałych, stanowiącej podstawę dokonania odpisów amortyzacyjnych w kolejnych latach. Wskazać należy, iż stosownie do art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza więc, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być ona już ponownie badana (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1103/10, LEX nr 992476). Sąd rozpoznający obecnie sprawę uznaje zatem, że powyższe rozstrzygnięcia i tezy zaprezentowane przez WSA w Rzeszowie i NSA w powołanych wyrokach są aktualne w niniejszych sprawach, w odniesieniu do prawidłowości dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. Z tych względów Sąd podziela w całości zaprezentowane tam wywody, natomiast odnosząc się do zarzutów skarg stwierdza, co następuje. W myśl art. 16h ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 16g ust. 2 u.p.d.o.p., wartość początkową firmy stanowi dodatnia różnica między ceną nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, ustaloną zgodnie z ust. 3 i 5, albo nominalną wartością wydanych akcji lub udziałów w zamian za wkład niepieniężny, a wartością rynkową składników majątkowych wchodzących w skład kupionego, przyjętego do odpłatnego korzystania albo wniesionego do spółki przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, odpowiednio z dnia kupna, przyjęcia do odpłatnego korzystania albo wniesienia do spółki. Stosownie do art. 16g ust. 10 pkt 2 u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu 29 grudnia 2006r, czyli w dacie wniesienia przedsiębiorstwa K. J. tytułem aportu do "A" Sp. z o.o., w razie nabycia w drodze kupna, przyjęcia do odpłatnego korzystania lub wniesienia w postaci wkładu niepieniężnego, przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, łączną wartość początkową nabytych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowi różnica między ceną nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, ustaloną zgodnie z ust. 3 i 5, albo nominalną wartością wydanych akcji lub udziałów, a wartością składników majątkowych nie będących środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnymi, w przypadku niewystąpienia dodatniej wartości firmy. Zatem, wbrew twierdzeniom skargi, ujemna wartość firmy mogła mieć miejsce również w przypadku wniesienia w postaci aportu przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części do spółki. Zmiana powołanego przepisu w tym zakresie nastąpiła dopiero z dniem 1 stycznia 2007r. W ocenie Sądu, zarzut dotyczący błędnego przyjęcia wartości początkowej środków trwałych amortyzowanych przez skarżącą jest niezasadny. Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko orzekających organów, którego prawidłowość została stwierdzona prawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 22 grudnia 2009r., sygn. akt I SA/Rz 815/09, w postępowaniu w przedmiocie straty spółki w podatku dochodowym od osób prawnych, że dla celów ustalenia "wartości firmy", a w konsekwencji wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, należało nie uznać kwoty wynikającej z zawartej w dniu 29 grudnia 2006r. umowy pożyczki, która została ujęta w księgach skarżącej jako jej zobowiązania wobec udziałowca K. J., jako długu funkcjonalnie związanego z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa. Ustalono bowiem, że w rzeczywistości umowa ta nie została wykonana, gdyż jej przedmiot nie został wydany. Doszło jedynie do przeksięgowania wniesionego aportem "zobowiązania - "B"" wobec właściciela K. J. na "pożyczkę". Przedmiotowe zobowiązanie nie mogło powstać pomiędzy przedsiębiorstwem, a właścicielem tego przedsiębiorstwa. Nie jest bowiem możliwe postanie stosunku zobowiązaniowego pomiędzy osobą fizyczną będącą właścicielem przedsiębiorstwa a tym przedsiębiorstwem, które nie ma odrębnej od właściciela osobowości, ani zdolności od zaciągania zobowiązań. Nie ma żadnego wewnętrznego stosunku zobowiązaniowego pomiędzy przedsiębiorcą, a właścicielem, w związku z czym zobowiązanie to nie może stanowić przedmiotu aportu oraz nie podlega zamianie na pożyczkę udzieloną spółce z o.o. W związku z powyższym wartość zobowiązań wykazanych w aporcie została przez skarżącą zawyżona o kwotę wykazaną jako pożyczka oraz odsetki od tej pożyczki. Słusznie bowiem uznano, że skoro umowa pożyczki nie została wykonana, to również umorzone odsetki od niniejszej "pożyczki" nie mogą stanowić przychodów z nieodpłatnego świadczenia. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia przepisu art. 552 Kodeksu cywilnego oraz art. 720 Kodeksu cywilnego. Zdaniem Sądu, w przedmiotowym stanie faktycznym niewątpliwym jest, że nie doszło do zrealizowania umowy pożyczki. Na konto czy do kasy spółki nie wpłynęły środki pieniężne, a z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu nie wynika, że umowa ta została wykonana innymi środkami niż te, które stanowiły wierzytelność udziałowca K. J. wobec spółki z o.o. i które nie mogły być przedmiotem umowy pożyczki. Jak stwierdził, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną skarżącej od ww. wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 22 grudnia 2009r. sygn. akt I SA/Rz 815/09, "istotą umowy pożyczki jest uzyskanie biorącego pożyczkę władztwa nad określoną ilością rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku lub pieniędzy, czyli uzyskanie możliwości dysponowania określoną ilością rzeczy lub pieniędzy.; z reguły zatem konieczne jest fizyczne przeniesienie przedmiotu pożyczki, chyba, że uzyskanie władztwa nad przedmiotem pożyczki przez pożyczkobiorcę możliwe jest przez wydanie mu innych środków, o których mowa w art. 348 K.c. W przypadku "zamiany zysku na przedmiot pożyczki" biorący pożyczkę nie uzyskuje rzeczywistego władztwa nad jakimikolwiek środkami pieniężnymi, będącymi przedmiotem tej pożyczki, ponieważ gdyby pieniądze, które skarżąca Spółka zamierzała pożyczyć od jej udziałowca, były w kasie przedsiębiorstwa wnoszonego w formie aportu lub na jego rachunku bankowym, jako składniki tego przedsiębiorstwa (art. 551 pkt 4 K.c. - środki pieniężne i wierzytelności) stałyby się własnością Spółki z chwilą wniesienia do niej tego przedsiębiorstwa w formie aportu, bez potrzeby zawierania dodatkowych umów. Dlatego też opisywana w skardze kasacyjnej "zamiana zysku na pożyczkę" jest umową pozbawioną przedmiotu. Dokonana w jej następstwie operacja księgowa nie stanowi więc wykonania umowy pożyczki, co słusznie przyjęły organy podatkowe. Stanowisko to Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela. Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut naruszenia art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, przez nieuwzględnienie przez orzekające w sprawie organy wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 12 maja 2011r., sygn. akt [...]. Należy podkreślić, że ww. wyrok zapadł na skutek uznania powództwa, zatem Sąd Rejonowy w K. nie czynił ustaleń faktycznych w sprawie, gdyż na mocy art. 213 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, będąc związany uznaniem powództwa badał jedynie czy uznanie to nie było sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzało do obejścia prawa. W związku z tym, Sąd ten nie badał okoliczności wykonania umowy pożyczki, ani kwestii ewentualnego przekształcenia zobowiązania pomiędzy K. J. , a jej przedsiębiorstwem. Ponadto, jak słusznie wywodzą w niniejszej sprawie organy, ww. wyrok wyraża cywilnoprawną, a nie prawnopodatkową ocenę zaistniałych okoliczności faktycznych, która leży w gestii organów podatkowych. Należy podkreślić, że prawo podatkowe i prawo cywilne to dwie autonomiczne gałęzie prawa, a poszczególne ich instytucje, choć wzajemnie na siebie oddziaływujące, zachowują daleko idącą niezależność. (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 czerwca 2012r. I SA/Rz 427/12 dostępny w CBOiS – www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 365 kodeksu postępowania cywilnego, traktujący o związaniu sądów oraz innych organów państwowych i organów administracji publicznej prawomocnymi orzeczeniami, znajduje się w ustawie, która zgodnie z brzmieniem jej art. 1 normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy tego Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne). Z tego względu, skutków oddziaływania poszczególnych jego dyspozycji oraz instytucji nie sposób przenosić w sposób automatyczny i bezpośredni na relacje prawnopodatkowe. Stosownie do art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa. Regulacja ta wskazuje wyraźnie na to, że ustalanie prawnopodatkowych stanów faktycznych leży w gestii organów podatkowych, również jeżeli chodzi o ocenę podatkowych skutków poszczególnych zdarzeń cywilnoprawnych. Ustawodawca nakazuje organom podatkowym zwrócenie się do sądu cywilnego jedynie w sytuacji zaistnienia wątpliwości, co do cywilnoprawnych aspektów danego stosunku prawnego, w celu zapewnienia ich prawidłowej oceny na gruncie regulacji podatkowych. W wyroku z dnia 18 lutego 2009r., sygn. akt I FSK 1851/2007, (LexPolonica nr 2459596) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy podatkowe posiadają uprawnienie do oceny skutków, jakie w sferze prawa podatkowego wywołują zawierane przez podatników transakcje. Uprawnienie takie, w przypadku braku wątpliwości, co do rzeczywistego przebiegu transakcji wynika z zasad ogólnych postępowania podatkowego, a zatem organy mają prawo do samodzielnego dokonywania oceny zawartych przez podatnika umów pod kątem ich zgodności z przepisami podatkowymi, a także rzeczywistych zamiarów stron umowy, gdy wykażą one w sposób bezsporny pozorność danych transakcji. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, w niniejszym postępowaniu nie doszło do naruszenia art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. W świetle zarzutów skargi należy również stwierdzić, iż powoływanie się przez skarżącą na wyjaśnienia Ministerstwa Finansów (z dnia 4 marca 2013r.) nie może odnieść oczekiwanych przez nią skutków prawnych, bowiem stanowisko tego organu dotyczy przepisów ustawy o rachunkowości (ustawa z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości Dz. U. z 2009r. Nr 152, poz. 1223 ze zm.), która nie może mieć wprost zastosowania do wykładania przepisów prawa podatkowego i oczywiście przepisy tej ustawy nie są przepisami prawa podatkowego. Ponadto, regulacje powyższe, nie mogą zastępować przepisów prawa podatkowego, ani stanowić dla nich swoistego rodzaju konkurencji. (por. wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 23 września 2008r., sygn. akt I SA/Rz 552/08, oraz z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Rz 427/12 dostępny w CBOiS – www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Nieuzasadnione, w ocenie Sądu, są również twierdzenia skargi jakoby istniał jakikolwiek niewniesiony do skarżącej spółki majątek udziałowca K. J. w formie roszczeń niewymagalnych i roszczeń z tytułu wadliwości towarów, z którego to mienia miała być udzielona kwestionowana pożyczka. Wskazany w postępowaniu stan zapisów księgowych w skarżącej spółce nie potwierdza zarzutu skarżącej odnośnie tej kwestii, ani zarzutu o konieczności dokonania wzajemnych rozliczeń w formie umowy pożyczki, w której zobowiązanie z tytułu wydania przedmiotu pożyczki, podlega kompensacie ze zobowiązaniem o jej zwrot. Stosownie do treści art.552 k.c., czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Powyższy przepis daje stronom możliwość wyłączenia niektórych składników wchodzących w skład przedsiębiorstwa, powinny być jednak one wyraźnie zaznaczone w umowie, której przedmiotem jest przedsiębiorstwo. Z aktu notarialnego z dnia 29 grudnia 2006r. Rep. A nr 7869/2006 wynika, że przedsiębiorstwo "B" K.J. zostało wniesione do spółki z o.o. "A" w całości i ze wszystkimi jego poszczególnymi częściami (§ 1 pkt 2 i pkt 4 uchwały nr 1/XII/2006). Wszystkie składniki przedsiębiorstwa i ich wartość określone zostały w wycenie przedsiębiorstwa, sporządzonej przez "C" Sp. z o.o. w R. Wśród tych składników po stronie aktywów znalazły się m.in. należności od kontrahentów. Natomiast analiza stanu pasywów przedsiębiorstwa K. J. wskazuje na to, że wykazane tam zostały zobowiązania wobec właścicieli w wysokości 1.553.554,00zł; w takiej samej kwocie K.J. udzieliła pożyczki skarżącej spółce w dniu 29 grudnia 2006r. (aneksem z tego samego dnia wysokość tej pożyczki zmieniono na kwotę 808.761,53zł.). Skoro zatem przedmiotem aportu było całe przedsiębiorstwo, bez żadnych wyłączeń, to nie można uznać, że pozostały jakieś nieprzekazane wierzytelności tego przedsiębiorstwa i one potem uległy zamianie w pożyczkę. Brak zatem podstaw do uznania, że jeszcze po wniesieniu przedsiębiorstwa do spółki K.J. otrzymywała należności od kontrahentów (bo prowadziła w dalszym ciągu działalność gospodarczą aż do 31 października 2007r.) i to te właśnie środki, a nie wierzytelność z tytułu zobowiązań przedsiębiorstwa wobec jego właścicieli, zostały przekazane spółce w formie pożyczki. Przeczy temu również fakt, że umowa pożyczki została zawarta w dniu 29 grudnia 2006r., czyli w dacie wniesienia przedsiębiorstwa do spółki. Odnośnie natomiast braku możliwości przekształcenia zobowiązania wobec właścicieli w pożyczkę Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w powołanym wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 22 grudnia 2009r. sygn. akt I SA/Rz 815/09 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2011r. sygn. akt II FSK 627/10. Przy czym istotne jest to, że zobowiązanie wobec właściciela nie mogło ulec przekształceniu w wierzytelność K. J. wobec spółki, dlatego nie było przedmiotem pożyczki. Natomiast brak przepływu środków ma znaczenie drugorzędne. Konsekwencją uznania za prawidłowe ustaleń organów dotyczących wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wniesionych do spółki w formie aportu jest przyjęcie za prawidłowe ustaleń odnoszących się do wysokości odpisów amortyzacyjnych naliczonych od przedmiotowych składników majątkowych za okres od 1 marca 2008r. do 28 lutego 2009r. oraz 1 marca 2009r. do 28 lutego 2010r. Zasadnie zatem organy stwierdziły, że spółka uprawniona była do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od ww. składników majątkowych w łącznych kwotach odpowiednio 545.286,66 zł i 558.161,10 zł, a nie jak twierdzi skarżąca - 637.534,59 zł i 651.919,59 zł. Słusznie więc stwierdzono, że skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów z tego tytułu o kwoty odpowiednio 92.247,93 zł i 93.758,49 zł. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącej, zaskarżone decyzje nie naruszają art. 16g ust. 2 i ust. 10 pkt 2 u.p.d.o.p . Uznając, że orzekające w sprawie organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa, Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji i dlatego na podstawie art.151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skarg. O zwrocie nadpłaconego wpisu w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] Sąd orzekł na podstawie art.225 P.p.s.a., uznając, że należny wpis w tej sprawie wynosi 526zł.