I SA/Wa 1342/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości przez powiat 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego J. O. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. syg. akt I SA/Wa 1342/13 Uzasadnienie Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 roku Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( DZ.U z 2013 roku, poz. 267 dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Powiatu [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 roku nr [...] o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku przez Powiat [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], jedn.ew. [...], zajętej pod drogę publiczną nr [...] – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku przez Powiat [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], jed. ewid. [...], zajętej pod drogę publiczną nr [...]. Organ wydając przedmiotową decyzję ustalił i zważył co następuje: W dniu 20 października 2010 roku Powiatowy Zarząd Dróg Publicznych w [...] wystąpił w trybie art. 73 ustawy z 13 października 1998 roku – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną( DZ.U nr 133, poz. 872 ze zm. dalej ustawa ) o wydanie decyzji potwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku przez Powiat [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha obręb [...], jed. ewid. [...] zajętej pod drogę publiczną nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 roku odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku własności wyżej określonej działki nr [...] przez Powiat [...]. Odwołanie od decyzji organu I Instancji wniósł Zarząd Powiatu [...], podnosząc w szczególności, że organ rozpoznający sprawę błędnie ocenił zebrany materiał dowodowy, czym naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. Organ wskazał, że zgodnie z art. 73 ust.1 ustawy nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 roku we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 roku stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Nabycie własności nieruchomości we wyżej wskazanym trybie wymagało spełnienia łącznie następujących przesłanek: - nieruchomość nie mogła być własnością Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego; - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną; - nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Zdaniem organu z przywołanego przepisu wynika, iż organ rozpoznając wniosek w trybie art. 73 ustawy winien badać spełnienie przesłanek na dzień 31 grudnia 1998 roku. Nieruchomość oznaczona nr ew. [...] stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 roku własność J. O. (s. J. i J.). Następnie w wyniku umowy darowizny właścicielem tej nieruchomości stał się jego syn J. O. (s. J. i L.). Przedmiotem wniosku o stwierdzenie nabycia prawa własności była część działki [...] oznaczona ewidencyjnie nr [...] o pow. [...] ha, która to działka stanowiła część drogi publicznej – pas drogowy – obecnie drogi powiatowej nr [...]. Droga nr [...] ( dawniej nr [...]) relacji [...]–[...]–[...]–[...]–[...] na podstawie rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 roku została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich. Z dniem 1 stycznia 1999 roku droga ta w oparciu o przepis art. 103 ust.3 ustawy stała się drogą powiatową. Organ zauważył, że przestrzenny zasięg art. 73 ust.1 ustawy w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 roku do definicji pasa drogowego( art. 4 ust.1 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych) jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągu ruchu pojazdów i pieszych. Następnie organ wskazał, że o przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 roku bądź sposób z niej korzystania. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i psem izolacyjnym. Organ podniósł, że w aktach sprawy znajduje się mapa z projektem podziału nieruchomości, która została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu 30 lipca 2010 roku, która obrazuje stan zajęcia działki [...] pod drogę na datę 31 grudnia 1998 roku. Fakt ten w ocenie organu pozwala przyjąć, że przesłanka zajęcia pod drogę publiczną wyżej wskazaną została spełniona. W przedmiocie wykonywania władztwa publicznego nad przedmiotową drogą organ odwoławczy uchylając orzeczenie organu I Instancji oraz stwierdzając nabycie przez Powiat [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka [...] zajętej pod drogę publiczną organ powołał się na dowód w postaci oświadczenia pracownika Rejonu Dróg w B. S.W., z którego wynika, że w okresie do 31 grudnia 1998 roku na obszarze pasa drogowego drogi powiatowej nr [...], również w rejonie działki [...] były wykonywane wszystkie prace związane z bieżącym utrzymaniem drogi w postaci remontów cząstkowych nawierzchni, koszenia poboczy, skarp, stawiania znaków drogowych. W oparciu o ten dowód organ uznał, że została spełniona przesłanka sprawowania władztwa publicznego przez zarządcę drogi. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł J. O. Zarzucał on naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1, art. 80 i art. 8 k.p.a. tj. naruszenia zasady praworządności oraz konieczności dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej poprzez tendencyjną i niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, co jest niezgodne z regułami postępowania dowodowego, a jako takie w konsekwencji obraża art. 8 k.p.a.; b) art. 8, art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a tj. ignorancji w toku postępowania oraz na etapie wydawania decyzji i jej uzasadnienia, tzw. zasady pogłębiania zaufania uczestników do władzy publicznej oraz zasady przekonywania. Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił, że organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie reformatoryjne całkowicie pominął ustalenia poczynione przez Wojewodę [...] i w ogóle nie odniósł się do zgromadzonych przez ten organ dowodów, które jednoznacznie wskazywały, że ojciec skarżącego był jedynym władającym przedmiotową nieruchomością. Skarżący podniósł, że organ co prawda jest władny dokonując oceny materiału dowodowego odmówić wiary określonym dowodom, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Powołał się na zasadę wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, która nakłada na organ obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Ocena wyników postępowania dowodowego będzie wadliwa z tego powodu, że jest oparta na materiale dowodowym niekompletnym lub nie w pełni rozpatrzonym. Skarżący zauważył, że organ administracji publicznej kilkakrotnie wzywał Powiatowy Zarząd Dróg Publicznych do przedłożenia dokumentów dotyczących wykonywania władztwa publiczno-prawnego nad przedmiotową nieruchomością. Zarządca drogi nie przedstawił żadnego dowodu, który choćby tylko pośrednio wskazywał na to, że na dzień 31 grudnia 1998 roku przedmiot postępowania był we władaniu tego podmiotu. Skarżący zarzucał, że organ pominął tę część dowodów z których jednoznacznie wynikało, że to poprzednicy prawni skarżącego – rodzina O. od kilkudziesięciu lat władała działkami o nr ewidencyjnych [...] i [...] gdzie dokonywany był wypas bydła, prace związane z wycinką krzewów, wykaszaniem, odwadnianiem oraz sprzątaniem. Za ten teren był uiszczany należny podatek, a co więcej po wejściu Polski do Unii Europejskiej działki te zostały zgłoszone do dopłat rolnych. Teren ten był również przez organy administracji( Gmina C.) traktowany jako własność rodziny O. ponieważ w 2008 roku wskazana gmina zwróciła się o udzielenie zgody na wejście na teren tej nieruchomości celem budowy chodnika. Zgoda gminie została udzielona i obiecano, że w niedługim czasie rozstrzygnie się sprawa wykupu części tej nieruchomości przez zarządcę drogi. W dalszej części skarżący wskazywał, że fakt władania nieruchomością przez konkretny sposób użytkowania, istnienie ogrodzenia do 2005 roku w niewielkiej odległości od pasa jezdni zostały potwierdzone przez zeznania świadków mieszkających w miejscowości M. Mając na uwadze całokształt okoliczności oraz zebrany materiał Wojewoda [...] dokonał zdaniem skarżącego rzetelnej, kompleksowej i obiektywnej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie, a prowadzone przez niego postępowanie było na każdym etapie zgodne ze standardami postępowania administracyjnego wyznaczonego przez odpowiednie przepisy prawa. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy naruszył reguły zbierania i oceny materiału dowodowego w sprawie wydając zaskarżoną decyzję, którą to decyzją uchylił decyzję organu I Instancji i orzekł o nabyciu prawa własności przedmiotowej działki nr ew. [...] przez Powiat [...], opierając się tylko i wyłącznie tylko na jednym dowodzie oświadczeniu pracownika Powiatowego Zarządu Dróg Publicznych w [...], który to dowód został przedstawiony w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy całkowicie pominął ustalenia poczynione przez Wojewodę [...] i nie odniósł się do zgromadzonych dowodów, które wskazywały na ojca skarżącego jako osobę władającą przedmiotową nieruchomością. Organ wydając rozstrzygnięcie w sprawie zobowiązany był w myśl przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności był zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego, a stanowisko w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego organ może określonym dowodom odmówić wiary, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co w niniejszej sprawie organ nie uczynił. Skarżący zarzucił również, że ocena dowodu w postaci oświadczenia S. W. jest błędna. Z przedmiotowego oświadczenia w żaden sposób nie można wysnuć wniosku, iż wskazywane prace związane z bieżącym utrzymaniem drogi powiatowej nr [...] [...]–[...]–[...]-[...] dotyczyły bezpośrednio działki nr [...], skoro pracownik wskazuje, że prace miały miejsce w ,,rejonie’’ przedmiotowej nieruchomości. Nadto skarżący zauważył, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań stawianych przez przepis art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności wskazywać fakty uznane za udowodnione, dowodów na których się organ oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne winno wyjaśniać podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy odpowiadając na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ uznał, że nie stanowią one nowych okoliczności w sprawie, lecz były znane organowi w prowadzonym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy( por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1981 roku, syg. akt S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7). Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom postępowania administracyjnego, jak też uregulowaniom prawa materialnego( por. wyrok NSA z 7 października 2002 roku, syg. akt II SA 2554/04, LEX nr 77 220). W ocenie sądu w niniejszym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art.145 § 1 pkt. 1 lit.c) p.p.s.a. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art.7 k.p.a., będącej naczelną zasadą postępowania administracyjnego wynika, iż organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji( vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17.10.2001 ; I SA 1110/01, LEX 75 516). Organ odwoławczy rozpoznając sprawę uzupełnił materiał dowodowy o oświadczenia pracowników Rejonu Dróg Publicznych w B. i wydał decyzję reformatoryjną, stwierdzając nabycie z mocy z dniem 1 stycznia 1999 roku, prawa własność nieruchomości – oznaczonej jako działka [...] na rzecz Powiatu [...] w trybie art. 73 ust.1 ustawy. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 stycznia 2010 roku, syg. akt I SA/Wa 454/09, LEX nr 600049 stwierdził, że ,,.. przestrzenny zasięg działania art. 73 ust.1 ustawy w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 roku do definicji pasa drogowego jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągu ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dacie 31 grudnia 1998 roku bądź sposób korzystania z niej..’’. Organ pierwszej instancji wydając decyzję odmawiającą stwierdzenia nabycia własności nieruchomości przez Powiat [...] w trybie art. 73 ust.1 ustawy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala uznać, że przedmiotowa działka była we władztwie publicznym zarządcy drogi i stanowiła część pasa drogowego drogi powiatowej. Organ odwoławczy orzekając w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kp.a. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł merytorycznie. Organ odwoławczy wskazując na dowody potwierdzające władztwo publiczne zarządcy drogi nad działką nr [...] oraz stan zajęcia pod drogę publiczną przedmiotowej działki powołał się na sporządzoną przez geodetę G. G. w dniu 28 czerwca 2010 roku mapę podziału nieruchomości oraz oświadczenia S. W. z dnia 6 grudnia 2011 roku i 5 września 2012 roku. Jednocześnie należy zauważyć, ze poza uwagą organu pozostała ta część materiału dowodowego w postaci zeznań świadków J. S., J. N. oraz stanowiska skarżącego i jego ojca J. O. gdzie osoby te twierdziły, że działka nr [...] była wykorzystywana przez rodzinę O. do samych granic jedni asfaltowej( wypasanie bydła, koszenie trawy). W sytuacji gdy stanowiska stron postępowania administracyjnego są przeciwstawne, a przedstawione dowody prowadzą do odmiennych ustaleń faktycznych w sprawie, to obowiązkiem organu jest wnikliwa ocena zgromadzonego materiału dowodowego, celem wyjaśnienia dlaczego ustalenia faktyczne zostały oparte na części materiału dowodowego, a pozostałej grupie dowodów odmówiono wiary. Organ w ramach swobodnej oceny dowodów winien ocenić cały materiał dowodowy. Jednocześnie odmawiając wiary pewnym dowodom winien przedstawić argumentacje dlaczego w tym zakresie wiarygodności pewnym dowodom odmawia wiarygodności. Organ w sytuacji gdy pomija w swoich ocenach pewną część materiału dowodowego naraża się na skuteczny zarzut selektywnej oceny materiału dowodowego, błędów w ustaleniach faktycznych, co pozwala uznać, że zostały naruszone zasady procesowe wynikające z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2013, roku, syg. akt II GSK 1940/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2012 roku, syg. akt II SA/Wa 953/12), w tym między innymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który w wyroku z dnia 29 marca 2012 roku, syg. akt IV SA/Po 1236/11, LEX nr 1139606 zajął stanowisko, że ,, obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest ściśle związany z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 k.p.a. Swobodna ocena dowodów aby nie przerodziła się w samowolę musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem reguł tej oceny. Po pierwsze należy opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ. Po drugie ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, a po trzecie organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Rozumowanie w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki’’. Decyzje administracyjne wydawane w postępowaniu administracyjnym podlegają rygorom określonym w art.107 § 1 k.p.a. Przepis ten wymienia elementy decyzji administracyjnej- do których należy między innymi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei § 3 cytowanego przepisu stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności powinno zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe uzasadnienie umożliwia przeprowadzenie kontroli, czy decyzja została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe uzasadnienie wiąże się z realizacją zasady przekonywania sformułowanej w art.11 k.p.a. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia kryterium przepisu art. 107 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy nie przedstawił argumentacji, która pozwoliłaby poznać przyczyny, które legły podstaw negatywnej oceny dowodów przedłożonych przez skarżącego w zakresie władztwa nad wydzieloną działką o numerze [...], która według organu stanowi, część pasa drogowego. Organ wskazując, iż wyżej przywołana działka stanowiła pas drogowy winien mieć na uwadze definicję legalną pas drogowego określoną w art. 4 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, gdzie pod tym pojęciem należy rozumieć grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, wydzielony liniami granicznymi, w którym zlokalizowana jest droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Pojęcie pasa drogowego jest więc pojęciem szerszym od drogi. Tak więc granice pasa drogowego w zakresie przestrzeni wyznacza się z uwzględnieniem obiektów i urządzeń służących "realizacji celów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także zarządzania drogą’’( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 stycznia 1999 roku, syg. akt II GSK 614/08, LEX nr 5280074). Organ w ocenie Sadu winien w tym kontekście odnieść się do wyznaczonego psa drogowego, oznaczonego jako działka nr [...] i przedstawionego na sporządzonej mapie z projektem podziału nieruchomości. Wyznaczenie przebiegu linii rozgraniczającej winno mieć swoje uzasadnienie faktyczne i prawne. Nie można uznać za wystarczające samo odwołanie się sporządzonego projektu bez nawiązania do legalnej definicji pasa drogowego. Przedstawione uchybienia mają istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i jako takie stanowiły podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ ponownie rozpoznając sprawę poczyni ustalenia faktyczne uwzględniając całokształt zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Ocena prawna spełniania przesłanek z art. 73 ust.1 ustawy będzie możliwa w sytuacji poczynienia niewadliwych ustaleń faktycznych w sprawie. W sytuacji gdy pewnej grupie dowodów odmówi on wiary winien dać temu wyraz w uzasadnieniu przedstawiając swoją ocenę w tym zakresie, tak by sporządzone uzasadnienie spełniało wymagania stawiane przez przepis art. 107 § 1 k.p.a. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit.c), art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzono zwrot poniesionych kosztów sądowych na rzecz skarżącego.