II GSK 1535/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędziowie NSA Maria Jagielska Gabriela Jyż Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Lu 233/14 w sprawie ze skargi B. M. na rozstrzygnięcie L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od B. M. na rzecz L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 233/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.) oddalił skargę B. M. na rozstrzygnięcie [...] Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie oceny dofinansowania projektu z budżetu Unii Europejskiej. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. B. M. złożył wniosek o dofinansowanie projektu pod tytułem "Termomodernizacja budynku usługowego w K. S.", zgłaszając projekt do konkursu 09/RPOW[...]/1.4A/2012, ogłoszonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 (RPO W[...] 2007-2013), Oś Priorytetowa I, Przedsiębiorczość i Innowacja, Działanie 1.4, Schemat A. [...] Agencja Wspierania Przedsiębiorczości w L. (dalej wymieniana także jako Agencja lub [...]AWP), po dokonaniu oceny merytorycznej przez Komisję Oceny Projektów, pismem z dnia 14 stycznia 2014 r. poinformowała wnioskodawcę o odrzuceniu wniosku. W uzasadnieniu [...]AWP wskazała, że projekt nie spełnia kryteriów techniczno-ekonomicznych oceny merytorycznej. Agencja wskazała, że zgodnie z zasadami dokumentacji konkursowej, wnioskodawca został wezwany do wyjaśnienia lub poprawy stwierdzonych w dokumentacji aplikacyjnej niezgodności. Pomimo wysłania wezwania, pismem Agencji z dnia 19 listopada 2013 r., na adres wskazany przez wnioskodawcę w pkt B3 wniosku o dofinansowanie jako adres do korespondencji (ul. N. 13/55, [...]), wnioskodawca przesyłki nie odebrał. W konsekwencji wnioskodawca nie dokonał stosownej korekty wadliwego wniosku o dofinansowanie, czego skutkiem było odrzucenie wniosku, o czym wnioskodawca został poinformowany pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. W treści złożonego w dniu 4 lutego 2014 r. protestu na powyższe rozstrzygnięcie [...]AWP z dnia [...] stycznia 2014 r. B. M. wskazał, że pismo informujące o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu odebrał osobiście w dniu 20 stycznia 2014 r. Zdaniem wnioskodawcy, nie został on prawidłowo wezwany do złożenia wyjaśnień i nie został poinformowany o wysłanym do niego wezwaniu do poprawienia wniosku. Wnioskodawca podniósł, że [...]AWP nie próbowała doręczyć przedmiotowego wezwania w trybie doręczenia zastępczego. Ponadto wskazał, że informował Agencję w piśmie z dnia 3 stycznia 2013 r., aby wszelka korespondencja w sprawie wniosku była kierowana do niego na adres domowy, to jest ul. G. 34, L. lub na adres skrytki pocztowej: Urząd Pocztowy przy ul. R. 9, skr. poczt. Nr 14. Z akt sprawy wynika, że wskazanie wymienionych wyżej dwóch adresów ponad rok temu, to jest w dniu 3 stycznia 2013 r. wnioskodawca uzasadnił planowanym urlopem. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. [...]AWP, na podstawie art. 30b w związku z art. 9 ust. 1 i 2 u.z.p.p.r., poinformowała wnioskodawcę o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia wskazując, że protest złożono w siedzibie [...]AWP w dniu 4 lutego 2014 r., to jest jeden dzień po upływie 14 dniowego terminu wynikającego z pouczenia zawartego w piśmie informującym o negatywnej ocenie projektu. Wobec tego [...]AWP pozostawiła protest wnioskodawcy bez rozpatrzenia. Informacja o negatywnej ocenie projektu została wysłana do wnioskodawcy listem poleconym, priorytetowym, ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, w dniu 14 stycznia 2014 r. Korespondencja ta jako niedoręczona i niepodjęta została zwrócona do [...]AWP w dniu 4 lutego 2014 r. Jednak wcześniej, w dniu 20 stycznia 2014 r. B. M. stawił się osobiście w siedzibie [...]AWP. Na jego pisemną prośbę, wydano mu informację o negatywnej ocenie projektu wraz z kartami oceny merytorycznej. Wobec powyższego należało uznać, iż doręczenie informacji o negatywnej ocenie projektu nastąpiło w dniu 20 stycznia 2014 r. Zatem czternastodniowy termin na złożenie protestu upłynął w dniu 3 lutego 2014 r. Oznacza to, że protest złożony 4 lutego 2014 r. jest spóźniony, a więc podlega pozostawieniu bez rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., oddalając skargę B. M., w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że skarżący oprócz rozstrzygnięcia z dnia [...] lutego 2014 r., przedmiotem skargi uczynił również informację [...]AWP z dnia [...] stycznia 2014 r. Wskazał on, że w istocie sprawa dotyczy rozstrzygnięcia [...]AWP z dnia [...] stycznia 2014 r. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu z uwagi na nieuzupełnienie wniosku oraz brak wyjaśnień lub poprawy niezgodności. Sąd I instancji podał, że zawarte w piśmie złożonym w dniu 19 marca 2014 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w L. skargi zostały rozdzielone i postanowieniem z dnia 14 maja 2014 r., w sprawie o sygnaturze akt III SA/Lu 492/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odrzucił skargę B. M. na informację [...]AWP z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Od informacji z dnia [...] stycznia 2014 r. przysługiwał bowiem środek odwoławczy w postaci protestu, a nie skarga bezpośrednio do sądu administracyjnego. Natomiast przedmiotem skargi mogło być tylko rozstrzygnięcie protestu. Przechodząc do oceny rozstrzygnięcia [...]AWP z dnia [...] lutego 2014 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia protestu skarżącego na rozstrzygnięcie [...]AWP z dnia [...] stycznia 2014 r. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu Sąd I instancji wskazał, że kontrola sądowoadministracyjna oceny projektu sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza reguł zawartych w systemie realizacji programu w rozumieniu art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. Przez ocenę projektu lub rozstrzygnięcie dotyczące oceny projektu, należy także rozumieć rozstrzygnięcia mające charakter formalny, w tym również o negatywnym wyniku procedury odwoławczej w postaci pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Dokonując zatem kontroli sądowoadministracyjnej oceny tego projektu Sąd stwierdził, że informacja z dnia [...] lutego 2014 r. o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia nie narusza prawa. Powodem pozostawienia protestu bez rozpatrzenia było złożenie tego środka odwoławczego po terminie. Sąd zauważył, że niesporne jest, iż B. M. w dniu 20 stycznia 2014 r. odebrał osobiście w siedzibie [...]AWP informację z dnia [...] stycznia 2014 r. o negatywnej ocenie wniosku o dofinansowanie projektu. Nadto bezsporne jest, że skarżący nadał protest przesyłką pocztową w dniu 31 stycznia 2014 r. oraz że protest wpłynął do siedziby Agencji w dniu 4 lutego 2014 r. Bezsporne jest również, że termin do złożenia protestu należy liczyć w niniejszej sprawie od dnia 20 stycznia 2014 r., to jest od dnia doręczenia skarżącemu informacji o negatywnej ocenie wniosku o dofinansowanie projektu. W związku z tym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy pozostaje sporna w czasie konkursu możliwość dokonywania przez wnioskodawcę (uczestnika konkursu) zmian swojego adresu do korespondencji (dane wniosku w polu B3) oraz skutki dla poprawności doręczeń pochodzącej z początku ubiegłego 2013 r. informacji wnioskodawcy o zmianie adresu do doręczeń z powodu urlopu. Sąd uznał za chybiony zarzut błędnego pouczenia. Sąd wywiódł, że skarżący słusznie zauważył, iż pouczenie zawarte w informacji z dnia [...] stycznia 2014 r. zostało sporządzone mniejszą czcionką, niemniej jednak nadal jest ono czytelne pod względem wizualnym, jak też jasne co do treści. Pouczenie zamieszczone zostało na pierwszej stronie rozstrzygnięcia w postaci przypisu. Z treści pouczenia wynika, że na podstawie art. 30b u.z.p.p.r. wnioskodawcy przysługuje prawo do złożenia środka odwoławczego w postaci protestu od decyzji o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma. Protest jest wnoszony w formie pisemnej do instytucji rozpatrującej protest – [...]AWP. Za dzień złożenia protestu przyjmuje się dzień jego wpływu do [...]AWP. Ponadto z pouczenia wynika między innymi, że protest nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli został wniesiony po terminie, do niewłaściwej instytucji, przez podmiot inny, niż wnioskodawca, bez spełnienia wskazanych wcześniej w pouczeniu wymogów. Dla rozstrzygnięcia sprawy najistotniejsze było, że całkowicie jasna i jednoznaczna była informacja skierowana do skarżącego, iż za dzień złożenia protestu przyjmuje się dzień jego wpływu do [...]AWP. Nie może być zatem mowy o tym, aby interpretować tę informację jako pozwalającą na przyjęcie, że do zachowania terminu do złożenia protestu wystarczające jest nadanie go w placówce operatora pocztowego. Ponadto, z uwagi na to, że na etapie postępowania konkursowego przed [...]AWP skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia protestu (pismo wpłynęło do Agencji w dniu 12 marca 2014 r.), Sąd zauważył, że procedura konkursowa nie przewiduje przywrócenia terminu do złożenia wniosku oraz do złożenia uzupełnień do wniosku, ani też jakichkolwiek innych pism. Tym samym organ nie bada przyczyny uchybienia terminu złożenia pisma ani kwestii ewentualnej winy lub jej braku po stronie wnioskodawcy. Organ bada sam fakt niezachowania terminu do dokonania czynności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. M., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów: 1. naruszeniu prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.: a) art. 153 p.p.s.a. poprzez oraz art. 30b ust 1 zdanie 2 u.z.p.p.r. poprzez jego nieprawidłową wykładnię oraz konsekwentnie – przyjęcie, że [...]AWP postępuje zgodnie z dyspozycją tego przepisu pomimo nie zamieszczenia w treści pouczenia, że za datę wpływu protestu przyjmuje się w każdym przypadku, termin jego dostarczenia do siedziby [...]AWP (decyduje data wpływu), oraz że nie ma zastosowania przywrócenia terminu, a data nadania przesyłki za pośrednictwem poczty nie będzie brana pod uwagę, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i 183 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 Konstytucji RP poprzez nie ustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów o naruszeniu zasad postępowania określonych w u.z.p.p.r. oraz wytycznych Ministra Infrastruktury i w sytuacji zgłoszonego zarzutu nieważności postępowania, powodującego w konsekwencji naruszenie prawa do rzetelnego procesu, c) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez błędnie zastosowania przepisów art. art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. i stwierdzenia, że przedstawione zarzuty nie są wystarczającą podstawą do uwzględnienia skargi. Zwłaszcza gdy, zarzuty te są na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść skargi nie powinien był on przechodzić nad nimi do porządku bez odniesienia się do nich, co w konsekwencji spowodowało przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na dowolnym, arbitralnym i odbiegającym od stanu faktycznego stanu sprawy. 2. naruszeniu prawa procesowego w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: a) art. 30c ust 1 u.z.p.p.r. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw z art. 30e u.z.p.p.r. poprzez nienależyte wypełnienie obowiązku kontroli zgodności z prawem przeprowadzenia kontroli oceny projektu skarżącego objętego wnioskiem o dofinansowanie, b) art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uznaniu, że pozostawienie protestu bez rozpoznania nie narusza prawa – w sytuacji gdy treść dokumentacji konkursowej obligowało [...]AWP do merytorycznej oceny wniosku, c) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 30e u.z.p.p.r. poprzez nie wyjaśnienie w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści niniejszego przepisu, dlaczego pomimo zgłoszonych zarzutów i wyjaśnień Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa i uznanie, że protest został złożony po terminie a wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia nie przysługuje, d) art. 145§ 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd zgłoszonego zarzutu nieważności postępowania w związku z powołaniem za podstawę rozstrzygnięcia przepisów niekonstytucyjnych i nie obowiązujących w momencie orzekania. 3. art.145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy w związku z brakiem odniesienia się przez Sąd do tego co było przedmiotem sprawy i błędnym przyjęciu, że dopuszczalnym jest rozdzielenie skargi i wydanie dwóch orzeczeń tj postanowienia o odrzuceniu skargi i wyroku o jej oddaleniu i w sytuacji zgłoszonego zarzutu nieważności postępowania z uwagi na dostarczenie odpowiedzi na skargę po zapadłym wyroku, powodującego w konsekwencji naruszenie prawa do rzetelnego procesu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzających go rozstrzygnięć oraz o zasądzeniu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że nieuprawnionym jest powoływanie się przez Sąd na art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. i wskazywanie tego przepisu za podstawę prawną dla reguł zawartych w systemie realizacji programu. I to w sytuacji, gdy przepis ten został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją RP i wyeliminowany ustawą z dnia 19. kwietnia 2013 r. z polskiego porządku prawnego. Dlatego już z tego powodu zaskarżone orzeczenie powinno być uchylone. Podkreślił, że w 2011 r. wprowadzono Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia 2007-2013 Wytyczne w zakresie wymogów, jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze ustalone dla programów operacyjnych, dla konkursów ogłaszanych od dnia 20 grudnia 2008 r. Zalecono w nich równe stosowanie zasady, w myśl której nadanie pisma w placówce pocztowej (analogicznie – przez kuriera) powinno być traktowane, jako równoznaczne z jego wniesieniem. W takim przypadku decyduje data stempla pocztowego (lub dowodu nadania), a termin na rozpatrzenie wniesionego środka odwoławczego, przewidziany dla właściwej instytucji na poziomie systemu realizacji programu operacyjnego powinien rozpoczynać swój bieg od dnia otrzymania środka odwoławczego przez tę instytucję. Skarżący zarzucił, że niezrozumiałym jest całkowicie pominięcie stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, że Sąd podczas rozpoznawania protestu w pierwszej kolejności może i powinien badać cały proces. Dlatego Sąd rozpatrując skargę może i powinien badać cały proces w ramach którego jest ona wydawana, a nie rozdzielać ją jak to uczynił w sprawie. Natomiast w rozpoznawanej sprawie zarzuty protestu w ogóle nie zostały poddane analizie, a co więcej brak jakiekolwiek ich skomentowania. W takiej sytuacji wnoszący protest pozostał bez odpowiedzi na zarzuty. Tym samym odwołanie (protest) w istocie nie zostało rozpatrzone, co powoduje, że formalnie przyznana ustawą możliwość odwołania była, w tym przypadku, czysto iluzoryczna. Ponadto, brak szerszego uzasadnienia stanowiska zajętego przez Instytucję Zarządzającą wobec podniesionych zarzutów uniemożliwia w istocie kontrolę sądową tego stanowiska. Także nie wzięcie pod uwagę okoliczności usprawiedliwiających w uchybieniu terminu do wniesienia protestu stanowi przejaw nierównego traktowania i jest sprzeczne z podstawowymi zasadami demokratycznego państwa. Z tego też względu nie może być podstawą do odrzucenia wniosku, ani też zarzutem, że nie zachowano wymogów w niej zawartych. Również pouczenie w tego typu sprawach powinno zawierać informację czytelną i zrozumiałą oraz wyczerpującą. Zamieszczony zapis, że "decyduje data wpływu do siedziby" bez zamieszczenia niezbędnych informacji wzbudza wiele wątpliwości i kontrowersji, a powinno zamieścić informację, że data nadania przesyłki za pośrednictwem poczty nie będzie brana pod uwagę, a za datę wpływu protestu przyjmuje się w każdym przypadku, termin jego dostarczenia do siedziby [...]AWP (decyduje data wpływu). Dotyczy to wszystkich czynności zwanych decyzjami, rozstrzygnięciami od których przysługuje protest. Dlatego nie sposób się zgodzić, że skarżący w sposób właściwy został pouczony o możliwości wniesienia protestu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania, której w sprawie nie stwierdzono, bierze pod rozwagę z urzędu. Związanie skargą kasacyjną oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z regulacji tej wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez Naczelny Sąd Administracyjny za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. i podlega oddaleniu w dwóch przypadkach: gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, co oznacza, że sąd nie stwierdził naruszeń wskazanych w art. 174 p.p.s.a., oraz gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Oczywiście dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2006 r., I OSK 344/05 i I OSK 345/05, CBOSA). Z treści art. 184 p.p.s.a. wynika i to, że błędne uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego, w tym nieodpowiadające wymaganiom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wtedy stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli fakt ten może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa, które nie ma wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia powinno skutkować oddaleniem skargi kasacyjnej. Z tych względów mylne uzasadnienie prawidłowego w ostatecznym rezultacie orzeczenia nie powinno skutkować uwzględnieniem kasacji (por. wyrok SN z 5 czerwca 1998 r. II UKN 77/98, OSNAPiUS 1999, nr 11, poz. 378, powołany w: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis, wyd. 3, Warszawa 2008, s. 472-473). Poczynienie powyższych uwag było niezbędne zważywszy na konstrukcję skargi kasacyjnej w tej sprawie. Uwzględniając powyższe uwagi oraz to, że przedmiotem skargi kasacyjnej w tej sprawie jest wyłącznie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie III SA/Lu 492/14, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługiwała na uwzględnienie. Nie jest trafny zarzut określony w pkt 1 lit. a/ petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz art. 30b ust. 1 zd. drugie u.z.p.p.r. w zakresie w nim sformułowanym. Przede wszystkim wskazać należy, że zarzut ten nie został w ogóle uzasadniony, gdyż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie odwołuje się do powyższych przepisów. W skardze kasacyjnej, co wyraźnie wynika z art. 176 p.p.s.a., należy nie tylko przytoczyć podstawy kasacyjne, ale też je uzasadnić. Każdy zarzut powinien być uzasadniony w taki sposób, aby z treści uzasadnienia podstaw kasacyjnych w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, z jakich przyczyn skarżąca strona zarzuciła wyrokowi Sądu I instancji naruszenie wskazanych przepisów prawa. Powołane przez skarżącego w omawianym zarzucie przepisy w żaden sposób nie odnoszą się do kwestii dotyczącej zamieszczenia w treści pouczenia o przysługującym proteście i sposobie jego wniesienia oraz braku możliwości zastosowania instytucji przywrócenia terminu, do której skarżący odnosi się w tym zarzucie. Przepis art. 153 p.p.s.a. odnosi się bowiem do kwestii związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną w orzeczeniu sądu. Zarzut naruszenia tego przepisu wobec braku jego uzasadnienia jest więc całkowicie niezrozumiały w sytuacji, gdy zaskarżony kasacyjnie wyrok był pierwszym wydanym w tej sprawie orzeczeniem sądowym, którym nadto skarga została oddalona. Z kolei przepis art. 30b ust. 1 zd. drugie u.z.p.p.r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2013 r., poz. 714 – dalej: ustawa nowelizująca) stanowi, że protest jest wnoszony do właściwej instytucji zarządzającej. Zatem przepis ten wskazuje jedynie organ, do którego należy wnieść środek odwoławczy jakim jest protest. Podstawą pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w tej sprawie nie był przepis art. 30c ust. 11 pkt 2 u.z.p.p.r. w brzmieniu obowiązującym dnia 28 czerwca 2013 r., który stanowi, że protest nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w art. 30a ust. 3 został wniesiony do niewłaściwej instytucji. Z tych zatem przyczyn zarzut ten nie poddaje się wnikliwszej kontroli kasacyjnej, w konsekwencji czego należało uznać go za chybiony. Całkowicie nietrafny jest zarzut zawarty w pkt 1 lit. b/ petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 183 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 Konstytucji RP w zakresie w nim sformułowanym. W uzasadnieniu tego zarzutu skarżący podnosił, że Sąd I instancji przy rozpoznaniu zarzutów skargi związanych z zachowaniem terminu do wniesienia protestu nie uwzględnił Narodowych Strategicznych Ram Odniesienia 2007-2013, tj. wytycznych w zakresie wymogów, jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze ustalone dla programów operacyjnych, dla konkursów ogłoszonych od dnia 20 grudnia 2008 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący także nie wskazuje na czym w jego ocenie miało polegać naruszenie przez Sąd I instancji powołanych w tym zarzucie przepisów. W związku z tym wskazać należy, że przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Przepis ten, co wyraźnie wynika z jego treści, reguluje sposób postępowania kasacyjnego, czyli odnosi się wyłącznie do Sądu II instancji, którym jest Naczelny Sąd Administracyjny. Oczywistym więc jest, że Sąd I instancji przepisu tego nie mógł w żaden sposób naruszyć. Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r. w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i 152 tej ustawy. Przepis ten reguluje zatem odpowiedni sposób zastosowania w sprawach z zakresu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. W związku z tym zauważyć należy, że w art. 30e u.z.p.p.r. wprowadzono pewne modyfikacje w stosunku do rozwiązań przewidzianych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przede wszystkim przyjęto, że w tych sprawach zastosowanie odpowiednie mają przepisy z ustawy p.p.s.a., określone dla aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem w szczególności np. art. 146, 150 i 152 p.p.s.a. Jest to oczywiste, gdyż w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawarto szczególną, odmienna od art. 146, 150 i 152 p.p.s.a. regulację w zakresie środków możliwych do zastosowania przez sąd rozpoznający skargę wniesioną w trybie art. 30c ust. 1 i 2 u.z.p.p.r., przewidzianą w art. 30c ust. 3 pkt 1-3 u.z.p.p.r. Z uwagi na treść art. 30e u.z.p.p.r. w rozpoznawanej sprawie nie znajduje więc zastosowania w całości art. 145 p.p.s.a. Przepis art. 145 p.p.s.a., jak wynika z jego treści, określa uprawnienia orzecznicze sądów administracyjnych, gdy przedmiotem skargi do Sądu jest decyzja lub postanowienie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Zatem przepis art. 145 p.p.s.a. w ogóle nie może stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej do kwestionowania rozstrzygnięcia przyjętego przez wojewódzki sąd administracyjny, który badał zgodność z prawem informacji, o której stanowi art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Zgodnie bowiem z art. 30g u.z.p.p.r. informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku, a także w trakcie trwania procedury odwoławczej nie stanowią decyzji administracyjnej. Tym samym odwoływanie się w skardze kasacyjnej do naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. należy uznać za całkowicie bezskuteczne. Brak też podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji naruszył art. 45 Konstytucji RP, skoro Sąd ten rozpoznał wniesioną przez skarżącego skargę dokonując kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia organu wydanego w dniu [...] lutego 2014 r., którym pozostawiono protest bez rozpoznania. Z tych wszystkich względów zarzut sformułowany w pkt 1 lit. b/ petitum skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie jest zasadny zarzut zawarty w pkt 1 lit. c/ petitum skargi kasacyjnej, a dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 §[ 1 p.p.s.a. w zw. z art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. Uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, że z zarzutem tym powiązane są wskazane także zarzuty naruszenia art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. oraz art. 1 § 1 p.u.s.a. i art. 135 p.p.s.a. (powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. W ramach tak sformułowanego zarzutu skarżący wywodził, że Sąd I instancji powinien był rozpoznając skargę badać cały proces, w którego ramach organ dokonał oceny zgłoszonego przez niego do konkursu projektu. Powinien był odnieść się do wszystkich zarzutów także tych zgłoszonych przez skarżącego w proteście. Zdaniem skarżącego zakres takiej kontroli wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który został przez Sąd I instancji pominięty zaś niezasadne jest przy tym odwoływanie się do art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. Odnosząc się do tak sformułowanego i uzasadnionego zarzutu najpierw wskazać trzeba, że w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2011 r. (P 1/11, OTK ZU-A 2011, nr 10, poz. 115) znowelizowana została ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z art. 30c ust. 1 tej ustawy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instancją oraz w przypadku, o którym mowa w art. 30i pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, 1101 i 1529). Natomiast w myśl art. 30c ust. 2 zd. pierwsze u.z.p.p.r. skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 30b ust. 9 albo art. 30i pkt 1) bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie. Na gruncie takiej regulacji w orzecznictwie przyjęto, ze na informację w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wyjaśniono, że treść art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., w którym ustawodawca odwołuje się do informacji o wyniku rozpatrzenia protestu nie sprzeciwia się powyższemu, gdyż użycie w art. 30b ust. 9 zd. drugie tej ustawy zwrotu: "w szczególności" oznacza, że wyliczenie to jest niewyczerpujące, a zatem umożliwia wniesienie skargi na informację, o której mowa w art. 30b ust. 11 u.z.p.p.r. (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 2014 r., II GSK 527/14, CBOSA). Taka też sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż [...]AWP w L. pismem z dnia [...] lutego 2014 r. poinformowała skarżącego o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia wskazując, że został on wniesiony po terminie. W konsekwencji takiego rozstrzygnięcia skarżący wniósł skargę na powyższą informację kwestionując stanowisko [...]AWP w tym względzie. Faktem jest, że skarżący w skardze tej zakwestionował także stanowisko [...]AWP zawarte w rozstrzygnięciu z dnia [...] stycznia 2014 r. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu, czyli w informacji, od której następnie złożył protest. Nie oznacza to jednakże, że Sąd I instancji w takiej sytuacji faktycznej był zobligowany do rozpatrzenia zarzutów skarżącego zawartych w skardze odnoszących się wprost do informacji [...]AWP z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz do zastosowania środków prawnych przewidzianych w art. 135 p.p.s.a. Oczywiście zrozumiałym jest, że celem wniesienia przez skarżącego skargi na informację [...]AWP z dnia [...] lutego 2014 r. o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia było przede wszystkim uzyskanie skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego tego rozstrzygnięcia. Skarżący czynił to w celu wzruszenia w dalszej konsekwencji rozstrzygnięcia [...]AWP z dnia [...] stycznia 2014 r. Nie może budzić żadnych wątpliwości, że powyższe rozstrzygnięcia [...]AWP zostały wydane w jednym postępowaniu dotyczącym oceny wniosku o dofinansowanie projektu pt. "Termomodernizacja budynku usługowego w K. S." czyli w jednej sprawie administracyjnej w sensie materialnoprawnym. Zatem skarżący trafnie zarzuca, że wadliwe było stanowisko Sądu I instancji o rozdzieleniu skarg na informacje [...]AWP z dnia [...] stycznia 2014 r. i z dnia [...] lutego 2014 r. To uchybienie Sądu I instancji, aczkolwiek narusza art. 134 § 1 p.p.s.a., to jednakże nie w takim stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi kasacyjnej. Sąd I instancji trafnie bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ostatecznie ocenił, że od informacji z dnia [...] stycznia 2014 r. przysługiwał skarżącemu środek odwoławczy w postaci protestu, a nie bezpośrednio skarga do sądu administracyjnego. Nadto wskazał, że przedmiotem skargi mogło być rozstrzygnięcie o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia, które poddał kontroli zgodności z prawem, mając przy tym na względzie, że to rozstrzygnięcie [...]AWP wydane zostało po wyczerpaniu postępowania odwoławczego. Sąd I instancji uwzględnił w tej ocenie przebieg poszczególnych działań podjętych przez właściwą instytucję, podkreślając, iż rozstrzygnięcie [...]AWP z dnia [...] lutego 2014 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia protestu skarżącego dotyczyło jego protestu na rozstrzygnięcie [...]AWP z dnia [...] stycznia 2014 r. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu. W tej sytuacji Sąd I instancji nie miał podstaw prawnych do odniesienia się w sposób merytoryczny do zarzutów skarżącego skierowanych wobec stanowiska [...]AWP zawartego w informacji z dnia [...] stycznia 2014 r. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie. Zważyć bowiem należy, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie, zgodnie z art. 30c ust. 1 i 2 u.z.p.p.r. była informacja, o której stanowi art. 30b ust. 11 pkt 1 tej ustawy. Kontrola legalności informacji o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia nie daje podstaw do zastosowania art. 135 p.p.s.a. w stosunku do informacji objętej tym protestem. Informacja wydana na podstawie art. 30c ust. 11 u.z.p.p.r. jest wyłącznie rozstrzygnięciem formalnym podjętym w kwestii dopuszczalności rozpatrzenia protestu, natomiast kontrola legalności oceny wniosku o dofinansowanie związana jest z merytoryczną oceną projektu. W takiej sytuacji "procesowej" nie zachodzi potrzeba końcowego załatwienia sprawy w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. Przepis ten nie tworzy podstawy do wystąpienia z wnioskiem w skardze do żądania uchylenia rozstrzygnięcia wydanego "w tzw. pierwszej instancji". Przepis art. 135 p.p.s.a. wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. Tak ujęta przesłanka pozostawia sądowi prawną swobodę oceny. Ustalenie, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, powoduje po stronie sądu obowiązek zastosowania tego przepisu prawa. Jednak nie odpowiada mu uprawnienie skarżącego do żądania objęcia zakresem orzekania tych aktów. Sąd nie musi odnosić się do złożonego w tym zakresie wniosku, czyli nie musi rozstrzygać w tym zakresie (por. Z. Kmieciak, Glosa do wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 października 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 2352/02, OSP 2007, z. 3, poz. 25). Co istotne przy tym, przepis art. 135 p.p.s.a. dotyczy jedynie orzeczeń uwzględniających skargę. W rozpoznawanej sprawie zaś Sąd I instancji oddalił skargę na informację o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. Należy też mieć na względzie treść art. 30e u.z.p.p.r., z którego wyraźnie wynika, iż sąd administracyjny przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 stosuje odpowiednio. Zważywszy na powyższe nie można uznać za usprawiedliwione tych zarzutów, w których skarżący podnosi, iż Sąd I instancji powinien był odnieść się do wszystkich zarzutów, także zgłoszonych w proteście. Przedmiotem sądowej kontroli legalności była bowiem jedynie ocena, czy [...]AWP zasadnie przyjęła, iż skarżący wniósł protest po terminie mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w art. 30a ust. 3 u.z.p.p.r. Sąd I instancji to stanowisko [...]AWP uznał za zgodne z prawem. Zatem przedmiotem kontroli kasacyjnej jest jedynie ta ocena Sądu I instancji. W tej sytuacji, zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 11 u.z.p.p.r. powiązany jest wprost z zarzutem sformułowanym w pkt 2 lit. b/ petitum skargi kasacyjnej dotyczącym niezastosowania przez Sąd I instancji art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. Odnosząc się do tych zarzutów należy wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w powołanym już wyroku z 12 grudnia 2011 r. (P 1/11) uznał, iż zakwestionowane regulacje są niezgodne z art. 87 Konstytucji jednakże zdecydował o odroczeniu utraty ich mocy obowiązującej o 18 miesięcy. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny stwierdził w uzasadnieniu tego wyroku, iż korzystanie z procedury odwoławczej następuje zasadniczo w momencie rozstrzygnięcia wyników konkursów, co oznacza w praktyce możliwość utrzymania – w drodze wyjątku – dotychczasowych zasad w odniesieniu do wszystkich wskazanych obecnie regionalnych programów operacyjnych na lata 2007-2013. Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że nowe regulacje uwzględniające jego wyrok, powinny zaś uregulować sytuację uczestników konkursów w programach operacyjnych na kolejne okresy programowania. Dodać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej w przypadku programów operacyjnych na lata 2007-2013, w ramach określonego programu operacyjnego, przysługują środki odwoławcze w postaci protestu albo protestu i odwołania, wnoszone do właściwej instytucji rozpatrującej te środki, jakie obowiązywały dla danego programu operacyjnego przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Natomiast w myśl art. 29 ust. 1 i ust. 2 pkt 11 u.z.p.p.r. instytucja zarządzająca instytucja pośrednicząca lub instytucja wdrażająca, w celu wyłonienia projektów do dofinansowania w trybie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, ogłasza konkurs na swojej stronie internetowej, przy czym ogłoszenie to zawiera informacje obejmujące m.in. informację o środkach odwoławczych przysługujących wnioskodawcy i warunkach, na jakich są wnoszone, zgodnie z art. 30a ust. 3 i art. 30b tejże ustawy. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia protestu z dnia [...] lutego 2014 r. wskazano, iż dokumentacja dla konkursu nr [...] opublikowana na stronie internetowej obejmowała informację o zasadach składania środka odwoławczego zgodnie z art. 29 ust. 2 pt 11 u.z.p.p.r., odsyłając w tym zakresie do Rozdziału II.2.3 wytycznych dla wnioskodawców. Zgodnie z tą regulacją wnioskodawca, którego projekt został oceniony negatywnie na dowolnym etapie oceny, w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisemnej informacji o wynikach danego etapu oceny projektu miał prawo wniesienia środka odwoławczego nazwanego protestem. Za datę wpływu protestu przyjmuje się, w każdym przypadku, termin jego dostarczenia do siedziby [...]AWP (decyduje data wpływu). Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną informację zwrócił uwagę na powyższe regulacje.Bez znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej jest, iż Sąd wskazał także na treść art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r., który to przepis skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. utracił moc. Zważywszy bowiem na stanowisko wyrażone także w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego istota rozstrzygnięcia sprawy sprowadzała się do zaakceptowania stanowiska [...]AWP, że skoro Wytyczne (Rozdział II.2.3) dla wnioskodawców stanowiące element systemu realizacji programu zawierały dokładne informacje o procedurze odwoławczej, zostały ogłoszone wraz z konkursem to brak było podstaw do skutecznego zakwestionowania stosowanego przez [...]AWP trybu postępowania odwoławczego. Tak zatem należy rozumieć stanowisko Sądu I instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zatem zarzuty skarżącego o naruszeniu przez Sąd art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. należało uznać za chybione. W konsekwencji trafne jest stanowisko Sądu, iż w świetle obowiązującej procedury odwoławczej w przypadku wniesienia protestu, za datę jego wpływu w każdym przypadku przyjmuje się termin dostarczenia protestu do siedziby [...]AWP. Zatem złożenie środka odwoławczego w tak określonym terminie wyklucza możliwość rozpatrywania protestu, co wynika z art. 30b u.z.p.p.r. tak w brzmieniu obowiązującym w dacie ogłoszenia konkursu jak i w dacie składania protestu. Zgodnie z art. 30b ust. 11 pkt 1 u.z.p.p.r. protest nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w art. 30a ust. 3, został wniesiony po terminie. Z regulacji tej wyraźnie wynika, że w przypadku prawidłowego pouczenia zawartego w informacji o wynikach poszczególnych etapów oceny projektu jeżeli protest zostanie wniesiony po terminie to nie podlega rozpatrzeniu. Skarżący zeznał, że pouczenie, które zostało zawarte w pisemnej informacji z dnia [...] stycznia 2014 r. nie było precyzyjne i wzbudzało wiele wątpliwości i kontrowersji. Zarzuty te są chybione. W pouczeniu zawartym w informacji pisemnej z dnia [...] stycznia 2014 r. przede wszystkim wskazano na art. 30b u.z.p.p.r. i art. 2 ust. 1 i 3 ustawy nowelizującej. Określono jaki środek odwoławczy przysługuje (protest), w jakim terminie liczonym od dnia otrzymania pisma. Określono, iż protest jest wnoszony w formie pisemnej i określono instytucję, do której jest wnoszony przez podanie pełnej nazwy i miejscowości, w której ma siedzibę. Z treści pouczenia wynika, że za dzień złożenia protestu przyjmuje się dzień jego wpływu do [...]AWP. Nadto określono, jakie wymogi formalne ma sprzeciw zawierać i pouczono, że protest nie podlega rozpatrzeniu m.in. jeżeli został wniesiony po terminie. W informacji tej jest też (w prawym górnym rogu) dokładny adres [...]AWP aktualny numer telefonu do tej instytucji, numer faksu i adres strony internetowej. Ponieważ regulacje co do terminu i sposobu oraz trybu wnoszenia protestu zostały jasno określone w pouczeniu nie można przyjąć, że naruszają podstawowe gwarancje proceduralne, także przy uwzględnieniu, że w procedurze odwoławczej nie przyjęto instytucji przywrócenia terminu. Nie jest przy tym trafne odwoływanie się na uzasadnienie powyższego zarzutu do poglądu wyrażonego w wyroku NSA z 9 października 2012 r. (sygn. akt II GSK 1567/12), gdyż dotyczył on odmiennego stanu faktycznego, tj. sytuacji, gdy w pouczeniu nie zawarto w ogóle informacji o tym, że za datę wpływu protestu przyjmuje się termin jego dostarczenia do siedziby [...]AWP. Z kolei w powoływanym przez skarżącego wyroku WSA w L. z 18 czerwca 2013 r. (sygn. akt III SA/Lu 361/13) skargę oddalono, przyjmując, iż stosowne pouczenie było znane stronie. Podkreślono przy tym, że już samo ogłoszenie o konkursie zawierało informację np. o czasie urzędowania instytucji. Skargę kasacyjną strony od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił, podkreślając, że przyjęcie odmiennych zasad dotyczących upływu terminu stanowiłoby naruszenie kryteriów właściwych dla danego programu operacyjnego, a także zasad wynikających z art. 26 ust. 2 i art. 29 ust. 4 u.z.p.p.r. (wyrok z 25 września 2013 r., II GSK 16007/13, CBOSA). Dodać należy, że już w poprzedniej informacji z dnia [...] marca 2014 r., od której uprzednio skarżący wniósł protest, było zawarte pouczenie o identycznej treści. Z adnotacji na prezentacie Kancelarii [...]AWP zamieszczonej na tym proteście wynika, iż został on doręczony osobiście do siedziby [...]AWP w Lublinie 7 marca 2013 r. Z tych zatem przyczyn zarzuty te należało uznać za bezzasadne. Nie jest trafny zarzut zawarty w pkt 2 lit. a/ petitum skargi kasacyjnej. Brak uzasadnienia w skardze kasacyjnej tego zarzutu. Wskazać zatem należy, że Sąd I instancji przeprowadził kontrolę zaskarżonego aktu zgodnie z zasadami zawartymi w art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., tj. w zakresie zgodności z prawem, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Treść uzasadnienia tego wyroku nie daje żadnych podstaw do twierdzenia, aby kontrola działań [...]AWP sprawowana przez Sąd I instancji nastąpiła w oparciu o inne kryteria aniżeli kryterium legalności. Okoliczność, że skarżącego nie satysfakcjonuje wynik tej kontroli nie oznacza, że Sąd I instancji naruszył przywołane przez kasatora przepisy. Nie jest trafny zarzut zawarty w pkt 2 lit. c/ petitum skargi kasacyjnej. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów w tym przepisie wymienionych i gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada dyspozycji z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji wskazał podstawę faktyczną rozstrzygnięcia – stanowisko w zakresie prawidłowości ustalenia przez organ stanu faktycznego, odnosząc się także do argumentów prezentowanych przez skarżącego. Dokonując zaś oceny prawnej Sąd uwzględnił wszystkie istotne okoliczności w przedstawieniu przyjętego stanu faktycznego sprawy. Podstawa prawna rozstrzygnięcia obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. W szczególności z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jasno wynika dlaczego Sąd I instancji przyjął, że protest został wniesiony po terminie, a wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia nie przysługuje. Brak więc podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Z kolei przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Przepis ten, z uwagi na treść art. 30e u.z.p.p.r., znajduje w sprawach skarg wnoszonych trybie art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. odpowiednie zastosowanie, gdyż w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym regulacje z art. 52-55 zostały wyłączone. To zaś oznacza, że w tych sprawach aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. jest tzw. kompletna dokumentacja załączona do skargi, o której stanowi art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. W oparciu o tak załączone do skargi akta sprawy Sąd I instancji kontrolował zaskarżony akt. Skarżący nie uzasadnił w czym upatruje naruszenie przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a., wobec czego zarzut ten nie poddaje się wnikliwszej kontroli instancyjnej. Całkowicie nietrafne są zarzuty zawarte w pkt 2 lit. d/ i e/ petitum skargi kasacyjnej. Jak już wcześniej wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na treść art. 30e oraz art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r. przepis art. 145 p.p.s.a. nie może stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej do kwestionowania rozstrzygnięcia przyjętego przez wojewódzki sąd administracyjny, który kontrolował akt, o którym stanowi art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Przepis art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. określa bowiem uprawnienia orzecznicze sądu, gdy przedmiotem skargi jest decyzja lub postanowienie. Takiego charakteru prawnego nie ma informacja właściwej instytucji o tym, że protest nie podlega rozpatrzeniu. Z przyczyn wyżej wskazanych wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.