III SA/Wa 2062/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Sokołowska, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi O. z siedzibą w Finlandii na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę O. z siedzibą w Finlandii (dalej zwana "Skarżącą") w dniu 7 czerwca 2012 r. złożyła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany "Naczelnikiem") wniosek o zwrot podatku od towarów i usług w wysokości 837.633,90 zł za okres od stycznia do grudnia 2011 r., w trybie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 224, poz. 1801 z późn. zm.), zmienionego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 69, poz. 365 z późn. zm.) oraz zmienionego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 136, poz. 797), zwane dalej "rozporządzeniami’. Naczelnik decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. dokonał zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie 2.364 zł za okres od stycznia do grudnia 2011 r. W uzasadnieniu wskazał, iż po dokonaniu weryfikacji wszystkich przedstawionych przez Skarżącą dokumentów stwierdzono, że pojazdy, do których napędu wykorzystano zakupione paliwo zgodnie z wykazanymi we wniosku fakturami VAT nie są własnością Skarżącej. Organ pierwszej instancji w związku z powyższym oraz z uwagi na fakt, iż w trakcie toczącego się postępowania Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających jej prawo do użytkowania pojazdów, do których napędu wykorzystano zakupione paliwo, ograniczył kwotę wnioskowanego zwrotu podatku od towarów i usług. Skarżąca w odwołaniu z dnia 28 stycznia 2013 r., zarzucając naruszenie art. 272 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz. 749 z późń. zm., zwana dalej "O.p.") wniosła o uchylenie w całości decyzji Naczelnika z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz o ponowne rozpatrzenie zasadności zwrotu podatku VAT. W uzasadnieniu wskazała, że dany jej czas na odpowiedź w wyjaśnieniu rozbieżności nie pozwolił skutecznie jej się wypowiedzieć w zakresie zebranego materiału. W jej przekonaniu organ podatkowy nie uwzględnił bariery językowej oraz obszerności dokumentacji występującej w sprawie. Jednocześnie wyjaśniła, iż paliwo udokumentowane fakturami VAT wykazanymi we wniosku zakupywali polscy podwykonawcy, którzy w jej imieniu wykonywali zlecenia pojazdami zarejestrowanym na własne firmy. Skarżąca w uzupełnieniu odwołania z dnia 14 lutego 2013 r. i z dnia 5 marca 2013 r., złożyła kopie dowodów rejestracyjnych pojazdów oraz kopie umów o współpracy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem") postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona Skarżącej w dniu 10 stycznia 2013 r., zgodnie z potwierdzeniem odbioru, na którym widnieje własnoręczny podpis odbiorcy, data i pieczęć firmowa oraz data i podpis doręczającego. Ponadto w wyniku postępowania reklamacyjnego ustalono, iż odbiór przesyłki w dniu 10 stycznia 2013 r. pokwitował Pan B. K. - osoba uprawniona. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji upłynął w dniu 24 stycznia 2013 r. Dyrektor w związku z faktem, że odwołanie Skarżącej od ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 30 stycznia 2013 r., co potwierdza stempel na kopercie, stwierdził, iż zostało one złożone 6 dni po terminie, a więc z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy jednocześnie zaznaczył, że Skarżąca w wydanej decyzji została prawidłowo pouczona o terminie i trybie wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Ponadto nie skorzystała w oznaczonym terminie z przysługującego jej na podstawie art. 162 O.p. uprawnienia do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Reasumując Dyrektor stoi na stanowisku, że skoro odwołanie Skarżącej zostało wniesione z uchybieniem czternastodniowego terminu wyznaczonego na podstawie art. 223 § 2 pkt 1 O.p., to stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 O.p., należało stwierdzić uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Skarżąca niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem w dniu 18 lipca 2013 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 2 w związku z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. poprzez błędne ustalenie, że Pan B. K. był osobą uprawnioną do odbioru decyzji w sprawach dotyczących podatku od towarów i usług pomimo faktu, że osobą wyłącznie uprawnioną do odbioru decyzji był Pan P. A. W ocenie Skarżącej powyższe spowodowało zaś błędne ustalenie terminu rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji, a w konsekwencji nieuzasadnione wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu Skarżąca podkreśliła, że Pan P. A., zgodnie z zakresem pełnomocnictwa z dnia 24 kwietnia 2012 r. był uprawniony do przyjmowania decyzji dotyczących wniosków o zwrot VAT. W jej przekonaniu, biorąc pod uwagę uregulowania art. 145 § 2 O.p., skoro Skarżąca upoważniła Pana P. A. do odbioru decyzji, to taka korespondencja winna zostać odebrana przez tego pełnomocnika. Skarżąca stoi na stanowisku, że doręczenie decyzji Panu B. K. nie może być uznane za zgodne z art. 145 § 2 O.p., gdyż nie był on osobą uprawnioną do jej odbioru. Zaznaczyła przy tym, że Pan B. K. na podstawie upoważnienia pocztowego był upoważniony do odbioru przesyłek listowych poleconych, lecz upoważnienie to przysługiwało mu jedynie w stosunku do przesyłek, których adresatami była Pani A. B. oraz Pan S. K. z Działu Prawnego I., którzy nie byli jednak osobami uprawnionymi do odbioru decyzji dotyczącej Spółki O. Jednocześnie zdaniem Skarżącej w sprawie nie miała miejsca możliwość doręczenia w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji, gdyż uprawnionym do odbioru korespondencji w sprawie wniosku o zwrot VAT był i jest wyłącznie Pan P.A. Natomiast Pan B. K. był uprawniony wyłącznie do odbioru korespondencji adresowanej do pełnomocników I., a więc nie był osobą uprawnioną w rozumieniu art. 148 § 2 pkt 2 O.p. W dalszej części wskazała, że w I. funkcjonuje osoba uprawniona do odbioru korespondencji, jednak z uwagi na pełnomocnictwo B. K., osoba posiadająca ogólne upoważnienie do odbioru korespondencji, nie odbiera korespondencji adresowanej do Działu Prawnego ani tym bardziej do Pana P. A. W sprawach zwrotu podatku od towarów i usług uprawnionym do odbioru korespondencji adresowanej do Spółki jest osobiście Pan P.A. Reasumując Skarżąca uznała, że skoro nie nastąpiło skuteczne doręczenie, to początkowy termin do wniesienia odwołania nie powinien się liczyć od dnia odbioru przesyłki przez Pana B. K., lecz organ podatkowy winien ustalić w jakim terminie otrzymał decyzję uprawniony pełnomocnik i od tego terminu obliczyć termin do wniesienia odwołania. W ocenie Skarżącej odwołanie zostało złożone skutecznie, gdyż Pan B. K. przekazał decyzję Panu P. A. w dniu 17 stycznia 2013 r. i od tego momentu rozpoczął się termin do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę DIS podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Skarżąca pismem z dnia 21 lutego 2014 r. rozwinęła uzasadnienie zarzutów wniesionych w skardze na postanowienie Dyrektora z dnia [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu zaznaczyła, że doręczenie decyzji Naczelnika z dnia [...] grudnia 2012 r. powinno nastąpić w miejscu pracy do rąk pełnomocnika. Jednocześnie podkreśliła, że wskazany przez pełnomocnika adres do doręczeń nie jest tożsamy z adresem siedziby Spółki. Ponadto w ocenie Skarżącej wskazanie przez pełnomocnika adresu miejsca pracy jako adresu do doręczeń w żaden sposób nie powoduje jednoczesnego rozszerzenia kręgu osób, którym organ podatkowy może doręczyć korespondencję adresowaną do pełnomocnika. Skarżąca ponadto zaznaczyła, że nie może ponosić odpowiedzialności za niestaranność doręczyciela, który posiadał wszelkie informacje umożliwiające prawidłowe doręczenie decyzji. Tym samym mógł on ją doręczyć osobom zatrudnionym w tzw. recepcji spółki I. Jednocześnie za niebudzące wątpliwości uznała, że pełnomocnicy spółki I. mogli udzielić pełnomocnictwa do odbioru adresowanej do nich korespondencji. Nie oznacza to jednak, że osoba uprawniona do odbioru korespondencji pełnomocników spółki I. jest również osobą uprawnioną przez pracodawcę do odbioru korespondencji kierowanej do Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwaną dalej "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 §1 p.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013r. odpowiada prawu. Istota sporu w niniejszej sprawie ma charakter procesowy i sprowadza się do rozstrzygnięcia czy B. K. był osobą uprawnioną do odbioru decyzji w sprawach dotyczących podatku od towarów i usług pomimo, że na podstawie udzielonego przez Skarżącą Spółkę pełnomocnictwa z dnia 24 kwietnia 2012r. osobą uprawnioną do odbioru decyzji w tych sprawach (i ewentualnego "odwoływania się" od tychże decyzji w postępowaniu podatkowym) był P. A. Przesądzenie powyższej kwestii rzutować będzie na ustalenie terminu rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.z dnia [...]grudnia 2012r., a w konsekwencji, zasadności wydania przez organ zaskarżonego postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuca naruszenie przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności naruszenie art. 145 § 2 w związku z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Uzasadniając przedstawiony zarzut Skarżący podnosi, iż skoro P. A., zgodnie z zakresem pełnomocnictwa z dnia 24 kwietnia 2012r. był na zasadzie wyłączności uprawniony do przyjmowania decyzji dotyczących wniosków o zwrot VAT, to biorąc pod uwagę uregulowania art. 145 § 2 O.p. tylko ta osoba była uprawniona do przyjmowania takiej korespondencji. Tymczasem korespondencję w tej sprawie (tj. wymienioną decyzję z dnia [...] grudnia 2012r. odebrał B. K., który na podstawie upoważnienia pocztowego był uprawniony do odbioru przesyłek listowych poleconych ale jedynie w stosunku do przesyłek, których adresatami była A. B. oraz S. K. z Działu Prawnego I., którzy nie byli jednak osobami uprawnionymi do odbioru decyzji dotyczącej Spółki O. W dalszej kolejności pełnomocnik Spółki argumentuje, iż w sprawie nie miała miejsca możliwość doręczenia przedmiotowej korespondencji w miejscu pracy adresata, ponieważ przepis art. 145 § 2 O.p. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 148 O.p. i w związku z tym "stosowanie art. 148 Ordynacji podatkowej jest możliwe w takim zakresie, w jakim nie następuje rozszerzenie kręgu osób uprawnionych do odbioru korespondencji adresowanej do pełnomocnika". Dlatego też, zdaniem Skarżącej, skoro nie nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji z dnia [...] grudnia 2012r., to początkowy termin do wniesienia odwołania nie powinien się liczyć od dnia odbioru przesyłki przez B. K., lecz organ podatkowy winien ustalić w jakim terminie otrzymał decyzję uprawniony pełnomocnik i od tego terminu obliczyć termin do wniesienia odwołania przez Spółkę. Jednocześnie pełnomocnik Spółki w skardze wskazał, że B. K. przekazał przedmiotową decyzję pełnomocnikowi - P. A. w dniu 17 stycznia 2013r. i od tego momentu rozpoczął się termin do wniesienia odwołania przez Skarżącą i tym samym odwołanie zostało złożone skutecznie. W ocenie Sądu, zaprezentowana przez Skarżącą argumentacja nie tylko nie zasługuje na uwzględnienie, ale stoi także w wyraźnej opozycji w stosunku do stanu faktycznego. Na wstępie, zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że ustalając czy doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, nie miał podstaw by rozpatrywać przedmiotową sprawę pod kątem merytorycznym. Zgodnie bowiem z przepisami regulującymi postępowanie odwoławcze, na organie odwoławczym w pierwszej kolejności ciąży powinność sprawdzenia czy dopełnione są konieczne wymogi przewidziane dla tej formy postępowania podatkowego. Tak więc, po wpływie odwołania wraz z aktami sprawy do organu drugiej instancji rozpoczyna się wstępna faza postępowania odwoławczego, w której organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione w terminie oraz czy spełnia wymagania określone w art. 222 Ordynacji podatkowej. W pierwszej kolejności organ odwoławczy musi zatem sprawdzić, czy zaistniały przesłanki umożliwiające wniesienie odwołania. W zaistniałej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż odwołanie firmy O. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.z dnia [...] grudnia 20l3r. zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia odwołania. .Jak wynika z akt sprawy, decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.z dnia [...] grudnia 2012r., stosownie do przepisu art. 210 § 1 pkt 7 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. zawiera prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania (tj. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie) Decyzja ta w dniu [...]stycznia 2013r., co dokumentuje zwrotne potwierdzenie odbioru, na który widnieje własnoręczny podpis odbiorcy, data i pieczęć firmowa oraz data i podpis doręczającego została doręczona adresatowi, tj. P. A., na adres: I., ul. [...],[...]., [...] W.". W związku z wdrożonym przez organ postępowaniem reklamacyjnym na okoliczność podpisu osoby, która dokonała odbioru tej korespondencji, z pisma Poczty Polskiej z dnia 20 marca 2013r.. znak [...] wynika, iż odbiór przesyłki kwitował "B. K. - osoba uprawniona". Co wymaga podkreślenia, zarówno data, jak i w szczególności przystawiona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pieczęć firmowa, nie budzi wątpliwości, że korespondencję doręczono pod wskazany adres pełnomocnika P. A., tj. I. (ul. [...], [...] W.), jako miejsca jego pracy. Zauważyć należy, że Skarżący nie kwestionuje, iż organ może dostarczyć korespondencje adresowaną do pełnomocnika w miejscu jego pracy, ale uważa, że w takim przypadku korespondencję należy doręczyć wyłącznie pełnomocnikowi, tj. zgodnie z trybem wskazanym w art. 145 § 2 O.p., gdyż "nie można rozszerzać kręgu osób uprawnionych do odbioru korespondencji adresowanej do pełnomocnika". W ocenie Sądu powyższy pogląd jest na gruncie obowiązujących przepisów nieuprawniony. Zgodnie bowiem z art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Stosownie do § 2 ww. regulacji, pisma mogą być również doręczane w siedzibie organu podatkowego i w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Zgodnie zaś z art. 148 § 3 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Natomiast art. 149 Ordynacji podatkowej stanowi, że w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W świetle powyższych przepisów doręczenia pełnomocnikowi dokonuje się jako osobie fizycznej, w związku z czym doręczenie może nastąpić w miejscu pracy pełnomocnika - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Brak jest więc, wbrew twierdzeniom Skarżącej, ustawowego obowiązku doręczania pism w takim przypadku "wyłącznie" do rąk własnych pełnomocnika. Powyższy pogląd znajduje także oparcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 lipca 2011r. (sygn. akt I FSK 916/11) "nie można z art. 145 § 2 O.p. rozumieć w ten sposób, że wymaga on doręczenia pisma do rąk własnych pełnomocnika w sytuacji, gdy sam pełnomocnik wskazał jako adres do doręczeń siedzibę spółki, którą reprezentował, a więc sam zdecydował, iż korespondencja winna być kierowana na adres spółki". Powyższa zasada, w ocenie Sądu, ma również zastosowanie w przypadku, gdy pełnomocnik wskaże jako adres doręczeń miejsce swojej pracy. Przesądza o tym wprost treść art. 148 § 1 O.p., który stanowi , że osobom fizycznym, a taką, jak już stwierdzono wcześniej jest pełnomocnik w tej sprawie, doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Skoro ustanowiony przez Skarżącą w sprawie do "decyzji VAT-owskich" P. A. wskazał jako miejsce pracy "I., ul. [...],[...] [...] W.", to zgodnie z art. 148 § 2 pkt 2) O.p., pismo można doręczyć także osobie upoważnionej przez pracodawcę do jej odbioru. W tym miejscu wskazać trzeba, iż w/wym. pełnomocnik, wskazując do korespondencji jako miejsce pracy wyżej wym. adres tj. I. Sp. z o.o., nie dokonał żadnych zastrzeżeń dotyczących wyłącznie osobistego otrzymywania korespondencji. Organ podatkowy nie miał zatem żadnych podstaw do tego, aby adresować korespondencję z dodatkowym zastrzeżeniem doręczenia wyłącznie do rąk własnych pełnomocnika. W tej sytuacji wskazanie adresu do korespondencji przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika oznacza, iż skutek doręczenia wywołuje przesłanie pism na ten adres oraz pokwitowanie ich odbioru przez upoważnioną osobę (por. przywołane już postanowienie NSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2011r., sygn. akt I FSK 916/11). Reasumując te część rozważań, tj. związanych z zarzutami odnoszącymi się do naruszenia art. 145 § 2 O.p. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2O O.p., a sprowadzającymi się do tezy, iż korespondencja kierowana do P. A. jako pełnomocnika Skarżącej w sprawach podatku VAT winna być odbierana przez niego osobiście, w ocenie Sądu, w realiach sprawy uznać należy za chybione. Jako niezasadny uznać także należy zarzut, iż B. K., który dokonał odbioru spornej korespondencji w dniu 10 stycznia 2013r. nie był "w ogóle upoważniony przez spółkę I. do odbioru jakichkolwiek pism", co ma poświadczać załączone do skargi upoważnienie w/wym. pełnomocnictwo pocztowe, z którego wynika, że zostało ono udzielone przez radców prawnych – pełnomocników spółki I., a nie spółkę I. W tym miejscu sąd zwraca uwagę, że przedstawione do akt sądowych sprawy pełnomocnictwa, choć upoważniają do odbioru i kwitowania pism nadsyłanych na adres "ul. [...],[...]., [...] W." od 1 stycznia 2013r., zostały podpisane odpowiednio przez A. B. oraz S. K. – radców prawnych, odpowiednio w dniach: 28 i 27 maja 2013r. Tym samym przyjąć należy, że w spornym okresie tj. 10 stycznia 2013r., w której to dacie B.K. dokonał odbioru decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2012. nie mógł mieć nawet świadomości, że jego "kompetencje" w odbiorze pism adresowanych do spółki zostały ograniczone wyłącznie do korespondencji adresowanej do wskazanych wcześniej pełnomocników (radców prawnych) spółki I. Dlatego też organ słusznie uznał, że skoro P. K. dokonał odbioru korespondencji adresowanej do pełnomocnika P. A. w miejscu jego zatrudnienia, posługując się pieczęcią pracodawcy i przyjmując na siebie obowiązek przekazania pisma adresatowi, to dokonał odbioru tej korespondencji jako osoba upoważniona przez pracodawcę. Wniosek taki wypływa także z analizy akt postępowania, gdyż wynika z nich, że żadnej z przesyłek adresowanych na pełnomocnika Spółki - P. A.nie odebrał on osobiście, a wręcz stwierdzić można, iż standardowym i powszechnym było odbieranie przesyłek listowych kierowanych na adres firmy I. lub pełnomocnika – P. A. przez "inne" osoby do tego upoważnione, w tym B. K. Podkreślić należy, na co wskazał również organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w przypadku, gdy osoba obecna w miejscu pracy adresata, podejmuje się odebrać pismo i potwierdza to dostępem do firmowych pieczęci lub innych urządzeń biurowo - administracyjnych, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w tymże miejscu nie może nasuwać żadnych zastrzeżeń, co skutkuje przyjęciem, że dokonane do jej rąk doręczenie pisma jest skuteczne i rodzi określone konsekwencje procesowe. Ponadto, jak stanowi przepis art. 97 Kodeksu cywilnego osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa. Stanowisko takie poparte jest także linią orzeczniczą sądów administracyjnych, które wielokrotnie wypowiadały się w kwestii możliwości odbioru korespondencji przez osobę upoważnioną (por. dla przykładu: wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2010r., sygn. akt III SA/Wa 30/10, postanowienie NSA w Warszawie z dnia 21 maja 2010r., sygn. akt li FSK 726/10, wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r" sygn. akt II GSK 735/10, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 31 stycznia 2012 r" sygn. akt I SA/Bd 726/11). Co również istotne i przeczy stanowisku Skarżącej o "niestaranności doręczyciela, który posiadał wszelkie informacje umożliwiające prawidłowe doręczenie decyzji", w takiej sytuacji doręczający nie musi żądać okazania przez tę osobę przy odbiorze przesyłki pisemnego upoważnienia. Jak słusznie zauważył w wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Lu 51/11) WSA w Lublinie "(...) doręczający nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis". Jak już zauważono wcześniej, trudno taki obowiązek w ogóle mógłby doręczyciel wyegzekwować w stosunku do B. K., skoro stosowne pełnomocnictwo pocztowe upoważniające go jedynie do odbioru pism adresowanych do pełnomocników Spółki otrzymał dopiero na podstawie oświadczenia z dnia 28 i 27 maja 2013r. Podsumowując tę część rozważań, stosownie do przepisu art. 148 § 2 pkt 2 O.p., zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, iż w związku z faktem pokwitowania odbioru pisma kierowanego do pełnomocnika przez pracownika upoważnionego w miejscu pracy adresata do odbioru korespondencji i następnie ich przekazanie adresatowi nastąpiło skuteczne doręczenie spornej decyzji. Faktem prawotwórczym, powodującym skutki procesowe lub materialnoprawne jest wyłącznie samo dostarczenie pisma adresatowi albo zapewnienie mu możności odbioru tego pisma. Jak słusznie zauważył organ, to na pełnomocniku spoczywa obowiązek takiego zorganizowania pracy pod adresem wskazanym do doręczeń, aby adresowane do niego pisma docierały w odpowiednim czasie i to tym bardziej, jeśli zważy się, jak w przedmiotowej sprawie, że w większości przypadków adresowane do pełnomocnika – P. A. pisma odbierane były przez inne upoważnione osoby. Prawidłowa organizacja tak istotnej kwestii jak odbiór korespondencji, stanowi bowiem obowiązek każdego podmiotu funkcjonującego w profesjonalnym obrocie gospodarczym. To rolą pełnomocnika, a nie doręczyciela jest zapewnienie, aby w godzinach pracy, na terenie firmy, możliwe było bezproblemowe doręczenie korespondencji. Organy podatkowe nie mogą natomiast ponosić skutków działań i zaniechań adresata przesyłki (por. wyrok WSA z dnia 14 marca 2013r., sygn. akt III SA/Wa 2533/12). W świetle szeroko przedstawionych rozważań i ustaleń stwierdzić należy, iż przesyłkę zawierającą decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. -z dnia [...] grudnia 2012r., prawidłowo doręczono Skarżącej w dniu 10 stycznia 2013r. i od tego momentu rozpoczął bieg terminu do wniesienia odwołania. Powyższe oznacza, że termin do wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w W., stosownie do przepisu art. 223 § 2 pkt 1 O.p., rozpoczął swój bieg w dniu 11 stycznia 2013r., a zakończył w dniu 24 stycznia 2013r. Tymczasem odwołanie zostało złożone przez Spółkę w dniu 30 stycznia 2013r., a więc tj. 6 dni po terminie określonym w Ordynacji podatkowej, co potwierdza stempel na kopercie. Zgodnie zaś z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w razie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art. 228 § 2 O.p.). Podkreślić należy, iż stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego. Jest to bowiem okoliczność obiektywna i w razie jej zaistnienia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. o jej oddaleniu.