II SA/Wr 332/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi D. K. na uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia 27 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na dzierżawę nieruchomości na okres 10 lat oddala skargę. Na sesji w dniu 27 lutego 2014 r. Rada Miejska w L. podjęła uchwałę nr [...]w sprawie wyrażenia zgodny na dzierżawę nieruchomości. Wskazując jako podstawę prawną działania art. 18 ust.2 pkt 9a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U z 2013 r., poz. 594 ze zm. – dalej u.s.g.) oraz art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U z 2010 r. Nr 102, poz.651 ze zm.- dalej u.g.n.) Rada wyraziła zgodę na wydzierżawienie, w drodze bezprzetargowej, na okres 10 lat na cele rolne, nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], położonej w obrębie 3 L.. Uchwałę tę zakwestionował D. K. w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, po uprzednim wezwaniu Rady Miejskiej w L. do usunięcia naruszenia interesu prawnego. W wezwaniu tym, D. K. wskazywał, że w związku z planami rozwoju firmy którą prowadzi na działce sąsiedniej, złożył Gminie ofertę zakupu działki nr [...]. W odpowiedzi doczekał się uchwały w sprawie dzierżawy tej działki na cele rolne, w trybie bezprzetargowym. Jego zdaniem, uchwała ta w istocie zmienia postanowienia planu miejscowego przeznaczając działkę dla której przewidziana jest funkcja zabudowy mieszkaniowej i rzemiosła, na cele rolne. Dopuszczenie w planie innych funkcji (uzupełniających) nie może powodować zmian tego planu bez przeprowadzania odpowiedniej procedury. Podjęta uchwała narusza zatem nie tylko obowiązujące przepisy prawa ale również uprawnienia skarżącego do nabycia przedmiotowej nieruchomości. Rada Miejska w L. nie uwzględniła powyższego wezwania, zatem D. K. powołując się na przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. wniósł na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W petitum, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) a zwłaszcza jej art. 14 i art. 27; ustawy o gospodarce nieruchomościami, w szczególności jej art. 37 oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zarzucając powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności opisanego na wstępie aktu oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w związku ze złożoną przez niego ofertą zakupu przedmiotowej nieruchomości w proponowanym porządku obrad sesji, w dniu 30 stycznia 2014 r. przewidziany został punkt – wyrażenie zgody na przeznaczenie nieruchomości do sprzedaży. Punkt ten nie został jednak poddany pod głosowanie a przyczyny tego postępowania nie są mu znane. Skarżący zauważył, że niczego nie wyjaśnia uzasadnienie stanowiska Rady będące odpowiedzią na jego wezwanie do usunięcia prawa. Uważa, że dopuszczenie w planie innych funkcji niż podstawowa, nie oznacza możliwości dokonywania zmian w planie w planie miejscowym, bez przeprowadzenia procedury opisanej ustawą. A do tego, jego zdaniem, prowadzi zaskarżona uchwała. Chybiona jest – zdaniem strony – argumentacja dotycząca ogródków działkowych, gdyż nie były dla "ogródków działkowych" zawierane umowy. Przepis art. 37 ust. 4a u.g.n. dopuszcza zawieranie w trybie bezprzetargowym umów, tylko gdy użytkownikiem nieruchomości jest stowarzyszenie ogrodowe w rozumieniu ustawy o ogrodach działkowych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zdaniem skarżącego, powyższe naruszenia prawa godzą w jego interesy i uprawnienia. Autor skargi powołał się także na wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2011 r. II OSK 56/10 w którym stwierdzono, że dopuszczenie w planie miejscowym funkcji "wytwórczość produkcyjna i rzemiosło" nie może być utożsamiana z dopuszczeniem na terenie mieszkalnictwa zakładów produkcyjnych. Wskazując na wynikającą z art. 37 ust.1 u.g.n zasadę przetargowego zbywania nieruchomości publicznych, mającą również zastosowanie do umów użytkowania, najmu, dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieznaczony, skarżący podniósł, że dopuszczenie odstępstwa od ww. zasady nie oznacza dowolności. Jest ono bowiem możliwe tylko w przypadkach określonych prawem. Uzasadniając legitymację procesową do zaskarżenia przedmiotowej uchwały autor skargi przywołał stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 20 kwietnia 2012 r. I OSK 2229/11, według którego, właściciele działek położonych przy nieruchomości, która zgodnie z uchwałą rady gminy ma zostać wydzierżawiona w trybie bezprzetargowym, mogą taką uchwałę zaskarżyć do sądu. Reasumując, strona stwierdziła, że zaskarżona uchwała zagraża jego prawom i uprawnieniom. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna, wniosła o odrzucenie skargi jako wniesionej przez osobę której interes nie został naruszony lub o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Autor odpowiedzi nas skargę podkreślił przede wszystkim, że nie wystąpiła wymagana art. 101 ust. 1 u.s.g. przesłanka naruszenia interesu prawnego skarżącego. W kwestii legitymacji czynnej zauważył, że przywołany w skardze wyrok NSA z 20 kwietnia 2012 r. dotyczy odmiennego stanu faktycznego, w którym rada gminy wyraziła zgodę na wydzierżawienie w trybie bezprzetargowym nieruchomości, wyłącznie właścicielom nieruchomości sąsiednich oznaczonych numerami porządkowymi nieparzystymi. Nie można zatem utożsamić stanu faktycznego, w którym nieruchomość została przeznczona do wydzierżawienia - a nie jak tego oczekiwał skarżący do zbycia - ze stanem w którym dzierżawę nieruchomości umożliwiono wyłącznie wybranej grupie właścicieli nieruchomości sąsiednich. Zdaniem strony przeciwnej, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawem chronionego interesu prawnego skarżącego, gdyż żaden przepis prawa nie gwarantuje mieszkańcom gminy swobody nabywania nieruchomości wchodzących w skład gminnego zasobu nieruchomości, ani też nie gwarantuje każdorazowego wyrażenia zgody przez właściwy organ na zbycie takiej nieruchomości. Podniesiono również, że skarżący sam wskazuje, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia jego interesu prawnego ale tylko do zagrożenia tych praw. Instytucja uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g nie gwarantuje tymczasem ochrony dla samego zagrożenia uprawnień określonego podmiotu. Konieczne jest wykazanie konkretnego, realnego naruszenia interesu prawnego. W ocenie organu, w niniejszej sprawie można mówić co najwyżej o ewentualnym naruszeniu interesu faktycznego strony skarżącej, co przejawia się w negatywnym rozpatrzeniu wniosku o zbycie spornej nieruchomości. Taki interes nie korzysta jednak z ochrony prawnej. Sam zamiar zawarcia umowy dzierżawy, czy też ubieganie się o możliwość przystąpienia do przetargu na jej wydzierżawienie, nie stanowi bowiem uprawnienia prawnorzeczowego chronionego prawem materialnym, na które to uprawnienie mogłaby oddziaływać zaskarżona uchwała. Również zamiar nabycia spornej nieruchomości, nie tworzy po stronie skarżącego uprawnienia prawnorzeczowego na które mogłaby oddziaływać zaskarżona uchwała. Powołując się na orzecznictwo, Burmistrz podniósł, że ani przepis art. 37 ust. 4 u.g.n., na podstawie którego podjęto zaskarżoną uchwałę ani inny przepis, nie nakłada na właściwy organ gminy obowiązku oddania w dzierżawę nieruchomości komunalnej, jak też nie rodzi uprawnienia do wystąpienia z żądaniem aby została ona wydzierżawiona. Skarżącemu nie przysługuje roszczenie o wydzierżawienie przedmiotowej nieruchomości a tym samy jego interes prawny nie został naruszony. Natomiast na mocy przywołanych przepisów u.g.n. i u.s.g rada gminy była uprawniona do podjęcia zaskarżonej uchwały. W ocenie strony przeciwnej nie są uzasadnione również inne zarzuty skargi. Ponieważ skarżący twierdził, że nie są mu znane powody dla których nie została podjęta przygotowana wcześniej uchwała wyrażająca zgodę na zbycie nieruchomości w trybie przetargu wyjaśniono, że projekt uchwały w tym zakresie, w związku z ustaleniami radnych podjętymi na komisji w dniu 30 stycznia 2014 r. został wycofany z porządku obrad. Radni uwzględnili bowiem stanowisko mieszkańców co do tego, że nadal chcą uprawiać ogródki na działce nr [...]. Mając na uwadze wolę Rady, Burmistrz zmienił swoje wcześniejsze zamiary co do przewidywanego sposobu zagospodarowania spornej działki i wydał w tym względzie nowe zarządzenie, a następnie przedłożył Radzie stosowny projekt uchwały. Strona przeciwna za nieuzasadnione uznała również zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w skardze. Przyjęty sposób zagospodarowania nieruchomości – na ogródki działkowe – nie jest bowiem sprzeczny z planem miejscowym i nie dokonuje zmian co do przeznaczenia podstawowego bez dopuszczalnej procedury. Plan miejscowy dopuszcza zachowanie dotychczasowego przeznaczenia nieruchomości, co wynika także z art. 35 u.p.z.p. Nie został także naruszony przepis art. 37 ust. 4a , gdyż nie stanowił on podstawy podjęcia zaskarżonej uchwały. W piśmie procesowym z dnia 20 czerwca 2014 r. skarżący podtrzymał skargę w całości. Ponownie podkreślił, że Rada korzystając z uprawnień wynikających z art. 37 u.g.n przez wyrażenie zgody na odstąpienie od przetargowego wydzierżawienia nieruchomości, nie może kierować się dowolnością. Przepis art. 37 u.g.n. należy interpretować razem z przepisem art. 37 ust. 2 tej ustawy. Jego zdaniem, z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n wynika, że uchwała rady gminy wyrażająca zgodę na zbycie nieruchomości poza przetargiem, może naruszać interes prawny nieruchomości przyległej. W niniejszej sprawie, Rada kierowała się tylko interesem części mieszkańców gminy korzystających bezumownie z nieruchomości, a zupełnie pominęła interes skarżącego, który też jest mieszkańcem gminy i nikt z nim nie konsultował powyższej kwestii i nie zasięgał jego opinii. Jest to nierówne traktowane mieszkańców. W odpowiedzi na powyższą argumentację organ administracji podtrzymał wcześniejsze twierdzenia dotyczące zarówno legalności zaskarżonej uchwały jak i braku interesu skarżącego w przedmiotowej sprawie. Zauważył, że argumentacja dotycząca stosowania art. 37 ust. 4 u.g.n. przedstawiona przez skarżącego, ze względu na zmianę tego przepisu od dnia 7 stycznia 2010 r. jest nieaktualna. Obecnie brak już odesłania do ust. 1 art. 37. Zdaniem strony przeciwnej, nie było też konieczności konsultowania planowanego sposobu zagospodarowania nieruchomości, skoro wolą Rady było dalsze wydzierżawienie nieruchomości podmiotom które z niej dotychczas korzystały. Dla art. 37 u.g.n. bez znaczenia pozostaje fakt bezumownego korzystania. Również kwestie te nie powinny być oceniane przez sąd, gdyż zaskarżona uchwała, z podanych wcześniej względów, nie narusza interesu prawnego skarżącego. Tym samym nie otwiera się droga sądowa do kontroli legalności uchwały. Podczas rozprawy w dniu 26 sierpnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i zawarte w niej wnioski. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn.zm, zwanej w dalszej części u.p.p.s.a.), w tym także na akty uchwalane przez organy stanowiące gmin. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594, dalej u.s.g.), zgodnie z którym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wniesiona na podstawie cyt. powyżej przepisu skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu wyłącznie wówczas, gdy spełnia wymogi formalne tj. należy do katalogu aktów podlegających zaskarżeniu w ww. trybie i wyczerpano poprzedzający złożenie skargi tryb zaskarżenia polegający na złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 u.s.g. W pierwszej kolejności należało zatem rozważyć czy sprawa objęta niniejszą skargą, podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny tj. należy do kategorii uchwał wskazanych w ww. przepisie. Zdaniem Sądu spełniony został wymóg co do charakteru sprawy objętej przedmiotem skargi, gdyż zaskarżona uchwała została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym reprezentowany jest pogląd opowiadający się za szerokim rozumieniem pojęcia sprawy z zakresu administracji publicznej, czego konsekwencją jest interpretowanie wszelkich występujących w praktyce wątpliwości co do dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej na podstawie art. 101 u.s.g., na korzyść ochrony praw obywateli i przynależnego im konstytucyjnego prawa do sądu. Z akt sprawy wynika także, że skarżący przed wniesieniem skargi spełnił określony w treści art. 101 u.s.g. wymóg wezwania organu do usunięcia stwierdzonego naruszenia prawa. Wobec bezskuteczności tego wezwania, skorzystał z uprawnienia wynikającego z ww. przepisu i wniósł skargę do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona została z zachowaniem terminu ustawowego określonego w art. 53 § 2 u.p.p.s.a, który to przepis zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07 ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Skoro spełnione zostały ww. wymogi formalne, to brak było podstaw do odrzucenia skargi, o co wnioskował organ administracji. Zauważyć w tym miejscu należy, że podnoszony przez w odpowiedzi na skargę zarzut braku legitymacji procesowej nie stanowi podstawy do odrzucenia skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Stwierdzenie przez Sąd tej okoliczności stanowi natomiast podstawę do oddalenia skargi bez badania podniesionych w niej zarzutów. Mając powyższe na uwadze, w dalszej kolejności przystąpić należało do zbadania przysługującej skarżącemu legitymacji skargowej. Podkreślić w tym względzie wypada, że skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest rodzajem skargi powszechnej, służącej każdemu, kto zarzuca naruszenie porządku prawnego. Środek ten jest bowiem nakierowany na ochronę praw podmiotowych. Nawet sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli taka uchwała nie narusza chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Skargę na uchwałę organu gminy może wnieść tylko podmiot, który zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie. Istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę i z której można wywodzić swoje uprawnienia. Interes prawny winien być przy tym aktualny, obiektywnie istniejący w dacie wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w dacie złożenia skargi. Nie może to być tylko interes przewidywany w przyszłości, hipotetyczny. Naruszenie interesu prawnego konkretnego podmiotu nie może polegać na tym, że uchwała mogłaby stwarzać zagrożenie wystąpienie naruszenia w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 277/08). Jednocześnie interes prawny powinien być indywidualny, własny, skonkretyzowany. Oznacza to, że musi on wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego zaskarżony akt. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 u.s.g., powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę. Interes prawny skarżącego wynikać musi z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Mogą być to normy prawa administracyjnego, cywilnego, a także innych gałęzi prawa materialnego. Inaczej mówiąc skarżącemu powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym wynikające z przepisów prawa materialnego, które najpóźniej w dacie wniesienia skargi zostało naruszone zaskarżonym aktem. Podkreślić należy, że inaczej niż w postępowaniu administracyjnym, legitymacja procesowa w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje podmiotowi, który nie tylko wykaże się tak rozumianym interesem prawnym ale również jego naruszeniem przez kwestionowany akt. Skarżący wnosząc skargę musi więc wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 790/12). Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi powodować - w dacie wniesienia skargi - następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia jej konkretnych uprawnień lub nałożenia na nią obowiązków. Brak bezpośredniego wpływu uchwały na sferę prawną określonego podmiotu nie pozwala na przyznanie mu legitymacji procesowej na podstawie omawianej normy. W niniejszej sprawie skarżący upatruje – jak wynika z treści skargi - naruszenia przysługującego mu interesu prawnego w braku możliwości zawarcia z Gminą umowy zbycia spornej nieruchomości. Skarżący podnosi, że jest właścicielem nieruchomości przyległej i zainteresowany jest nabyciem przedmiotowej nieruchomości dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazuje, że wydane nawet było zarządzenie Burmistrza o wyznaczeniu do sprzedaży tej nieruchomości w drodze nieograniczonego przetargu ustnego. Argumentując swój interes powołuje się na prawo do powszechnego udziału w przetargu na zbycie nieruchomości gminnej i wskazuje na naruszenie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n, oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p). Wskazuje także na naruszenie zasady równości z racji braku skonsultowania z nim sposobu dalszego zadysponowania nieruchomością przez organ gminy. W ocenie Sądu przedstawione przez skarżącego okoliczności nie wykazują, że zaskarżona uchwała naruszała jego interes prawny, czy też uprawnienie zagwarantowane w przepisach prawa. Oceniając twierdzenia skarżącego w pierwszym rzędzie zauważyć wypada, że sam fakt ubiegania się o nabycie (wydzierżawienie) nieruchomości objętej uchwałą przedmiocie jej zbycia (wydzierżawienia) w trybie bezprzetargowym, nie stanowi jakiegokolwiek uprawnienia prawnorzeczowego chronionego prawem materialnym, na które to uprawnienie mogłaby w jakikolwiek sposób oddziaływać taka uchwała. Zamiarowi przystąpienia do przetargu na dzierżawę nieruchomości stanowiącej dotychczas własność gminy ustawodawca nie przypisał nawet charakteru roszczenia o zawarcie umowy dzierżawy czy najmu. Taki pogląd przyjęty został w orzecznictwie i skład orzekający w niniejszej sprawie go podziela (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 2110/10, LEX nr 852036 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1030/12. LEX nr 1311239, wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 2826/12, COBOIS). Nadto należy mieć na uwadze, że kwestionowana uchwała dotyczy wyrażenia zgody na wydzierżawienie spornej działki w trybie bezprzetargowym na okres 10 lat, na cele rolne. Rada Miejska w L. w uchwale tej ogranicza się zatem tylko do wyrażenia zgody na zaproponowany przez organ wykonawczy sposób zagospodarowania nieruchomości. Inicjatywa zawarcia i samo zawarcie ewentualnej umowy dzierżawy należą natomiast wyłącznie do organu wykonawczego gminy. Uchwała ta nie może więc wpływać bezpośrednio na sytuację prawną skarżącego, tym bardziej, że nie ubiegał się on wydzierżawienie spornej nieruchomości ale o jej nabycie. Naruszenie interesu prawnego skarżącego nie da się również wyprowadzać z przywołanego w skardze przepisu art. 37 u.g.n. i przyjętego sposobu zagospodarowania nieruchomością. Ani ten przepis, ani żaden inny przepis prawa materialnego nie nakłada bowiem na radę gminy obowiązku zadysponowania nieruchomością w taki sposób jak tego oczekuje skarżący, nie rodzi też po jego stronie uprawnienia do wystąpienia z żądaniem aby nieruchomość została mu sprzedana. Z okoliczność przedstawionych przez skarżącego nie wynika aby przysługiwało mu roszczenie o nabycie spornej nieruchomości. W szczególności roszczenie takie nie wynika z Zarządzenia Burmistrza z dnia 8 stycznia 2014 r. o wyznaczeniu spornej działki do sprzedaży, które następnie zostało cofnięte. Skarżący, wskazując na możliwość wykorzystania działki dla celów działalności gospodarczej, uzasadnia jedynie swój interes faktyczny, a nie prawny. Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1338/07 (LEX 438927), wedle którego nie narusza interesu prawnego właściciela nieruchomości sąsiedniej uchwała zezwalająca na zbycie nieruchomości gminnej na rzecz innej osoby. Uchwała ta w żaden sposób nie wpływa na sferę prawną właściciela nieruchomości sąsiedniej, o ile nie przysługuje mu żadne prawo rzeczowe do nieruchomości, której dotyczy uchwała. Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 22 lutego 2012 r., I OSK 2143/11, CBOIS). Naruszenia interesu prawnego skarżącego nie można też wyprowadzić z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. na który to przepis wskazuje w piśmie procesowym z dnia 20 czerwca 2014 r. Przepis ten odnosi się do trybu zbycia nieruchomości a zaskarżona uchwała dotyczy dzierżawy. Jak przy tym jak słusznie wywodzi strona przeciwna, w aktualnym stanie prawnym w przypadku zawierania umów na podstawie art. 37 ust. 4 u.g.n, brak już odesłania do art. 37 ust. 1 tej ustawy. Co więcej, przepis art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. nie stanowi podstawy roszczenia o zbycie przedmiotowej nieruchomości. Nie został zatem on w żaden sposób naruszony kwestionowaną uchwałą, a co za tym idzie nie może stanowić źródła interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego do jej zaskarżenia. Także z samej zasady równości, unormowanej w Konstytucji, skarżący nie może skutecznie wywodzić prawa do uczestniczenia w podejmowaniu decyzji co do sposobu zagospodarowania spornej nieruchomości. Ustawa o gospodarce nieruchomościami wyłączne kompetencje w tym zakresie przyznaje organom gminy, nie uzależniając decyzji w tym zakresie od uzgodnień, opinii czy też konsultacji społecznych. Uprawnienia które byłoby naruszone skarżoną uchwałą nie da się wywieść również z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czy też z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie reguluje bowiem kwestii zbycia nieruchomości publicznych, odnosi się tylko do zasad kształtowania przestrzeni publicznej. Kwestii tych nie reguluje również, bo regulować nie może, akt prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Trafnie zauważa strona przeciwna, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przywołany w skardze pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 20 kwietnia 2012 r. Zapadł on bowiem w zupełnie innych okolicznościach faktycznych, a naruszenie interesu prawnego Sąd wywiódł w nim z naruszenia zaskarżoną uchwałą prawa własności przez ograniczenie możliwości jego wykonywania, przez ograniczenie właścicielom nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej możliwej jedynie przez działkę przeznaczoną do dzierżawy. Wobec przedstawionych wyżej okoliczności stwierdzić należało, że skarżącemu przysługuje w przedmiotowej sprawie jedynie interes faktyczny, który nie korzysta z ochrony prawnomaterialnej. W tej sytuacji poczucie krzywdy czy też nierównego traktowania nie może stanowić o istnieniu legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 2826/12). Wobec braku wykazania przez skarżącego na gruncie przedmiotowej sprawy przysługującego mu interesu prawnego naruszonego zaskarżoną uchwałą ,skarga zasługuje na oddalenie uniemożliwiając Sądowi podjęcie dalszej oceny zgodności uchwały z prawem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.