II SA/Go 558/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi V Spółki z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego oddala skargę. W dniu [...] kwietnia 2013 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili kontrolę w lokalu Zajazd "C" w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych. Dokonano oględzin znajdującego się w tym lokalu urządzenia: [...] bez numeru, na którym urządzane były gry hazardowe. Zgodnie z umową najmu powierzchni użytkowej Spółka ,,V" sp. z o.o. wynajęła część ww lokalu w celu ustawienia w nim urządzenia do gier o nazwie [...]. W wyniku eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych stwierdzono, iż przedmiotowy automat umożliwia grę na takich samych zasadach jak gry na automatach o niskich wygranych. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na automacie: [...] (bez numeru) oraz postanowił dopuścić jako dowód w sprawie materiał przekazany przez Referat Dozoru Urzędu Celnego. W wyniku przeprowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Celnego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. wymierzył spółce ,,V" sp. z o.o. karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry na automacie [...] (bez numeru) w kwocie 12.000,00 zł. Od powyższej decyzji Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła odwołanie. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Spółka wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego przedstawionego przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 roku, sygn. akt II GSK 686/13. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił zawieszenia postępowania w opisywanej sprawie. Na powyższe postanowienie Spółka złożyła zażalenie wnosząc o jego uchylenie i zawieszenie postępowania, zarzucając naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym nie stanowi zagadnienia wstępnego dla niniejszego postępowania. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę na cztery istotne elementy, składających się na konstrukcje zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a mianowicie: wyłania się ono w toku postępowania podatkowego, jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Organ wskazał powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Oznacza to, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd pozostaje w takim związku z postępowaniem podatkowym, że bez jego rozstrzygnięcia nie jest możliwe rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Przesłanka do zawieszenia, polegająca na uzależnieniu od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji, odnosi się do sytuacji, gdy bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego wydanie decyzji nie będzie możliwe. W przedmiotowej sprawie - zdaniem Dyrektora Izby Celnej - słusznie odmówiono dokonania wnioskowanego przez stronę zawieszenia postępowania podatkowego, gdyż jak prawidłowo ustalił to organ pierwszej instancji, rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji w niniejszej sprawie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa jest nie tylko możliwe, ale również konieczne. Wskazane przez stronę pytanie prawne, przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Naczelny Sąd Administracyjny, które brzmi " Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej", w przypadku niniejszej sprawy nie stanowi zagadnienia wstępnego określonego w przepisie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdyż nie stanowi kwestii, bez której niemożliwe jest dalsze prowadzenie postępowania. Przeciwnie, zgodnie z art. 120 tej ustawy organ powinien procedować w obowiązującym stanie prawnym. Wyjaśnienie wątpliwości prawnych – zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z Konstytucją – przez Trybunał Konstytucyjny nie polega na rozstrzyganiu, a na zajmowaniu stanowiska w kwestii wykładni przepisu wywołującego problemy interpretacyjne, co nie stanowi zagadnienia wstępnego, a tym samym nie może być przesłanką do zawieszenia postępowania. Brak jest zatem podstaw do odmowy stosowania przepisów ustawy o grach hazardowych do czasu ich ewentualnego uchylenia przez Trybunał Konstytucyjny. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej jest zobowiązany do ich stosowania i rozstrzygania spraw w oparciu o te normy. Konstytucja RP przewiduje wprowadzenie przez Państwo ograniczeń wolności działalności gospodarczej w drodze ustawy. Ustawodawca wprowadził właśnie takie ograniczenie, dotyczące urządzania gier na automatach tylko i wyłącznie w kasynach poprzez przepis art. 14 ustawy o grach hazardowych. Konsekwencją niedostosowania się podmiotu urządzającego takie gry poza kasynem jest nałożenie kary pieniężnej – art. 89 ustawy o grach hazardowych. W toczącym się postępowaniu odwoławczym wobec ,,V" spółka z o.o. w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, taka sytuacja właśnie miała miejsce. Spółka nie dostosowała się do uwarunkowań ustawowych, zatem musi ponieść związane z tym konsekwencje. Jednakże należy zauważyć, iż nie doszło tutaj do żadnego dodatkowego, niezgodnego z prawem ograniczenia działalności Spółki. Wolność działalności gospodarczej nie może być rozumiana i traktowana jako szeroko rozumiana dowolność w działaniu podmiotu. Organ podatkowy zaś, działał na podstawie i w granicach prawa, do czego zobowiązują przepisy Konstytucji. Zatem pytanie prawne skierowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie do Trybunału Konstytucyjnego będzie miało pośredni, luźny związek z niniejszą sprawą co nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania. W przypadku przepisów prawnych, których konstytucyjność jest kwestionowana, do momentu wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia przepisy te korzystają z domniemania zgodności z Konstytucją - nie uzasadnia wniosku o zawieszenie postępowania zakwestionowanie przez stronę postępowania administracyjnego konstytucyjności przepisów mających zastosowanie w sprawie ani oczekiwanie na ewentualne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w tej materii. Związek pomiędzy takim orzeczeniem a rozstrzygnięciem sprawy jest jedynie pośredni, potencjalny, a przepisy te korzystają z domniemania zgodności z Konstytucją. Zawisłość zatem przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją RP – w ocenie organu - nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego na podstawie art. 201 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej , ponieważ postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym – co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z Konstytucją RP – nie jest zagadnieniem wstępnym. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Celnej ,,V" spółka z o.o. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie art. 201 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka zawieszenia postępowania, a także poprzez przyjęcie, że postępowanie prowadzone przed Trybunałem Konstytucyjnym nie stanowi zagadnienia wstępnego dla niniejszego postępowania. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2014 r. i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wywołanego przedmiotową skargą, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Uzasadniając skargę Spółka podniosła, iż przyczyną obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego jest konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego), zwanego kwestią wstępną (prejudycjalną). W tym przypadku przeszkoda w prowadzeniu postępowania podatkowego polega na tym, że rozpatrzenie sprawy podatkowej i wydanie merytorycznej decyzji jest uwarunkowane uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego należącego do kompetencji sądu lub innego organu niż ten, który prowadzi dane postępowanie podatkowe. Strona wskazała przy tym, że pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuację, gdy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie rozstrzygnięte. Organ prowadzący postępowanie winien dostrzec istotne podobieństwo przedmiotowej sprawy do sprawy rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny pod sygnaturą akt II GSK 686/13. Nie ulega przy tym żadnej wątpliwości, iż zakres pytania prawnego zadanego Trybunałowi Konstytucyjnemu ma bezpośredni związek z problematyką prawną postępowania odwoławczego. Oznacza to, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stanowi bez wątpienia kwestię prejudycjalną i tym samym będzie miała oczywisty wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia w postępowaniu podatkowym. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Spółka podniosła, iż powszechnie obowiązujący charakter orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego winien uzależniać wydanie decyzji merytorycznej w niniejszej sprawie, a co dalej idzie oczekiwanie na rozstrzygnięcie pytania prawnego, z uwagi na kluczowe znaczenie wykładni spornych przepisów, stanowić musi przesłankę do zawieszenia postępowania odwoławczego. Ponadto skarżący powołał się na szereg orzeczeń sądów administracyjnych na mocy których zawieszono postępowanie sądowoadministracyjne w związku powyższym pytaniem prawnym . Brak zawieszenia postępowania – zdaniem skarżącego - w sposób aż nadto oczywisty narusza zasadę określoną w art. 121 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Dalsze prowadzenie postępowania odwoławczego w przypadku, w którym istnieje poważna wątpliwość wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny w pytaniu prawnym do Trybunału Konstytucyjnego co do obowiązywania przepisów ustawy o grach hazardowych, podważa w sposób oczywisty zasadę zaufania do organów podatkowych. Nie zmienia tego również możliwość żądania wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 i 11 Ordynacji podatkowej. Postępowanie o wznowienie jest bowiem z reguły postępowaniem długotrwałym i wymagającym podjęcia wielu czynności i to zarówno po stronie podatnika, jak i organu administracji. Prowadzenie postępowania wznowieniowego nie uchroni przy tym podatnika od obowiązku uregulowania kary pieniężnej w przypadku wydania tego typu decyzji w prowadzonym dalej postępowaniu podatkowym, co w konsekwencji może powodować szkodę finansową znacznych rozmiarów czy też w skrajnych przypadkach zamknięcie działalności prowadzonej przez podatnika. Tym samym błędne jest zaskarżone postanowienie w zakresie uznania, iż w przedmiotowej sprawie nie istnieją przesłanki do zawieszenia postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest co do zasady wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu, do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując oceny we wskazanym zakresie sądy administracyjne nie mogą zatem brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej, czy celowościowej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona została na orzeczenie Dyrektora Izby Celnej utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania odwoławczego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automacie poza kasynem gry. Przeprowadzona przez sąd - według wskazanych powyżej kryteriów - kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że akt ten nie jest dotknięty wadami uzasadniającymi wyeliminowanie go z porządku prawnego w trybie art. 145 § 1 p.p.s.a. Podkreślić należy, iż przedmiot rozpoznawanej sprawy dotyczy rozstrzygnięcia kwestii proceduralnej na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), określanej dalej jako o.p. Zgodnie z tym przepisem organ zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W świetle powyższego unormowania organ obowiązany jest zawiesić postępowanie w razie wystąpienia wskazanych przesłanek, składających się na konstrukcję zagadnienia wstępnego. Z tego rodzaju zagadnieniem mamy do czynienia wówczas, gdy wyłoni się ono w toku postępowania podatkowego, poprzedza rozpatrzenie sprawy oraz wydanie decyzji, a jego rozstrzygnięcie nie leży w kompetencjach organu rozpoznającego sprawę, lecz innego organu lub sądu, który już prowadzi lub będzie prowadził (z inicjatywy strony lub organu) postępowanie zmierzające do jej rozstrzygnięcia, przy czym orzeczenie to w sposób bezpośredni warunkuje możliwość rozpatrzenia danej sprawy i wydania decyzji. Należy zatem zauważyć, iż w przypadku wniesienia pytania prawnego w innej sprawie niż rozpatrywana, taka bezpośrednia zależność nie istnieje. Wynika to z faktu, iż samo skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego nie pozbawia konstytucyjności przepisów, których dotyczy, a organ podatkowy działa na podstawie i w granicach prawa mającego zastosowanie w danej sprawie (art. 120 o.p.). W tych okolicznościach same tylko wątpliwości, dotyczące konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, nie stanowią uzasadnionej przesłanki do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie tej kwestii w innym postępowaniu niż prowadzone lub w innej, choćby tożsamej sprawie, stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Wskazaną wykładnię umacnia również powiązanie przepisu art. 201 § 1 pkt 2 o.p. z innymi przepisami tej ustawy. W tym zakresie wskazać należy przede wszystkim przepis art. 203 o.p., stanowiący, że organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 201 § 1 pkt 2 o.p., wzywa równocześnie stronę do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwe go organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. Jeżeli zaś strona nie wystąpiła do właściwego organu lub sądu w wyznaczonym terminie, organ podatkowy z urzędu zwróci się do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Unormowanie to jednoznacznie precyzuje zatem prawa i obowiązki organu oraz stron postępowania podatkowego w sytuacji zawieszenia postępowania podatkowego z przyczyn określonych w art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Jednocześnie zwrócić należy uwagę na fakt, iż ustawodawca nie przewidział w tym zakresie możliwości wystąpienia przez organ administracji do Trybunału Konstytucyjnego, jak również nie powiązał możliwości zastosowania tej instytucji z oczekiwaniem na ogłoszenie orzeczenia Trybunału. Podkreślić ponadto należy, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Z tego też względu zgodzić należy się z poglądem, że zawieszenie postępowania powinno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę, który wyczerpująco określił przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego w przepisach, których nie można interpretować z zastosowaniem wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2005 r., II GSK 27/05, LEX nr 180423). Analizując niniejszą sprawę sąd podzielił jednolite stanowisko orzecznictwa i doktryny zgodnie z którym zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją RP nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, ze postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym - co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z Konstytucją RP - nie jest zagadnieniem wstępnym, a Trybunał nie jest innym organem lub sądem w rozumieniu tego przepisu ( por. wyrok NSA z 14 października 1999 r., I SA/Łd 2042/98, LEX nr 40848, wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2013 r. ,II FSK 2153/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 czerwca 2013 r. III SA/Gl 2015/12, wyrok WSA w Gliwcach z dnia 12 czerwca 2013 r., III SA/Gl 2016/12, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 08 maja 2014 r., II SA/Go 230/14, M. Bogucka [w:] "Ordynacja podatkowa. Komentarz pod redakcją H. Dzwonkowskiego", Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2011, s. 1240, B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wyd. LexisNexis Warszawa 2011, s. 840, a także B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki "Ordynacja podatkowa. Komentarz 2011", Wyd. UNIMEX, Wrocław 2011, s. 846 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura). Uwzględniając powyższe rozważania odnośnie wnioskowanej przez skarżącą spółkę konieczności zawieszenia postępowania podatkowego należy zaaprobować stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że zawisła przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawa w przedmiocie zgodności art. 89 ustawy o grach hazardowych nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ prowadzonego postępowania w oparciu o przepis art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Oceny tej nie zmienia podnoszona w skardze argumentacja natury słusznościowej, dotycząca skutków ekonomicznych związanych z nałożeniem kar i konieczności ewentualnego wznowienia postępowania . Zaznaczyć należy, iż obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych – wynikający z art. 121 § 1 o.p. – nie może stanowić podstawy do oczekiwania od organu, aby w imię tej zasady organ naruszał przepisy albo dokonywał ich interpretacji contra legem, a do tego prowadziłoby zawieszenie postępowania na podstawie okoliczności wskazanych przez skarżącego we wniosku o zawieszenie postępowania. Odnosząc się do podniesionego przez stronę argumentu uwzględnienia prejudycjalnego charakteru orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dla postępowania w sprawie wymierzenia kary za urządzanie gier poza kasynem gry na etapie rozpoznawania skarg przez sądy administracyjne i zawieszania z tego powodu postępowań sądowoadministracyjnych, wyjaśnić należy, że określona w art. 201 § 1 pkt 2 o.p. przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego, która została omówiona wyżej, różni się zasadniczo od wskazywanej w skardze przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowego, określonej w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten umożliwia zatem sądowi administracyjnemu zawieszenie postępowania, co może nastąpić w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez Trybunał Konstytucyjny w innej sprawie ma decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem administracyjnym, tj. gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2011 r., II FZ 760/11, LEX nr 1151469). Chodzi więc o sytuację, w której sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego (kwestia prejudycjalna), które powstało lub wyłoniło się w toku postępowania sądowego, a rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2008, s. 206). Mając powyższe na względzie, sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.