III SA/Łd 617/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu środków zastępczych oraz nakazu ich wycofania z obrotu i zniszczenia na koszt strony oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 27c ust. 6 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. nr 212 poz. 1263 ze zm.) w związku z art. 4 pkt 27 oraz art. 44c ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005 r. nr 179, poz. 1485 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania J. G. od decyzji nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] zakazującej wprowadzania do obrotu środków zastępczych, nakazującej ich wycofanie z obrotu oraz ich zniszczenie na koszt strony postępowania, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy: PPIS w P. w dniu 27 maja 2013 r. wszczął na podstawie dokumentacji przekazanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. pismem z dnia 12 kwietnia 2013 r. z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzania przez J.G. do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych. Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organem I instancji wynika, że w dniu 23 stycznia 2013 r. do odbiorcy - Ł. M. za pośrednictwem skrytki pocztowej nr [...] w Urzędzie Pocztowym [...] została wysłana przesyłka pocztowa pobraniowa o numerze [...] zawierającą produkty: A w postaci suszu roślinnego w ilości 20 opakowań jednostkowych o wadze 1 g każde; B w postaci białego proszku w ilości 2 sztuk opakowań jednostkowych o wadze 0,3 g każde. Na nalepce adresowej wskazany został jako nadawca J. G., skrytka pocztowa [...], [...] Ł. oraz numer rachunku bankowego, na który Urząd Pocztowy winien przekazać kwotę pobrania należności za przesyłkę. Przesyłka ta została zatrzymana przez [...] w K., Zespołu Kontrolnego w J.. Izby Celnej we W, zwany dalej G. Organ I instancji wskazał, że z informacji Poczty Polskiej S.A. z dnia 8 maja 2013r. wynika, że skarżący zam. w P. przy ul. C. wynajmował od dnia 21.01.2013 r. do dnia 05.03.2013 r. skrytkę pocztową nr [...] w Urzędzie Pocztowym [...]. Zatrzymane produkty, co wynika z protokołu z dnia 28.01.2013 r. G. M., miały postać saszetek zawierających susz roślinny oraz biały proszek o niedeklarowanym przez nadawcę składzie i opatrzone były informacją o przeznaczeniu innym niż do spożycia przez ludzi. W wyniku badań, przeprowadzonych przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w G. (sprawozdanie z badań z dnia 18.02.2013 r.) ustalono, iż produkt A zawiera syntetyczny [...], natomiast produkt B zawiera [...]. Stwierdzone substancje wykazują właściwości psychoaktywne odpowiadające definicji "środka zastępczego" zawartej w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Przez środek zastępczy na podstawie wymienionego przepisu rozumie się substancje pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie fizycznym lub produkt, roślinę, grzyba lub ich część. zawierające taką substancję, używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa. W ocenie organu I instancji zgodnie z przeprowadzonymi badaniami składu jakościowego zatrzymanych produktów stwierdzono jednoznacznie, iż są to środki zastępcze. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013r. dopuścił dowody z dokumentów nadesłanych przy przekazaniu mu sprawy, a następnie zawiadomił stronę w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami postępowania i możliwości wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów. Po wpłynięciu pisma pelnomocnika strony i uzupełnieniu materiału , decyzją nr [...] z dnia [...] zakazał wprowadzania do obrotu środków zastępczych: A i B, nakazał ich wycofanie z obrotu oraz zniszczenie na koszt J.G. w/w produktów, znajdujących się w siedzibie Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w P.. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie jej w całości i umorzenie postępowania I instancji, a także o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1. art. 107 § 1 i 3 oraz art. 108 k.p.a. poprzez brak "właściwego uzasadnienia decyzji zarówno na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego i prawnego, jak i braku dowodów organu, by strona postępowania była nadawcą zatrzymanej paczki i że do niej należał odbiorczy rachunek bankowy oraz przez bezpodstawne nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności", jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 27c ust. 6 ustawy o PIS poprzez "bezzasadne stwierdzenie, że wymienione w decyzji produkty stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia ludzi" i art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez "błędne zastosowanie i uznanie, że wskazane w decyzji środki stanowią środki zastępcze w rozumieniu wymienionej ustawy, mimo iż organ nie udowodnił, że były one używane w celu odurzenia się". Nadto, zdaniem skarżącego nadanie przesyłki pocztowej zawierającej produkty wymienione w zaskarżonej decyzji nie jest tożsame z wprowadzaniem ich do obrotu. Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Organ uznał, że zarzuty strony nie załsugują na uwzględnienie. Co do zarzutów, dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, organ II instancji stanął na stanowisku, że uzasadnienie decyzji organu I instancji wbrew twierdzeniom strony szczegółowo opisuje stan faktyczny, w sposób nie budzący wątpliwości, opierając się na posiadanych dokumentach zgromadzonych w sprawie kontroli przesyłki pocztowej i wynikach badań laboratoryjnych. Zgodzić się należy, że organ I instancji nie rozważał, którym daje wiarę, a którym jej odmawia, jednak strona nie kwestionowała ustaleń, to jest prawidłowości przeprowadzenia badań laboratoryjnych oraz działań G. M. W ocenie organu odwoławczego zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania jest bezpodstawny, gdyż PPIS w P. zawiadomił stronę zarówno o wszczęciu postępowania (pismo z dnia 27.05.2013 r. ) jak i o zgromadzonym materiale dowodowym w przedmiotowej sprawie (pismo z dnia 11.06.2013 r.) zawierającym informację o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W dniu 19.06.2013 r. skarżący zapoznał się z dokumentacją w sprawie, z czego została sporządzona stosowna adnotacja. Zarzut niewłaściwego wskazania strony postępowania również, w ocenie organu odwoławczego jest niezasadny, albowiem przed PWIS w Ł. toczą się liczne postępowania, których przedmiotem jest wprowadzanie do obrotu środków zastępczych, w których skarżący występuje jako Prezes Zarządu licznych spółek z o.o., prowadzących działalność w zakresie wprowadzaniem do obrazu środków zastępczych, m.in. D., E., F. Zdaniem organu nie budzi wątpliwości, że skarżący jest tożsamy z osobą, sprawującą funkcję Prezesa Zarządu spółek, prowadzących omawianą działalność. Również nie bez znaczenia pozostaje fakt samej osoby pełnomocnika w niniejszej sprawie, który prowadzi wszystkie postępowania dotyczące dopalaczy, wprowadzanych na terenie województwa [...] i reprezentującym Spółki, prowadzone przez stronę. Organ wyjasnił, że doświadczenie życiowe wskazuje, że skoro skarżący od lat zajmuje się wprowadzaniem do obrotu środków zastępczych, to i w tym przypadku można twierdzić z prawdopodobieństwem, graniczącym z pewnością, iż podjął działania mające na celu inny sposób wprowadzania do obrotu środków zastępczych, skoro działalność prowadzona w sposób standardowy (sklepy) została uniemożliwiona przez organy Inspekcji Sanitarnej. Organ podkreślił, że strona w toku postępowania nie zaprzeczyła, iż jest właścicielem przedmiotowego rachunku bankowego. Wobec powyższego, organ uznał, że nie budzi wątpliwości, że nadawcą przesyłki jest J. G.. Co do zarzutu, że organy nie udowodniły, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wprowadzaniem do obrotu środków zastępczych, organ podzielił stanowisko WSA w Warszawie, który w wyroku z dnia 5 kwietnia 2012 r. w sprawie VII SA/WA 2619/11 uznał, iż do rozstrzygnięciu w sprawie środków zastępczych nie bez znaczenia pozostaje fakt sposobu użycia tzw. dopalaczy przez konsumentów, a przede wszystkim okoliczność całej sprawy, z której wynika, że oferowane przez producentów i sprzedawców produkty, jakkolwiek zaopatrzone w informacje o przeznaczeniu innym niż do spożycia przez ludzi, w istocie miały między innymi takie przeznaczenie. Tak więc charakterystyczne opakowania produktów w postaci saszetek zwierających susz roślinny oraz biały proszek mogły zdaniem PPIS w P. sugerować jego przeznaczenie do spożycia. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 44c ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zatem PPIS w P. słusznie przyjął, że substancje, o których mowa powyżej mogą być zagrożeniem dla zdrowia lub życia ludzi i zakazał na podstawie art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wprowadzania do obrotu środków zastępczych wymienionych w decyzji, a także nakazał ich wycofanie z obrotu oraz zniszczenie na koszt strony postępowania. Organ nie wskazał kosztów zniszczenia przez podanie konkretnej kwoty, bowiem zniszczenia tego winien dokonać Skarżący. Zatem organ nie ma prawa ingerować w to, jaką kwotę przeznaczy Skarżący na zutylizowanie zakwestionowanych produktów albowiem jej wysokość zależy od ilości oraz sposobu zniszczenia. PPIS w P. zaskarżonej decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że nie budzi wątpliwości, że produkty, które znajdowały się w przesyłce są środkami zastępczymi, w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a działanie polegające na skierowaniu przesyłki do adresata jest wprowadzaniem do obrotu, a osoba dokonującą wprowadzania jest skarżący W skardze J. G. wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał na naruszenie: a. przepisów prawa procesowego w postaci art. 7 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. oraz art. 6 i 8 kpa poprzez ich niezastosowanie i niewyjaśnienie niezbędnych okoliczności w sprawie, nieustalenie w toku postępowania kto faktycznie nadał zajętą przez Izbę Celną paczkę, bowiem fakt, że na paczce podano jako nadawcę J.G. nie rozstrzyga, czy był on faktycznie nadawcą przesyłki, zwłaszcza, że w dniu nadania przesyłki skrytka pocztowa podana w polu adresata nie należała skarżącego; żadne dowody nie wskazały wprost, by nadawcą był skarżący, który zaprzecza tej okoliczności, a zatem ustalenia poczynione przez organ winny być szczegółowo i wnikliwie zbadane i oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym; b. przepisu prawa procesowego w postaci art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego, na podstawie którego nie można było wydać skarżonej decyzji; w pierwszej kolejności nie ustalono, by osobą, która faktycznie nadała paczkę był skarżący, zwłaszcza w obliczu faktu, że od dnia 21 stycznia 2013 r. nie jest on właścicielem skrytki pocztowej wskazanej jako adres nadawcy; nie zebrano także żadnego dowodu na okoliczność, że wskazane produkty były używane jako środki odurzające, a także by doszło do wprowadzania zatrzymanych środków do obrotu, w sytuacji w której zatrzymano wszystkie przesyłane i zakwestionowane przez organ produkty; c. przepisu prawa procesowego w postaci art. 107 § 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wydanie rozstrzygnięcia o niejasnej treści, niedającej poddać się należytej ocenie, poprzez obciążenie strony kosztami zniszczenia produktów wymienionych w punkcie l decyzji PPIS w P., bez wskazania jaka będzie kwota należności powstałej w wyniku zniszczenia produktów; d. przepisu prawa procesowego w postaci art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, organ nie wykazał by to strona była nadawcą zatrzymanej przesyłki, by doszło do wprowadzenia do obrotu środków zastępczych (w sytuacji w której paczkę zatrzymano przed jej doręczeniem), a także dlaczego w sposób niezgodny z ustawową definicją uznał, że badane produkty są środkami zastępczymi, nie przytoczono treści zastosowanych przepisów i nie wskazał sposobu ich wykładni na gruncie niniejszej sprawy, co sprawia że skarżona decyzja nie została uzasadniona zarówno na gruncie uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego; e. przepisu prawa procesowego w postaci art. 108 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo braku istnienia do tego podstaw faktycznych i prawnych; f. przepisu prawa materialnego w postaci art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego zastosowanie mimo braku spełnienia niezbędnych przesłanek oraz bezpodstawne stwierdzenie, że wymienione w decyzji produkty stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia ludzi mimo braku dowodów wskazujących na taką okoliczność, a także niepoddanie materiału dowodowego jakiejkolwiek analizie prawnej, jak i faktycznej, niewykazanie by wskazane substancje były groźne dla zdrowia i życia zwłaszcza w sytuacji, gdy w ogóle nie były one wprowadzane do obrotu; g. przepisu prawa materialnego w postaci art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że wskazane w decyzji środki stanowią środki zastępcze w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, mimo, iż organ nie udowodnił, że były one używane w celu odurzenia się, organ zresztą w ogóle nie wykazał by zatrzymane produkty były w jakikolwiek sposób używane; h. przepisu prawa materialnego w postaci art. 4 pkt 34 upn poprzez jego zastosowanie mimo, że nie wykazano, by doszło do wprowadzenia środków do obrotu, ponieważ po pierwsze żadne środki nie zostały nikomu przekazane, a przepisy sankcjonują tylko skuteczne wprowadzenie do obrotu, a po drugie wątpliwy jest fakt, że wprowadzenie do obrotu w ogóle mogło by mieć miejsce, ponieważ warunkiem koniecznym jest przekazanie środków osobie, która nie jest ich konsumentem, a tego w niniejszej sprawie organ nie wykazał; i. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 44c upn poprzez jego zastosowanie mimo, że nie wykazano, by wymienione w decyzji środki były środkami zastępczymi lub stwarzały bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu umowy przeniesienia skrytki pocztowej z dnia 21 stycznia 2013 r. na okoliczność, że w dniu nadania paczki skarżący nie posługiwał się tą skrytka jako swoim adresem. W odpowiedzi na skargę Państowowy Wojewódzki inspektr Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w decyzji. Na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. pełnomocnik skarżącego poparła skargę i oświadczyła, że aby uznać, że dany produkt jest środkiem zastępczym musi dojść do jego użycia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga J.G. jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu środków zastępczych, nakazu ich wycofania oraz zniszczenia na koszt strony postępowania jest zgodna z przepisami prawa materialnego i procedury. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 27c ust. 6 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2011 r. nr 212 poz. 1263 ze zm.) w związku z art. 4 pkt 27 oraz art. 44c ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 124 ze zm.). Przepis art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych, a w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, art. 44c ust. 1 tej ustawy nakazuje właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu stosowanie odpowiednio art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z zawartą w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii definicją ustawową, "środkiem zastępczym" jest substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używana zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Ustawa ta definiuje też w art. 4 pkt 34 pojęcie "wprowadzanie do obrotu" jako udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Stosownie natomiast do art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, do którego odsyła art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w przypadku stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny zakazuje, w drodze decyzji, wytwarzania produktu lub wprowadzania produktu do obrotu, a także nakazuje wycofanie produktu z obrotu oraz jego zniszczenie na koszt strony postępowania. Podkreślić także należy, że z przepisu art. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wynika, że rolą Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest realizacja zadań z zakresu zdrowia publicznego, a katalog sposobu realizacji tych zadań nie ma charakteru zamkniętego – na co wskazuje użyte w tym przepisie sformułowanie "w szczególności". Przeciwdziałanie narkomanii, jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012r., poz. 124 ze zm.), realizuje się m. in. przez działalność zapobiegawczą, ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych, zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii. W ocenie Sądu stan faktyczny ustalony przez organy inspekcji sanitarnej w rozpatrywanej sprawie był wystarczający do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie wskazanych powyżej przepisów, nawet jeżeli w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie odnosi się w sposób wyczerpujący do wszystkich kwestii. Przedmiotem skargi jest decyzja zakazująca wprowadzania do obrotu produktów o nazwach: "A" i "B", nakazująca wycofanie ich z obrotu oraz ich zniszczenie na koszt strony. W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo uznały, że to skarżący wprowadzał do obrotu wskazane wyżej produkty i że stanowiły one środki zastępcze w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że w dniu 23 stycznia 2013 r. do odbiorcy - Ł. M. za pośrednictwem skrytki pocztowej nr [...] w Urzędzie Pocztowym [...] została wysłana przesyłka pocztowa pobraniowa zawierająca produkty: A w postaci suszu roślinnego oraz B w postaci białego proszku. Na nalepce adresowej wskazany został jako nadawca J. G., skrytka pocztowa [...], [... ] oraz numer rachunku bankowego, na który Urząd Pocztowy winien przekazać kwotę pobrania należności za przesyłkę. Przesyłka ta została zatrzymana przez [...] w K., Zespołu Kontrolnego w J. przy Izby Celnej we W, zwany dalej G. Zdaniem skarżącego J.G., z umowy o przeniesienie umowy na prowadzenie skrytki pocztowej wynika, że przeniósł umowę o prowadzenie skrytki pocztowej na rzecz G sp. z o.o. w organizacji reprezentowanej przez M. W., stąd nie mógł być nadawcą przedmiotowej przesyłki. Odnosząc się do kwestionowanych przez stronę skarżącą ustaleń stwierdzić należy, że organ miał podstawy do przyjęcia, że osobą która przesyłkę nadała był J. G.. Organ wskazał, że z informacji Poczty Polskiej S.A. z dnia 8 maja 2013r. wynika, że skarżący zam. w P. przy ul. C. wynajmował skrytkę pocztową nr [...] w Urzędzie Pocztowym [...] od dnia 21.01.2013r. do dnia 05.03.2013 r. i jego dane, jako nadawcy, figurowały na przesyłce. Przesyłka nadana zostala praktycznie od razu po wynajęciu skrytki, bo 23 sycznia 2013 r. Podnoszona w toku postępowania okoliczność, jakoby skarżący umową z dnia 21 stycznia 2013 r. przeniósł umowę o prowadzenie skrytki pocztowej na spółkę z o.o. G w organizacji, nie jest przekonująca, gdyż oznaczałoby to, że skrytka pocztowa została udostępniona sp. G od razu w dniu zawarcia przez skarżącego umowy z Pocztą Polską. Takie działanie, należy zaś uznać za mało celowe i nie zostało ono w żaden sposób przez skarżacego wyjaśnione. W ocenie Sądu, zawarcie umowy o przeniesienie skrytki pocztowej jest niewiarygodne, a ponadto nie oznacza, że skarźący nie mógł posługiwać się nr skrytki jako adresem. Wskazuje raczej na chęć zaciemnienia okoliczności sparwy i rozmycia odpowiedzialności. Należy ponadto wskazać, że art. 49 w związku z art. 184 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529) stanowią podstawę do ustalenia Regulaminu świadczenia usług powszechnych, który zawiera definicję skrytki pocztowej i odsyła do odrębnych zasad. W Regulaminie udostępniania skrytek i przegródek pocztowych (uchwała nr 315/2011 Zarządu Poczty Polskiej SA z dnia 20 grudnia 2011 r.) zabrania się udostępnienia skrytek innym osobom (§ 12 ust. 3), a więc czynność tę należy uznać za bezskuteczną. Organ miał więc podstawy uznać, że wynajęcie skrytki przez skarżącego służyło do kontynuowania przez niego dzialalności na rynku handlu dopalaczami. Ponadto warto zauważyć, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi toczyło się wiele postępowań związanych ze skargami J.G., będącego prezesem kilku spółek, na decyzje Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., zakończonych wydaniem wyroków oddalających skargi, z których jednoznacznie wynika, że skarżący na terenie woj. [...] zajmował się działalnością w postaci wprowadzania do obrotu produktów, które organy sanitarne zatrzymywały w czasie kolejnych kontroli – jako środki zastępcze ( m.in. sygn. III SA/łd 172/13, III SA/Łd 423/13, III SA/Łd 562/13, III SA/Łd 1067/13 – A. sp. z o.o. w P., III SA/Łd 962/13 E. sp. z o.o. w P., III SA/Łd 242/14 B. sp. z o.o. w P. – k. 27). Na okoliczności takie zasadnie powołały się również organy sanitarne w uzasadnieniu swojej decyzji. Podkreślić także należy, że skarżący nie zaprzeczył, że wskazany na przesyłce nr rachunku bankowego, na który odbiorca miał przekazać zapłatę nie należy do niego, choć miał taką możliwość, po skierowaniu do jego pełnomocnika zapytania przez organ odwoławczy w dniu 9 kwietnia 2014 r. Organ sanitarny nie ma zaś możliwości ustalenia tej okoliczności we własnym zakresie. W ocenie Sądu nie zasługuje więc na uwzględnienie zarzut naruszenia treści art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j. ze zm.), poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że skarżący był nadawcą przedmiotowej przesyłki poleconej. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało także, ze zatrzymane produkty należą do środków zastępczych. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że produkt A zawiera syntetyczny [...], natomiast produkt B zawiera [...]. Stwierdzone substancje wykazują właściwości psychoaktywne odpowiadające definicji "środka zastępczego" zawartej w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (sprawozdanie przeprowadzone przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w G. z dnia 18 lutego 2013 r.). Zatem uznać należy, że niewątpliwie przedmiotowe produkty stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Z uwagi na treść art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, na akceptację zasługuje stanowisko organu odnośnie przyjęcia oceny bezpieczeństwa produktu na podstawie jego badań. Ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w oparciu o sprawozdanie Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w G., która nosi walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w G. posiada akredytację nr [...] Polskiego Centrum Akredytacji w zakresie badań chemicznych i biochemicznych produktów. Treść sprawozdania wydanego przez uprawnioną jednostkę badawczą w zakresie objętym jej działaniem, jednoznacznie wskazuje, że zidentyfikowane w pobranych produktach grupy związków są analogami strukturalnymi substancji wymienionych w załącznikach do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wykazującymi działanie psychoaktywne i są środkami zastępczymi w rozumieniu art. 4 pkt 27 tej ustawy. Z protokołu badań z dnia 18 lutego 2013 r. wynika, że w produktach stwierdzono obecność [...] oraz [...], czyli substancji wykazujących działanie psychoaktywne. Nie budzi wątpliwości Sądu, że tego typu środki stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a stan ten potwierdza unormowany w art. 44b ustawy zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych. W ocenie Sądu, ustalenie przez organ, że produkt spełnia definicję środka zastępczego w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, z uwagi na brzmienie art. 44 b i regulacje zawarte w art. 44c ust. 1 tej ustawy jest jednoznaczne z ustaleniem, że taki produkt stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Pogląd taki wyrażał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi m in. w wyroku z dnia 23 stycznia 2014r sygn. III SA/Łd 949/13. Środki te nie musiały więc być użyte jako odurzające – aby zostały uznane za środki zastępcze. Nie mają też istotnego znaczenia ewentualne opisy na etykietach zatrzymanych środków dotyczące ich rzekomo odmiennego stosowania. Z okoliczności sprawy wynika, że zmierzają one w sposób oczywisty do obejścia prawa i uniknięcia odpowiedzialności przez osoby trudniące się tą szkodliwą społecznie działalnością. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut niewykazania przez organ, że wymienione w decyzji produkty stanowiły zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi w sytuacji, gdy zawarte w sprawozdaniu Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w G. wyniki badań jednoznacznie wskazują, że w badanych produktach znajdują się substancje stanowiące środki zastępcze w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy. Organ podejmując decyzję w trybie art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, nie miał żadnych podstaw do kwestionowania treści wydanej przez uprawnioną jednostkę badawczą ekspertyzy w zakresie poczynionych w niej ustaleń co do oceny bezpieczeństwa produktu. Odnosząc się w tym kontekście do zarzutów skargi wskazać należy, że okoliczność wprowadzania środka zastępczego od obrotu oraz stwierdzenia bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi może być nie tylko rezultatem kontroli przeprowadzonej przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ale może być także dodatkowo wynikiem innych ustaleń, czy ocen, jak to miało miejsce w tej sprawie. W analizowanym bowiem przypadku ustalenia co do wprowadzania produktu do obrotu oraz stanu zagrożenia zdrowia i życia ludzi organ poczynił opierając się na informacjach uzyskanych od G. M. w związku z kontrolą przesyłki pocztowej oraz wyników badań Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w G.. W ocenie Sądu, w świetle ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w zaistniałym stanie faktycznym, należy przyjąć, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze, stanowiące zagrożenie dla życia i zdrowia. Na gruncie ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, do uznania, że osoba wprowadza do obrotu produkt stanowiący środek zastępczy wystarczające jest stwierdzenie, że osoba udostępnia dane środki odpłatnie lub nieodpłatnie osobie trzeciej. Zdaniem Sądu poprzez pojęcie wprowadzania do obrotu w zaistniałym stanie faktycznym niniejszej sprawy należy więc rozumieć odpłatne lub nieodpłatne udostępnienie innej osobie środka zastępczego, a więc tak jak literalnie definiuje to art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Bez znaczenia z punktu widzenia zastosowania art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 27c ust. 6 ustawy o PIS, jest to czy, osoba której ma być dostarczony ( udostępniony) środek zastępczy jest bezpośrednim konsumentem czy też osobą, która następnie udostępnia nabyty towar jeszcze innym osobom. Ustawa o PIS posługuje się pojęciem (zakazu) wprowadzenia do obrotu nie tylko środków zastępczych, ale także wprowadzenia do obrotu detergentów (art. 27a) czy substancji chemicznych (art. 27b), ale sama nie definiuje tego pojęcia. Można natomiast odwołać do definicji "wprowadzania do obrotu" zawartych w treści rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady, na które powołuje się ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych w art. 1 wskazuje, że ustanawia zharmonizowane środki służące wewnątrzunijnemu kontrolowaniu i monitorowaniu niektórych substancji często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych w celu zapobiegania wykorzystywaniu takich substancji (DZ.U.UE L z 2004 r. nr 47, poz. 1). Zgodnie z treścią art. 2 pkt c powyższego rozporządzenia "wprowadzanie do obrotu" oznacza każdą, zarówno odpłatną jak i nieodpłatną dostawę substancji sklasyfikowanych w Unii, lub też składowanie, wytwarzanie, produkcję, przetwarzanie, handel, dystrybucję lub pośrednictwo w handlu tymi substancjami w celu dostawy w Unii. Z kolei w art. 3 pkt 12 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE "wprowadzenie do obrotu" oznacza odpłatne lub nieodpłatne dostarczenie lub udostępnienie stronie trzeciej. Import jest równoznaczny z wprowadzeniem do obrotu. Treść wskazanych przepisów wskazuje, że pojęcie "wprowadzenia do obrotu" na gruncie ustawy o PIS należy rozumieć szeroko. Wobec powyższego "wprowadzenie do obrotu środków zastępczych" na gruncie – ustawy o PIS warunkujące zastosowanie środków administracyjnoprawnych przewidzianych w tej ustawie nie jest tożsame z "wprowadzeniem produktu do obrotu" stanowiącym przesłankę odpowiedzialności karnej za przestępstwo określone w art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie rozpoznającym niniejszą skargę nie podziela stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu i Opolu w wyrokach: z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Po 326/13, z dnia 10 października 2013 r. sygn. II SA/Op 269/13 i z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. II SA/Op 512/13 (publ. Baza orzeczeń CBOIS). Np. w uzasadnieniu wyroku w sprawie IISA/Op 269/13 WSA w Opolu wyraził pogląd, że "wprowadzenie do obrotu m.in. środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, oznacza udostępnienie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim, które nie są konsumentami tychże środków" Wskazał, że "osobą trzecią w rozumieniu art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (u.p.n.) nie jest konsument, a zatem osoba nabywająca środki psychoaktywne w celu ich użycia. W sytuacji, w której odbiorcą jest konsument, nie następuje wprowadzenie do obrotu środków psychoaktywnych, ale ich udzielenie innej osobie, które to zachowanie penalizuje art. 58 i art. 59 u.p.n.". Sąd ten odwołał się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2008 r.(sygn. III KK 36/08, publ Lex nr 448971)), który stwierdził, że uczestniczenie w obrocie to przyjęcie odpłatnie bądź nieodpłatnie przez osobę nie będącą konsumentem tychże środków lub substancji w celu późniejszego ich przekazania innej osobie, przy czym nabywca nie jest konsumentem. "Uczestniczenie w obrocie, czy wprowadzanie do obrotu w rozumieniu art. 56 ust. 1 u.p.n. polega na hurtowym uzyskiwaniu narkotyków i takim też przekazywaniu ich kolejnym osobom.". "Sprzedaż środka zastępczego konsumentom /../ jest udzieleniem tego środka innej osobie, a nie wprowadzeniem do obrotu". W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą skargę, zawężająca wykładnia definicji zawartej w art. 4 pkt 34 u.p.n. dokonana przez Sąd Najwyższy w sprawie karnej nie może być wykorzystana w postępowaniach administracyjnych toczących się na podstawie przepisów ustawy o PIS. Wykładni tego przepisu Sąd Najwyższy dokonywał na potrzeby postępowania karnego w sytuacji, gdy ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii przewiduje inną odpowiedzialność karną za uczestniczenie w obrocie środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi lub wprowadzenie ich obrotu ( art. 56 u.p.n.) a inną za udzielenie innej osobie ( konsumentowi) środka odurzającego. W sprawie chodziło zaś o poniesienie przez osobę odpowiedzialności karnej za popełnienie określonego czynu zabronionego. W przypadku środków stosowanych przez organy inspekcji sanitarnej na podstawie art. 27c ustawy o PIS w zw. z art. 44c ust. 1 u.p.n. zawężanie w powyższy sposób znaczenia pojęcia "wprowadzenie do obrotu" jest niczym nie uzasadnione i oznaczałoby uniemożliwienie w znacznym zakresie realizacji zadań nałożonych na te organy przez ustawę, w tym celów jakie ma spełniać art. 27 c ust. 6 ustawy o PIS. Należy podkreślić, że jak stanowi art. 1 pkt 6 ustawy o PIS, Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołania do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami m.in. zdrowotnymi żywności, żywienia i przedmiotów użytku. Wykonywanie zadań przez PIS polega, jak stanowi art. 2 ustawy, na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, a także na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej. Realizacji tych zadań służy m.in. regulacja zawarta w art. 27c ust. 6 ustawy, stanowiąca podstawę rozstrzygania w przedmiotowej sprawie. Należy rozróżniać warunki do stosowania określonych środków przez organy w trybie administracyjnym od przesłanek warunkujących stosowanie środków w postępowaniu karnym. Czym innym jest karanie sprawcy czynu zabronionego w ustawie i sprecyzowanie przesłanek jego odpowiedzialności, a czym innym podjęcie środków mających zapewnić należyte warunki zdrowotne żywności, żywienia i przedmiotów użytku w celu ochrony zdrowia ludzkiego. w tym także zdrowia i życia tych "bezpośrednich konsumentów środków zastępczych". Reasumując, w ocenie Sądu na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego należało uznać, że skarżący był nadawcą w dniu 23 stycznia 2013 r. przedmiotowej przesyłki, a zatem wprowadzał do obrotu środki zastępcze pod nazwą: A i B. Powyższe ustalenia uzasadniały użycie interwencyjnych instrumentów, w które wyposażone zostały organy Inspekcji Sanitarnej, a które pozwalają wyeliminować stan zagrożenia bezpieczeństwa dla życia i zdrowia. Słusznie podnosił organ, że zaniechanie działania w tym przypadku i nie wydanie zakwestionowanej decyzji stanowiłoby dopuszczenie do sytuacji, w której to realne zagrożenie dla bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzi utrzymywałoby się. Brak reakcji w tym zakresie oznaczałby zagrożenie dla zdrowia publicznego, które przy wydaniu takiej decyzji powinno stanowić priorytet. Ochrona zdrowia i życia obywateli stanowi jeden z podstawowych obowiązków Państwa (art. 38 i art. 68 Konstytucji RP). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nastąpiło udostępnienie środków zastępczych osobie trzeciej przez J.G.. Okoliczność, że przesyłka nie dotarła do adresata, gdyż została przechwycona przez G .B., nie ma znaczenia dla oceny zachowania skarżącego. Udaremnienie przez organy celne dostarczenia środków zastępczych wskazanemu na przesyłce odbiorcy, nie oznacza, że nie doszło do wprowadzenia przez skarżącego do obrotu powyższych środków, gdyż nadając przesyłkę za pośrednictwem poczty skarżący swój zamiar udostępnienia środków zastępczych innej osobie (wprowadzenia do obrotu) w całości zrealizował. Przesyłka nie dotarła do adresata z przyczyn od niego niezależnych. W świetle powyższych rozważań zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 27c ust. 6 ustawy o PiS uznać należało za nieuzasadnione. Konsekwencją stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia, jest nałożony w drodze decyzji przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego zakaz wprowadzania tego produktu do obrotu. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych niniejszej sprawy potwierdza, że w prowadzonym postępowaniu zapewniono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Okoliczności te, podobnie jak i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, spełniających podstawowe wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Wprawdzie organ nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosków dowodowych zgłoszonych przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 24.06.2013 r., jednak pominięcie tych wniosków nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia. Odnośnie wniosku o przesłuchanie skarżącego na okoliczność przeznaczenia środków B oraz A, znane jest stanowisko skarżącego, że środki te nie są przeznaczone do spożycia, a służą do pochłaniania wilgoci (A) oraz stanowią skuteczny środek czyszczący (B), co podano w piśmie. Gdy zaś chodzi o wniosek o powołanie biegłego stwierdzić należy, że organ dysponował ekspertyzą Laboratorium Celnego Izby Celnej w G., które posiada akredytację nr [...] Polskiego Centrum Akredytacji w zakresie badań chemicznych i biochemicznych produktów, która ma ten walor. Strona nie wskazała żadnych okoliczności, które dawałyby podstawę do kwestionowania tej opinii. Wskazać też należy, że organ I instancji nadając decyzji, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności, prawidłowo powołał się na zawartą w tym przepisie przesłankę ochrony życia i zdrowia ludzkiego. Odnosząc się do zarzutu nieustalenia w decyzji wysokości kosztów zniszczenia produktów należy wskazać, że jest nie zasługuje na uwzględnienie. Obciążenie kosztami zniszczenia na podstawie art. 27 c ust, 6 ustawy o PIS oznacza przesądzenie zasady, natomiast określenie wysokości tych kosztów, może nastąpić odrębnie. Reasumując, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. ms