II SA/Ol 760/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2014r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia 17 grudnia 2013 r. Prezydent O. działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137) w związku z art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2011, Nr 30, poz. 151 z późn. zm.) orzekł o poddaniu S.W., posiadającego prawo jazdy kategorii B, nr "[...]", wydane przez Prezydenta O., sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B prawa jazdy, w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że Komendant Wojewódzki Policji w O. poinformował organ, że w ciągu roku od dnia 8 listopada 2012 r. kierowca dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, gdyż w dniu 8 listopada 2012 r. kierował pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, nie zastosował się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" oraz nie zastosował się, w celu uniknięcia kontroli, do sygnału osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego, nakazującego zatrzymanie pojazdu, za co otrzymał 23 punkty za naruszenia przepisów ruchu drogowego, ponadto w dniu 17 lutego 2013 r., jadąc samochodem osobowym, nie zatrzymał pojazdu w związku ze znakiem B-20 - "stop" za co otrzymał 2 punkty za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Prezydent wyjaśnił ponadto, że w sprawie nie było podstaw do umorzenia postępowania, gdyż nie posiadał kompetencji do weryfikacji wymierzonych przez uprawnione organy liczby punktów, przypisanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego i obowiązany był rozstrzygać na podstawie okoliczności stwierdzonych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. W złożonym odwołaniu S.W. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na fakt prawomocnego rozstrzygnięcia wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. decyzją Prezydenta O. z dnia 12 listopada 2013 r. Odwołujący się wywiódł, że skoro komendant wojewódzki Policji nie prowadzi żadnego postępowania administracyjnego w sprawie prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy karne, to rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 488) jest niekonstytucyjne, gdyż narusza prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto podtrzymał w całości argumentację zawartą w korespondencji prowadzonej w tej sprawie z organami prokuratury i Policji oraz organem pierwszej instancji, że w sytuacji gdy prawomocnym wyrokiem został skazany za wykroczenie polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego bez niezbędnych do tego uprawnień, to w okresie od 8 listopada 2012 r. do 8 listopada 2013 r., jako osoba nie posiadająca uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie był kierowcą w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym i ustawy o kierujących pojazdami oraz przepisów wykonawczych do tych ustaw. W konsekwencji nie było możliwe zastosowanie wobec niego procedur dotyczących kierowców. W pismach uzupełniających odwołanie zwrócił uwagę na sprzeczności w kierowanych do niego pismach Komendanta Wojewódzkiego Policji z 19 grudnia 2013 r. i 22 listopada 2013 r. oraz na naruszenie art. 94 § 1 Kodeksu wykroczeń przez pominięcie, że mandaty karne wymierzone mu zostały za brak uprawnień do kierowania pojazdami. Odwołujący się dodał, że poddał się niezbędnym badaniom, na które ponownie jest kierowany. Decyzją dnia 20 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że wprawdzie w dniu 19 stycznia 2013 r. na mocy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011r., nr 30, poz. 151 z późn. zm.) zmienione zostały przepisy dotyczące sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami, lecz w rozpoznawanej sprawie, zgodnie z art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, zastosowanie będą miały przepisy dotychczasowe, to jest przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012, poz. 1137 z późn. zm.). Na dzień popełnienia przez stronę naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby 24 punktów, tj. 17 lutego 2013 r., obowiązywał art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Kolegium podało, że za czyny popełnione w dniu 8 listopada 2012 r., tj. kierowanie w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, niestosowanie się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" i niezastosowanie się, w celu uniknięcia kontroli, do sygnału osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego nakazującego zatrzymanie pojazdu – odwołujący się otrzymał 23 punkty. Za jeden z wymienionych czynów został też skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M., II Wydziału Karnego z dnia 7 lutego 2013 r. (sygn. akt II K "[...]" ), a w pkt. IV tego wyroku orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, z zaliczeniem na podstawie art. 63 § 2 k.k. okresu zatrzymania prawa jazdy od 8 listopada 2012 r. Następnie w dniu 17 lutego 2013 r. odwołujący się uzyskał 2 punkty za niezatrzymanie pojazdu w związku ze znakiem B-20 "stop", przekraczając tym samym liczbę 24 punktów. W związku z powyższym, na podstawie 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o ruchu drogowym, Komendant Wojewódzki Policji w O. złożył do Prezydenta O. wniosek o skierowanie strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów. W ocenie Kolegium, błędne było stanowisko odwołującego się, że z uwagi na fakt, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w M. orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów na okres 1 roku, brak było podstaw do skierowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku o kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji do prowadzenia pojazdów. Kolegium podniosło, że z treści § 7 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488), wynika, że w stosunku do osoby, wobec której orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym nie występuje się z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji tylko, w przypadku gdy zakaz ten został orzeczony na okres przekraczający jeden rok. Osoby te podlegają bowiem sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kierujących pojazdami w związku z ubieganiem się o przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji. Nieuzasadnione byłoby zatem skierowanie osoby na kontrolne sprawdzenie z dwóch tytułów, tj. z uwagi na przekroczenie 24 punktów oraz z powodu ubiegania się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami. Skoro w stanie faktycznym sprawy wobec odwołującego orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, to z upływem tego okresu, odwołujący mógł - bez poddawania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, w dalszym ciągu korzystać z posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. Z uwagi jednak na to, że przekroczył dopuszczalną liczbę 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, skierowano wobec niego wniosek o poddanie go kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami. Kolegium podkreśliło, że za jedno z tych naruszeń orzeczono wobec strony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. jednak orzeczony środek kamy nie pozbawił odwołującego się uprawnień do kierowania pojazdami, lecz tylko zakazał mu korzystania z tych uprawnień przez okres 1 roku, po upływie którego odwołujący w dalszym ciągu mógł korzystać z posiadanych uprawnień. W opinii Kolegium, przyjęcie stanowiska odwołującego się, że orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów na okres roku wyklucza możliwość wystąpienia przez komendanta wojewódzkiego Policji z wnioskiem o skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jest nieuzasadnione. Takie rozumienie omawianych przepisów skutkowałoby bowiem premiowaniem osób, które uzyskały punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego powodujące orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów, w stosunku do osób, które uzyskały takie punkty za inne naruszenia, za które nie orzeczono wobec nich zakazu prowadzenia pojazdów. Kolegium wyjaśniło ponadto, że decyzją z dnia 12 listopada 2013 r. Prezydent O. umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia odwołującemu się uprawnień do kierowania pojazdami. Tym samym zarzut, że zaskarżona decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną nie był zasadny. Wskazało też, że skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie oznacza automatycznie pozbawienia odwołującego się uprawnień do kierowania pojazdami. Dopiero bowiem w przypadku niezdania egzaminu albo w razie niestawienia się kierowcy na egzamin, starosta, na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 140 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym wyda decyzję o cofnięciu kierowcy uprawnień. W złożonej skardze S. W. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. art. 6, 7 i 77 K.p.a. w zw. z art. 2 pkt 21 ustawy o Prawo ruchu drogowym oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w dniu 17 lutego 2013 r. miał status kierowcy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności tej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił, że bezzasadnie dokonano wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego naruszenia, którego dopuścił się w dniu 17 lutego 2013 r. i za które otrzymał 2 punkty karne, gdyż w tym dniu nie miał już statusu kierowcy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Postanowieniem Prokuratury Rejonowej w Mrągowie z dnia 13 listopada 2012 r. zatwierdzono bowiem zatrzymanie mu prawa jazdy za pokwitowaniem, dokonane w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wywiódł, że osoba, której prawo jazdy zatrzymano, w okresie jego zatrzymania jest osobą niemającą uprawnień do prowadzenia pojazdu w rozumieniu art. 94 § 1 kodeksu wykroczeń. Zdaniem skarżącego, wydane przez sąd lub prokuratora orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy powoduje, że osoba względem której orzeczenie takie zapadło, traci przymiot kierowcy w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym, pomimo że uprawnienia do kierowania pojazdami nie zostały jej cofnięte w postępowaniu administracyjnym. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 2 pkt 21 ustawy Prawo o ruchu drogowym "kierowcą" jest osoba uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem, natomiast na mocy § 2 powołanego wyżej rozporządzenia do ewidencji wpisuje się kierowcę, który kierując pojazdem silnikowym lub motorowerem, dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wobec tego, skoro skarżący nie posiadał w dniu 17 lutego 2013 r. wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem, za co m.in. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w M., II Wydziału Karnego, z dnia 27 czerwca 2013 r. (sygn. akt II K "[...]"), brak było podstaw do uznania go za kierowcę w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o Ruchu drogowym, a tym samym bezpodstawnie dokonano wpisu do ewidencji punktów karnych związanych z wykroczeniem popełnionym w dniu 17 lutego 2013 r. Skarżący zaznaczył, że odrębną kwestią, rozstrzyganą na drodze administracyjnej, jest cofnięcie uprawnień do prowadzenia pojazdów, determinowane przesłankami określonymi w art. 140 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stwierdził, że organ błędnie ocenił przesłanki obligujące do skierowania go na sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, a decyzja w tym przedmiocie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 6 K.p.a., gdyż wydał decyzję z pominięciem orzeczenia sądu karnego, co skutkowało naruszeniem przepisów z zakresu ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Nie zgodziło się ponadto ze stanowiskiem skarżącego, że w związku z tym, iż za szereg przewinień w ruchu drogowym zatrzymano mu prawo jazdy, to od dnia zatrzymania nie można mu było przypisać punktów za kolejne przewinienia czy poddać sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami. Oznaczałoby to bowiem, że osoba, której zatrzymano prawo jazdy mogłaby w zasadzie bezkarnie dokonywać kolejnych naruszeń przepisów ruchu drogowego, skoro wszelkie sankcje przewidziane za te naruszenia nie mogłyby mieć do niej zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą orzeczono o poddaniu skarżącego, posiadającego prawo jazdy kat. B, sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B prawa jazdy, w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego. Z akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji w O. zwrócił się do organu pierwszej instancji, w trybie art. 114 ust. 1 ust. 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego w zakresie posiadanych przez niego kategorii prawa jazdy, gdyż skarżący dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego, polegające na kierowaniu w dniu 8 listopada 2012 r. pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, niezastosowaniu się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" oraz niezastosowaniu się, w celu uniknięcia kontroli, do sygnału osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego, nakazującego zatrzymanie pojazdu, za co otrzymał 23 punkty za naruszenia przepisów ruchu drogowego oraz za niezatrzymanie dniu 17 lutego 2013 r., pojazdu w związku ze znakiem B-20 - "stop" za co otrzymał 2 punkty. Zgodnie z powołanym przepisem, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Podkreślenia wymaga, że zawarty w tym przepisie zwrot "sprawdzeniu kwalifikacji podlega" wyraźnie wskazuje, że decyzja wydana na jego podstawie ma charakter związany, co oznacza, że jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, to organ zobligowany jest skierować kierującego pojazdem na badania psychologiczne. Zaznaczyć też należy, że organ nie ma uprawnień do badania prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych. Zagadnienie ilości punktów zgromadzonych przez kierowcę nie podlega badaniu w tym postępowaniu, gdyż jest ono pozostawione organom prowadzącym ewidencję - Policji. Ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. W konsekwencji wyłącznie w gestii organów Policji, nie zaś starosty jako organu administracji publicznej, leży przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. Organy obu instancji orzekające w sprawie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdem nie były więc uprawnione do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. Wskazać należy, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12, z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13, z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i I OSK 1306/11, z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11, z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt 1721/10, z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1456/09, z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1451/09 i postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11). W przypadkach spornych więc, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Kwestia ta nie mogła być więc rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest przesłanką skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, o jakim mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym, ani też w niniejszym postępowaniu sądowym, którego przedmiotem jest kontrola legalności ostatecznej decyzji wydanej w tym przedmiocie. Z uwagi na powyższe zarzut skarżącego dotyczący nieprawidłowego, w jego ocenie, przypisania mu 2 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 17 lutego 2013 r., kiedy to na mocy wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt "[...]", obowiązywał skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący mógł kwestionować prawidłowość przypisania mu powyższych punktów w odrębnym postępowaniu, czego - jak wynika z akt sprawy – jednak nie uczynił. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo zatem oceniły, że fakt skazania skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 7 lutego 2013 r. i orzeczenia w stosunku do niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku, z zaliczeniem okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 8 listopada 2012 r., nie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zasadnie też stwierdzono, że skoro skarżący w okresie jednego roku dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, za co przypisano mu 25 punktów, a Komendant Wojewódzki Policji w O. zwrócił się z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, to organ pierwszej instancji był zobligowany wydać decyzję o podaniu skarżącego sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kat. B prawa jazdy w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego. Jak już wyżej wskazano, organ ten, na mocy art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jest bowiem związany wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie kierowcy na egzamin sprawdzający jego kwalifikacje, w sytuacji gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca przekroczył limit 24 punktów karnych. Na marginesie należy zauważyć, że stanowisko skarżącego, sprawdzające się do twierdzenia, że wykluczone jest przypisanie punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego kierowcy, wobec którego prawomocnym wyrokiem orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, lecz w okresie obowiązywania tego zakazu kierowca popełnił kolejne naruszenie przepisów ruchu drogowego, za które przepisy przewidują przypisanie odpowiedniej liczby punktów, gdyż osoba taka nie jest "kierowcą" w rozumieniu przepisów, jest błędne. Orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku nie pozbawia bowiem skazanego kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, przyznanego mu decyzją administracyjną (i stwierdzonego dokumentem prawa jazdy), lecz jedynie na zakreślony przez sąd okres zawiesza możliwość korzystania z tego uprawnienia. Określone w hipotezie art. 94 § 1 kodeksu wykroczeń zachowanie, polegające na prowadzeniu pojazdu, na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, "nie mając do tego uprawnienia", obejmuje swoim zakresem zarówno osoby, które w ogóle nie posiadały takich uprawnień lub utraciły je w wyniku ich cofnięcia, jak i takie, które je posiadają, ale nie mogą ich realizować, np. na mocy wyroku, którym orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Powyższe nie oznacza jednak, że również na gruncie przepisów prawa administracyjnego regulujących kwestię szeroko rozumianego uzyskiwania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami, sytuacja prawna tych osób jest taka sama. W przypadku bowiem ubiegania się o możliwość uzyskania (przywrócenia) uprawnień do kierowania pojazdami osoby te muszą spełnić odmienne wymogi, przewidziane m.in. w art. 11, art. 49, art. 103 ust. 3 czy art. 104 ustawy o kierujących pojazdami. Za zasadną należy też uznać argumentację organu odwoławczego, że przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów na okres 1 roku wyklucza możliwość przypisania kierowcy punktów i wystąpienia przez komendanta wojewódzkiego Policji z wnioskiem o skierowanie tego kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, skutkowałoby premiowaniem osób, które uzyskały punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego powodujące również orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów, w stosunku do osób, które uzyskały takie punkty za inne naruszenia, za które nie orzeczono wobec nich zakazu prowadzenia pojazdów. Oznaczałoby to bowiem, że osoba, której zatrzymano prawo jazdy mogłaby w zasadzie bezkarnie dokonywać kolejnych naruszeń przepisów ruchu drogowego, skoro wszelkie sankcje przewidziane za te naruszenia nie mogłyby mieć do niej zastosowania. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że skoro w stanie faktycznym sprawy zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 114 ust. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, to prawidłowo orzeczono o poddaniu skarżącego sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie posiadanej przez niego kategorii prawa jazdy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę należało oddalić.