VI SA/Wa 723/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącej M. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267) oraz art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 z późn. zm.) w związku z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), po rozpatrzeniu wniosku mgr inż. M. K. z dnia 1 lipca 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...] o odmowie nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności instalacyjnej obejmującej projektowanie i wykonawstwo w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektrotechnicznych, uchyliła w całości zaskarżoną decyzję i orzekła w ten sposób, że nadała M. K. magistrowi inżynierowi elektrykowi tytuł rzeczoznawcy budowlanego w specjalności: 1. instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie instalacji elektrycznych, 2. instalacyjno - inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych - obejmującej wykonawstwo instalacji elektrycznych w obiektach kubaturowych, oraz odmówiła nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności: 1. instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie sieci i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, 2. instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych obejmującej wykonawstwo sieci elektrycznych oraz sporządzanie w budownictwie osób fizycznych projektów sieci i instalacji elektrycznych. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z [...] listopada 2008 r. M. K., magister inżynier elektryk, wystąpiła do Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności instalacyjnej obejmującej projektowanie i wykonawstwo w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Decyzją z [...] czerwca 2009 r. organ odmówił nadania M. K. tytułu rzeczoznawcy budowlanego we wskazanym zakresie, z uwagi na fakt, że nie posiada ona wymaganej praktyki zawodowej o charakterze znaczącego dorobku praktycznego w zakresie wnioskowanego rzeczoznawstwa. Następnie decyzją [...] listopada 2009 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna nadała M. K. tytuł rzeczoznawcy budowlanego w specjalności: 1) instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie z wyłączeniem sieci i urządzeń elektroenergetycznych, 2) instalacyjno - inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych - obejmującej wykonawstwo instalacji elektrycznych wewnętrznych w obiektach kubaturowych. Rozpoznawszy skargę M. K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/WA 84/10, stwierdził nieważność decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z [...] listopada 2009 r. Ostatecznie organ decyzją z [...] września 2010 r. uchylił w całości decyzję [...] czerwca 2009 r. i nadał M. K. tytuł rzeczoznawcy budowlanego w specjalności: 1. instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie instalacji elektrycznych, 2. instalacyjno - inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych - obejmującej wykonawstwo instalacji elektrycznych w obiektach kubaturowych, oraz odmówił nadania tytułu rzeczoznawcy w specjalności: 1. instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie sieci i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, 2. instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych obejmującej wykonawstwo sieci elektrycznych oraz sporządzanie w budownictwie osób fizycznych projektów sieci i instalacji elektrycznych. Podejmując taką decyzję organ wskazał, że przedstawione przez skarżącą projekty są standardowe, nie wymagają rozwiązania skomplikowanych problemów projektowych i nie noszą znamion dorobku praktycznego. Część opracowanych projektów dotyczy instalacji teletechnicznych, do projektowania których wnioskodawczyni nie posiada wymaganych przepisami uprawnień budowlanych, dlatego też nie mogą być uznane za praktykę zawodową we wnioskowanym zakresie.  Zdaniem organu wobec braku przedstawienia projektów sieci elektrycznych i urządzeń elektroenergetycznych opracowanych w okresie co najmniej 10 lat wymagających szczególnego doświadczenia przy rozwiązaniu skomplikowanych problemów projektowych organ, negatywnie ocenił wniosek M. K. o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w zakresie projektowania i wykonawstwa sieci i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2357/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na decyzję z dnia [...] września 2010 r. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez M. K. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lutego 2013 r. (sygn. akt II GSK 2032/11) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem NSA Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa odmawiając nadania M. K. tytułu rzeczoznawcy budowlanego w pełnym, wnioskowanym przez nią zakresie, stwierdziła, że nie posiada ona wymaganej praktyki zawodowej, która ma charakter znaczącego dorobku praktycznego w zakresie wnioskowanego rzeczoznawstwa. Zdaniem Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej, przedstawione przez skarżącą projekty instalacji elektrycznej nie noszą znamion "wybitnych opracowań", są "standardowe", nie wymagają rozwiązania "skomplikowanych" problemów projektowych i nie noszą znamion znaczącego dorobku praktycznego. W uzasadnieniu decyzji nie podano motywów takiej oceny przedstawionych przez skarżącą dokumentów, w szczególności nie wyjaśniono, dlaczego uznano, że dotyczą one typowych projektów i standardowych konstrukcji. Nie wyjaśniono również, jaki dorobek praktyczny mógłby być uznany za znaczący, wybitny, czy też skomplikowany. Jego zdaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku nie dostrzegł wskazanych uchybień i uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 września 2013 r. (sygn. akt 1511/13) uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2010 r. Odwołując się do dyspozycji art. 190 p.p.s.a. Sąd wskazał, że Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa miała za zadanie między innymi stwierdzić, czy jej dorobek praktyczny w zakresie objętym rzeczoznawstwem jest znaczący. Pojęcie "znaczący" należy do pojęć niedookreślonych wartościujących. W związku z tym obowiązkiem organu samorządu zawodowego było wyjaśnienie jego treści, podanie jak należy je rozumieć. W rozpoznawanej sprawie organ tego nie uczynił, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że dorobek praktyczny skarżącej nie jest znaczący. Sąd dodał, że tej konstatacji organu nie poprzedziła wszechstronna analiza przedstawionej przez skarżącą dokumentacji obrazującej jej dorobek praktyczny. Przeciwnie, oceniając doświadczenie zawodowe M. K., organ wyraźnie stwierdził, że jego (negatywne dla skarżącej) wnioski wynikają z "większości dokumentów", co może wskazywać, że albo w ogóle nie badał wszystkich przedłożonych przez nią dokumentów, albo badając wszystkie, pominął te, które mogłyby ew. świadczyć "na korzyść" skarżącej, nie wyjaśniając powodów ich pominięcia. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa posłużyła się przy tym pojęciami nienormatywnymi, takimi jak np. "projekty standardowe", "typowe" rozwiązania techniczne, "nieskomplikowane" problemy projektowe, "niewielkie" odcinki kabli, czy też opracowania nienoszące "znamion wybitnych", nie wyjaśniając ich znaczenia i nie wskazując żadnych kryteriów przyjętych do wyrażenia tych ocen. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że organ samorządu zawodowego odmówił nadania skarżącej tytułu rzeczoznawcy również z powodu niespełnienia przesłanki co najmniej 10 lat praktyki w zakresie objętym rzeczoznawstwem. Stanowisko organu w tym zakresie również nie zostało w sposób właściwy uzasadnione. W motywach decyzji nie ma w tym zakresie żadnych ustaleń, w szczególności nie wiadomo z jakich przyczyn wykazana przez skarżącą praktyka nie została uznana za spełniającą warunek określony w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy Prawo budowlane. W ocenie Sądu Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa przedstawiła motywy rozstrzygnięcia w sposób bardzo lakoniczny i ogólnikowy, nie uwzględniający istotnych okoliczności sprawy. Sąd dostrzegł także niekonsekwencję organu, który (orzekając w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy) na wstępie stwierdził, że M. K. "...korzysta w pełni z praw publicznych, posiada wymagane wyższe wykształcenie i uprawnienia budowlane bez ograniczeń oraz wymaganą praktykę zawodową, a więc spełnia wymagania w tym zakresie określone w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a, b, c, i d ustawy... Prawo budowlane...", po czym odmówił jej nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego w pełnym - wnioskowanym przez nią - zakresie, uznając, że nie posiada ona wymaganej praktyki zawodowej, która ma charakter znaczącego dorobku praktycznego w zakresie wnioskowanego rzeczoznawstwa, jak również że (w świetle art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy) zakres jej uprawnień budowlanych jest "ograniczony". Jednocześnie Sąd uznał, iż organy obu instancji wyczerpująco nie zbadały wszystkich istotnych okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą oraz nie przeprowadziły dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Na skutek opisanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2013 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wydała opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Ponownie rozpatrując sprawę organ uznał, że M. K. wykazała spełnienie warunków określonych w art. 15 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a i b ustawy - Prawo budowlane w zakresie korzystania z pełni praw publicznych, posiadania tytułu zawodowego magistra inżyniera oraz uprawnień budowlanych bez ograniczeń. Ponadto, zdaniem organu, strona wykazała stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c i d ustawy - Prawo budowlane co najmniej 10 lat praktyki i znaczący dorobek praktyczny w zakresie specjalności: 1. instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie instalacji elektrycznych, 2. instalacyjno - inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych - obejmującej wykonawstwo instalacji elektrycznych w obiektach kubaturowych. W tym też zakresie organ nadał stronie tytuł rzeczoznawcy budowlanego uwzględniając jej wniosek. Organ uznał, że następujące dowody zgromadzone w aktach sprawy potwierdzająco najmniej 10 lat praktyki i znaczący dorobek praktyczny w zakresie specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie instalacji elektrycznych, oraz instalacyjno - inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych - obejmującej wykonawstwo instalacji elektrycznych w obiektach kubaturowych: pozycje 1, 10, 15-24, 26-45, 47-61, 63, 65-67, 69, 73, 74, 76-81, 84, 85, 89, 94, 96, 100, 102-121, 123-125, 128, 129, 131-132, 137-141, 142-195, 196, 200, w wykazie stanowiącym życiorys zawodowy strony.  Odnosząc się do pozostałej części żądania strony organ wskazał, że M. K. nie posiada co najmniej 10 lat praktyki oraz znaczącego dorobku praktycznego w specjalności: 1. instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie sieci i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, 2. instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych obejmującej wykonawstwo sieci elektrycznych oraz sporządzanie w budownictwie osób fizycznych projektów sieci i instalacji elektrycznych, W tym zakresie organ wywodził, że w aktach sprawy znajduje się również dwanaście przykładów prac dotyczących projektowania i wykonawstwa instalacji elektrycznych w budownictwie w tym dowody na odbywanie praktyki do celów projektowych oraz projektowanie i wykonawstwo krótkich odcinków linii elektrycznych (sieci) usytuowanych na terenie będącym własnością inwestora. Nieskomplikowany charakter robót a przede wszystkim brak 10 letniego okresu doświadczenia w ich wykonywaniu w żadnym wypadku nie upoważnia do uzyskania tytułu rzeczoznawcy w zakresie sieci elektroenergetycznych. Zdaniem organu potwierdzają to dowody zgromadzone w aktach sprawy oznaczone numerami 5, 6, 9, 14, 25, 82, 83, 05, 95, 96, 129, 134, 135, 136. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wskazała, że dowody 5, 6, 9, 14, 25, 82, 83 dotyczą okresu kiedy M. K. nie posiadała uprawnień projektowych i zdobywała niezbędną praktykę do ich uzyskania. Uprawnienia budowlane do projektowania uzyskała w dniu [...].06.2004 roku. Strona wg dowodu Nr 95 i 96 kontynuowała prace rozpoczęte w czasie praktyki zawodowej do maja 2005 r., ale problematyka linii energetycznych (sieci) była tylko fragmentarycznym elementem jej zaangażowania zawodowego. Podobnie w dowodzie Nr 129 całkowite zaangażowanie 11 miesięcy, ale problematyka linii energetycznych stanowi nie więcej niż połowę tego okresu. Nr 134, 135, 136 - 5 miesięcy przy projektowaniu i nadzorze autorskim budowy instalacji oświetleniowej rynku i ulic w K. Biorąc pod uwagę, że z praktyki do uzyskania uprawnień projektowych połowa czyli jeden rok, dotyczy linii energetycznych (sieci) to suma tych okresów nie daje 10 lat doświadczenia i znaczącego dorobku praktycznego w zakresie rzeczoznawstwa stanowiącego przedmiot odmowy. Organ podkreślił, że problematyka sieci elektroenergetycznych przesyłowych, najwyższych napięć, będących w gestii przedsiębiorstwa P. w ogóle nie zaistniała w doświadczeniu zawodowym M. K. natomiast w sieciach dystrybucyjnych zarządzanych przez takie podmioty jak S., czy E. miała do czynienia tylko z warunkami przyłączenia do nich instalacji wewnętrznych obiektów budowlanych. Organ wskazał, że pozostałe 36 dowodów potwierdzających doświadczenie zawodowe strony nie dotyczy ani instalacji ani sieci elektrycznych tylko instalacji teletechnicznych, do których wykonawstwa i projektowania M. K. nie posiada uprawnień budowlanych oraz instalacji niskoprądowych, które to instalacje nie wymagają posiadania uprawnień budowlanych Zdaniem organu ten stan faktyczny potwierdzają dowody oznaczone numerami 2, 3, 4, 7, 8, 11-13, 46, 62, 64, 68, 70-72, 75, 86-88, 90-93, 97-99, 101, 122, 126, 127, 130, 133, 197-199, 201. Np. doświadczenie nr 197 - budynek TVP w G. Projekt wykonawczy teletechnika, Zakres - instalacja sygnalizacji alarmu pożaru, z centralką 4-linie. Instalacja okablowania komputerów i telefonów. Nr 201 Koncepcja i projekt budowlany instalacji niskoprądowych - galeria [...] w K. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wywodziła, że należy odróżnić sieci od instalacji elektrycznych i elektroenergetycznych, z których sieci to zewnętrzne budowle napowietrzne lub podziemne a realizacja instalacji elektrycznych polega na wykonywaniu robót budowlanych, najczęściej wewnątrz lub na obiekcie budowlanym. Sieć jest pojęciem szerokim wynikającym z technicznych warunków przesyłu energii elektrycznej tym niemniej Ustawa Prawo budowlane jednoznacznie określa pojęcie sieci (linii) elektroenergetycznej. Obiekty budowlane dzielą się na budynki, obiekty małej architektury i budowle. Pojęcie budynku i obiektu małej architektury jest zdefiniowane. Co nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury jest zakwalifikowane do zbioru budowli, których przykładowy zbór wymieniony jest w art. 3 pkt 3 ustawy, zawierający pojęcie obiektu liniowego i sieci technicznych a następnie w punkcie 3a, zdefiniowany jest obiekt liniowy w skład, którego wchodzą linie elektroenergetyczne również kablowe ułożone bezpośrednio w ziemi lub w obudowie. Uprawnienia budowlane w specjalności elektrycznej dotyczyły zawsze sieci i instalacji elektrycznych, z których sieci to zewnętrzne budowle napowietrzne lub podziemne a realizacja instalacji elektrycznych polega na wykonywaniu robót budowlanych, najczęściej wewnątrz lub na obiekcie budowlanym. Organ wskazał, że sieć (linia) elektroenergetyczna jest połączona z instalacją elektryczną za pomocą przyłącza, które jest urządzeniem budowlanym zdefiniowanym w art. 3 pkt 9 ustawy. Sieci elektroenergetyczne składają się z kaskadowo połączonych poszczególnych linii elektroenergetycznych, które są odrębnymi budowlami a ich definicja znajduje się również w ustawie - Prawo energetyczne z podziałem na sieci przesyłowe i sieci dystrybucyjne oraz sieci rozdzielcze. W ramach specjalności elektrycznej nadawanej od 1961 roku w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych wyodrębnione są dwa podstawowe zakresy robót budowlanych wykonywanych w dziedzinie robót elektrycznych: zakres sieci i zakres instalacji. Podział ten istnieje do chwili obecnej i dotyczy, w zakresie instalacji, robót budowlanych związanych z wyposażeniem obiektu budowlanego w elementy infrastruktury elektrycznej (w obiekcie, na obiekcie, wokół obiektu) zapewniające jego oświetlenie i możliwość korzystania z energii elektrycznej do innych celów, zaś w zakresie sieci dotyczy budowy obiektów budowlanych (budowli) przeznaczonych do przesyłu a następnie dystrybucji energii elektrycznej, która poprzez przyłącze dostarczana jest do instalacji elektrycznej obiektu. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa podnosiła, że w decyzji nadającej tytuł rzeczoznawcy budowlanego właściwy organ określa zakres, w jakim ten tytuł zostaje nadany. Zakres ten nie może być szerszy niż zakres posiadanej specjalności i musi być adekwatny do zaprezentowanej przez stronę 10 letniej praktyki zawodowej oraz znaczącego praktycznego dorobku zawodowego. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie posiada 10 letniego doświadczenia w wykonywaniu jakiegoś zakresu posiadanych przez siebie uprawnień budowlanych, organ jest zobowiązany do odmowy nadania mu tytułu w tym zakresie. Organ wskazał zatem, że zakres nadanych stronie uprawnień budowlanych jest odzwierciedleniem jej udokumentowanej praktyki zawodowej. Ponieważ wnioskodawczyni wykazała niewystarczającą praktykę zawodową w zakresie projektowania i wykonawstwa sieci elektrycznych i elektroenergetycznych oraz projektowania sieci i instalacji elektrycznych w budownictwie osób fizycznych organ w tym zakresie odmówił jej nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego. Organ podniósł też, że nie mogą być uwzględnione jako potwierdzające praktykę zawodową wnioskodawczyni wykazywane przez nią prace w zakresie teletechniki (telekomunikacji) w sytuacji, gdy M. K. nie posiada uprawnień budowlanych w specjalności telekomunikacyjnej i w konsekwencji nie może ubiegać się w tym zakresie o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego. Ten zakres praktyki zawodowej nie może być uwzględniony jako dokumentujący doświadczenie zawodowe w zakresie uprawnień elektrycznych z powodu braku uprawnień budowlanych strony w tym zakresie wymaganych przez art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy – Prawo budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisaną wyżej decyzję wywiodła M. K. Zarzuty skargi obejmowały naruszenie: art. 77 § 1, art. 80, art. 9, art. 11, art. 107 § 3, art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.). Skarżąca zarzuciła też naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., a w konsekwencji art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Podniesiono też naruszenie: - art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 9. K.p.a. oraz art. 11. K.p.a. - art. 107 § 3, art. 9 K.p.a. i art. 11 K.p.a. - art. 10 § 1 K.p.a. - art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., a w konsekwencji art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. - art. 15 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 14 i art. 16 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i § 24 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. nr 83 poz. 578); - § 11.1, 7) i § 56 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z dnia 10 lipca 2003 r.); zmieniony Dz. U. 2008 nr 228 poz. 1513 2009.01.01 w związku z art. 5. 1. 1) b) i c), Art. 20.1, 1a) i 2, Art. 34. 2. 2), Art. 35. 1. 4), Art. 42. 1, Art. 62. 1. 2), 4 i 6 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 56. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. a także zapewne błąd pisarski, czyli użycie słowa "elektrotechnicznych", zamiast, jak w jej wniosku "elektroenergetycznych". Skarżąca żądała uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca podnosiła, że jeżeli KKK stwierdziła na wstępie skarżonej decyzji spełnienie warunków art. 15 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, to zobowiązuje ją to do nadania wnioskowanego tytułu na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zakresie zgodnym z posiadanymi uprawnieniami budowlanymi, bez skarżonych wyłączeń, bowiem zapis art. 15 ust. 2 ustawy "Właściwy organ... orzeka, w drodze decyzji, o nadaniu tytułu rzeczoznawcy budowlanego, określając zakres rzeczoznawstwa" nie upoważnia Organu do dzielenia posiadanych uprawnień na części i wypowiadania się odrębnie do każdej z nich. Skarżąca przytaczała stanowisko organu, że w decyzji nadającej tytuł rzeczoznawcy budowlanego właściwy organ określa zakres, w jakim ten tytuł zostaje nadany. Zakres ten nie może być szerszy niż zakres posiadanej specjalności i musi być adekwatny do zaprezentowanej przez stronę 10 letniej praktyki zawodowej oraz znaczącego praktycznego dorobku zawodowego. Zdaniem skarżącej w sytuacji, gdy wnioskodawca nie posiada 10 letniego doświadczenia w wykonywaniu jakiegoś zakresu posiadanych przez siebie uprawnień budowlanych, organ jest zobowiązany do odmowy nadania mu tytułu w tym zakresie. Zdaniem skarżącej organ rości sobie prawo do dzielenia uprawnień na części składowe, choć nie ma do tego prawnego upoważnienia. W ocenie skarżącej gdyby oczekiwać spełnienia wymogu 10 lat praktyki z każdego podzakresu uprawnień, musiała by ona trwać nie 10, ale w takim podziale lat 20 dla projektowania i 20 dla wykonawstwa. Skarżąca twierdziła, iż łącznie dostarczyła Organowi dowody z praktyki od 20.09.1988 r. do 30.04.2010 r., udokumentowane zgodnie z regulaminem KKK (to jest w postaci potwierdzonych zeszytów praktyk i potwierdzonych załączników numer 3 oraz dodatkowych dowodów). Podsumowanie tej praktyki wykonane z rozbiciem na projektowanie oraz wykonawstwo, obejmuje praktykę dwojako: w ujęciu pełnych dni, oraz godzinowym, przeliczonym na dni zgodnie z regulaminem wypełniania Książki praktyki zawodowej. Z zestawienia tego wynika, iż w ujęciu godzinowym przeliczonym na lata (ponieważ jej czas pracy nie ograniczał się do 176 godzin w miesiącu), przedłożyła dokumentowaną praktykę obejmującą 25 lat i 2 miesiące przy projektowaniu, oraz 16 lat i 4 miesiące w wykonawstwie. Skarżąca podnosiła, że organ na podstawie tylko części dostarczonych przez nią dowodów stwierdził, iż posiada dostateczną praktykę do nadania tytułu rzeczoznawcy we fragmencie posiadanych uprawnień budowlanych. Następnie jednak, oceniając inne pozycje z praktyki zawodowej i odrzucając dowody nr 5, 6, 9, 14, 25, 82, 83, 05?, 95, 96, 129, 134, 135, 136 ponownie KKK zastosowała pojęcia nienormatywne, takie jak "krótkie odcinki linii elektrycznych (sieci)", "nieskomplikowany charakter robót" dodatkowo wprowadzając bezprzedmiotowe kryterium ich własności "będących własnością inwestora" (traktowane, jako niewłaściwe), lub należące do S. czy E. (właściciele sieci, przy których jej praktyka byłaby pożądana zdaniem Organu). Zdaniem skarżącej, innym przykładem nieuzasadnionego stosowania wielkości jest wysokość napięcia w sieci (najwyższe napięcia, jako te oczekiwane, natomiast niskie napięcia zostały przez organ odrzucone, co jest niezrozumiałe z uwagi na posiadanie uprawnień bez ograniczeń).  Odwołując się do wyroku NSA z dnia 24 czerwca 2008 r. (II GSK 192/08) skarżąca podniosła, że organ nieprawidłowo uznał, iż nie posiada ona wymaganych 10 lat praktyki. W tym zakresie skarżąca przytoczyła stanowisko NSA: "Powracając do kwestii prawidłowości wykładni art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. "c" ustawy Pb. stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo zinterpretował wskazany przepis, podając, iż brak jest uzasadnienia do wiązania wymaganych 10 lat praktyki z nabyciem przez osobę zainteresowaną uprawnień budowlanych jako momentem, od którego można liczyć wspomniane 10 lat. Wskazany bowiem w cyt. przepisie warunek posiadania przez 10 lat praktyki sformułowany jest oddzielnie i niezależnie od warunku posiadania uprawnień budowlanych." "Brak jest przy tym uzasadnienia do rozgraniczania, na tle obowiązującej ustawy Prawo budowlane, terminu "praktyka" i "praktyka zawodowa", ponieważ oba odnoszą się do nabycia praktycznych umiejętności zawodowych, a więc takich, które nabywa się po uzyskaniu tytułu do wykonywania danego zawodu." Skarżąca zarzucała też, że organ nie podał, podstawy prawnej, dlaczego instalacje niskoprądowe nie wymagają uprawnień do projektowania, a do projektowania instalacji teletechnicznych nie ma uprawnień, czym naruszył art. 107 § 3, art. 9 K.p.a. i art. 11 K.p.a. Skarżąca wyjaśniała, iż w materiale dowodowym co do niektórych instalacji elektrycznych o napięciu 230V, 24V lub 12V zastosowała dwa pojęcia obiegowe, to jest teletechniczne lub niskoprądowe. Te potoczne określenia używa się w stosunku do takich instalacji, jak dźwiękowy system ostrzegawczy, system sygnalizacji pożaru, monitoringu telewizyjnego, ochrony przed nieuprawnionym dostępem i tym podobne, w które to instalacje niektóre obiekty powinny a niektóre muszą być zgodnie z prawem wyposażone, choćby na mocy Ustawy o ochronie pożarowej. Nie można zatem stwierdzić, iż na takie instalacje nie są wymagane uprawnienia, skoro muszą się one znaleźć w projekcie budowlanym, bądź być wykonane na budowie. Natomiast jest chyba powszechnie znanym faktem, iż kamera telewizyjna, magnetowid, domofon, czy centrala pożarowa są urządzeniami elektrycznymi. Skarżąca podnosiła, że definicja "teletechniczne" nie występuje w prawie polskim. Pojęcie "teletechniczne" w żadnym przypadku nie używała do zagadnień telekomunikacyjnych, których to nie ma w jej materiale dowodowym. Skarżąca wskazywała, że jej intencja użycia słowa potocznego "teletechnika" nie dotyczyła telekomunikacji w rozumieniu wynikającym z: - Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie Dziennik Ustaw z 2006 r. Nr 83 poz. 578 "§ 22. 1. Uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej bez ograniczeń uprawniają do projektowania obiektu budowlanego lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym w zakresie telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą telekomunikacyjną oraz telekomunikacji radiowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz - Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864) i z dnia 22 czerwca 2010 r. (Dz. U. z dnia 30 czerwca 2010 r. Nr 115 poz. 773) "§ 3. Określenia użyte w rozporządzeniu oznaczają: 2) telekomunikacyjny obiekt budowlany - linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe;". Ponadto skarżąca wskazywała, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie rozróżnia instalacje telekomunikacyjne od tych, określonych w nim, jako inne, które potocznie nazywane są "teletechnicznymi", albo "niskoprądowymi" w sposób następujący: "§ 56. Budynek mieszkalny wielorodzinny, budynek zamieszkania zbiorowego i budynek użyteczności publicznej powinien być wyposażony w instalację telekomunikacyjną, a w miarę potrzeby również w inne instalacje, takie jak: telewizji przemysłowej "sygnalizacji dzwonkowej lub domofonowej, w sposób umożliwiający zapewnienie ochrony instalacji przed dostępem osób nieuprawnionych." Zdaniem skarżącej, skoro są to instalacje wymagane w Pb, to nie mogą być projektowane ani wykonywane przez osoby bez uprawnień budowlanych. Skarżąca podniosła też, że organ nie rozpatrzył w ogóle pozycji dowodów od 202 do 256 dostarczonych przez nią w sierpniu 2009 roku oraz w 2010 roku, czym naruszył art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 9 K.p.a. i art. 11 K.p.a. Zdaniem skarżącej organ w skarżonej decyzji zawarł również szereg innych stwierdzeń dotyczących sieci bez podania podstawy prawnej, czym naruszył art. 9 K.p.a. i art. 11 K.p.a. Przedstawił między innymi definicje z Prawa energetycznego, które, jak czytamy w Ustawie, dotyczą sieci o określonej własności "należących do przedsiębiorstwa energetycznego" sugerując, iż inne sieci sieciami elektroenergetycznymi nie są. Tymczasem ta sama Ustawa przewiduje istnienie innych sieci energetycznych, choćby w art. 7 ust. 7. Skarżąca odwoływała się do encyklopedycznej definicji pojęcia sieci elektrycznej i elektroenergetycznej. Zarzucała też naruszenie art. 10 K.p.a. ostatecznie skarżąca zarzuciła też naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji. W ocenie organu, skarżąca bez zrozumienia stanu prawnego i faktycznego interpretuje własne uprawnienia budowlane w specjalności elektrycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie. Podkreślenia przy tym wymaga, że Sąd nie jest organem odwoławczym od decyzji i jego zadaniem nie jest dokonanie ponownej i własnej oceny sprawy. Zadaniem Sądu jest skontrolowanie zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem. W przedmiotowej sprawie wskazana ocena dokonywana była przy uwzględnieniu dyspozycji art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W wyroku z dnia 7 lutego 2013r. (sygn. akt II OSK 1865/11; LEX nr 1293568) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania". W wyroku z dnia 6 lutego 2013 r. (sygn. akt II GSK 2101/11) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "1. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. 2. Sformułowanie "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy" (LEX nr 1277944). Z kolei w wyroku z dnia 21 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 5/11) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "naruszenie art. 153 p.p.s.a. może polegać na pominięciu wiążącej oceny i przyjęciu stanowiska odmiennego niż z niej wynikające bądź niewykonaniu wytycznych, co do dalszego postępowania" (LEX nr 1244358). W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez niepełne uwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2013 r. wskazał, że odmowa nadania skarżącej tytułu rzeczoznawcy spowodowana była również niespełnieniem przesłanki co najmniej 10 lat praktyki w zakresie objętym rzeczoznawstwem, przy czym stanowisko organu w tym zakresie było niekonsekwentne, a nadto brak uznania wymaganej praktyki nie został należycie uzasadniony, nie wiadomo dlaczego wskazana przez skarżącą praktyka nie została uznana za spełniającą warunek określony w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy Prawo budowlane. Nadto Sąd wskazał, że organ odmawiając przyznania skarżącej żądanych przez nią uprawnień nie wyjaśnił przyjętego rozumienia użytego w ustawie pojęcia "znaczącego dorobku", a także posłużył się pojęciami nienormatywnymi jak np. "projekty standardowe", "typowe rozwiązania techniczne", "nieskomplikowane problemy" nie wyjaśniając ich znaczenia i nie wskazując żadnych kryteriów przyjętych do wyrażenia tych ocen. W zaskarżonej decyzji organ odmawiając skarżącej nadania uprawnień w pełnym żądanym zakresie, stanął na stanowisku, że skarżące nie posiada wymaganej praktyki oraz znaczącego dorobku praktycznego. Odnosząc się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ wskazał, że w materiale tym znajdują się dowody na odbywanie praktyki do celów projektowych oraz projektowanie i wykonawstwo krótkich odcinków linii elektrycznych (sieci) usytuowanych na terenie będącym własnością inwestora. Organ wskazał, że nieskomplikowany charakter robót a przede wszystkim brak 10 letniego okresu doświadczenia zawodowego w ich wykonywaniu w żadnym wypadku nie upoważnia do uzyskania tytułu rzeczoznawcy w zakresie sieci elektroenergetycznych. Organ jedynie zbiorczo wskazał numery dowodów, które w jego ocenie potwierdzają ten stan rzeczy. Wskazując dowody o nr 95, 96, 129, 134, 135, 136 organ podnosił, że problematyka linii energetycznych była jedynie fragmentarycznym elementem zaangażowania zawodowego skarżącej. Organ stwierdził, że okresy praktyki wynikające z tych dowodów nie dają 10 lat doświadczenia zawodowego i znaczącego dorobku praktycznego w zakresie rzeczoznawstwa. Ponadto organ wywodził, że problematyka sieci elektroenergetycznych przesyłowych najwyższych napięć w ogóle nie zaistniała w doświadczeniu zawodowym skarżącej, natomiast w sieciach dystrybucyjnych skarżąca miała do czynienia tylko z warunkami przyłączenia do niech instalacji wewnętrznych obiektów budowlanych. Organ przedstawił przy tym przyjęte definicje sieci i instalacji elektrycznych i elektroenergetycznych. W ocenie Sądu organ w zaskarżonej decyzji ponownie posłużył się pojęciami nienormatywnymi jak "krótkie odcinków linii elektrycznych", czy "nieskomplikowany charakter robót" nie wyjaśniając ich znaczenia i nie wskazując żadnych kryteriów przyjętych do wskazanej oceny. Organ nie wskazał też dlaczego problematyka sieci elektroenergetycznych przesyłowych najwyższych napięć winna być wykazana w praktyce skarżącej dla przyznania żądanych uprawnień, a także dlaczego za niewystarczającą w tym zakresie uznał wykazaną przez nią praktykę dotyczącą warunków przyłączenia do sieci dystrybucyjnych instalacji wewnętrznych obiektów budowlanych. W ocenie Sądu, w zakresie niewykazania przez skarżącą wymaganego okresu praktyki organ również w sposób niepełny i wybiórczy odniósł się do dowodów przedstawionych przez skarżącą nie wskazując jakie okresy praktyki przyjął za wykazane i w oparciu o które dowody, a którym dowodom odmówił mocy dowodowej w tym zakresie i z jakich przyczyn. Tym samym wydając przedmiotową decyzję, organ dopuścił się zasadniczej obrazy normy prawnej wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. a w konsekwencji tego uchybienia - również, mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu w następstwie tego nieprawidłowej (niepełnej) oceny przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy Prawo budowlane. Tym samym organ rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuścił się naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa. Naruszenie wspomnianych przepisów mogło mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Należy wskazać, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ poza związaniem wytycznymi zawartymi w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1511/13) winien mieć także na względzie zmiany wprowadzone do ustawy Prawo budowlane ustawą z dnia 9 maja 2014 r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych (Dz. U. 2014. 768). Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.