II SA/Sz 597/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w [...] B.R. sprawy ze skargi A.L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 z późn. zm.), po kolejnym rozpatrzeniu odwołania A. L. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego znak [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: [...] - choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa, wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1367), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił pełny przebieg postępowania w sprawie, z którego wynika, iż w dniu [...]r. A. L. zgłosił podejrzenie choroby zawodowej pod postacią [...]. W związku z powyższym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wszczął postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej W ramach tego postępowania A. L. został poddany badaniu w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, który w dniu [...] r. wystawił orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej: [...] - choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa - wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu tego orzeczenia podano, że w wyniku przeprowadzonych badań, i po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną oraz wynikami badań serologicznych i wywiadem epidemiologicznym - informacją z Inspekcji Weterynaryjnej, nie znaleziono podstaw do rozpoznania u badanego [...]. Wykonywana u badanego diagnostyka serologiczna w kierunku [...] w latach [...] dawała również wyniki negatywne. Wykonany w [...] r. u A. L. test immunoenzymatyczny ELISA wykazał obecność przeciwciał przeciwbrucelozowych IgG w niskim mianie. Test ten jest testem nieswoistym i sam nie może świadczyć o zakażeniu pałeczką [...]. W związku z odwołaniem A. L. ww. od orzeczenia lekarskiego został on przebadany również w Instytucie Medycyny Pracy, który w dniu [...] r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej brucelozy, wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia podano, iż w trakcie hospitalizacji w Klinice Chorób Zawodowych i Toksykologii IMP u pacjenta przeprowadzono szereg badań i konsultacji specjalistycznych. Wykonane badania serologiczne w kierunku zakażenia [...] dały wynik ujemny. Nie wykazano także obecności przeciwciał przeciwko [...] W badaniu neurologicznym nie stwierdzono objawów ogniskowych uszkodzenia ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, a w szczególności nie stwierdzono klinicznych objawów polineuropatii, cech zespołów korzeniowych. Wynikiem konsultacji, zarówno neurologicznej jak i psychiatrycznej, było rozpoznanie u pacjenta zespołu neurastenicznego. Także ocena psychologiczna pacjenta nie ujawniła cech zespołu psychoorganicznego a jej wynik sugerował czynnościowe podłoże zgłaszanych dolegliwości. Konsultacja laryngologiczna z oceną układu równowagi i oceną audiologiczną pozwoliła rozpoznać obustronny ubytek słuchu typu odbiorczego z szumami usznymi i zawrotami głowy, rozwijający się najprawdopodobniej w następstwie zaburzeń mikrokrążenia w uchu wewnętrznym w przebiegu nadciśnienia tętniczego i choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa w odcinku szyjnym. Obserwowane w badaniu dermatologicznym zmiany skórne potwierdziły jedynie obecność u pacjęta [...]. Także w narządzie wzroku nie obserwuje się zmian, które mogłyby mieć związek z narażeniem zawodowym. Analiza przebiegu klinicznego dolegliwości oraz wyników przeprowadzonych badań serologicznych w kierunku zakażenia [...], w opinii specjalisty chorób zakaźnych Instytutu Medycyny Pracy, nie daje podstaw do rozpoznania u A. L. [...]. Pacjent jest zdiagnozowany i leczony z powodu chorób narządowych i układowych. Zgłaszane przez niego dolegliwości, w opinii wielospecjalistycznej (laryngologicznej, neurologicznej, psychologicznej, psychiatrycznej) należy wiązać m.in. z wieloletnim nadciśnieniem tętniczym oraz zwyrodnieniem w szyjnym odcinku kręgosłupa. Nigdy nie stwierdzono u pacjenta dodatnich wyników badań serologicznych, które upoważniłyby do stwierdzenia spełnienia kryterium serologicznego i rozpoznania [...]. W 2008 r. jednorazowo stwierdzono czułym, ale wysoce nieswoistym testem immunoenzymatycznym ELISA miernie podwyższone miano przeciwciał w klasie IgG w kierunku [...], co nie może stanowić o rozpoznaniu tej choroby. Po przeanalizowaniu powyższych orzeczeń Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] r. wydał decyzję znak [...] o braku podstaw do stwierdzenia u A. L. choroby zawodowej wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych określonych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Po rozpatrzeniu wniesionego przez A. L. odwołania od powyższej decyzji oraz dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego A. L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...] r. decyzję znak [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, wskazując na brak rozpoznania u A. L. objawów klinicznych wskazanej choroby. Na powyższą decyzję A. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011r. (sygn. akt II SA/Sz 548/11) uchylił zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy nie pozwala na dostateczne stwierdzenie, że u skarżącego, który pracując w okresie zatrudnienia w warunkach stanowiących ryzyko powstania choroby zawodowej – [...], nie mogło dojść do zakażenia w trakcie wykonywanej pracy. W szczególności nie wyjaśniono wyczerpująco z jakiego powodu przeprowadzone u A. L. badania serologiczne w kierunku [...], których wynik dostarczył organowi, dały wynik dodatni. Zarówno jednostki orzecznicze, jak i organ, nie wskazały możliwości przeprowadzenia badań metodą inną aniżeli test immunoenzymatyczny ELISA, np. śródskórny test alergiczny [...]), wykrywający stan nadwrażliwości zakażonego organizmu na antygeny pałeczek [...], na który wskazywał w toku postępowania A. L.. W ocenie Sądu - skoro ta kwestia była podnoszona przez skarżącego w toku postępowania, to zważywszy na środowisko pracy, możliwość zakażenia brucelozą oraz jego stan zdrowia, organy miały obowiązek wyczerpania wszystkich dostępnych metod badawczych, by jednoznacznie orzec o wykluczeniu możliwości stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Sąd wskazał również, iż na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. pełnomocnik A. L. podał, że w Instytucie Medycyny Pracy rozpoznano w skarżącego małopłytkowość, która stanowi jeden z objawów [...]. Nadto wskazano, że orzeczenie lekarskie nr [...] zostało wydane w dniu [...] r., zaś dopiero pismem z dnia [...] r., czyli już po wydaniu orzeczenia, Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy zwrócił się o nadesłanie informacji dotyczących stanu zdrowia skarżącego, które winny stanowić podstawę wydania orzeczenia. Rozpoznając sprawę ponownie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz do Instytutu Medycyny Pracy o ustosunkowanie się do powyższej treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt. II SA/Sz 548/11 z dnia 12 grudnia 2011 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w piśmie z dnia [...]. wyjaśnił, iż podstawę stwierdzenia zakażenia [...] i rozpoznania choroby [...] stanowi dodatni odczyn aglutynacyjny [...]) w mianie (rozcieńczeniu) powyżej 1:200 oraz bardziej swoisty dodatni odczyn wiązania dopełniacza (OWD), przy istnieniu objawów klinicznych i stwierdzonej styczności z chorym zwierzęciem, zwłaszcza w czasie i po poronieniu. Ponadto w ww. piśmie wskazano, iż podczas pracy A. L. w Powiatowym Zakładzie Weterynarii w latach [...] przeprowadzana diagnostyka w kierunku [...] dawała wyniki ujemne. Wykonywane testy swoiste - odczyn wiązania dopełniacza [...] i odczyn [...] - zawsze były ujemne (lata [...]. Odnosząc się bezpośrednio do kwestii przedstawionych w ww. wyroku WSA, Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wyjaśnił, iż pismo Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] r. do Dyrekcji Szpitala Wojewódzkiego z prośbą o nadesłanie kserokopii dokumentacji medycznej z Poradni Chorób Zakaźnych. Związane było z odwołaniem A. L. od orzeczenia lekarskiego WOMP i związaną z tym koniecznością przekazania całości dokumentacji medycznej do Instytutu Medycyny Pracy. Natomiast dokumentacja ta była znana w WOMP przed wydaniem orzeczenia lekarskiego, bowiem zapoznał się z nią lekarz specjalista chorób zakaźnych i odzwierzęcych, który jednocześnie jest Ordynatorem Oddziału Zakaźnego i podlega mu Poradnia Chorób Zakaźnych Szpitala Wojewódzkiego . Odnosząc się do kwestii wystąpienia u A. L. małopłytkowości w ww. piśmie wskazano, iż przyczyny spadku płytek krwi można podzielić na: - pierwotne: samoistna małopłytkowość; - objawowe: spowodowane toksycznymi środkami chemicznymi, promieniowanie jonizującym (rtg); - spowodowane lekami: przeciwbólowe, przeciwgorączkowe itp., poza tym: związki arsenu, niektóre antybiotyki, środki moczopędne rtęciowe i pochodne tiomocznika; - w przebiegu chorób krwi: białaczka, zespoły plastyczne, hiperspleniczne, niedokrwistość megalobistyczna itp.; - w przebiegu tocznia rumieniowatego uogólnionego; - w przebiegu zakażenia: HIV, odra, krztusiec, dury, mononukleoza zakaźna. Na pytanie, dlaczego u skarżącego test [...] w [...] r. był pozytywny, Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wyjaśnił, iż stwierdzenie w [...] r. jednorazowo wysoce nieswoistym testem immunoenzymatycznym [...] miernie podwyższonego miana przeciwciał w klasie IgG w kierunku [...], świadczy jedynie, że układ immunologiczny wytworzył przeciwciała IgG. Test ten nie jest swoisty, istnieje możliwość nieswoistej reakcji krzyżowej z innymi alergenami bakteryjnymi np.: yersinia, salmonella. Ponadto w ww. piśmie poinformowano organ odwoławczy, że test skórny [...] jest badaniem uzupełniającym na alergię [...] i nie ma większego znaczenia w diagnostyce klinicznej. Wypada dodatnio nawet u 30% lub jeszcze w większym odsetku u ludzi całkowicie zdrowych i nie stanowi o zakażeniu pałeczką [...]. Konkludując Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy stwierdza, iż nie ma podstaw do rozpoznania u A. L. choroby zawodowej – [...]. Sama praca w narażeniu zawodowym na odzwierzęce zakażenie pałeczkami [...], bez stwierdzenia zakażenia badaniami serologicznymi i bez obiektywnie stwierdzonych objawów klinicznych [...], nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Instytut Medycyny Pracy, ustosunkowując się do kwestii podniesionych w wyroku Sądu, w piśmie z dnia 11 kwietnia 2012 r., wskazał, iż decydujące znaczenie w orzekaniu o braku podstaw do rozpoznania u A. L. choroby zawodowej pod postacią [...] mają: 1. Brak podstaw klinicznych (objawów chorobowych) upoważniających do rozpoznania u badanego choroby zakaźnej – [...]. 2. Brak spełnienia kryteriów serologicznych, które potwierdziłyby zakażenie [...] wywołującym [...]. Instytut Medycyny Pracy w ww. piśmie wyjaśnił również, iż według zasad przyjętych w medycynie rozpoznanie choroby wymaga stwierdzenia u chorego charakterystycznych dla tej choroby objawów klinicznych. Podczas hospitalizacji A. Lw IMP został on poddany badaniom lekarskim wykonanym przez specjalistów z dziedzin: chorób wewnętrznych, medycyny pracy, chorób zakaźnych, neurologii, laryngologii, psychiatrii, okulistyki, dermatologii oraz psychologa, jak również licznym badaniom dodatkowym, w tym radiologicznym. W wyniku tych badań nie stwierdzono u pacjenta klinicznych objawów [...]. Stwierdzone u pacjenta zaburzenia w stanie zdrowia są następstwem chorób, na które cierpi i które nie mają charakteru choroby zawodowej. Małopłytkowość jest objawem, który może wystąpić w kilkudziesięciu różnych stanach chorobowych (choroby krwi, choroby układowe, rozmaite zakażenia, toksyny, promieniowanie, jako skutek wielu leków i inne), jak również mieć charakter samoistny. Instytut Medycyny Pracy wskazał również, iż u pacjenta wielokrotnie, w ciągu wykonywania pracy zawodowej oraz po jej zakończeniu, wykonywano liczne badania serologiczne w kierunku zakażenia [...]. Wszystkie te badania dawały wynik ujemny. Badania w kierunku [...] wykonane podczas hospitalizacji w Klinice Chorób Zawodowych i Toksykologii Instytutu Medycyny Pracy [...] dały również wyniki ujemne. Jedynym testem serologicznym, który dał wynik słabo dodatni i jedynie w zakresie przeciwciał IgG (wynik dla przeciwciał IgM był wówczas również ujemny) był test [...] wykonany w [...] r. Wynik tego testu nie był jednoznacznie dodatni, a jedynie "wątpliwy". W takiej sytuacji nie jest on miarodajny, zwłaszcza w sytuacji braku potwierdzenia w innym z licznie wykonywanych badań serologicznych. Test ten jest czułym testem immunologicznym, ale wysoce nieswoistym. Oznacza to, że istnieje możliwość wystąpienia fałszywie dodatniego wyniku na przykład na skutek reakcji krzyżowej z innymi alergenami powszechnie występujących bakterii (np.: salmonella, yersinia).Podsumowując wyjaśniono, iż przeciwciała wytworzone w wyniku kontaktu z [...] utrzymują się w organizmie ludzkim przez wiele lat i w przypadku ich rzeczywistej obecności wynik ten zostałby potwierdzony którymś z innych wykonywanych testów. W odniesieniu do zarzutu nieprzeprowadzenia tzw. testu skórnego Burneta Instytutu Pracy w [...] podniósł, iż jest on jedynie badaniem uzupełniającym na alergię [...], ale ze względu na wysoką niespecyficzność nie ma większego znaczenia w diagnostyce klinicznej. Konkludując, stwierdzono, iż u pacjenta nie stwierdzono spełnienia kryteriów serologicznych, które potwierdziłyby zakażenia [...]. Ponadto Instytut Medycyny Pracy, pismem z dnia [...] r. poinformował, iż proces diagnostyczny został wykonany zgodnie z zasadami przyjętymi w orzecznictwie o chorobach zawodowych. Podkreślono, iż nie ma żadnych merytorycznych podstaw do weryfikacji wydanych orzeczeń o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W związku z powyższym Instytut Medycyny Pracy podtrzymał treść swego orzeczenia nr [...] r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. A. L. w pismach z dnia 20 oraz 23 kwietnia 2012 r. zarzucił lekarzowi jednostki orzeczniczej I stopnia (specjaliście chorób medycyny przemysłowej) brak kompetencji oraz ponownie podniósł zarzut przekazania dokumentacji z Poradni Chorób Zakaźnych przy Szpitalu Wojewódzkim do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy dopiero po wydaniu orzeczenia. W odniesieniu do tego zarzutu Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wyjaśnił, iż specjalizacja z medycyny pracy, uprzednio nazwana "medycyną przemysłową" jest specjalizacją interdyscyplinarną, zajmuje się patologią zawodową, która może dotyczyć każdego narządu i układu, spowodowana, przez różne czynniki szkodliwe i uciążliwe, również przez czynniki biologiczne, w tym powodujące choroby zakaźne i odzwierzęce. Ponadto orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...] wydane w WOMP w dniu [...] r. zostało podpisane przez dwóch lekarzy: lek. specj. med. przem. z Poradni Chorób Zawodowych oraz przez lek. specj. chorób zakaźnych J.W., który przeprowadza w WOMP konsultacje i opiniuje sprawy podejrzeń chorób zakaźnych i odzwierzęcych. Wobec powyższego Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w piśmie z dnia [...] r. stwierdził, że nie znajduje nowych dowodów w sprawie ani merytorycznych podstaw mających wpływ na zmianę orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania u A. L. choroby zawodowej – [...]. W swym kolejnym piśmie z dnia [...]. A. L. zarzucił m.in., iż stwierdzenia orzeczników są w dalszym ciągu lakoniczne i dalekie od prawdy medycznej, jak również, że w Instytucie Medycyny Pracy nie wykonano u niego bardzo ważnych badań diagnostycznych (m.in. odczynu [...]). Ponadto nie wykonano podstawowych badań laboratoryjnych skóry mimo, że zmiany chorobowe na to wskazywały: badań bakteriologicznych, badań mikologicznych; badań parazytologicznych, a sugerowanie, że to [...], bez wykonania ww. badań jest błędem w sztuce lekarskiej. Powyższe pismo skarżącego również zostało przesłane przez organ odwoławczy do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy z prośbą o ustosunkowanie się do zarzutów w nim podnoszonych. W odpowiedzi na ww. pismo Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w piśmie z dnia [...] r. poinformował, że obszerne wyjaśnienia w sprawie braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej brucelozy, zostały zawarte w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego wydanego w WOMP w dniu [...] r. oraz w kolejnych pismach: z dnia [...] r. Ponadto ww. jednostka orzecznicza wskazała, że A. L. w dniach od [...]r. był leczony w Oddziale Dermatologii Szpitala Wojewódzkiego z rozpoznaniem: [...]. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy przypomniał, iż A. L. w przeszłości miał przeprowadzaną diagnostykę chorób skóry, którą okazał w ww. jednostce orzeczniczej: - w [...] r. badanie mikologiczne w Pracowni Mikologicznej Kliniki Dermatologicznej AM "hodowla ujemna - w badaniu mikroskopowym elementów grzybków chorobotwórczych nie stwierdzono"; - w dniu [...] r. - testy naskórkowe wykonane z podstawowym zestawem alergenów przez leczącego lek. specj. dermatologa– wynik ujemny. Instytut Medycyny Pracy pismem z dnia [...] r. poinformował, iż ww. pismo A. L. nie wnosi żadnych nowych dowodów mogących stanowić podstawę do weryfikacji orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego przez IMP w dniu [...] r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią [...]. W dniu [...]. A. L., złożył oświadczenie, w którym podważył trafność i zasadność ww. opinii biegłych, oraz ich kwalifikacje i kompetencje zawodowe. W związku z powyższym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po ponownym dokonaniu we własnym postępowaniu administracyjnym analizy zebranego materiału dowodowego w sprawie choroby zawodowej A. L. i stwierdzając, iż orzeczenia lekarskie zostały wydane przez jednostki właściwe do orzekania w sprawie chorób zawodowych, które wskazane zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz.869 z późn. zm.) i nie ma podstaw do kwestionowania kompetencji lekarzy orzeczników, wydał w dniu [...] r. decyzję znak [...], którą ponownie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. Na powyższą decyzję A. L. w dniu [...] r. ponownie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Sz32/13) uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że orzekające organy, chociaż wystąpiły do jednostek orzeczniczych o ustosunkowanie się do wskazanych w wyroku WSA z dnia 13 lipca 2011r. zagadnień, to jednak nie uzupełniły postępowania w zakresie ustalonym w tym wyroku zważywszy na środowisko pracy, w którym zatrudniony był A. L., możliwość zakażenia [...] oraz jego stan zdrowia, organy miały obowiązek wyczerpania wszystkich dostępnych metod badawczych, by jednoznacznie orzec o wykluczeniu możliwości stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny rozpatrując ponownie sprawę, po raz kolejny zwrócił się pismami do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz do Instytutu Medycyny Pracy o ustosunkowanie się do treści ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez rozszerzenie uzasadnienia wydanych orzeczeń lekarskich oraz przeprowadzenie dodatkowych badań (tj. testu [...]) celem końcowego rozpatrzenia sprawy. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w piśmie znak [...] r. wskazał, iż: 1. Ryzyko zawodowe, że u A. L. mogło dojść do zakażenia [...] w czasie pracy w kontakcie ze zwierzętami chorymi na [...] nie oznacza, że doszło do zakażenia i wystąpienia objawów [...]. Sam fakt pracy w narażeniu zawodowym na możliwość zakażenia [...], bez stwierdzenia zakażenia swoistymi badaniami serologicznymi i bez obiektywnie stwierdzonych objawów klinicznych brucelozy, nie daje podstaw do stwierdzenia zakażenia i rozpoznania [...], a tym samym do rozpoznania choroby zawodowej. 2. W kwestii możliwości przeprowadzenia badań metodą inną aniżeli test [...]" Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy zwrócił uwagę, iż zarówno w orzeczeniu lekarskim, jak i wyjaśnieniach zawartych w piśmie WOMP z dn. [...] r. które otrzymał do wiadomości A. L., podano, ze zarówno w latach [...], podczas i po zakończeniu pracy w Państwowym Zakładzie Weterynarii, następnie w [...] r. wykonywano odczyny mogące świadczyć o zakażeniu [...], tj. odczyn aglutynacyjny [...], odczyn [...], które zawsze były ujemne, również odczyn [...], wykonany w IMP w maju [...] r. w kierunku wykrycia [...], był ujemny. 3. Odnośnie testu skórnego [...] - zarówno w wyjaśnieniach WOMP jak i IMP podano, że test ten jest jedynie badaniem uzupełniającym na alergie [...] i nie ma znaczenia w diagnostyce klinicznej, wypada dodatnio u 30% lub w jeszcze większym procencie ludzi całkowicie zdrowych, nie stanowi więc o zakażeniu [...]. 4. Wobec zarzutu braku zastosowania "badania bakteriologicznego zmian skórnych w kierunku [...] i właściwej oceny zmian klinicznych na skórze" oraz twierdzeń skarżącego, że "dotychczas wykonywane testy przez dermatologa stanowią pełne wyniki badań skóry w kierunku [...]" wskazano, iż wyjaśnienia sprawy rozpoznanej [...] leczonej przez lekarza dermatologa od [...] r., a następnie w Oddziale Dermatologicznym Szpitala Wojewódzkiego, zawarto we wcześniejszych pismach WOMP z dnia [...]r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wskazał również, iż rozpoznania [...] jak również zmian skórnych pod postacią [...] o cechach wykwitów różyczkowych w [...] nie dokonuje się na podstawie "badania bakteriologicznego zmian skórnych" - jak podaje Sąd na podstawie skargi A. L. Jak wynika z dokumentacji medycznej, lekarz dermatolog w [...]r. rozpoznał u A. L. [...], przeprowadził testy naskórkowe płatkowe w celu wykluczenia wyprysku alergicznego. Jedynie test na formalinę okazał się słabo dodatni (+-). Błędem jest twierdzenie, że ww. testy naskórkowe płatkowe stanowią "pełne wyniki badań skóry w kierunku [...]". 5. Wobec zarzutu, że w ramach badania w kierunku choroby zawodowej – [...] orzecznicy WOMP nie przeprowadzili badania mykologicznego (tj. badania w kierunku grzybicy skóry) i testów naskórkowych (w kierunku wyprysku alergicznego) wyjaśniono, że takie badania były wykonane przed laty i wypadły wówczas negatywnie. Zmiany skórne zdiagnozowane od [...] r. jako [...] nie budziły wątpliwości zarówno leczącego lekarza dermatologa , który schorzenie rozpoznał i leczył od [...] r. ani lekarzy specjalistów dermatologów w Oddziale Dermatologicznym Szpitala Wojewódzkiego, gdzie A. L. był leczony od [...] r. 6. Do twierdzenia A. L., iż lekarz specjalista chorób zakaźnych w Poradni Chorób Zakaźnych Szpitala Wojewódzkiego "na podstawie specjalistycznych badań klinicznych epidemiologicznych, laboratoryjnych stwierdził [...]" i "po 6 tygodniowym leczeniu [...] stan zdrowia na tyle się poprawił, że skarżący może kontynuować pracę zawodową [...]", ustosunkowano się już w piśmie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...]. Instytut Medycyny Pracy w piśmie z dnia [....] r. wyjaśnił, iż zasięgnięto informacji dotyczących możliwości wykonania wskazanych przez Sąd innych testów jak odczyn [...] oraz odczyn opono-fagocytarny [...] ustalając iż: 1. W świetle aktualnej wiedzy medycznej, powyższe testy mają znaczenie jedynie historyczne. Tzw. "test skórno-alergiczny [...]" był jedynie badaniem uzupełniającym na [...]. Ze względu na wysoką niespecyficzności nie miał on istotnego znaczenia w diagnostyce klinicznej (wynik dodatni był stwierdzany nawet u 30% ludzi całkowicie zdrowych), dlatego w nowoczesnej medycynie nie ma on zastosowania. 2. Od wielu lat brak jest możliwości technicznych wykonania powyższych badań, co potwierdziły telefoniczne wyjaśnienia kompetentnych specjalistów zajmujących się tymi zagadnieniami, zatrudnionych w: Instytucie Medycyny Wsi (Przychodnia Specjalistyczna i Chorób Zawodowych). WSSE - Zakład Higieny Weterynaryjnej . Z wyjaśnień jednostki, w której w dawniejszych czasach były wykonywane tego rodzaju badania (IMW) wynika, iż od dawna nie ma możliwości pozyskania koniecznego do ich wykonania odczynnika (tzw. [...]). Odczynnik ten był niegdyś importowany ze Związku Radzieckiego, jednakże obecnie prawdopodobnie nie jest już produkowany. 3. W związku z brakiem możliwości technicznych wykonania powyższych testów spełnienie zalecenia zawartego w wyroku Sądu nie jest możliwe. Ponadto Instytut Medycyny Pracy ponownie wskazał, iż przeprowadzone u A. L. badania są całkowicie wystarczające dla postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, wobec czego stwierdził, brak podstaw do weryfikacji orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania u A. L. choroby zawodowej pod postacią [...] oraz podtrzymał swoje orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. A. L., po zapoznaniu się z powyższymi pismami, ustosunkował się do ich treści w piśmie z dnia [...] r., podnosząc w nim m.in., iż wyjaśnienia przedstawione przez lekarzy orzeczników są nieobiektywne, antymedyczne i niezgodne z prawem. Ponadto zarzucił, iż odczyn[...] jest zalecany do wykonywania szczególnie przy [...], podobnie jak odczyn skórno-alergiczny Burneta, zatem diagnostyka jest niepełna i niezgodna z prawem międzynarodowym. Podobne zarzuty zostały podniesione też w piśmie z dnia [...] r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny mając na uwadze zarzuty podnoszone przez A. L. pismem znak [...] r. zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z zapytaniem, czy w tej jednostce orzeczniczej istnieje możliwość przeprowadzenia dodatkowych badań, tj.: testu skórno-alergicznego [...] oraz odczynu [...], wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. W odpowiedzi Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy pismem znak [...]r. wyjaśnił, iż "dodatkowe badania", od wykonania których Sąd Administracyjny uzależnia rozstrzygnięcie sprawy nie są wykonywane i zgodnie z wiedzą medyczną nie mają znaczenia klinicznego. Nie były one również wykonywane w latach [...], podczas pracy A. L. w Powiatowym Inspektoracie i po jej zakończeniu i przejściu na emeryturę. Do 1980 r. Polska nie była krajem wolnym od [...]. Przeprowadzano wówczas badania serologiczne swoiste w kierunku [...] tj. odczyn wiązania dopełniacza i odczyn aglutynacyjny [...], które u A. L. zawsze były ujemne – również w [...] r. (wykonane w Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej). Celem dokładnego wyjaśnienia sprawy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zwrócił się pismem z dnia [...]r. do Konsultanta Wojewódzkiego w dziedzinie medycyny pracy z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie prowadzonego postępowania administracyjnego ze szczególnym uwzględnieniem możliwości przeprowadzenia badań wskazanych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi Konsultant Wojewódzki w dziedzinie medycyny pracy w piśmie znak [...] r. wskazał, iż w zakresie aktualnej diagnostyki wykorzystano wszystkie możliwe do przeprowadzenia badania diagnostyczne. Ponadto w piśmie tym zostało podniesione, iż w związku z wykorzystaniem wszystkich badań serologicznych do przeprowadzenia w aktualnych warunkach oraz ze względu na fakt, iż miana przeciwciał zwykle spadają po skutecznym leczeniu w ciągu kilku lat, jak również w przypadku nieleczonej [...] należy spodziewać się ich spadku i negatywizacji z upływem czasu w chwili obecnej Wojewódzki Konsultant nie widzi możliwości zaproponowania niczego nowego w diagnostyce [...] u A. L. Dodatkowo Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny pismem z dnia [...] r. wystąpił do Konsultanta Wojewódzkiego w dziedzinie medycyny pracy z zapytaniem, czy zachodzi zasadność przeprowadzenia w chwili obecnej odczynu [...] w związku z podaniem w ww. piśmie informacji, iż w rozpoznaniu brucelozy uwzględnia się diagnostykę serologiczną, która jest podstawą rozpoznania m .in.: odczyn skórny [...] z [...]. Konsultant Wojewódzki w dziedzinie medycyny pracy pismem z dnia [...]r. poinformował m. in., iż aktualnie jedynym dostępnym badaniem jest badanie serologiczne - metoda [...] oraz test [...]. Innych badań jak odczyn [...], nie wykonuje się od kilku lat. Zaznaczono również, iż odczynu [...] nie wykonuje się z powodu braku w Polsce [...]. Ponadto Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w toku prowadzonego postępowania zwrócił się pismami znak [...] r. do Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiego Szpitala Zakaźnego oraz Samodzielnego Publicznego Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego - Poradni Chorób Odzwierzęcych, Pasożytniczych i Profilaktyki Wścieklizny w prośbą o udzielenie informacji, czy w ww. placówkach możliwe jest przeprowadzenie odczynu [...], oraz odczynu [...], celem końcowego rozpatrzenia sprawy. Obie ww. placówki w swoich pismach poinformowały, iż nie ma możliwości wykonania powyższych badań, (tj. odczynu [...] jak i odczynu [...]). A. L. w piśmie z dnia [...] r., ponownie zwrócił organowi II instancji uwagę, iż to lekarz specjalista chorób zakaźnych Szpitala Wojewódzkiego - Oddziału Zakaźnego i Poradni Chorób Zakaźnych wykorzystując narzędzia diagnostyczne, tj. wywiad epidemiologiczny, stan kliniczny chorego i inne badania - zdiagnozował u niego [...]. Ponadto A. L. po raz kolejny zarzucił, iż lekarz orzecznik, niemedycznie i bezprawnie wykluczył u niego [...], a orzecznicy z Instytutu Medycyny Pracy w ramach solidarności zawodowej podtrzymali tę błędną diagnozę. W związku z wyżej podniesionymi przez A. L. zarzutami Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny ponownie zwrócił się pismami znak [..] r. do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy celem uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Obie jednostki orzecznicze uznały, iż pismo przesłane przez A. L. nie jest nowym dowodem w sprawie. Ponadto Instytut Medycyny Pracy podniósł, iż ponowna szczegółowa analiza wyników badań wykonanych podczas hospitalizacji badanego w Klinice Chorób Zawodowych i Toksykologii IMP wykazała, iż proces diagnostyczny został wykonany zgodnie z zasadami przyjętymi w orzecznictwie o chorobach zawodowych. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w odpowiedzi z dnia [...] r. wskazał, iż orzeczenie lekarskie w WOMP wydał lekarz orzecznik z Poradni Chorób Zawodowych oraz orzecznik WOMP w chorobach zakaźnych i odzwierzęcych, będący jednocześnie Ordynatorem Oddziału Chorób Zakaźnych i Poradni Chorób Zakaźnych Szpitala Wojewódzkiego i przełożonym lekarza, o którym wspomina w swoim piśmie A. L. Biorąc powyższe pod uwagę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w dniu [...] r. wydał opisaną na wstępie decyzję. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących na stanowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zgodnie z art. 2352 Kodeksu pracy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Za chorobę zawodową można uznać tylko wybrane schorzenia, spełniające określone kryteria formalne i medyczne. Podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznana jednostka chorobowa musi być ujęta w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj. Dz. U. z 2013 r.poz.1367). W niniejszym przypadku, pomimo faktu, iż A. L. mógł być narażony podczas swojej pracy zawodowej na działanie szkodliwego czynnika chorobotwórczego, tj. [...], obie jednostki orzecznicze, tj. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy, jednoznacznie stwierdziły i szczegółowo uzasadniły brak podstaw do rozpoznania u A. L. choroby zawodowej [...]. W myśl § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 z późn. zm.) ww. jednostki są właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych. Po przeanalizowaniu całości zgromadzonego materiału, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarnej nie znajduje zatem podstaw do stwierdzenia u A. L. choroby zawodowej brucelozy wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych określonych w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, wydając decyzję w sprawie choroby zawodowej, związany jest orzeczeniami lekarskimi wydanymi przez jednostki orzecznicze medycyny pracy. Orzeczenia te, mające walor opinii biegłego, podlegają, ocenie organu z punku widzenia wymogów formalnych dla tego środka dowodowego i jeżeli w ocenie organu są one jasne, wyjaśniają w sposób przekonywujący w oparciu o wyniki przeprowadzonych badań i warunków pracy badanego, to organ nie ma podstaw ich kwestionować. Nie można też znaleźć podstaw do tego, by organ zobowiązany był do dalszych poszukiwań celem potwierdzenia stanowiska prezentowanego przez stronę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r. II OSK 1766/10). Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono - jak każdy dowód w postępowaniu - ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7,art.77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Jednakże istotą związania, o którym mowa wyżej, jest to, że organy administracji, nie dysponując przeciwdowodami które mogłyby wspomniane orzeczenia podważyć, nie mają w tym zakresie przesłanek do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie niż ustalono w toku badań stanowiących podstawę tych orzeczeń (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 lipca 2010 r. IV SA/G1 752/09). W toku ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uzyskał dodatkowe szczegółowe wyjaśnienia z jednostek orzeczniczych, które w przedmiotowej sprawie wydały orzeczenia lekarskie. Zarzuty podnoszone przez A. L. i złożone przez niego dokumenty, nie wpłynęły na zmianę treści wydanych przez te jednostki orzeczeń lekarskich. Ponadto uzyskano informacje od Konsultanta Wojewódzkiego w dziedzinie medycyny pracy. Po ich przeanalizowaniu oraz po zapoznaniu się ze szczegółowymi wyjaśnieniami od konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie medycyny pracy oraz badających skarżącego jednostek orzeczniczych, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że w niniejszej sprawie w sposób jasny i spójny wykazano brak przesłanek do rozpoznania u A. L. choroby zawodowej - z uwagi na brak klinicznych objawów tej choroby oraz brak spełnienia kryteriów serologicznych, które potwierdziłyby zakażenie [...] ją wywołującym. Powyższą decyzją A. L. również zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się ponownie jej uchylenia oraz zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżącego badający go lekarze - orzecznicy zastosowali fakultatywność w diagnostyce [...], zamiast przestrzegać wytycznych Światowej Organizacji Zdrowia oraz obowiązujących zarówno w Polsce jak i Unii Europejskiej metod diagnostycznych, stosowanych w klinikach medycznych lub zakaźnych specjalistycznych szpitalach. Do wybranych dowolnie przez siebie metod diagnostycznych zastosowali ocenę objawów chorobowych, minimalizując duże uszkodzenie zdrowia z powodu [...]. Orzecznicy niemedycznie i bezprawnie odrzucili stosowane w Polsce i Unii Europejskiej metody diagnostyczne przy [...]: 1. Odczyn skórno-alergiczny [...], 2. Odczyn [...]( dodatni gdy indeks > 20% ) 3. Odczyn [...] (pozytywna ocena Akademii Medycznej we Wrocławiu i innych ośrodków akademickich w Polsce) 4. Badanie bakteriologiczne zmian skórnych w kierunku [...] i właściwa ocena zmian klinicznych na skórze, 5. USG, 6. EKG, 7. Badanie DNA, - w wyniku czego uznali brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej w postaci [...]. Niekompetencja i nierzetelność pracowników prowadzą do ujemnych konsekwencji dla skarżącego, pomimo wystąpienia u niego objawów choroby zawodowej – [...]. Organ nienaukowo i sprzecznie z wiedzą medyczną uzasadnia swoje stanowisko. Według organu małopłytkowość występuje przy rożnych chorobach ale nie przy [...]. W ocenie skarżącego takie stanowisko jest sprzeczne z nauką o chorobach zakaźnych i wiedzy naukowej o [...] (Tom IV. Ostre choroby zakaźne pod red. prof. dr Stanisława Wszelakiego str. 795 cyt: "Ze strony krwiotwórczego układu szpikowego niemal stale zaznacza się upośledzenie układu płytkotwórczego, które pospolicie ujawnia się objawami krwiotoczności"). Takie krwotoki u skarżącego występowały. Wykonanie testów i nieskuteczność leczenia rozległych zmian chorobowych skóry u skarżącego było dla dermatologa w B. powodem do skierowania skarżącego do Specjalistycznej Poradni Chorób Zakaźnych Szpitala Wojewódzkiego, gdzie lekarz specjalista chorób zakaźnych, na podstawie specjalistycznych badań klinicznych, stwierdził u skarżącego [...]. Po 6 -tygodniowym leczeniu [...] stan jego zdrowia na tyle się poprawił, że może kontynuować pracę zawodową lekarza weterynarii. Podważanie wiarygodności testu [...] jest niezgodne z aktualnym stanem wiedzy lekarskiej (tak dr [...]" w: Życie Weterynaryjne. [...] Skarżący wskazuje, że ponownie prowadzone przez organ odwoławczy postępowanie właściwie sprowadziło się do polemiki orzeczników z uzasadnieniem wyroku sądu administracyjnego. Trudno się spodziewać, by orzecznicy zajęli odmienne stanowisko niż dotychczas. Wystąpienie organu do poszczególnych placówek medycznych, w ocenie skarżącego, nie stanowi wyczerpania wszystkich możliwych metod badawczych w celu całkowitego wyeliminowania istnienia u skarżącego, choroby zawodowej. Skarżącemu w dalszym ciągu nie przeprowadzono żadnych badań, nie poddano go żadnej konsultacji medycznej. Organ nie odniósł się też do pisma konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie chorób zakaźnych dr n. med. J.N.-O. z dnia [...] r., z treści którego wynika, że "zdrowie nie znajduje się w niebezpieczeństwie, gdyż otrzymał kurację zalecaną przy przewlekłej [...]." Organ nie zadał sobie trudu wyjaśnienia na jakiej podstawie zastosowano w stosunku do pacjenta leczenie przy [...], skoro wydaje orzeczenie o braku tejże choroby. Nadto w piśmie z dnia [...] r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wśród metod rozpoznań wymienił odczyn skórny [...], co sugeruje, że istnieje możliwość wykonania stosownych badań. Nadto w przedmiotowym piśmie konsultant wojewódzki w dziedzinie medycyny pracy województwa M. S.-P. wskazała, że "miana przeciwciał zwykle spadają po skutecznym leczeniu w ciągu kilku lat, jak również w przypadku nieleczonęj [...] należy spodziewać się ich spadku i negatywizacji z upływem czasu." Organ wystąpił do szeregu placówek z zapytaniem, czy przeprowadzają badania tzw. test [...] i [...]. W otrzymanych odpowiedziach poinformowano, że takowych badan w Polsce się nie przeprowadza z uwagi na brak stosownych odczynników, spowodowanych - jak można domniemywać z treści pism - uznaniem Polski za kraj wolny od [...]. Polska jest uznana za kraj wolny od [...] r. W ocenie skarżącego, skoro dotychczasowe badanie testem [...], wykazującym wynik dodatni, nie jest dla organu podstawą do uznania, iż u skarżącego występuje bruceloza, to organ winien w kontekście "braku" przeprowadzenia badań zaleconych przez Sąd wyjaśnić, dlaczego u skarżącego takie badanie dało wynik pozytywny. Zdaniem skarżącego organ winien wykonać wszystkie badania diagnostyczne jakie obowiązują przy [...], ponieważ ustawodawca nie określił obligatoryjnie jakie badania muszą wykonać orzecznicy dla ratowania życia ludzkiego. W porównaniu - dla diagnostyki [...] zwierząt, wymieniono ustawowo wszystkie metody diagnostyczne obowiązujące w Polsce i Unii Europejskiej jakie służba weterynaryjna musi wykonać. [...], jako choroba zawodowa, nakłada na organ obowiązek jej zwalczania z urzędu, a tym samym ustalenia wszelkich źródeł do jej wykrycia. Ustawodawca nie określił czasookresu możliwości wystąpienia choroby i jej urzędowego zgłoszenia do powiatowej inspekcji sanitarnej. Ze względu na bardzo dużą ilość źródeł zakażenia [...] oraz [...] charakter choroby, ustawodawca pozostawił ocenę zachorowania dla orzeczników, która nie może być dowolna. Organ winien zatem wykorzystać wszystkie możliwe metody badawcze. W ponownym postępowaniu, w sytuacji braku odczynnika, organ z urzędu winien ustalić możliwość źródła jego zakupu, (co w 21 wieku, nie rodzi żadnych problemów) i wykonać zalecone badania. Ewentualnie wykonać badania za granicą. Odpowiadając na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, która przystąpiła do sprawy, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż organy inspekcji sanitarnej nadal nie przeprowadziły właściwego postępowania dowodowego w sprawie. W ocenie Prokuratora z orzeczeń lekarskich, na których oparły się organy obu instancji, nie można wywnioskować czy dla stwierdzenia choroby zawodowej [...] winny być łącznie spełnione zarówno kryteria serologiczne jak i wystąpić objawy kliniczne, czy mogą one wystąpić alternatywnie. [...] stwarza duże trudności diagnostyczne, a ośrodki medycyny pracy nie rozwiały wszystkich wątpliwości w tej kwestii. Nie wyjaśniono np. dlaczego stwierdzone u skarżącego objawy, odpowiadające również objawom [...], przypisano występowaniu innych chorób, a nie [...]. Szczególne jest to widoczne przy małopłytkowości. Objawy choroby mogą być również nietypowe. Istotna jest też odpowiedź na pytanie czy w sytuacji gdy skarżący był leczony [...] w [...] r. to czy w chwili obecnej badanie krwi mogłoby wykazać chorobę. Wydane w tej sprawie orzeczenia nie dają odpowiedzi na te pytania. W związku z tym zachodzi uzasadniona konieczność zwrócenia się przez organ do innej jednostki orzeczniczej, celem uzyskania obiektywnego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, powodujące eliminację zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie jest związany z zarzutami i wnioskami skargi. Sądowa kontrola dokonana w niniejszej sprawie według ww. kryteriów dała podstawę do uznania że skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Należy zaznaczyć, iż zaskarżona decyzja została wydana po dwukrotnym uchyleniu przez tutejszy Sąd ostatecznych decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, utrzymujących w mocy decyzję organu I instancji, który opierając się na opinii uprawnionych jednostek orzeczniczych, tj. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy, stwierdził brak rozpoznania u skarżącego [...]. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W świetle powyższego przepisu rzeczą Sądu, orzekającego w przedmiocie niniejszej, kolejnej skargi skarżącego, jest ocena, czy organ odwoławczy, który był adresatem wskazań Sądu wydanych przy rozpatrywaniu wcześniejszych skarg, wykonał te wskazania. W związku z powyższym przypomnieć należy, iż w wyroku z dnia 13 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 548/11 Sąd zawarł stanowisko, iż cyt: "Rację ma jednak skarżący, że nie wyjaśniono wyczerpująco w toku postępowania z jakiego powodu przeprowadzone u A. L. badania serologiczne w kierunku [...], których wynik dostarczył organowi, dały wynik dodatni. W ocenie Sądu, zarówno jednostki orzecznicze jak i organ nie tylko nie wyjaśniły, ale również nie wykazały możliwości przeprowadzenia badań metodą inną aniżeli test [...]. Śródskórny test alergiczny (odczyn [...]), na którego istnienie wskazywał w toku postępowania skarżący, wykrywający stan nadwrażliwości zakażonego organizmu na antygeny [...] ma - zdaniem Sądu - dużą wartość diagnostyczną. Odczyn skórno-alergiczny [...] jest dodatni zarówno w ostrej jak i przewlekłej [...] oraz w przypadkach nie rozpoznanych klinicznie. Podobną wartość diagnostyczną ma odczyn [...] (dodatni, gdy indeks > 20%) (...). Skoro kwestia możliwości poddania skarżącego badaniu w kierunku [...] była podnoszona w toku postępowania przez skarżącego, to zważywszy na środowisko pracy, w którym skarżący był zatrudniony, możliwość zakażenia [...] oraz jego stan zdrowia, organy miały obowiązek wyczerpania wszystkich dostępnych metod badawczych, by jednoznacznie orzec o wykluczeniu możliwości stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Obowiązkiem organu było również wyczerpujące wyjaśnienie przy użyciu dostępnych środków dowodowych przyczyny stwierdzenia u A. L. nawet śladowego odczynu chorobowego oraz wykazania w sposób graniczący z pewnością, że nie ma innych metod wykrywania choroby, której podejrzenie istnienia zgłosił skarżący". Natomiast w wyroku z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 32/13 Sąd stwierdził, iż: "W ocenie niniejszego składu orzekającego organy, chociaż wystąpiły do jednostek orzeczniczych o ustosunkowanie się do wyżej wymienionych zagadnień, to w efekcie nie uzupełniły postępowania w zakresie ustalonym w wyroku WSA z 13 lipca 2011 r. Zdaniem Sądu, nawet po uzupełnieniu stanowisk przez jednostki orzecznicze, nie sposób przyjąć, że organy wyczerpująco wyjaśniły stan faktyczny w niniejszej sprawie. Wobec przytoczonego wyżej stanowiska Sądu w wyroku z 13 lipca 2011 r. organ, tj. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny powinien uzyskać wyczerpujący materiał dowodowy w sprawie z uwzględnieniem badań zaznaczonych przez WSA we wspomnianym wyroku. Dopiero po uzyskaniu orzeczeń lekarskich uzupełnionych o badania należy końcowo rozpatrzyć sprawę." Przystępując zatem do oceny zaskarżonej obecnie decyzji ZPWIS pod kątem spełnienia przedstawionych wyżej wskazań Sądu, skład orzekający w niniejszej sprawie winien mieć także na uwadze, iż działania organu w zakresie wskazanym przez Sąd muszą mieścić się w granicach określonych przez przepisy prawa. Granice te dotyczą także środków dowodowych w zakresie ustalenia bądź wykluczenia istnienia choroby zawodowej. Przypomnieć zatem należy, iż materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza definicja sformułowana w art. 2351 Kodeksu pracy, zgodnie z którą za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej w trybie wydania przez właściwy organ sanitarny decyzji administracyjnej jest zatem spełnienie dwóch wymogów. Pierwszym z nich jest rozpoznanie schorzenia ujętego w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), zaś drugim - ustalenie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem tej choroby a oddziaływaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy. Wystąpienie tych przesłanek, lub ich brak, organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami wyżej powołanego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest zatem jej uprzednie lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze. Stosownie do § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, podstawą wydania decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w orzeczeniach lekarskich wskazanych w § 5 ww. rozporządzenia wyspecjalizowanych, jednostek diagnostycznych, powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych. Tylko rozpoznanie schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, oraz jego zawodowego podłoża, przez lekarza specjalistę w placówce służby zdrowia określonej w § 5 ust. 2 i 3 wyżej powołanego rozporządzenia Rady Ministrów stanowi podstawę upoważniającą organy sanitarne do wydania decyzji administracyjnej orzekającej o stwierdzeniu choroby zawodowej. W tym zakresie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2010 r., sygn. I OSK 335/10 (LEX nr 597546): wskazano, iż "Państwowy Inspektor Sanitarny, wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej." Orzeczenie lekarskie, stwierdzające rozpoznanie choroby zawodowej stanowi zatem zasadniczy dowód w sprawie i ma charakter kwalifikowanej opinii biegłego, którą organ administracyjny jest związany. Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie oznacza oczywiście jego bezkrytycznej akceptacji. Podlega ono - jak każdy dowód w postępowaniu - ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono istotnych wątpliwości w świetle wszystkich dowodów i ustalonych okoliczności sprawy, a w szczególności, gdy rozpoznanie (lub brak rozpoznania określonej choroby) znajduje pełne potwierdzenie w orzeczeniu innej uprawnionej jednostki orzeczniczej. Zakwestionowania samego orzeczenia lekarskiego właściwy do wydania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej organ sanitarny może dokonać tylko pod względem formalnym (np. wydanie przez nieuprawnionego lekarza, czy w nieprawidłowej formie), nie zaś w zakresie dotyczącym jego merytorycznej treści. Oznacza to, że organy administracji, nie dysponując przeciwdowodami mogącymi wspomniane orzeczenia podważyć, nie mają podstaw do formułowania wniosków innych niż te, które wynikają z badań stanowiących podstawę wydania tych orzeczeń. (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, publ.: LEX nr 315089, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 559/06,publ.:LEX nr 221953 wyroki z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 794/06,publ.:LEX nr 508491 oraz z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 752/09, publ.: LEX nr 599626). Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i bez tej opinii lub sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to zwolnienia organu prowadzącego postępowanie od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może oprzeć swojego rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonującego uzasadnienia i wywołującej wątpliwości. Nie są zatem wystarczające do rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej orzeczenia lekarskie nieodnoszące się w sposób szczegółowy do całości zgromadzonego materiału dowodowego. Opinia jednostki orzeczniczej winna opierać się nie tylko na wynikach badań tej jednostki, ale i na ustosunkowaniu się do wszystkich zebranych dowodów. W takim wypadku organ zobowiązany jest do wezwania biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym. W niniejszej sprawie skarżący, zgodnie z wymogami zawartymi w powyższych przepisach, został przebadany w dwóch medycznych jednostkach orzeczniczych, spełniających warunki zawarte w § 5 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia, to jest w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy - Poradni Chorób Zawodowych oraz w Instytucie Medycyny Pracy– jako jednostce orzeczniczej II stopnia. Lekarze orzecznicy obydwu wymienionych placówek diagnostycznych, w wyniku przeprowadzonych wszechstronnych i wieloaspektowych badań wykluczyli istnienie u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, nie stwierdzając w wyniku przeprowadzonych badań skarżącego, w tym szeregu badań serologicznych, żadnych objawów klinicznych tej choroby. Jak wynika z akt sprawy, skarżący był badany przez lekarzy szeregu specjalności mających związek z rozpoznaniem klinicznych objawów [...] oraz schorzeniami zgłaszanymi przez skarżącego. Będąc związany treścią § 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, w zakresie wyboru jednostek orzeczniczych uprawnionych do rozpoznania chorób zawodowych, organ odwoławczy zwrócił się do jednostek orzeczniczych, których orzeczenia stały się podstawą jego rozstrzygnięcia, o szczegółowe ustosunkowanie się do wszelkich podnoszonych przez skarżącego zarzutów i argumentów. Jest to działanie zgodne z § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, według którego to przepisu - jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Analiza zaskarżonej obecnie decyzji oraz akt sprawy i wydanych w tej sprawie orzeczeń lekarskich, uzupełnionych przez dodatkowe wyjaśnienia biegłych z diagnozujących skarżącego uprawnionych jednostek orzeczniczych, pozwalają na stwierdzenie, że wyjaśnienia te usuwają wątpliwości stanowiące przesłankę wcześniejszych uchyleń przez Sąd decyzji organu II instancji. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie biegli w tych dodatkowych wyjaśnieniach przekonywująco wykazali, że wykorzystali wszystkie dostępne im i obowiązujące w procedurze ustalania chorób zawodowych, wskazanych w poz. [...] wykazu tych chorób, metody diagnostyczne. Metody te, w szczególności badania serologiczne, nie wykazały u skarżącego żadnych charakterystycznych objawów klinicznych wskazujących na [...], zaś dolegliwości, które skarżący wiąże z [....] stanowią objawy innych schorzeń (wymienionych w orzeczeniu). W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, wskazań Sądu, zawartych w wyrokach z dnia 13 lipca 2011 r. sygn., II SA/Sz 548/11 oraz z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. II SA/Sz 32/13, nie można traktować jako takiego zalecenia, które zobowiązuje organ do przeprowadzenia wszystkich wskazywanych przez skarżącego badań w zakresie diagnostyki [...]. Zlecanie kolejnych badań, w innych uprawnionych jednostkach diagnostycznych byłoby uzasadnione, gdyby w przypadku skarżącego stwierdzono sprzeczne rozpoznania, co jednak nie miało miejsca. Ponadto – jak wynika to z treści zaskarżonej decyzji organ kwestię tą konsultował z innymi ośrodkami w zakresie przeprowadzenia badań wskazywanych przez skarżącego. Z uzyskanych odpowiedzi uzyskano informację, iż nie jest to możliwe albo jest to niecelowe. Oceniając niniejszą sprawę w jej całokształcie należy też zauważyć, że skarżący, poza ogólnym kwestionowaniem orzeczeń uprawnionych jednostek diagnostycznych, nie przedstawił żadnego dowodu (orzeczenia lekarskiego), które potwierdzałoby jego stanowisko i uzasadniało wątpliwości, co do trafności rozpoznania i orzeczeń wydanych przez ww. jednostki orzecznicze, na których oparł się organ. Należy bowiem mieć na uwadze, iż zgłoszenia podejrzenia tej choroby, jako choroby zawodowej, w Powiatowym Inspektoracie Sanitarnym dokonał sam skarżący, opierając się sugestii lekarza Szpitala Wojewódzkiego leczącego w [...] r. u skarżącego [...], utwierdzony faktem, iż zaordynowane mu wówczas leczenie [...] spowodowało, iż dolegliwości, które wiązano z chorobą, ustąpiły. Okoliczności tej, nie potwierdzonej klinicznie, nie można uznać za mające medyczne podstawy rozpoznanie [...]. Należy też podkreślić, iż rozpoznanie lekarza leczącego w zakresie choroby zawodowej ma charakter wstępny i może stanowić jedynie podstawę podejrzenia tej choroby. Podlega ono weryfikacji przez wyspecjalizowane i uprawnione jednostki diagnostyczno-orzecznicze wskazane w § 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Oznacza to, że jednostki te przeprowadzają własne badania i rozpoznanie – zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami, których wynik może nie potwierdzać zgłaszanego podejrzenia. Ustosunkowując się do wszystkich uwag i zastrzeżeń skarżącego jednostki te, zgodnie z § 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, przekonywująco - w ocenie Sądu - uzasadniły swoje stanowisko, jednoznacznie nadto stwierdzając, iż podnoszone przez skarżącego rozpoznanie tej choroby w [...] r. przez leczącego go z powodu [...] lekarza (testem [...]) w istocie takiego rozpoznania nie stanowiło, gdyż stwierdzenie u niego [...] miało charakter śladowy i nieswoisty, przy czym nie stwierdzono [...], który w przypadku tej choroby winien również wystąpić. Ten sam test "[...]", powtórzony w czasie badania skarżącego w WOMP w [...] r. nie potwierdził zresztą wyniku z [...] r. Natomiast w zakresie testu [...] jednostki orzecznicze jednoznacznie stwierdzają, iż nie ma on istotnego znaczenia diagnostycznego dla stwierdzenia istnienia tej choroby. Może on dać wynik dodatni także u osób zdrowych. Stanowi to wykonanie wskazania Sądu zawartego w wyroku z dnia 13 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 548/11 w zakresie wyjaśnienia przyczyny stwierdzenia u A. L. śladowego odczynu chorobowego. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nie można wstępnego podejrzenia uznać za stanowiące wystarczającą przesłankę do poszukiwania innych jeszcze możliwości w zakresie rozpoznania brucelozy, zwłaszcza w sytuacji, gdy orzeczenia jednostek orzeczniczych obu stopni są zgodne i jednoznaczne, a do wątpliwości skarżącego, jak i Sądu, jednostki te szeroko i profesjonalnie się ustosunkowały i je wyjaśniły. Uprawnieni orzecznicy z całym naciskiem podkreślają, iż wszechstronne badania skarżącego, uwzględniające również polimorficzny charakter tej choroby, nie dały podstaw do stwierdzenia u niego [...]. W tej sytuacji – w ocenie Sądu - brak jest podstaw do zakwestionowania powyższego stanowiska jednostek orzeczniczych. Chybione są też inne zarzuty skarżącego podnoszącego m.in., "iż wg organu małopłytkowość występuje przy różnych chorobach ale nie przy [...]", bowiem ani organy administracji, ani jednostki orzecznicze niczego takiego nie twierdziły. Twierdziły natomiast, iż małopłytkowość może występować przy wielu innych schorzeniach, a nie tylko przy [...]. Sama małopłytkowość nie przesądza zatem o zachorowaniu na [...], jeżeli nie stwierdzono żadnych innych klinicznych objawów tej choroby i nie potwierdzają tego żadne inne badania serologiczne. Należy także podkreślić, iż Sąd, zalecając organowi (w wyroku z dnia 13 lipca 2011 r.) wykorzystanie wszelkich możliwości diagnostycznych mogących potwierdzić bądź wykluczyć podejrzenie zgłoszonej przez skarżącego choroby, nie wskazywał jakie konkretnie badania czy metody badawcze powinny być zastosowane wobec skarżącego. Stanowiłoby to bowiem naruszenie zasad ustalania choroby zawodowej, określonych w § 5 rozporządzenia, zgodnie z którym tylko wyspecjalizowane medyczne jednostki orzecznicze są uprawnione do orzekania w przedmiocie tej choroby i orzeczeniami tymi, w przypadku braku innych dowodów, organy administracji orzekające w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, są związane. Powyższa uwaga odnosi się również do postulatu skarżącego, iż w razie braku możliwości przeprowadzenia wskazywanych przez niego badań w kraju, organ winien zlecić ich przeprowadzenie za granicą. Zakwestionowanie przez organ administracyjny orzeczeń wydanych przez wskazane uprawnione jednostki diagnostyczno-orzecznicze jest możliwe jedynie w przypadku, gdy w materiale dowodowym znajdują się inne orzeczenia bądź rozpoznania lekarzy uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, które zawierają sprzeczne ustalenia. Jedynie w takiej sytuacji organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione w zakresie rozpoznania chorób zawodowych jednostki orzecznicze, w celu wyjaśnienia i wyeliminowania rozbieżności. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie ma podstaw do kierowania skarżącego do badań w innej jeszcze jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznania chorób zawodowych, choćby z tego względu, że orzeczenia jednostek, które skarżącego badały, są w pełni zgodne i stanowcze w swych konkluzjach, a wyjaśnienia jednostek orzeczniczych, w których ustosunkowano się do wszystkich zarzutów i argumentów skarżącego, a także do wynikających z nich wątpliwości Sądu wyrażonych w poprzednich wyrokach "w sposób graniczący z pewnością" - jak wskazywał Sąd w wyroku w sprawie II SA/Sz 548/11 - wskazują na brak podstaw i diagnostycznych przesłanek podważenia rozpoznania, na których oparł się organ. Należy również w pełni zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż praca w warunkach narażenia na określoną chorobę zawodową nie musi oznaczać zachorowania na tę chorobę. Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu mogącym uzasadniać jego uchylenie i dlatego w oparciu o art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.