II SAB/Łd 122/14

Dnia 9 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2014 roku sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżącemu P. K. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego w dniu 29 lipca 2014r. i zaewidencjonowaną pod poz. [...]. a.bł. P. K. zaskarżył do sądu administracyjnego bezczynność Państwowego Inspektora Sanitarnego w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi P. K. wyjaśnił, że w dniu 3 czerwca 2014r. przesłał pocztą elektroniczną wniosek o udostępnienie w formie kserokopii/skanu protokołów kontroli sanitarnej (tematycznej lub interwencyjnej wraz z załącznikami m.in. arkuszem oceny stanu sanitarnego zakładu żywienia zbiorowego), przeprowadzonej przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w R. od 2011 roku w Restauracji Hotelu A w O. Skarżący poinformował, że do dnia złożenia niniejszej skargi Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. wykonujący zadania publiczne nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14 dniowy termin zapisany art. 13 ust. 1 tej ustawy. W ocenie skarżącego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy. W świetle art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.). Jest zatem podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, o ile strona występuje z żądaniem udzielenia takiej informacji. Następnie skarżący podniósł, że organ sporządził protokół z kontroli przeprowadzonej w restauracji, wskazanej we wniosku. Zdaniem skarżącego protokół z kontroli restauracji przez organ, o którym mowa posiada walor informacji publicznej wskazanej w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacje te dotyczą bowiem treści dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej - w niniejszej sprawie jest to dokumentacja przebiegu i efektów kontroli w restauracji. Na tej podstawie skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, a także o zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. do udostępnienia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. wniósł o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej. Organ wyjaśnił, że wbrew twierdzeniu skarżącego nie otrzymał wymienionego w skardze wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a o jego istnieniu dowiedział się dopiero ze skargi. Wymieniony wniosek nie wpłynął do organu drogą elektroniczną, pocztą, ani nie został złożony ustnie. Samo wysłanie wniosku przez skarżącego pocztą elektroniczną nie przesądza o dopuszczalności skargi na bezczynność organu. Wniosek musi dotrzeć do organu, aby można było uznać, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej zostało wszczęte. W ocenie organu skoro nie otrzymał wniosku skarżącego z dnia 3 czerwca 2014r., to nie mógł się zapoznać z jego treścią przed otrzymaniem skargi na bezczynność, do której skarżący przedmiotowy wniosek załączył i w związku z tym nie mógł pozostawać w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – w skrócie: "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014r., poz. 782) - powoływana także jako: "ustawa" do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oznacza, że bezczynność podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej mieści się w kognicji sądów administracyjnych. Z bezczynnością na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot do tego zobowiązany nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialnotechnicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy, tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 ust. 1 ustawy), ani nie wydaje w powyższym terminie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej art. 16 ust. 1 ustawy. Obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy powstaje z chwilą wpływu wniosku do podmiotu zobowiązanego. Z tego wniosek, że o rozpoczęciu biegu terminu, o którym mowa decyduje data wpływu pisma do podmiotu zobowiązanego, albo moment wpływu wniosku na elektroniczną skrzynkę odbiorczą tego podmiotu. Istotnym jest zatem skuteczne zażądanie informacji publicznej. Organ zarzuca jednak, że wniosek do niego nie dotarł. Twierdzeniu temu należy dać wiarę. Skarżący nie wykazał, z jakich przyczyn nie zadbał o to, aby wykorzystać powszechne metody dokumentowania dostarczenia poczty via mail, nap w formie potwierdzenia odbioru przez odbiorcę korespondencji. Z nadesłanych do sądu dokumentów w postaci wydruku z poczty elektronicznej zarówno przez skarżącego, jak i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. nie wynika, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej rzeczywiście wpłynął do podmiotu zobowiązanego. Załączony do skargi wydruk z poczty elektronicznej zawierający wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi w istocie jedynie dowód wysłania tegoż wniosku do organu. Skarżący nie przedstawił jednak żadnego dowodu, potwierdzającego wpływ wniosku do adresata, co świadczy o tym, że przedmiotowy wniosek mógł do organu nie dotrzeć. Co więcej, na wydruku wniosku, na co zwrócił uwagę pełnomocnik organu istnieje dodatkowy znak, który mógł spowodować niedotarcie przesyłki. Wobec twierdzenia podmiotu zobowiązanego, iż do dnia złożenia skargi na bezczynność nie dysponował on wnioskiem skarżącego oraz w sytuacji braku dowodów jednoznacznie świadczących o dotarciu wniosku do adresata, należy stwierdzić, że podmiot zobowiązany nie mógł ustosunkować się do treści żądania skarżącego i podjąć stosownych czynności, przewidzianych ustawowo dla trybu udostępnienia informacji publicznej. W okolicznościach niniejszej sprawy sąd nie jest uprawniony do kontroli bezczynności organu we wskazanym zakresie, bowiem przed datą wniesienia skargi organ nie dysponował wnioskiem skarżącego, a więc nie był zobowiązany do podjęcia czynności z zakresu informacji publicznej. Dopiero data złożenia skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R., do której załączono wniosek o udostępnienie informacji publicznej, stanowi datę początkową powstania obowiązku podjęcia działań z zakresu dostępu do informacji publicznej. Jak wynika z dokumentów przedstawionych na rozprawie, żądana informacja została skarżącemu przesłana po otrzymaniu przez organ wniosku, załączonego do skargi. Tym samym skarga P. K. została złożona przedwcześnie, co w świetle art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. czyni ją niedopuszczalną. Zgodnie z powołanym przepisem sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2012r., sygn. akt I OSK 973/12 oraz postanowienia: WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2013r., sygn. akt II SAB/Wa 583/13 oraz z dnia 28 sierpnia 2012r., sygn. akt II SAB/Wa 334/12; WSA w Łodzi z dnia 23 stycznia 2013r., sygn. akt II SAB/Łd 134/12; z dnia 10 czerwca 2014r., sygn. akt II SAB/Łd 51/14 oraz z dnia 26 września 2014r., sygn. akt II SAB/Łd 115/14 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. A. P.