I SA/Po 1262/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. sp. k. w [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz skarżącej kwotę [...],- zł ([...] złotych [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] czerwca 2013 r. "[...]" [...] sp. z o.o. sp. k. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych z tytułu świadczenia usług przeprowadzenia promocji. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. Spółka prowadzi działalność w zakresie handlu detalicznego w sieci sklepów wynajmowanych od innego podmiotu. Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem VAT. W ramach prowadzonych działań reklamowych i promocyjnych oraz w celu intensyfikacji sprzedaży towarów. Spółka zleca podmiotowi zewnętrznemu (dalej: organizator) prowadzenie działań wspierających sprzedaż oraz pozycję rynkową spółki, m.in. poprzez przeprowadzenie konkursów, akcji reklamowych i promocji (dalej: promocje). Promocje skierowane są do klientów i potencjalnych klientów spółki. Uczestnicy promocji są nagradzani z tytułu osiągnięcia określonych w regulaminie promocji celów związanych z intensyfikacją sprzedaży towarów spółki. Wykonywane przez organizatora usługi przeprowadzenia promocji mogą polegać w szczególności na: - opracowaniu zasad i regulaminu promocji (o ile jest taki wymóg); - przygotowaniu narzędzi do komunikacji w związku z realizacją promocji; - obsłudze IT platform służących do rejestracji uczestników; - obsłudze prawnej; - nabyciu we własnym imieniu nagród od podmiotów trzecich lub od spółki; - wydawaniu nagród zwycięzcom promocji; - obsłudze logistycznej i magazynowej akcji promocyjnej; - wypełnieniu obowiązków podatkowych wynikających z przekazania nagród, o ile takie obowiązki powstaną zgodnie z polskim prawem. Nagrodami w promocjach są: nagrody rzeczowe (towary i usługi), bony towarowe/vouchery oraz kwoty pieniężne. Nagrody w promocjach są nabywane i wydawane przez organizatora we własnym imieniu i na własny rachunek. Ewentualne nieodebrane nagrody pozostają własnością organizatora. Zgodnie z regulaminami promocji, podmiotem odpowiedzialnym za ich przeprowadzenie (ich organizatorem) jest organizator. W zamian za wykonanie usług przeprowadzenia promocji, organizator otrzymuje od spółki wynagrodzenie. W kalkulacji wynagrodzenia uwzględniana jest również wartość nabytych i wydanych przez organizatora nagród. Organizator wystawia na rzecz spółki fakturę VAT dokumentującą wykonanie usług przeprowadzenia/organizacji promocji, bez wyszczególniania na niej części składowych świadczonej usługi (np. wartości wydanych w ramach promocji nagród). Spółka jest czynnym podatnikiem VAT i przysługuje jej pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego. W związku z powyższym spółka zadała następujące pytanie: czy w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym ma/będzie miała prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego z faktur wystawionych przez organizatora na rzecz spółki z tytułu świadczenia usług przeprowadzenia promocji, w ramach których następowało wydanie przez organizatora nagród? Zdaniem spółki , ma prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego z faktur wystawionych przez organizatora z tytułu świadczenia usług przeprowadzenia promocji, również w części odpowiadającej wartości nabytych i wydanych przez organizatora nagród. Uzasadniając swoje stanowisko spółka argumentowała, jak następuje: nabywane przez spółkę usługi przeprowadzenia/organizacji promocji mają na celu intensyfikację sprzedaży towarów i usług oferowanych przez spółkę. Przepis art. 88 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej: "ustawa o VAT" wskazuje sytuacje, w których prawo do obniżenia kwoty podatku należnego nie ma zastosowania. Jakiekolwiek ograniczenie prawa do odliczenia VAT musi wynikać wprost z wyraźnego przepisu ustawy o VAT. Minister Finansów w sprawach zbliżonych do stanu faktycznego będącego przedmiotem wniosku, odmawia prawa do odliczenia VAT na mocy art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, bazując na wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") z dnia 7 października 2010 r. w połączonych sprawach "Loyalty Management UK" Ltd i "Baxi Group" Ltd (C-53/09 i C-55/09 - Zb. Orz. 2010, s. 1-09187). Wyrok ten dotyczył przekazywania nagród w ramach tzw. programów lojalnościowych na rzecz klientów. Stan faktyczny będący przedmiotem rozważań TSUE w tym wyroku różni się od stanu faktycznego będącego przedmiotem wniosku. W szczególności, wyrok dotyczy programów lojalnościowych, których istotą jest wydanie towarów w zamian za przyznane punkty. W stanie faktycznym z wniosku spółki, przedmiot usług organizatora jest znacznie szerszy i obejmuje kompleksowe zarządzanie promocją, jej organizację i przeprowadzenie. Usługa nabywana przez spółkę ma charakter kompleksowy i jej rozbijanie na poszczególne elementy ma sztuczny charakter. Wydanie nagród jest tylko częścią składową tej usługi, której najważniejszą cechą jest promowanie produktów, którymi handluje spółka. Promocja nie ma na celu zaspokojenia potrzeb konsumentów. Z punktu widzenia gospodarczego czynności składające się na nabywaną przez spółkę usługę stanowią jedno kompleksowe świadczenie polegające na przeprowadzeniu promocji. W jednolitej linii orzeczniczej TSUE uznano, że w przypadku świadczenia o charakterze kompleksowym, na które składa się czynność podstawowa, której wykonanie było celem zawartej umowy oraz czynności pomocnicze, które miały ułatwić wykonanie umowy lub też być niezbędnymi do jej wykonania, należy to świadczenie traktować jako jedną kompleksową usługę. W szczególności, nie należy wyodrębniać z niej np. wydania nagród. Wydanie nagród nie stanowi bowiem odrębnej od organizacji promocji czynności opodatkowanej. Wydanie nagród w ramach promocji jest z tylko czynnością pomocniczą, która ma zapewnić wykonanie głównego celu umowy. Podsumowując, zdaniem spółki, w przedstawionym/opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym ma ona prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego z faktur wystawionych przez organizatora z tytułu świadczenia usług przeprowadzenia promocji, również w części odpowiadającej wartości nabytych i wydanych przez organizatora nagród. Minister Finansów działając przez podmiot upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w interpretacji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej: "O.p." stwierdza, że stanowisko "[...]"sp. z o.o. sp. k. jest nieprawidłowe. Organ podatkowy uzasadniając swoje stanowisko wywodził, jak następuje: Wątpliwość spółki dotyczy prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktur wystawionych przez organizatora na rzecz spółki z tytułu świadczenia usług przeprowadzenia promocji, w ramach których następowało wydanie przez organizatora nagród. W sprawie, co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne. Dopiero za pewne odstępstwo i wyjątek należy uznać potraktowanie kilku świadczeń za jedno złożone. Z orzecznictwa TSUE płynie wniosek, że o świadczeniu złożonym można mówić, jeśli istnieje funkcjonalny związek pomiędzy poszczególnymi elementami świadczenia na tyle ścisły, by nie można było wydzielić z tego świadczenia jego poszczególnych elementów i potraktować ich jako świadczeń odrębnych. Muszą one stanowić jedną nierozerwalną całość. Problem skutków podatkowych dotyczących organizowania i funkcjonowania programów lojalnościowych był przedmiotem analizy TSUE w wyroku z dnia 7 października 2010 r. w sprawach połączonych "Loyalty Management UK" i "Baxi Group" Ltd (C-53/09 i C-55/09). Trybunał w sprawie "Baxi" stwierdził, że płatności dokonywane przez sponsora na rzecz podmiotu zarządzającego omawianym programem, który to podmiot dostarcza klientom prezenty lojalnościowe należy uznać w części za wynagrodzenie płacone przez osobę trzecią za dostawę towarów klientom, a w części za wynagrodzenie za usługi świadczone przez zarządzającego tym programem sponsora. Nie można zgodzić się z twierdzeniem spółki, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, przedmiot usług organizatora jest znacznie szerszy. TSUE odnosząc się do kwestii możliwości uznania świadczonej przez podmiot zarządzający usługi za jedno świadczenie kompleksowe, uznał, że płatność dokonywana przez "Baxi" na rzecz podmiotu zarządzającego może zostać podzielona na dwa elementy, z których każde odpowiada odrębnemu świadczeniu. Nie można zgodzić się ze spółką, że faktura wystawiona przez organizatora dokumentuje jedno złożone świadczenie kompleksowe, bowiem rzeczywisty charakter transakcji wskazuje na dwa odrębne świadczenia, których odbiorcami są dwa odrębne podmioty - w przypadku usługi przeprowadzenia promocji Spółka w odniesieniu do przekazywanych przez organizatora towarów nie nabywa prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, lecz występuje jedynie jako podmiot trzeci, dokonujący zapłaty za dostawę towarów dokonywaną przez organizatora na rzecz beneficjentów. Jak wskazała spółka: ewentualne nieodebrane nagrody pozostają własnością organizatora. W konsekwencji, wynagrodzenie wypłacone przez spółkę na rzecz organizatora obejmuje dwa elementy. Pierwszym elementem tej kwoty jest wynagrodzenie za usługi marketingowe świadczone przez organizatora na rzecz spółki. Natomiast drugim elementem kwoty jest wynagrodzenie płacone przez spółkę za dostawę towarów dokonywaną przez Organizatora na rzecz beneficjentów - Uczestników. Reasumując, spółka ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych przez spółkę, udokumentowanych fakturą VAT, wyłącznie w zakresie nabywanych usług marketingowych, z uwagi na pośredni wpływ na wysokość osiąganych przez spółkę obrotów, które mają związek z generowaniem sprzedaży opodatkowanej - zgodnie z przesłanką wynikającą z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Natomiast nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków udokumentowanych fakturą VAT, dotyczącą nabywanych przez organizatora towarów, przekazywanych następnie nieodpłatnie uczestnikom. Wnioskodawca nie nabywa w tym zakresie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Ta część kwoty stanowi zapłatę przez spółkę (jako podmiot trzeci) za dostawę towarów dokonywanych przez organizatora na rzecz uczestników. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowi art. 86 ust. 1 i ust 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Powołane przez spółkę wyroki sądów administracyjnych oraz interpretacje indywidualne, są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa. Organ udzielający interpretacji, nie jest obowiązany ustosunkowywać się do wskazywanych przez spółkę orzeczeń, a tym bardziej interpretacji wydanych w innych indywidualnych sprawach.  Spółka złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji indywidualnej. W wezwaniu nie zgodziła się ze stanowiskiem Ministra Finansów wyrażonym w interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi Minister Finansów w wyniku ponownej analizy sprawy, z uwzględnieniem zarzutów przytoczonych w wezwaniu, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze spółka wniosła o uchylenie interpretacji oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych, zarzucając jej: - naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, poprzez stwierdzenie, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku o interpretację spółka nie ma prawa do odliczenia całego podatku naliczonego z tytułu nabycia usługi marketingowej; - naruszenie przepisów postępowania, poprzez wydanie niniejszej interpretacji z pominięciem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. oraz z pominięciem zasady wnikliwości działania - art. 125 w zw. z art. 14h O.p., poprzez pominięcie argumentów przedstawionych przez spółkę i brak szczegółowej analizy kluczowego w sprawie zagadnienia, a mianowicie kwestii kompleksowego charakteru usług nabywanych przez spółkę. Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi uznając zarzut naruszenia przepisów za bezpodstawny. Stwierdził, że skarga jest bezzasadna, ponieważ interpretacja indywidualna sporna zawiera prawidłową wykładnię przepisów prawa podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W opinii sądu stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe. Spółka, w przedstawionych okolicznościach ma prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego z faktur wystawionych przez organizatora na rzecz spółki z tytułu świadczenia usług przeprowadzenia promocji, również w części odpowiadającej wartości nabytych i wydanych przez organizatora nagród. Organ przyjmując za wystarczające dla oceny prawnej stanowiska spółki tezy wynikające z powołanych orzeczeń TSUE, nie odniósł się do kwestii kluczowej wynikającej ze stanowiska zadającego pytanie, a mianowicie, że nieodpłatne przekazanie nagród będzie następowało w wykonaniu kompleksowej usługi i jest związane ze świadczoną przez spółkę na rzecz kontrahenta usługą lojalnościową. Sąd w pierwszym rzędzie podkreśla, że w kwestii kompleksowości (złożoności) świadczeń, w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje już ugruntowana linia orzecznicza, uwzględniająca także orzecznictwo TSUE dotyczące tej problematyki, w tym konkretne wyroki obszernie cytowane przez skarżącą we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oraz powołane w skardze. Za utrwalony uznać należy pogląd, według którego, świadczenie złożone będzie mieć miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy będzie miała charakter świadczenia podstawowego i świadczenia pomocniczego (lub świadczeń pomocniczych), a zatem takich, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można, bez popadania w sztuczność, rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy - wówczas świadczenia takie powinny być raczej traktowane jako dwa niezależnie opodatkowane świadczenia. Inaczej mówiąc, jeżeli z ekonomicznego punktu widzenia oraz z perspektywy oczekiwań nabywcy, dane świadczenie ma charakter kompleksowy (złożony z kilku lub więcej różnych czynności, które łącznie składają się na jedną całość), wówczas dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług nie należy sztucznie rozdzielać poszczególnych czynności (por. wyroki Trybunału w sprawach: C-231/94 (Lex nr 83937), C-349/96 (Lex nr 838914), C-41/04 (Lex nr 161671), C-111/05 (Lex nr 235045). Trybunał w wymienionych orzeczeniach stanął na stanowisku, że jeżeli poszczególne czynności świadczone przez dany podmiot wchodzą w skład jednej złożonej usługi, to czynności tych dla potrzeb opodatkowania VAT nie należy rozdzielać, lecz opodatkowaniu powinna podlegać właśnie ta kompleksowa (złożona) usługa jako całość tak również wyrok I SA/Kr 1593/12; I SA/Po 179/13 – dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzeczeniach Trybunału zostały sformułowane wskazania, kiedy określone usługi złożone należy traktować jako usługę kompleksową, a kiedy jako odrębne usługi ze wszystkimi tego konsekwencjami. Trybunał w orzeczeniu wydanym w sprawie C-349/96, odnosząc się do art. 2(1) Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. UE. L. z 1977 r., Nr 145, s. 1), uznał, że z przepisu tego wynika, po pierwsze, że każde świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne, po drugie zaś, że świadczenie składające się z jednolitej usługi (z ekonomicznego punktu widzenia) nie powinno być w sztuczny sposób dzielone, gdyż to mogłoby spowodować naruszenie całego systemu opodatkowania. Ponadto, Trybunał podkreślił, że świadczenie jednolitej usługi ma miejsce w szczególności w przypadkach, gdy jeden lub więcej elementów może być uznany za tworzący świadczenie (usługę) główne podczas, gdy jeden lub więcej elementów mogą być uznane za świadczenia (usługi) dodatkowe, do których stosuje się te same konsekwencje podatkowe, jak w przypadku świadczenia (usługi) głównego. Usługa musi być uznana za dodatkową w stosunku do usługi głównej, jeżeli nie stanowi dla nabywcy celu samego w sobie, ale środek lepszego wykorzystania dostarczonej usługi głównej (tak: wyroku Trybunału w połączonych sprawach C-308/96 i C-94/97 - Lex nr 84374). W wyroku tym stwierdził, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, że w rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej część. Trybunał w powołanym wyżej wyroku w sprawie C-41/04, uznał, że nie będzie mieć charakteru kompleksowego taki zestaw świadczeń, których połączenie miałoby charakter działania sztucznego. W tym kontekście przyjął, że za świadczenia odrębne uznać należy świadczenia wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich, ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenia złożone (tak: wyrok I SA/Po 951/10, I SA/Po 179/13 – dostępne: www.orzeczenia. nsa.gov.pl). Sąd stwierdza zatem, że dla oceny kompleksowości świadczenia bardzo istotny jest "ekonomiczny punkt widzenia" oraz jego ocena z perspektywy nabywcy. Jeżeli z perspektywy nabywcy oraz z ekonomicznego punktu widzenia wynika, że mamy do czynienia z jednym świadczeniem, wówczas wszystkie czynności wchodzące w zakres tego świadczenia, nawet gdyby w innych okolicznościach mogły być samodzielnie świadczone, są częścią jednej, niepodzielnej transakcji. W takiej sytuacji podział takiej transakcji na jej części składowe i opodatkowanie VAT każdej z tych części składowych osobno, jest podziałem sztucznym, a więc niedozwolonym. W opinii sądu przedstawione we wniosku okoliczności faktyczne uzasadniają stanowisko spółki, że wykona ona usługę złożoną (kompleksową), która z punktu widzenia nabywcy jest jednym świadczeniem. Wykonanie pojedynczych elementów tej usługi, w postaci zakupu nagród, nie doprowadzi do pożądanego skutku i nie pozwoli na wykonanie umowy i na zrealizowanie jej celów gospodarczych. Wszystkie czynności tworzą w sensie gospodarczym jedną usługę, a każda z wymienionych czynności, w oderwaniu od pozostałych nie ma dla usługobiorcy znaczenia. Wbrew przekonaniu organu, całość usługi świadczona będzie przez skarżącą spółkę na rzecz kontrahenta spółki (nabywcy), również zakup i wydanie nagród klientom, które mają jedynie charakter uzupełniający (pomocniczy) w stosunku do całości działań marketingowych i pozwalają realizować cel umowy, a także zwiększyć efektywność usług marketingowych. W tym wyraża się także, podkreślany w skardze sens ekonomiczny całego przedsięwzięcia, widziany z perspektywy nabywcy. Oceny tej nie zmienia przedstawiona przez organ ocena prawna, oparta na analizie pojęcia "odpłatności" i terminu "zapłata", dokonana w kontekście powołanego przez organ orzecznictwa. Wywód nie uwzględnia przedstawionego wyżej rozumienia usługi złożonej. Ta sama czynność nie może stanowić dostawy towarów i jednocześnie świadczenia usług, co wynika wprost z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Nie może więc podlegać podwójnemu opodatkowaniu. Minister Finansów odniósł się do powołanego przez skarżącą wyroku TSUE wydanego w sprawie C – 55/09 (Baxi) uznając, że wyjaśnienia TSUE wyrażone w tym orzeczeniu, wspierają stanowisko organu zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Stanowisko organu w tym zakresie także jest nieprawidłowe i jak słusznie podniosła skarżąca w skardze, orzeczenie to odnosi się do innego stanu faktycznego. Sąd uznał za prawidłową linię orzeczniczą , która nie zgadza się na nienaturalne, sztuczne rozdzielanie świadczeń (np. wyroki: I SA/Po 572/13, I SA/Bd 672/11, III SA/Wa 2626/12, III SA/Wa 1704/13, III SA/Wa 2831/12, III SA/Wa 3310/11). W opinii sądu na uwzględnienie nie zasługuje natomiast zarzut naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 125 O.p., poprzez pominięcie argumentów przedstawionych przez spółkę i brak szczegółowej analizy kluczowego w sprawie zagadnienia, a mianowicie kwestii kompleksowego charakteru usług nabywanych przez spółkę. Zdaniem sądu organ podatkowy nie naruszył żadnego z powyższych przepisów. Uwzględnił zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie. Wydanie interpretacji uznającej stanowisko podatnika za nieprawidłowe nie może stanowić przesłanki do postawienia zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych. Nie stanowi też naruszenia prawa sam fakt dokonania odmiennej wykładni niż przyjęta przez inny organ czy sąd. Minister Finansów działał w sprawie starannie, uzasadnił swoje stanowisko w sposób wyczerpujący i przekonywujący. Wskazał powody, dla których stanowisko skarżącej było nieprawidłowe. Spółka otrzymała interpretację indywidualną zawierającą ocenę jej stanowiska oraz stanowisko Ministra Finansów. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku organ interpretacyjny uwzględni powyższe rozważania sądu orzekającego i przyjmie, że opisana we wniosku usługa stanowi kompleksową usługę marketingową , a nie usługę marketingową i dostawę towarów (nagród), a dokonując ponownej oceny prawnej przedstawionego we wniosku stanu faktycznego uwzględni jednolite stanowiska, wyrażone w orzeczeniach TSUE i krajowych sądów administracyjnych. W związku z powyższym sąd na podstawie art. 146 § 1, art. 200 i art. 200 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.