II SA/Bk 616/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi K. C. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia [...]kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Rady Miejskiej w C. na rzecz skarżącego K.C.kwotę 557,00 (słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- W dniu [...] kwietnia 2013 r. Rada Miejska w C. podjęła uchwałę Nr [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C.– część I, obejmującego m.in. działkę oznaczoną geodezyjnym numerem ewidencyjnym [...] położoną w miejscowości D. M. Działka powyższa stanowi własność K. C.i została przez niego w dniu [...] stycznia 2012 r. wydzierżawiona dla W. Sp. z o.o. w W.na okres 30 lat w celu zlokalizowania na niej elektrowni wiatrowej. Z tego tytułu skarżący miał otrzymywać przez okres trwania umowy czynsz dzierżawny w wysokości 25 000 zł. rocznie. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. skarżący, powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), wezwał Radę Miejską w C. do usunięcia naruszeń prawa w odniesieniu do ww. działki. Przewodniczący Rady Miejskiej w C. pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie uwzględnił wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącego. Wobec powyższego K. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w C. zarzucając jej naruszenie art. 17 ust. 1 i art. 14 ust. 5 oraz art. 16 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 9 i art. 15 ust 3 pkt 8 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. Nr 80, poz. 717). Z uwagi na powyższe naruszenia skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotowa uchwała naruszyła interes prawny skarżącego, gdyż wpływa ona w sposób istotny na jego prawo własności w ten sposób, że nie będzie jej mógł zabudować, jak to było możliwe w dotychczasowy sposób. W ocenie skarżącego, uchwała naruszyła art. 17 ust. 1 i art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązkową formą powiadomienia o podjęciu przez Radę Miasta uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego jest obwieszczenie oraz ogłoszenie w prasie miejscowej. Pominięcie wymaganych przez przepisy prawne elementów stanowi istotne naruszenie procedury sporządzania planu w rozumieniu art. 28 wskazanej ustawy. Wprowadzenie do obrotu prawnego uchwały Nr [...]z dnia [...] maja 2012 r. nastąpiło z uchybieniem prawa w ten sposób, że nie została ona opublikowana w BIP ani ogłoszona w prasie miejscowej. Dodatkowo wskazana uchwała została podjęta również z naruszeniem art.14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego może być podjęta dopiero po uchwaleniu studium oraz wykonaniu analizy zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidzianych rozwiązań z ustaleniami studium. W dniu [...] maja 2012 r. Rada Miejska C. podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego pomimo, że gmina nie posiadała studium. Dopiero w dniu [...] października 2012 r. (a więc 5 miesięcy później) uchwałą Nr [...]Rada Miejska w C. uchwaliła "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C.". Powyżej opisana sytuacja jednoznacznie wskazuje na naruszenie procedury uchwalania planu miejscowego poprzez naruszenie art. 17 ust. 1 i art. 14 ust. 5 wskazanej ustawy. W ocenie skarżącego nastąpiło także naruszenie art. 16 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Miasta C. uchwaliła plan zagospodarowania przestrzennego na mapie w skali 1:5000 pomimo, że zakres planu określony w § 3 uchwały [...]jest szerszy niż przeznaczenie gruntów do zalesienia lub wprowadzenie zakazu zabudowy. Dalej skarżący wskazał, że uchwała narusza art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy planistycznej poprzez nieprecyzyjne rozgraniczenie pomiędzy terenami objętymi planem zagospodarowania przestrzennego a terenami, dla których plan nie obowiązuje. Zgodnie z instrukcją techniczną K-1 (stanowiącej załącznik do ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne) granice obszaru, dla którego sporządza się plan zagospodarowania przestrzennego, wyznacza się na mapach ewidencyjnych wykorzystując granice ewidencyjne działek. W gminie C.plan został sporządzony w taki sposób, że działki zostały "poprzecinane" poprzez wyznaczone granice obowiązywania planu bez precyzyjnego rozgraniczenia tych terenów. Obecnie mamy więc sytuację, że dla części jednej działki obowiązuje plan a dla części tej samej działki nie. Jedną z podstawowych i obowiązkowych kwestii, które muszą zostać rozstrzygnięte w planie, jest określenie przeznaczenia terenów oraz wyznaczenie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Ma to kluczowe znaczenie dla treści planu. Tereny o różnym przeznaczeniu lub o różnych zasadach zagospodarowania muszą być rozdzielone liniami rozgraniczającymi (art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy), aby precyzyjnie oddzielić je od siebie. Linie rozgraniczające kształtują wraz z innymi ustaleniami planu prawo do zagospodarowania terenu w określony sposób. Skoro plan miejscowy stanowi podstawę do wydania pozwolenia na budowę, to musi być zapisany tak, aby odczytanie jego ustaleń było jasne dla wydającego to pozwolenie. Zatem wyłącznie jednoznaczne i konkretne ustalenia planu będą gwarantowały realizację dokładnie takich form zagospodarowania, jakie były zamierzone przez gminę przy jego sporządzaniu (rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 1 września 2006 r., PN.4.K.0911/45/06, LEX nr 585582). W ocenie skarżącego nastąpiło także naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 9 i art. 15 ust. 3 pkt 8 ustawy planistycznej poprzez nieujęcie w planie zagospodarowania przestrzennego istniejącej turbiny wiatrowej. W planie zagospodarowania przestrzennego nie ujęto istniejącej turbiny wiatrowej zlokalizowanej w na działce nr [...] obręb D. R. gmina C., zrealizowanej na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z obowiązującym planem działka nr [...] obręb D.R. znajduje się w strefie oznaczonej jako tereny rolne z zakazem lokalizacji źródeł wytwarzania energii odnawialnej o mocy przekraczającej 100 kW oraz nie została wyznaczona strefa ochronna dla tej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub ewentualne oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi organ szczegółowo odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów i stanął na stanowisku, że są one niezasadne. W jego ocenie zaistniałe w procedurze uchwalania planu uchybienia miały charakter nieistotny. Dotyczyło to braku zamieszczenia w prasie lokalnej obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzania planu zgodnie z uchwałą z dnia [...] maja 2012 r. Również taki charakter miał brak analizy w zakresie zgodności Studium z planem. Analiza została przeprowadzona przed podjęciem uchwały z dnia [...] października 2012 r. i stanowi jej załącznik Nr 2. W konsekwencji w uchwale dotyczącej przedmiotowego planu prawidłowo wskazano, że nie narusza ona ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C., co skutkuje wypełnieniem obowiązku określonego w art. 20 ust. 1 ustawy planistycznej. W piśmie procesowym z dnia 6 października 2014 r. skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w skardze, a ponadto dodatkowo wskazał, że zaskarżona uchwała została poprzedzona trzema uchwałami intencyjnymi. Jego zdaniem zamieszczenie postanowień o przeznaczeniu terenu w uchwale w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu jest niezgodne na tym etapie postępowania i stanowi istotne naruszenie zasad postępowania planistycznego. Podział planu na części może dotyczyć jedynie wydzielenia do poszczególnych części określonych terenów geograficznych a nie ich przeznaczenia. Podział dotyczący terenów rolnych z zakazem zabudowy, przy jednoczesnym pozostawieniu do dalszego procedowania pozostałych terenów rolnych objętych Studium i stanowiącymi z nimi zwarty kompleks, stanowi naruszenie zasad planistycznych, o których mowa w art. 14 ust. 3 ustawy planistycznej. W planie nie zostały także określone stawki renty planistycznej, co narusza art. 15 ust. 2 pkt 12 i art. 36 ust. 4 ustawy planistycznej. Dalej wskazano, że w Studium zostały dokonane ustalenia dotyczące przeznaczenia konkretnych nieruchomości, co jest niedopuszczalne z uwagi na ustawowy zakres studium ustalony w art. 9 ust. 1 ustawy planistycznej. Jednocześnie Studium nie uwzględnia dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu w zakresie rozmieszczenia odnawialnych źródeł energii, co narusza art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy planistycznej. Nadto Studium jest niespójne i niejasne oraz istnieją rozbieżności pomiędzy jego częścią tekstową i graficzną opisane w skardze w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 615/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wynika zaś, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola zaskarżonej uchwały lub aktu dotyczy ich zgodności z prawem, czyli zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie oceny miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości czy słuszności uregulowań w nim zawartych, lecz ogranicza się do badania zgodności z prawem podjętej uchwały, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. W orzecznictwie podnosi się, że żaden sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1947/10 oraz wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 834/10). Przedmiotem oceny zgodności z prawem w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w C. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. – część I, obejmującego m.in. działkę oznaczoną geodezyjnym numerem ewidencyjnym 15 położoną w miejscowości D. M. Uchwała ta została zaskarżona przez K.C.na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej: u.s.g.). Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione. Uchwała Rady Miejskiej w C. jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu cyt. art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarżący dopełnił też wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, zaś organ ustosunkował się do wezwania. Skargę do Sądu na przedmiotową uchwałę wniesiono z zachowaniem terminu z art. 53 § 2 p.p.s.a. Skoro powyższe wymogi formalne skargi zostały spełnione, Sąd rozpatrując skargę na uchwałę wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. bada następnie, czy spełniony został kolejny wymóg formalny skargi w postaci wykazania przez skarżącego, że został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie, bowiem brak takiego wykazania zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Skarżący jest właścicielem działki oznaczonej geodezyjnym numerem ewidencyjnym 15 położonej na obszarze objętym postanowieniami planu. Posiada więc interes prawny w zaskarżeniu uchwały wynikający z przepisów prawa materialnego dotyczących wykonywania i ochrony prawa własności, albowiem zapisy planu dotyczą nieruchomości położonej na obszarze nim objętym i wpływają na sposób wykonywania prawa własności tej nieruchomości. Zgodnie z treścią przedmiotowego planu wyżej wymieniona działka znajduje się na terenie oznaczonym symbolem R1 – tereny rolne z zakazem lokalizacji źródeł wytwarzania energii odnawialnej o mocy przekraczającej 100 kW. Mając więc na uwadze powyższe zapisy planu Sąd uznał, że uchwalony przez Radę Miejską w C.przedmiotowy plan narusza bezpośrednio interes prawny skarżącego, gdyż przeznaczenie danego terenu w planie ogranicza zamierzenia inwestycyjne strony skarżącej, która chce na tym obszarze wznieść wiatrak. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż niektóre podniesione w niej zarzuty są zasadne. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, dalej "u.p.z.p."), w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przed podjęciem uchwały, o której mowa w ust. 1 wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych (ust. 6). Zgodnie natomiast z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Następnie organ m.in. zawiadamia na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu (pkt 2), sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (pkt 4), sporządza prognozę skutków finansowych (pkt 5), występuje o opinie i uzgodnienia projektu planu (pkt 6), wykłada projekt planu do publicznego wglądu (pkt 9), wyznacza termin na składanie uwag dotyczących planu i je rozpatruje (pkt 11 i pkt 12) i przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag (pkt 14). W aktach planistycznych znajduje się dokumentacja potwierdzająca podjęcie przez Radę Miejską w C.następujących czynności. Organ przystąpił do opracowania projektu planu od podjęcia w dniu [...] maja 2012 r. uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania Gminy C. Uchwałą RM w C. z dnia [...] października 2012 r. zmieniono uchwałę z dnia [...] maja 2012 r. W dniu [...] października 2012 r. dokonano także ogłoszenia w prasie o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. – część I. Ponadto, organ ten w ramach trwających prac nad uchwaleniem przedmiotowego planu dokonywał także szeregu innych czynności, choćby w postaci sporządzenia prognozy oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. – część I, O. 2012 i prognozy skutków finansowych – 2013 r., a także pozyskania uzgodnień i opinii od: uzgodnienie Nr [...]z dnia [...] listopada 2012 r. od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. M., opinii Miejskiej Komisji Urbanistyczno – Architektonicznej w C. w sprawie zaopiniowania mpzp gminy C. – część I z dnia [...]grudnia 2012 r., opinii Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w W. M. nr [...]z dnia [...] stycznia 2013 r., opinii Wojewódzkiej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w B. Nr[...], pisma Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B.Delegatura w Ł. z dnia [...]stycznia 2013 r. stwierdzającego brak podstaw do wydania opinii, pisma Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w W.M. z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdzającego, że nie wnosi uwag i zastrzeżeń do projektu planu, opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2013 r., opinii PGE Dystrybucja S.A. Oddział w B. z dnia [...] stycznia 2013 r., opinii M. Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. w W. z dnia [...] stycznia 2013 r., opinii Operatora Gazociągów Przesyłowych G. S.A. w N. z dnia [...] stycznia 2013 r., uzgodnienia P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. – postanowienie z dnia [...] stycznia 2013 r., uzgodnienia Zarządu Województwa P., postanowienie z dnia [...]stycznia 2013 r., uzgodnienia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków, postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r., uzgodnienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., postanowienie z dnia [...]stycznia 2013 r., opinii pozytywnej mpzp wraz z prognozą oddziaływania na środowisko Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] stycznia 2013 r. Odbyła się także dyskusja publiczna nad projektem planu, zaś jedna zgłoszona uwaga została pozytywnie rozpatrzona przez Burmistrza C. stosownym zarządzeniem. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje, że rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Plan miejscowy jest powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Z regulacji tej wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały jest każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i każde naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Naruszenie natomiast trybu sporządzania planu będzie przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały tylko w takim przypadku, gdy naruszenie to ma charakter istotny. W doktrynie przyjmuje się, że istotne naruszenie trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Istotne naruszenie trybu postępowania ma miejsce również wtedy, gdy organy planistyczne naruszają formalne prawa określonych w ustawie podmiotów, nawet jeśli merytoryczna treść ustaleń planu jest zdeterminowana innymi okolicznościami, np. uregulowaniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Natomiast procedura planistyczna jest sformalizowana i wyznacza zakres i kolejność podejmowanych przez organ czynności. Uregulowanie tej procedury w taki sposób, z jednoczesną sankcją nieważności uchwały w sytuacji istotnego naruszenia trybu uchwalania planu miejscowego, niezaskarżalność poszczególnych uchwał i zarządzeń organów planistycznych wydawanych w toku procedury planistycznej oraz brak ustawowego wymogu przedstawienia w drodze sformalizowanego uzasadnienia motywów przyjęcia określonej treści uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzą do wniosku, że w szczególny sposób należy dbać o przestrzeganie tych mechanizmów przewidzianych w procedurze planistycznej, które gwarantują wypowiedzenie się zainteresowanych podmiotów w kwestii projektowanych ustaleń planu, które to ustalenia w wyniku uchwalenia planu stają się prawem powszechnie obowiązującym, oddziałującym na sferę praw właścicielskich tych podmiotów (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 514/13). W ocenie Sądu, Rada Miejska w C. naruszyła tryb uchwalenia przedmiotowego planu. Jak już bowiem wyżej wskazano, z art. 14 ust. 5 u.p.z.p. wynika, że przed podjęciem uchwały, o której mowa w ust. 1, wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, co nie jest kwestionowane, Burmistrz C. przed podjęciem uchwały Rady Miejskiej w C.Nr [...]z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania Gminy C., nie wykonał stosownych analiz. Powyższe naruszenie samo z siebie nie powodowałoby istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Stan faktyczny sprawy jest jednak taki, że wskazana uchwała intencyjna została podjęta pod rządami uchwały Rady Gminy C. – O. nr [...]z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. – O., zaś zaskarżony plan miejscowy został uchwalony uchwałą z dnia [...] kwietnia 2013 r. pod rządami uchwały Rady Miejskiej w C. nr [...]z dnia [...] października 2012 r. w sprawie uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C". Wprawdzie w dniu uchwalenia nowego Studium (3 października 2012 r.) Rada Miejska w C. podjęła uchwałę intencyjną Nr [...]zmieniającą uchwałę z dnia [...]maja 2012 r., jednakże zmiana nie polegała na uchyleniu uchwały z dnia [...] maja 2012 r. i zastąpieniu jej nową uchwałą z dnia [...] października 2012 r., tylko nową uchwałą wprowadzono zmiany w uchwale wcześniejszej. Skutek tego zabiegu jest taki, że obowiązuje uchwała z dnia [...] maja 2012 r. w kształcie zmienionym uchwałą z dnia [...]października 2012 r. Kwestię tę dostrzegł już Wojewoda P., który w trybie nadzorczym wskazał organowi na powyższe nieprawidłowości i konieczność dostosowania przez radę przedmiotowych regulacji do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa – k. 22 akt sądowych. W kolejnym piśmie Wojewoda P.wskazał, że organ prowadzi prace nad aktualizacją Studium i powyższe uchybienia może wykluczyć z obiegu prawnego we własnym zakresie – k. 23 akt sądowych. W ocenie Sądu organ, jak widać z akt administracyjnych, uchybień tych nie usunął. Z sobie znanych racji zamiast podjąć uchwałę intencyjną nową, bez odniesień do uchwały z dnia [...]maja 2012 r., zmienił ją, czym spowodował, że ostatecznie jest w obrocie prawnym uchwała intencyjna odnosząca się do dwóch uchwał Rady Miejskiej w C. dotyczących Studium, tj. uchwały z dnia [...] czerwca 2002 r. i uchwały z dnia [...] października 2012 r. Jest to sytuacja niespotykana i w ocenie Sądu niezgodna z prawem, w tym z art. 14 ust. 5 u.p.z.p. Przepis ten bowiem nakazuje organowi wiązać uchwałę intencyjną z konkretnym Studium. Dołączenie zatem przez organ w formie Załącznika nr 2 opracowania w postaci "Zasadności przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. oraz stopnia zgodności przewidywanych w nim rozwiązań z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w C. Nr [...]z dnia [...] października 2012 r." nie sanowało, jak chce organ, braku takiego opracowania względem uchwały intencyjnej z dnia [...] maja 2012 r. W ocenie Sądu, wskazane naruszenie stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Z naruszeniem wskazanym powyżej wiąże się nierozerwalnie naruszenie przez organ art. 17 ust. 1 u.p.z.p. polegające na braku ogłoszenia przez organ w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Jak wskazano w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 381/07, zaniechanie poinformowania społeczeństwa danej miejscowości w sposób zwyczajowo w tej miejscowości przyjęty o wszczętej procedurze planistycznej, dotyczącej określenia zasad zagospodarowania części obszaru miejscowości, należy uznać za istotne naruszenie trybu sporządzania planu. Istotność naruszenia wynika z ograniczenia lokalnej społeczności możliwości składania uwag do projektu planu i pozbawienia jej wiedzy co do możliwości uczestnictwa w publicznej dyskusji nad projektem planu. Sąd w składzie niniejszym w pełni popiera zaprezentowane stanowisko. W niniejszej sprawie skali tego naruszenia nie zmniejsza fakt podjęcia przez organ próby wtłoczenia do wadliwie ogłoszonej uchwały innej treści pochodzącej z już prawidłowo ogłoszonej uchwały intencyjnej. Powyższe naruszenie stanowi, w ocenie Sądu, również istotne naruszenie trybu uchwalania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Pozostałe podniesione w skardze zarzuty skarżącego odnoszą się do zasad sporządzania planu. Zasady te dotyczą problematyki merytorycznej związanej z jego sporządzaniem, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają przepisy art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., zaś przedmiot określa art. 15 ust. 2 i 3 tej ustawy. Powołane przepisy określające zawartość planu miejscowego stanowią m.in. o wymogu zgodności tego planu z zapisami studium. W art. 15 ust. 1 u.p.z.p. jest mowa o sporządzaniu projektu planu "zgodnie z zapisami studium", a w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. o stwierdzeniu, że plan miejscowy nie narusza ustaleń studium. Dodatkowo, zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W przypadku więc stwierdzenia niezgodności zapisów planu z ustaleniami studium dochodzi do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego bez względu na charakter takiego naruszenia. Powoduje to nieważność uchwały w całości lub w części (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Zaznaczenia jednak wymaga, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest aktem z założenia elastycznym, który stwarza ramy dla swobody planowania miejscowego i pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu planów miejscowych. Wskazać też należy, że studium jako akt ogólny przewiduje uwarunkowania i kierunki zagospodarowania przestrzennego, jednakże zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości (art. 6 ust. 1). Dokonując analizy zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C.uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w C. nr [...]z dnia [...] października 2012 r. i porównując te zapisy z zapisami planu miejscowego, Sąd doszedł do przekonania, że zapisy te są częściowo sprzeczne z zapisami wskazanego Studium w rozumieniu powołanych przepisów ustawy planistycznej. Wprawdzie w planie organ zapisał, że przedmiotowy plan nie narusza ustaleń Studium, ale nie odpowiada to prawdzie. Podkreślenia bowiem wymaga, że jak słusznie zarzucił skarżący, Studium jest niespójne i niejasne, istnieją rozbieżności pomiędzy jego częścią tekstową i graficzną opisane w skardze oraz w piśmie procesowym w sprawie sygn. akt II SA/Bk 615/14. Sąd w niniejszym postępowaniu dopuścił dowód ze wskazanych akt. Z analizy ich wynika, że w części tekstowej Studium "Część II – Kierunki zagospodarowania przestrzennego" w podrozdziale 14.5. zapisano: "W gminie C. wyznacza się obszary lokalizacji źródeł wytwarzania energii odnawialnej o mocy przekraczającej 100 kW, wraz z ich strefami ochronnymi związanymi z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Granica tych obszarów wskazana jest na załączniku pt. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy C.". Obszary te obejmują swoim zasięgiem tereny wsi Ś. S., K. H., B. N., C. C., C. S., M.W., D. N.W., S.S. W granicach tych obszarów na terenach gruntów rolnych w gminie dopuszcza się lokalizację w szczególności elektrowni wiatrowych, pod warunkiem, że spełniają odpowiednie warunki, szczególnie niekolizyjności z innymi funkcjami i ograniczeniami ochronnymi". Tymczasem w części graficznej Studium na ten sam cel nie wskazano miejscowości D. N. W., B.N. i S.S. Dodatkowo, w części graficznej Studium zaznaczono obszar lokalizacji elektrowni wiatrowych obejmujący również wsie D. R. i K. M., które nie zostały uwzględnione na ten cel w tekście Studium. Wprawdzie zgodnie z uchwałą intencyjną z dnia [...]października 2012 r. część 1 planu obejmuje tylko obszary gminy z zakazem zabudowy, a dopiero część 2 obejmie obszary, które w zależności od potrzeb potencjalnie mogą być przeznaczone pod rozmieszczenie inwestycji z zakresu energii odnawialnej, zaś część 3 obejmie pozostałe obszary gminy, ale nie ulega wątpliwości, że wykazane sprzeczności pomiędzy częściami tekstową i graficzną Studium mają bezpośrednie przełożenie na każdą z części planu. W § 3 ust. 1 pkt 1 i 5 planu wskazano, że w planie określa się przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy, zaś w § 26 ust. 1 pkt 2 lit. a) zapisano, że zakazuje się realizacji zabudowy, urządzeń i budowli rolniczych oraz źródeł wytwarzania energii odnawialnej. Jeśli zatem występuje ewidentna niezgodność zapisów w tekście i rysunku Studium, to z faktu zgodności planu ze Studium wynika, że i pomiędzy zapisami tekstu i rysunku planu istnieje ta sama sprzeczność. W przeciwnym razie zachodziłaby niezgodność pomiędzy planem i Studium, co byłoby także niedopuszczalne. W ocenie Sądu, z racji na fakt, że zaskarżenie uchwały dotyczącej uchwalenia studium jest w praktyce bardzo utrudnione ze względu na trudność z wykazaniem przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego, szczególnego znaczenia nabiera badanie zgodności planu ze studium w sprawie, w której zaskarżono plan. Badanie tej zgodności musi więc być rozciągnięte i na badanie samego studium. Badanie legalności planu miejscowego nie polega tylko na ocenie zgodności z wybranymi częściami studium, które odnoszą się do głównych funkcji danego terenu, ale powinno zostać dokonane także przez porównanie pozostałych zapisów studium. Dopiero łączne przeprowadzenie badania zgodności postanowień planu z ustaleniami studium w wyżej wskazanym zakresie decyduje o zachowaniu wymogu, o którym mowa 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 518/13). Jeżeli organy gminy uznają za niezbędne zagospodarowanie terenu w sposób odmienny od postanowień studium, zmiana planu w tym zakresie może nastąpić jedynie po uprzedniej nowelizacji studium. Przyjęcie w planie ustaleń niezgodnych z treścią studium stanowi naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzące do nieważności tego aktu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 610/10). Powyższe, zdaniem Sądu, dotyczy i takiej sytuacji, gdy organ uchwalający plan ma do czynienia z wewnętrznie sprzecznym studium. Najpierw należy więc wyeliminować sprzeczności w studium, a dopiero potem uchwalać zgodny z nim plan miejscowy. W przeciwnym razie mamy do czynienia z sytuacją, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustalenie w niej przeznaczenia dla danego terenu nawet odpowiadającego wewnętrznie sprzecznemu studium narusza obowiązujący porządek prawny, a w szczególności art. 9 ust. 4 u.p.z.p. i stanowi naruszenie zasad tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w myśl regulacji art. 28 ust. 1 u.p.z.p. powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Jako zasadny należy uznać również zarzut naruszenia art. 14 ust. 1, 2 i 4 u.p.z.p. Z uchwały intencyjnej z dnia [...] października 2012 r. wynika, że przystępuje się do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. w trzech częściach: a) część 1 obejmuje obszary gminy z zakazem zabudowy, b) część 2 obejmuje obszary gminy, które w zależności od potrzeb potencjalnie mogą być przeznaczone pod rozmieszczenie inwestycji z zakresu energii odnawialnej, c) część 3 obejmuje pozostałe obszary gminy. Podkreślenia wymaga, że wyłącznym przedmiotem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest rozpoczęcie procedury związanej z powstaniem tego planu i określenie granic obszaru nim objętego. W uchwale tej nie określa się propozycji co do przeznaczenia terenu i uchwała ta nie przesądza o przyszłym kształcie planu miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 81/13). W załączniku graficznym Nr 1 do uchwały intencyjnej z dnia 3 października 2012 r. precyzyjnie zaznaczono obszary części nr 1, części nr 2 i części nr 3. Z konstrukcji zapisów uchwały intencyjnej (część tekstowa i graficzna) stanowiących, że wyznacza się obszary, na których dopuszcza się zabudowę, wyklucza zabudowę oraz wyznacza obszary pozostałe, wynika, że ustala się przeznaczenie tych terenów. A zatem, już na tym etapie postępowania planistycznego przesądzono o przeznaczeniu konkretnych obszarów, a to stanowi naruszenie zasad postępowania planistycznego. Kompetencję taką organ nabędzie dopiero na etapie uchwalania samego planu. Z tego powodu zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały o uchwaleniu planu (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2544/10). Zasadny jest także kolejny zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 16 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z brzmieniem wskazanego przepisu, plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych, albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. W niniejszej sprawie organ stanął na stanowisku, że przedmiotowy plan dotyczy tylko wprowadzenia zakazu zabudowy i w związku z tym dopuszczalna jest skala map 1:5000. Zdaniem Sądu, organ nie ma racji. Już z uchwały intencyjnej z dnia 3 października 2012 r. wynika wprost, że plan ma być uchwalony w trzech częściach, a każda z tych części obejmuje inne obszary gminy C. Stąd w jej § 2 ust. 2 (błędnie wskazano 1) postanowiono, że dla poszczególnych części procedury sporządzania planu mogą być prowadzone oddzielnie. W ocenie Sądu, przy takim podzieleniu planu na trzy części organ nie miał innej możliwości, jak uchwalać każdą część planu z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 16 ust. 2 i 3 u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). I organ w niniejszym planie zawarł wszelkie elementy wymagane dla takiego planu (§ 3 ust. 1 pkt 1 – 10 planu). A zatem, zaskarżony plan nie dotyczy tylko wprowadzenia zakazu zabudowy, ale również i innych zagadnień szczegółowo w nim wymienionych. Stąd organ nie miał prawa sporządzić rysunku planu w skali 1:5000. Sporządzenie planu miejscowego w skali 1:5000 zamiast w skali 1:1000, jaka wskazana jest w przepisie art. 16 ust. 1 u.p.z.p., stanowi istotne naruszenie ustawowo określonych zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Nie zmniejsza wagi tego naruszenia sporządzenie planu na aktualnej mapie odzwierciedlającej stan prawny zgromadzony w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym i naniesienie granic obszarów i terenów o różnym przeznaczeniu oraz linii rozgraniczających na kopiach map (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 871/10). Z zarzutem powyższym wiąże się kolejny, a mianowicie, że w planie nie zostały określone stawki renty planistycznej, co narusza art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. i art. 36 ust. 4 u.p.z.p. Skoro przedmiotowy plan, jak już wyżej wskazano, w zakresie określonych obszarów całościowo reguluje kwestie wymagane dla takiego planu, to brak regulacji ze wskazanego przepisu jest jego naruszeniem, co należy traktować jako naruszenie zasad sporządzania planu (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 728/13). Wprawdzie w § 34 planu przyjęto, że nie ustala się tej stawki, ponieważ nie przewiduje się wzrostu wartości nieruchomości związanej z uchwaleniem planu, ale jak słusznie podniesiono w skardze, organ z góry nie może przesądzić, iż wartość nieruchomości dla wskazanych nieruchomości nie wzrośnie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1207/09). Częściowo zasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. polegający na nieprecyzyjnym rozgraniczeniu pomiędzy terenami objętymi przedmiotowym planem a terenami dla których plan nie obowiązuje. Ma rację skarżący, że linie rozgraniczające, o których mowa we wskazanym przepisie, mają być na tyle czytelne i ich przebieg na tyle jasny, aby odczytanie ich nie rodziło wątpliwości w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Z racji na użytą niewłaściwą skalę rysunku planu, wymóg ten nie został dochowany. Sąd nie podziela natomiast stanowiska skarżącego, że linie, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. zawsze muszą przebiegać po granicach działek. Ich przebieg determinowany jest bowiem charakterem planu miejscowego. I tak dla przykładu, w przypadku uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. – granica RP, linie te przebiegają często także w poprzek działek (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 419/14). W sprawie niniejszej zatem, z charakteru planu i przyjętych w nim założeń, również wynikła konieczność przebiegu tych linii niezależnie od granic działek. Za zasadny, w ocenie Sądu, należy także uznać zarzut podniesiony w skardze odnośnie naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. i art. 15 ust. 3 pkt 8 u.p.z.p. poprzez nieujęcie w zaskarżonym planie istniejącej turbiny wiatrowej. Jak trafnie podniesiono w wyroku NSA z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie II OSK 878/12, "w każdym przypadku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy gminy mają obowiązek ustalenia faktycznego stanu zagospodarowania terenów objętych procedurą planistyczną, tj. istniejącej legalnej zabudowy oraz stanu w zakresie istniejących w obrocie prawnym ostatecznych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji udzielających pozwolenia na budowę obiektów budowlanych na tym terenie". Organ w odpowiedzi na skargę przywołuje orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że stan niezgodności między pozwoleniem na budowę a treścią planu ma taki skutek, że wówczas stronę wiąże stan prawny wynikający z pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, organ błędnie jednak przyjmuje, że z powyższego wynika uprawnienie organu uchwalającego plan miejscowy do pomijania w nim, w zależności od wizji organu, m.in. istniejącej legalnej zabudowy. Jest wręcz odwrotnie. Przywołane orzecznictwo w żadnej mierze nie wskazuje na takie uprawnienie organu, a jedynie analizuje skutki zaistniałych naruszeń w tym względzie. Jako niezasadny należy natomiast uznać zarzut naruszenia art. 14 ust. 3 u.p.z.p. Przedmiotowy bowiem plan (część I) nie dotyczy gruntów rolnych i leśnych, które mają zmienić przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne. Dotyczy on bowiem tylko obszarów gminy z zakazem zabudowy (patrz § 1 ust. 1 lit. a uchwały intencyjnej z dnia 3 października 2012 r. i § 3 zaskarżonego planu). Reasumując, w ocenie Sądu, przy argumentacji jak wyżej, zarzuty skarżącego okazały się częściowo zasadne. Rodzaj i ilość wskazanych naruszeń uzasadniały stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, gdyż wykazane wadliwości dezintegrują postanowienia całego planu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 693/14). Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. Na mocy art. 152 p.p.s.a. należało stwierdzić, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, j.t.).