II SA/Bk 615/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi K. C. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia [...]października 2012 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Rada Miejska w C. uchwałą z dnia [...] października 2012 r. nr [...]działając m.in. na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U . z 2012, poz. 647 ze zm.) uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. W załączniku Nr 1 zawarto tekst Studium, w załączniku nr 2 rysunki Studium w skali 1:10 000, zaś w załączniku Nr 3 rozstrzygnięcia Rady Miejskiej w C.o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu Studium. Pismem z dnia [...]marca 2014 r. K. C., jako właściciel m.in. działki nr [...] położonej w obrębie D. M. gmina C., wezwał Radę Miasta C. do usunięcia naruszenia prawa i doprowadzenia do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. Zdaniem strony skarżącej wprowadzenie do obrotu prawnego ww. uchwały nastąpiło z uchybieniem prawa w ten sposób, że istnieją rozbieżności pomiędzy częścią tekstową a częścią graficzną przedmiotowego studium. W części tekstowej studium tereny wyznaczone pod energetykę odnawialną obejmują obszary wsi D. N. W., B. N., S. S., natomiast w części graficznej nie wskazano takich obszarów. W odpowiedzi na ww. pismo Przewodniczący Rady Miejskiej w C.pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]wyjaśnił, że rozbieżności, o których mowa w ww. piśmie dotyczą jedynie opisania w tekście studium uwarunkowań miejscowości D. N. W., B. N. i S. S.Wskazano, że dla oceny rozbieżności oraz ich wpływu na ocenę prawidłowości sporządzenia studium niezbędne jest przywołanie całego zapisu części kierunkowej studium dotyczącej zaopatrzenia w energię elektryczną (rozdział 14). Zdaniem Przewodniczącego Rady Miejskiej zaistniała rozbieżność nie stwarza w żadnym przypadku niepewności co do skutków prawnych określenia obszarów do lokalizacji odnawialnych źródeł energii. Jest to teren wskazany obramowaniem (zgodnie z legendą) na rysunku graficznym. W dniu 26 maja 2014 r. skarżący, na podstawie art. 101 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na uchwałę Rady Miejskiej w C.Nr [...]z dnia [...] października 2012 r., wnosząc jednocześnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem w całości lub w części dotyczącej odnawialnych źródeł energii i uchylenie uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie: • art. 10 ust. 2 i art. 12 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), • § 4 ust. 1 i § 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233), W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że na skutek uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. w dniu [...] października 2012 r., jego działka, która w dniu [...] stycznia 2012 r. została wydzierżawiona W.Sp.zo.o. na okres 30 lat w celu zlokalizowania elektrowni wiatrowej, znalazła się w strefie oznaczonej jako tereny rolne z zakazem lokalizacji źródeł wytwarzania energii odnawialnej o mocy przekraczającej 100 kW. W ten sposób skarżący został pozbawiony możliwości czerpania dochodów z długoterminowej dzierżawy. Wskazano, że przedmiotowa uchwała narusza uprawnienia właścicielskie, gdyż wprowadziła zakaz zabudowy, która dotychczas była dopuszczalna. Zdaniem skarżącego naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia nastąpiło z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Podniesiono, że w zaskarżonej uchwale istnieją rozbieżności pomiędzy częścią tekstową a graficzną studium. Wobec powyższego zaskarżony akt został podjęty z istotnym naruszeniem art. 10 ust. 2 i art. 12 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1ww. ustawy oraz § 4 ust. 1 i § 7 pkt 3 ww. rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 7 października 2014 r. strona skarżąca podtrzymała wnioski, zarzuty i stanowisko zawarte w skardze oraz wniosła o dopuszczenie dowodów uzasadniających interes prawny skarżącego, tj.: dokumentów zawartych w aktach sprawy tutejszego Sądu o sygn. II SAB/Bk 39/13, pisma W. Sp. z o.o. w W. z dnia [...] września 2012 r. , pisma Zastępcy Burmistrza C. z dnia [...] października 2012 r., umowy dzierżawy z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz dokumentów z akt spraw tutejszego Sądu o sygn.: II SAB/Bk 65/12, II SAB/Bk 64/12, II SAB/Bk 63/12, II SAB/Bk 62/12, II SAB/Bk 38/13, II SAB/Bk 37/13, II SAB/Bk 36/13, II SAB/Bk 35/13, II SAB/Bk 34/13, II SAB/Bk 33/13, II SAB/Bk 32/13, II SAB/Bk 31/13. Podczas rozprawy w dniu 9 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz złożył kserokopię umowy dzierżawy i korespondencję między W. Sp. z o.o. w W. i gminą C. W jego ocenie powyższe dokumenty mają świadczyć o interesie prawnym skarżącego, który zawarł umowę dzierżawy dla przyszłej lokalizacji elektrowni wiatrowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania aktu. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Przedmiotem oceny zgodności z prawem w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w C. Nr [...]z dnia [...] października 2012 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. Uchwała ta została zaskarżona przez K. C. na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej "u.s.g."). Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy, powyższe wymogi formalne skargi zostały spełnione. Uchwała Rady Miejskiej w C. jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu cyt. art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarżący dopełnił też wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do Sądu na przedmiotową uchwałę wniesiono także z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Skoro powyższe wymogi formalne skargi zostały spełnione, Sąd rozpatrując skargę na uchwałę wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. bada, czy interes prawny skarżącego został naruszony, albowiem dopiero ustalenie, że doszło do naruszenia interesu prawego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Regulacja wskazanego przepisu uzależnia bowiem skuteczność wniesionej skargi od wykazania legitymacji skargowej, która opiera się na naruszeniu zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Zdaniem Sądu, legitymację do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi zaistniałe naruszenie własnego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, wynikającego z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 683/12). Z przepisu tego wynika, że przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania ukształtowany jest na innych zasadach niż w przepisie art. 28 k.p.a. Drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy otwiera dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przedmiotową uchwałą rady gminy (por. postanowienie NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II OZ 703/10). Zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa, prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwał lub zarządzeń organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej przysługuje nie tylko wówczas, gdy podmioty te wykażą się legitymowaniem konkretnym i indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego, ale dopiero wówczas, gdy wykażą, że ten interes został uchwałą lub zarządzeniem naruszony, tj. zmieniony, uszczuplony, zmodyfikowany w sposób negatywnie wpływający na sytuację skarżącego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 278/12). Skarga oparta na art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zatem ograniczony zakres podmiotowy, bowiem nie może jej wnieść każdy, ale tylko ten podmiot, którego interes prawny został naruszony i jeżeli to naruszenie ma miejsce w dacie wnoszenia skargi. Poza tym naruszony interes prawny powinien cechować się bezpośredniością, realnością i konkretnością (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 623/08). Zdaniem Sądu, trafne jest stanowisko organu, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący nie wykazał, aby przysługiwało mu konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym lub publicznoprawnym wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby naruszone przedmiotową uchwałą w dacie jej uchwalenia. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest szczególny akt, jakim jest uchwała rady gminy w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p.) studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego sporządzane jest w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Studium jest aktem polityki wewnętrznej gminy, w którym z jednej strony opisuje się uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy (m. in. geograficzne, demograficzne, przyrodnicze, ekonomiczne), a z drugiej strony określa długofalową politykę przestrzenną gminy. W związku z tym studium jest aktem o charakterze ogólnym, gdyż wyznacza podstawowy zarys, czy kierunki zagospodarowania gminy, natomiast uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p.), a więc aktem powszechnie obowiązującym. Oznacza to, że w zakresie polityki przestrzennej gminy i sposobu przeznaczenia określonego terenu studium wiąże jedynie organy gminy przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Dopiero miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia – zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. - kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, wywołuje skutki prawne w stosunku do podmiotów zewnętrznych. Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W myśl art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Z uwagi na treść tych przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszczono możliwość wniesienia skargi na studium do sądu administracyjnego, w związku z tym, że ustalenia studium mogą naruszać interes prawny właścicieli nieruchomości w zakresie, w jakim zapisy planu miejscowego, które ten interes naruszają są determinowane ustaleniami studium (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1357/06, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 359/07). W praktyce wykazanie naruszenia interesu prawnego właściciela nieruchomości postanowieniami samego studium jest niezwykle trudne, gdyż studium nie kształtuje w sposób bezpośredni prawa własności nieruchomości i co do zasady może naruszać interes prawny właściciela nieruchomości jedynie pośrednio w przypadku wejścia w życie planu miejscowego, którego postanowienia naruszają taki interes i są wprost konsekwencją zapisów studium. Poza tym przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakładają na gminy obowiązek uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy (art. 87 ust. 4 u.p.z.p.). Gminy nie mają natomiast obowiązku uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, poza przypadkami wyraźnie wskazanymi w ustawach szczególnych (np. tereny uzdrowisk). Bardzo często zdarzają się sytuacje, iż pomimo uchwalenia studium gmina nie podejmuje działań zmierzających do uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla terenów objętych zakresem studium. W takim wypadku studium nie ma żadnego wpływu na sytuację prawną właścicieli nieruchomości, gdyż nie można mówić o naruszeniu ich interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. w sytuacji, gdy naruszenie to jest jedynie potencjalne. W ocenie Sądu, skarżący niewątpliwie posiada interes prawny w kwestionowaniu ustaleń przyjętych w przedmiotowej uchwale. Jest on bowiem właścicielem działki o nr ewid. Nr [...] położonej w miejscowości D. M., która zgodnie z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. znalazła się w strefie oznaczonej jako tereny rolne z zakazem lokalizacji źródeł wytwarzania energii odnawialnej o mocy przekraczającej 100 kW wraz z ich strefami ochronnymi. Powyższe związane jest zatem z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Z akt sprawy wynika również, że skarżący wydzierżawił przedmiotową działkę na podstawie umowy zawartej w dniu [...] stycznia 2012 r. dla W. Sp. z o.o. w W. na okres 30 lat w celu zlokalizowania na niej elektrowni wiatrowej oraz, że przez okres trwania umowy miał otrzymywać czynsz dzierżawny. Rozważając z kolei, czy zapisy Studium spowodowały naruszenie interesu prawnego skarżącego, Sąd doszedł do przekonania, że naruszenie takie sprowadzałoby się do odebrania lub ograniczenia służącego mu prawa własności, wynikającego z przepisów prawa materialnego, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Wychodząc zatem od normy art. 3 ust. 1 u.p.z.p. stwierdzić należy, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy, zatem formą realizacji tego obowiązku jest planowanie przestrzenne dokonywane przez organy gminy na zasadach i w trybie określonych w ustawie o planowaniui zagospodarowaniu przestrzennym. Oceniając więc naruszenie interesu prawnego skarżącego, które jest przesłanką dopuszczalności skargi opartej na art. 101 u.s.g. należy dostrzegać różnicę pomiędzy studium - jako aktem wewnętrznej polityki przestrzennej gminy, a aktem prawa miejscowego - jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie bezpośredniości i realności naruszenia interesu prawnego. Naruszenia interesu prawnego jako warunku dopuszczalności skargi nie można upatrywać w naruszeniu przepisów dotyczących procedury planistycznej. Ta może być bowiem kontrolowana przez sąd administracyjny dopiero wówczas gdy wykazane zostanie, że interes prawny strony skarżącej został naruszony. Z tekstu przedmiotowego Studium wynika, iż przy jego opracowywaniu uwzględniono dotychczasowe przeznaczenie i zagospodarowanie terenu, stan ładu przestrzennego, potrzeby i możliwości rozwoju gminy oraz stan prawny gruntów. W zakresie tym została przedstawiona stosowna analiza. Kontrolowane Studium poszanowało wszelkie wymogi i zasady kształtowania polityki przestrzennej, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 oraz art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 7 i 8 i ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Studium z racji swej funkcji jest aktem elastycznym, który stwarzając normy planowania pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. Jak już wspomniano wyżej, przesłanką do merytorycznej oceny przez Sąd zaskarżonego aktu jest naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przysługującego skarżącemu. Strona skarżąca musi zatem nie tylko wykazać się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem któregoś z nich. Posiadanie interesu prawnego przy próbie zakwestionowania uchwały rady gminy, oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Interes prawny lub uprawnienie nie musi mieć podstawy wyłącznie w przepisach materialnych prawa administracyjnego. W piśmiennictwie podkreśla się, że uchwały organów samorządowych mieszcząc się w zakresie "administracji publicznej", mogą przecież ograniczać uprawnienia ze sfery prawa cywilnego, pozbawiając stronę prawa własności lub innego prawa rzeczowego. Interes, o którym mowa w powołanym przepisie musi być konkretny i realny, a związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożonych obowiązków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się również, że o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1305/09). Ustalenia zaś studium nie są adresowane na zewnątrz i co do zasady nie kształtują bezpośrednio sytuacji podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Z tego też względu wykazanie, że uchwała w przedmiocie studium narusza interes prawny lub uprawnienie właścicieli gruntu, jak już podkreślono jest utrudnione. Ponieważ studium nie wywołuje skutków właściwych dla miejscowego planu i nie kształtuje sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości, powoływanie się jedynie na uprawnienia właścicielskie nie wystarcza dla uznania, iż doszło do naruszenia interesu prawnego, bowiem tylko miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może skutecznie kształtować i ograniczać korzystanie z prawa własności do nieruchomości. Ustalenia studium, aby wywarły określony skutek, muszą zostać bezpośrednio przeniesione ze studium do planów miejscowych, jednak dopiero po ich skonkretyzowaniu z uwzględnieniem warunków miejscowych i precyzyjnym określeniu granic obszarów. Nie sposób zatem wywodzić bezpośredniego ograniczenia uprawnień skarżącego z postanowień studium, które w swej ogólności przy określaniu przeznaczenia wyznaczonego obszaru jedynie mogą świadczyć o woli organu planistycznego do wprowadzenia m.in. na działce skarżącego ustalenia, że jest ona położona poza granicami obszaru lokalizacji źródeł wytwarzania energii odnawialnej o mocy przekraczającej 100 kW wraz z ich strefami ochronnymi. W tej sytuacji powoływany zapis Studium nie może świadczyć o istnieniu realnego i aktualnego naruszenia prawa własności, a tylko takie bezpośrednie i realne ograniczenia w wykonywaniu uprawnień właścicielskich mogą stać się przesłanką do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Fakt, że na skutek uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. w dniu [...] października 2012 r. działka skarżącego znalazła się w strefie oznaczonej jako tereny rolne z zakazem lokalizacji źródeł wytwarzania energii odnawialnej o mocy przekraczającej 100 kW nie oznacza, że doszło do naruszenia prawa powodującego nieważność zaskarżonej uchwały. Skarżący nie powołał się na aktualne uprawnienie do odmiennego sposobu zagospodarowania tego terenu, wynikające choćby z decyzji o warunkach zabudowy, czy też z ustaleń poprzednich aktów planistycznych, które mogłyby świadczyć o naruszeniu jego prawa przyjętymi w Studium ustaleniami. O naruszeniu prawa powodującego nieważność uchwały nie może również świadczyć podnoszony przez stronę skarżącą fakt pozbawienia możliwości czerpania dochodów z umowy dzierżawy przedmiotowej działki. Brak wykazania przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą powoduje, że Sąd nie był uprawniony do badania zgodności z prawem zaskarżonej uchwały (w tym również procedury dotyczącej jej uchwalania). Procedura planistyczna może być kontrolowana przez sąd administracyjny dopiero wówczas, gdy strona skarżąca wykaże, że został naruszony jej interes prawny. Jak podkreślił bowiem NSA w wyroku z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07, dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (por. także wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. II OSK 574/12). Z tych przyczyn brak spełnienia warunku określonego w art. 101 ust. 1 u.s.g. skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.